Tag: muslim

  • සෑම පුරවැසියෙකුටම බහු විවාහයට නිදහස!

    සෑම පුරවැසියෙකුටම බහු විවාහයට නිදහස!

    මුස්ලිම් ජාතිකයන් වෙනුවෙන් බහුවිවාහයට අවසර දෙන්නැයි අලිසබ්‍රි අධිකරණ අමාත්‍යවරයා ඉල්ලා තිබුන. ඒත් සරත් වීරසේකර, විමල් වීරවංස, උදය ගම්මන්පිල මේකට විරුද්ධ වෙලා තිබුන.

    ග.ගො ඥානසාරගේ කොමිසමේ වාර්තාව එනකල් මේ සංශෝධන නොකර ඉන්න ඇමති මණ්ඩලය තීරණය කරලා.

    වාසුදේව විතරක් නැගිටලා වෙනම සංස්කෘතීන් සඳහා වෙනම නීතීන් බලපාන්න පුළුවන් කියල වචනයක් දාලා. හැබැයි එකගෙයි කෑම කියන්නෙත් සිංහල බහුවිවාහ ක්‍රමයක්.

    ඇත්තටම මේ බහුවිවාහය වගේ දේකට රජය මැදිහත්වෙන්නෙ මොකටද? ස්ත්‍රියක් වේවා පුරුෂයෙක් වේවා වෙනත් ලිංගිකයෙක් වේවා තමන් කැමති කෙනෙක් හෝ කීපදෙනෙක් සමග විවාහ වෙන්න පුළුවන් කියල පිළිගන්න බැරි වෙන්නෙ ඇයි?

    ඒකෙන් කිසි කෙනෙකුට තමන්ගේ පරම එකම ප්‍රේමය පමණක් විවාහ කරගන්න තහනමක් පැනවෙන්නෙ නෑ. ඒ වගේම කැමති කෙනෙකුට දෙන්නෙක්, කැමති කෙනෙකුට පස්දෙනෙක් ආදී වශයෙන් විවාහ කරගන්න වුනත් පුළුවන්. කිසි කෙනෙකුගේ නිදහසට අවහිරයක් නොවන මේ වගේ තීරණයක් ගන්නවා වෙනුවට නෑ නෑ විවාහ වෙන්නෙ එක්කෙනත් එක්කයි වගේ තැනක රජයක් පෙනී ඉන්නෙ අහවල් කාරණයකටද?

    මේවට තමයි කියන්නෙ මිනිස්සුන්ගේ නිදන කාමරේ ඇඳ උඩටත් ආණ්ඩුව එනවා කියල. මේවා පුද්ගලික ප්‍රශ්න. රාජ්‍ය ප්‍රශ්න හෝ රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්තිවලට අදාල කාරණා නෙමෙයි.

    තමන්ට විවාහ විය හැක්කේ කී දෙනෙක් එක්කද කියල කියන්නත් ආණ්ඩුවක් ඕන කියන ජනතාවක් කොයිතරම් මෝඩද? තමන්ගේ ජීවිතය ගැන එබඳු වගකීමක් ගන්නවත් බැරි අය විවාහයකට සුදුසුද?

    ඇත්තටම මුස්ලිම් හෝ වෙනත් සංස්කෘතියක් වෙනුවෙන් පමණක් කියල නීති ගේන එක අන්තිම ප්‍රතිගාමී වැඩක්. නීතියක් රටකට පොදු වෙන්න ඕන. ඒ පොදුවීම ඇතුලෙ අර කියන සංස්කෘතීන්ගේ නිදහසත් ආරක්ෂා වෙන්න ඕන. මුස්ලිම් සංස්කෘතිය ගැන සලකලා රටේම බහුවිවාහවලට නීතියෙන් අවසර ලබාදීමයි සිද්ද විය යුත්තෙ. නැත්තං ඒක ජාතියක් විශේෂ කොට සැලකීමක් වෙනවා.

    බහු විවාහයක් අවශ්‍ය කෙනෙකුට ආගම මාරු කිරීම අනිවාර්යයක් වෙනවා. බහු විවාහයක් කරගෙන ඉන්න කෙනෙකුට ආගම මාරු කරන්න බැරි වෙනවා.

    රජයට විවාහය අදාල වෙන්නෙ දේපොල හා උරුමයන් සම්බන්ධ නීතිමය කාරණාවලදියි. ඒ වෙනුවෙන් ඕනෑම විවාහයක් බහුවිවාහයක් හැටියෙන් සලකලා ඒ සිටින දෙන්නා හෝ තුන්දෙනා හෝ කීපදෙනා අතර ඒවා බෙදී යා යුතු සාධාරණ ක්‍රමවේදයක් නිර්මාණය කරගැනීමයි කරන්න තියෙන්නෙ.

    බහු විවාහය සඳහා නිදහස රටටම ලබාදෙන්න කියන එකයි ජනතා ඉල්ලීම විය යුත්තෙ.

    ප.ලි – කොහොමත් ගෑස් නැතුව, ලයිට් නැතුව, කිරිපිටි නැතුව මේ රට යන අත හැටියට බහු විවාහය ආර්තික අතිනුත් ප්‍රායෝගික ක්‍රමයක්. තනි තනි පවුල් නඩත්තු වෙනවට වඩා ලොකු තනි පවුල් ඇතුලෙ සාමූහික පැවැත්ම පිරිවැය අඩු කරනවා. ජනගහනයත් අඩු කරනවා.

  • නිදහස සොයා ගිය දැරියන් තිදෙනා

    නිදහස සොයා ගිය දැරියන් තිදෙනා

    කොළඹ 12න් අතුරුදන් වුනු මුස්ලිම් දැරියන් තුන්දෙනා ආපහු ගෙදර ඇවිත් කියල පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක නිහාල් තල්දූව මාධ්‍යවලට කියල තිබුන. මේ දැරියන් තුන්දෙනා ආගිය අතක් නෑ කියල පැමිණිලි ලැබුනෙ සඳුදා. අවුරුදු 15ක දැරියක් සහ 13ක දැරියන් දෙදෙනෙක් ගැන තමයි මේ ප්‍රවෘත්තිය පළවුනේ. එකම පවුලක සහෝදරියන් දෙදෙනෙක් සහ ඥාති සහෝදරියක් මේ අතර හිටියා.

    දැන් ප්‍රශ්නෙ ඉවරයි. ළමයි ගෙදර ආවා, කතාව සමාප්ත වුනා. ඒත් මොකක්ද ඇත්තටම මේ දැරියන්ට වෙලා තිබුනෙ?

    ගෙදරින් පැනලා යන මේ කුඩා දැරියන් තමන්ගේ ස්වර්ණාභරණ උකස් කරලා මුදල් අරගන්නවා. ඒ මුදලින් තමන් කැමති ඇඳුම් පැළඳුම් ගන්නවා. කැමති විදිහට අඳින්න පළඳින්න අහිමි නිදහස එක දවසකට හෝ හිමි කරගන්නවා. ඊළඟට වත්තල පැත්තෙ නැටුම් පංතියකට ඇතුල්වෙන්න උත්සාහ කරනවා. ඒත් වයස අඩු නිසා ඒ අයව නැටුම් පංතියෙන් බාරගන්නෙ නෑ. ආපහු ගෙදර යන්න බැරි හින්දා මේ තුන්දෙනා අනුරාධපුරේ යන බස් එකකට නගිනවා. අනුරාධපුරෙන් මහනුවරට එනවා. මහනුවරින් ආපහු කොළඹ එනවා. දැනගන්න තියෙන විදිහට ඊළඟට මේ දැරියන් තුන්දෙනා සිරිකොතටත් ගිහින් තියෙනවා. සජිත් ප්‍රේමදාස මුනගැහෙන්න හදලා තියෙනවා. අවාසනාවට සජිත් ඒ වෙලාවෙ ඉඳලා නැති නිසා මේ වගේ ප්‍රශ්නෙකදි එයා කොහොම ක්‍රියා කරයිද කියන එක අපිට බලාගන්න බැරි වෙනවා. වෙන යන්න තැනක් නැති තැන ආපහු තමන්ගේ ඥාති නිවසකට යන්න මේ දැරියන් තීන්දු කරනවා.

    මේක තනිකරම ඉරාන චිත්‍රපටයක කතාවක් වගේ. උපන් ආගම හින්දම තමන්ට තහනම් කළ නිදහස හොයාගෙන මේ පුංචි කෙල්ලො තුන්දෙනෙක් ගහන කැරැල්ලක් මේක.

    මුස්ලිම් සංස්කෘතියේ දැඩි විදිහට විශේෂයෙන්ම කාන්තාවන්ගේ නිදහස පාලනය කරනවා. අනිත් ආගම්වල තියෙන්නෙත් සාපේක්ෂ වෙනසක් විතරයි. මේ වෙද්දි අලුත් බෞද්ධ භික්ෂූනුත් කොටට ඇඳීම, ගීත නැරඹීම වගේ දේවල් පාපයන් හැටියට දේශනා කරමින් යනවා. කාන්තාවන් බලෙන් හික්මවන්න හදනවා.

    තමන් උපන් පවුලේ ආගම නිසා තමන්ගේ ජීවිතයේ කැමති යමක් තෝරාගැනීමට ඇති අයිතිය අහිමි කිරීම කොයිතරම් ඛේදයක්ද? තමන්ට අඳින්න පළඳින්න ඇති නිදහස, නටන්න, කන්න බොන්න ඇති නිදහස තමන් ඉපදෙන්නත් කලින්ම තීන්දු වෙලා තියෙන එක කොයිතරම් අසාධාරණයක්ද? මේ විදිහට දරුවන්ට තමන් කැමති දෙයක් ඉගෙනීමේ අයිතිය ජාති ආගම් හේතුමත තහනම් කිරීම ළමා අයිතිවාසිකම් උදුරාගැනීමක් නෙමෙයිද? (දෙමව්පිය කැමැත්ත පරිදි පොඩි උන් මහණ කිරීම හා සමානම හිංසනයක්)

    මේ නිදහස හොයාගෙන ගිය දැරියන් ඒ ගමනේදි තව කොයිතරම් ආපදාවලට ලක්වෙන්න ඉඩ තිබුනද?

    දැරියකට විතරක් නෙමෙයි ලංකාවෙ ගුරුවරියකටවත් තමන් කැමති ගැලපෙන ඇඳුමක් ඇඳීමේ නිදහසක් නෑ. සාරිය අනිවාර්යයක් වෙලා තියෙනවා. කාන්තාවන්ගේ තෝරාගැනීමේ නිදහස මේ විදිහට අවහිර කිරීමේ පදනම මොකක්ද කියල කිසි කෙනෙක් ප්‍රශ්න කරන්නෙ නෑ.
    තමන් විසින් තෝරා නොගත් ආගමක් හෝ සංස්කෘතියක් විසින් දරුවන්ගේ ජීවිතය පාලනය කිරීම, නිදහස අහිමි කිරීම කියන කාරණය සාකච්ඡාවට ගත යුතුයි. ඒ කවර හෝ ශික්ෂණයක් ඔවුන්ගේ තෝරාගැනීමක් විය යුතුයි. එහෙම නැත්තං එතන සිද්ද වෙන්නෙ බලහත්කාරයක්. මේ දැරියන් පලා යන්නේ ඒ බලහත්කාරයෙන් දවසකට හෝ මිදිලා නිදහසක් විඳින ආශාවෙන්. ඒක හදවතට දැනෙන ඉල්ලීමක්.

    දැන් ආපහු ඒ දැරියන් පරණ විදිහට ඒ සංස්කෘතිය ඇතුලෙ කූඩු කරාවි. පෙරටත් වඩා දැඩි විදිහට රැකවල් පනවාවි. හරියට ගහලා හදපු නැති නිසා කියල දෙමව්පියන්ටත් ඥාතීන් චෝදනා කරාවි. සිරගත කළ, නිදහස අහිමි කළ, කාන්තාවන් විදිහට ලොකු මහත්වෙලා (සමහර විට පුළුවන් තරම් ඉක්මණට) පවුලේ කැමැත්ත පරිදි කසාදයකට එළඹීම ඒ අයගේ දෛවය වේවි. තමන්ගේ නිදහස වෙනුවෙන් මේ කළ කැරැල්ල ඒ අයත් අමතක කරන මතකයක් වේවි.

    නටන්න ඇති ආශාව පාපයක් බව තමන්ටම දැඩිව කියාගන්න මේ දැරියන්ට සිද්ද වේවි.

    මේ දැරියන් කවදා හෝ දවසක මව්වරුන් වී තමන්ගේ දරුවන්ටවත් ඒ තමන්ට අහිමි වූ නිදහස විඳින්න ඉඩ දෙයිද? සංස්කෘතික බලහත්කාරය ක්‍රියාත්මක වෙන්නෙ ඒ විදිහට නෙමෙයි. පීඩිතයාම ඊළඟ වටයේ පීඩකයා වීමයි ඒකෙ සැබෑ මුහුණුවර වෙන්නෙ.

  • සමලිංගික ප්‍රජාව ඉස්ලාමය වැළඳගනී

    සමලිංගික ප්‍රජාව ඉස්ලාමය වැළඳගනී

    (‍ඉකොනොමිස්ට් සඟරාව)

    ලංකාවෙ අශ්ශීල දේවල් තහනම් කරන්න අලුතෙන් නීති ගේන්න හදනවා. අලුතෙන් සදාචාරය රකින්න හදනවා. ඒත් මේ වෙද්දි අරාබියෙ ඒ නීති වෙනස් කරන්න අරගල කරනවා. ඒ කියන අශ්ශීලත්වය ඉතිහාසයේ උරුමයක් විදිහට නැවත කියවනවා. සදාචාරවාදී රෙජීම පාලනයන්ට විරුද්ධව ලිංගික කැරලි ක්‍රියාත්මක වෙනවා.

    අපි පස්සට යද්දි අරාබියත් ඉස්සරහට යනවා.

    දශක ගානක් තිස්සෙ මැදපෙරදිග රෙජීම් විසින් කිව්වෙ සමලිංගිකත්වය බටහිර දෙයක් කියල. ඒක සදාචාර විරෝධීයි කියල. අද වෙනකොට මේ ගැන සමලිංගික සමාජ ක්‍රියාකාරීන් තමන්ගේ විරෝධය පලකරනවා. හොමෝෆෝබියා හෙවත් සමලිංගික විරෝධයයි ඇත්තටම බටහිරින් ආපු සංකල්පයක් වෙන්නෙ. ඒක එන්නෙ පියුරිටන්වාදී යුරෝපීයන්ගෙන්. ඒක හින්දයි ටියුනිසියානු සමාජ අරගලකරුවන් යටත්විජිතවාදී නීති අකුලන්න කියල සටන් කරන්නෙ. ප්‍රංශ ජාතිකයන් විසින් අවුරුදු සීයකට කලින් තමයි සමලිංගිකත්වය තහනම් කරන නීති මැදපෙරදිගට හඳුන්වා දුන්නෙ කියල ඒ අය පෙන්වා දෙනවා. ඉස්ලාම් ශිෂ්ටාචාරයේ තිබුණු විවෘතබව නැති කළේ ඔවුන් කියල රාමි කූලි කියන ටියුනිසීයානු සමාජ ක්‍රියාධරයා කියනවා.

    ඉතිහාසය කියන්නෙ සංකීර්ණ ක්‍රියාවලියක්. හැමකාලයකම වගේ විවිධාකාරයෙන් අන්තගාමීත්වය පැවතුනා. නමුත් ඉතිහාසයේ අරාබි පාලකයන් විසින් සෙක්ස් සම්බන්ධ වඩා ලිබරල් පිළිවෙත් පවත්වාගෙන ගිය යුගයන් මේ ක්‍රියාකාරීන් විසින් සළකුනු කරලා පෙන්නනවා. උදා විදිහට කාලිෆ් අමීන් නැමැති 19වන සියවසේ බැග්ඩෑඩයේ පාලකයාට සිටි පිරිමි පෙම්වතා ගැනත් ඒ කාලයේ සමලිංගික කවීන් උත්කර්ෂයට නංවා ඇති අන්දමත් ඔවුන් පෙන්වා දෙනවා. ඒ වගේම ‘මුජුන්’ නැමැති කාමලෝලී කුනුහරුප විදිහට හඳුන්වන කවි සම්ප්‍රදායකින් ඔවුන් කවි උපුටාගනිමින් ගායනා කරනවා. 19 වෙනි සියවසේ මැදපෙරදිගින් වැඩි කොටසක් පාලනය කළ ඔටෝමන් අධිරාජයා ඇමරිකාවට සහ බ්‍රිතාන්‍යයට පෙර සමලිංගිකත්වය නීතියෙන් වරදක් නොවන වග ප්‍රකාශ කළ බවත් මේ අය පෙන්නලා දෙනවා.

    ‘ඒ කාලෙ ඔයාට ඕන නම් ගැහැණියක් සමග නැත්නම් පිරිමියෙක් සමග ලිංගිකව හැසිරීමේ නිදහස තිබුන’

    අප්‍රිකානු පළමු සමලිංගික සංවිධානය වන අබු නවාස් ආයතනයේ සංක්‍රාන්ති ලිංගික නිර්මාර්තෘ කියනවා. මේ සංවිධානයේ නම පවා ප්‍රකට අරාබි සමලිංගික කවියෙකුගේ නමකින් ගත්තක්.

    ‘ඒ කාලෙ පිරිමි හිටියා ගැහැණු වගේ අඳින පළඳින සහ ජීවත් වෙන. අද වගේ කාටවත් ඒක ප්‍රශ්නයක් වුනේ නෑ’

    මේ අතර 13 වෙනි සියවසේ අහමඩ් අල්-ටිෆාෂි කියන අරාබි සෙක්සොලොජිස්ට් කරපු කතා සහ කවි එකතුවට බේරූට් පුස්තකාලවල ඉල්ලුම වැඩිවෙමින් යනවා. ඔහු කියන විදිහට ශිෂ්නය යෝනියකට වඩා ගුද සංසර්ගය පිනිස නිර්මාණය වුනු හැඩයක්. සම්භාව්‍ය සහ ඔටෝමන් යුගයේ කවිවල පිරිමි පිරිමි ආදරවන්තයන් ගැන බොහෝ තැන්වල සඳහන්වන අතර මේ සමලිංගික කණ්ඩායම් විසින් දැන් ගැහැණු ගැහැණු ප්‍රේමයන් පිළිබඳ කවිත් අතීතයෙන් අරන් ඉස්මතු කරන්න පටන් අරගෙන තියෙනවා.

    ‘අනූවක් වන්දනා අතර අපි කෙතරම් ඇතිල්ලෙන්න ඇත්ද සොයුරිය
    ශිෂ්න මුණ්ඩයක් ඇතුල්වනවාට වඩා ඒ කෙතරම් ප්‍රීතීමත්ද අදෘෂ්‍යමානද?’
    එක කවියක එහෙම තියෙනවා.

    ‍සමලිංගික කවි විතරක් නෙමෙයි මේ පුනරුදයට ලක්වෙමින් තියෙන්නෙ. මුහම්මද් ඉසායි කියන ‘කුයර්’ නර්තන ශිල්පියා මේ වෙද්දි කයිරෝ සහ බේරුට්වල කලක ප්‍රකටව තිබුනු පිරිමි බෙලි ඩාන්ස් සම්ප්‍රදායන් නැවත අවදි කරනවා. පිහාටු මාල සහ යට ඇඳුම් පිටින් එයා මේ නැටුම් ටියුනිසියාවෙ ක්ලබ් වල නටනවා.

    ‘පිරිමින්ට තමන්ගේ කාන්තා අර්ධය ප්‍රදර්ශනය කරන එක සාමාන්‍යයක් වෙලයි තිබුනෙ. ඒක සතුටක් වගේම කලාවක්’ එයා කියනවා.මේ අතර සමහර ක්‍රියාකාරිකයන් නීතිය පැත්තෙන් අධ්‍යනය කරනවා. එතනදි පැරණි නීති ක්‍රමවල විශාල පරස්පරයන් හඳුනාගෙන තියෙනවා. සම්භාව්‍ය ජූරිය විසින් අනිවාර්යෙන්ම කුරානයේ පැහැදිලිව දක්වා ඇති ගුද සහ මුඛ සංසර්ග තහනම පෙන්වා දෙනවා. ඒත් මේක අදාල වෙන්නෙ කොයිතරම් ගැඹුරකට ශිෂ්නය ගියොත්ද කියන එක ගැන විවාද පැවතිලා තියෙනවා. ෂියා මුස්ලිම් ග්‍රන්ථවලට අනුව චර්මඡේදනය කළ සීමාව පහුවුනොත් තමයි මේක පාපයක් වෙන්නෙ. ඒත් ජිහාඩ්වාදීන් මේ වෙද්දි නබිතුමා විසින් කියා ඇති පරිදි කියල සමලිංගිකයන්ව වහලවල් උඩින් බිමට අතාරිනවා. ඒත් ඉතිහාසෙ කිසිම තැනක මේ විදිහට ඒ වගන්තිය මතුපිට අර්ථයෙන් ක්‍රියාත්මක වෙලා නෑ.

    මේ විදිහට සමලිංගික ප්‍රජාව නැවත ඉස්ලාමය වැළඳගැනීම ගැන විවේචන තියෙනවා.

    බොහොමයක් ස්ත්‍රීවාදින් නිරාගමිකයන්. මුස්ලිම් පූජකයන් පුරුෂාධිපත්‍යයේ සංකේත විදිහටයි ඒ අය දකින්නෙ. නමුත් අරාබි පාලකයන් අතින් අත්අඩංගුවට පත්වෙන, වධ හිංසාවට සහ වාරණයට ලක්වෙන සමලිංගිකයන් වෙනුවෙන් ඒ අය සහයෝගය දක්වන්න, ඉදිරිපත් වෙන්න මේ පිරිස් කොයිවෙලාවකවත් මැලිවෙන්නෙ නෑ.

    ‘ඉස්ලාම් දහම නෙමෙයි ප්‍රශ්නය. ඒ දහමේ නාමයෙන් අපිවත් මැදපෙරදිගත් පාලනය කරන්න එන පීඩක රෙජීමයන් තමයි ඇත්ත ප්‍රශ්නය’

    ලෙබනනයේ මානව අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ පර්යේෂිකාවක් වන රාෂා යූන්ස් ප්‍රකාශ කරනවා.
    ඉස්ලාමය එහෙම නම් බුද්ධාගම කොහොම ඇද්ද?