Tag: youtube

  • අශිෂ්ට අසභ්‍ය තලංගම පොලිසිය සහ යූටියුබ් ගණිකාවෝ.

    අශිෂ්ට අසභ්‍ය තලංගම පොලිසිය සහ යූටියුබ් ගණිකාවෝ.

    තලංගම පොලිසිය ගණිකා නිවාසයක් වටලන්න යනවා. නිම්රෝස් මීඩියා කියල පාදඩ යූටියුබ්කාරයො ටිකක් තමයි තලංගම පොලිසියේ මීඩියා පබ්ලිසිටිවලට පාවිච්චි කරන්නෙ. පොලිසිය විසින් මේ කියන ගණිකා නිවාසයෙන් කාන්තාවන් පිරිසක් එලියට අරගෙන එනවා. කිසිදු උසාවියකින් තවමත් වරදකරුවන් කර නැති මේ කාන්තාවන් ඒ කැමරා ඉදිරියේ නිරුවත් කරනවා. ගර්භනී කාන්තාවන් වෙනම අරගෙන පෙන්නනවා.

    මොකක්ද මේ නීතියේ සදාචාරය? මේ පොලිස් නිලධාරීන්ට විරුද්ධව පුද්ගලිකව නඩු පැවරිය යුතුමයි. යූටියුබ්කාරයන්ට මෙවන් අවස්ථා වීඩියෝගත කරමින් තමන්ගේ චැනල්වල විව්ස් වැඩි කරගන්නට කාන්තාවන් බිලිදීමේ වරද කරන්නෙ මෙතන පොලිසියයි. මේක අශිෂ්ට අසභ්‍ය අමුනුස්ස ක්‍රියාවක්. නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන අය එය කරන්නේ මෙයාකාරයෙන් නම් මේ රටේ මිනිස් ගරුත්වය සහ මිනිස් අයිතිවාසිකම් ගැන කවර කතන්දරද? පොලිසිය කරන්නෙ කුණු රහ බෙදන එකයි. ඒ වෙනුවෙන් මිනිස් ජීවිත බිලිදෙන එකයි. අපි කියන සදාචාරය මේකයි.

    ලංකාවෙ නීතියෙන් ගණිකා වෘත්තියේ යෙදීම වරදක් නෙමෙයි. මේ කාන්තාවන් වරදකරුවන් වෙන්නෙ නිරෝධායන නීති උල්ලංඝනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් විතරයි. ගණිකා නිවාසයක් පවත්වාගෙන යන ලද්දේ නම් ඒ අයිතිකරුවන් හෝ තැරැව්කරුවන්ට විරුද්ධව නීතිය ක්‍රියාත්මක වනු ඇති. ‍නමුත් මෙතන බරපතලම වරද කරන්නේ පොලිසියයි.

    කාන්තාවක් ගර්භනීව හිඳිමින් මේ අවදානම් කාලෙදි ලිංගික ශ්‍රමිකයෙක් විදිහට රස්සාව කරන්න එනවා කියන්නෙ ඒක ඒ මිනිස්සු මුහුණ දෙන දැඩි ආර්ථික අර්බුදය ගැන මානුෂීය ප්‍රකාශනයක්. එහෙම දුක් විඳින කාන්තාවන් කැමරාව ඉස්සරහට ගෙනත් අවමන් කරනවා කියන්නෙ අමානුෂිකත්වයේ පාදඩම මොහොතක්.

    මේ පණිවුඩය අපිට දැනුම් දෙන්නෙ උපුල් සන්නස්ගල. රාත්‍රී 11ට ලැබෙන ප්‍රවෘත්තිය දැකලා කැළඹෙන සන්නා වහාම ලයිව් ඇවිත් මේ අසභ්‍ය පොලිස් සංස්කෘතිය එලිකරනවා. මාධ්‍ය සහ නීති අංශවල අයගෙන් වගේම පොලිස්පති, පොලිස් ඇමති ආදීන්ගෙනුත් මේ වෙනුවෙන් සාධාරණය ඉල්ලා සිටිනවා. මේ සිදුවීම වෙනුවෙන් පුරවැසියෙක් විදිහට වගකීම්සහගතම මැදිහත්වීම කිරීමෙ වෙනුවෙන් සන්නස්ගලට අපේ ගෞරවය හිමිවෙනවා.

    එතනදි සන්නා මේ වගේ මීඩියා චැනල් කරන අයට නිවැරදිම වචනය පාවිච්චි කරනවා. ‍යූටියුබ් ගණිකාවො. මේ වගේ පබ්ලිසිටි වෙනුවෙන් නීතිය ගණිකා වෘත්තියේ යොදවන පොලිස් නිලධාරීන්ටත් නිවැරදිම වචනය වෙන්නෙ ඒක. පෙ‍ාලිස් ගණිකාවො. ගණිකාවන් යැයි කියමින් අත්අඩංගුවට ගත් පිරිස ගැන සාක්ෂි නැති වුනාට සදාචාරයේ වේශයෙන් එතනට ගිය යූටියුබ් සහ පොලිස් ගණිකා පිරිසගේ වීඩියෝ සාක්ෂි තියෙනවා.

    නීතියෙන් යුක්තිය ඉටු කරන හැටි, කාන්තා සහ මානව අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් මැදිහත් වෙන හැටි අපි බලාගෙන ඉන්නවා.

  • සුදු අරලියා මල රජතුම ඇයි අවුල්ද?

    සුදු අරලියා මල රජතුම ඇයි අවුල්ද?

    අලෝක උපාලි ඇත්තටම ඇස්වලින් කඳුළු පනින ආතල් එකක්. මෙතනදි වස්ති කරන වැඩේ කෙනෙකුට නුවුමනා තරම් කියල හිතෙන ගානට මං උස්සලා තියන්නයි යන්නෙ. ඒ වස්ති විසින් මගේ අවදි කරපු බෑඩ් ටේස්ට් එකට ප්‍රණාමය පලකිරීමක් විදිහට. මං ඒක කියන්නෙ නරක අදහසකින් නෙමෙයි. බෑඩ් ටේස්ට් එක පිනවන්න ජරාවක් කරපු පමණින් බෑ. ඒකට ජරාවේ ඊස්තටික් එක දැනගෙන ඉන්න ඕන. වස්තිලා ඒ අත්හදා බැලීම දිගටම කළා සහ ආලෝක උපාලි කියන්නෙ ඒකෙ කූටප්‍රාප්තිය.

    ඇමරිකාවෙ ඉන්නවා ජෝන් වෝටර්ස් කියල මං කැමතිම ෆිල්ම් ඩිරෙක්ටර් කෙනෙක්. එයාට කියන්නෙ ජරාවේ පෝප්වරයා කියල. පෝප් ඔෆ් ට්‍රෑෂ්. මේක ආර්ට් එකක් විදිහට රසවිඳින්න වෙනම පුහුණුවක් ඕනවෙනවා. හොඳයි විශිෂ්ටයි කියල සම්මත වුනු රසයෙ විපරීතය කියන්නෙ ඊට වඩා ගව්ගානක් එහා සෞන්දර්යවේදයක්. ඒකට අපිට පාවිච්චි කරන්න පුළුවන් එක වචනයයි තියෙන්නෙ. ඒක ටි්‍රප් එකක්.

    ජෝන් වෝටර්ස්ගෙ සිනමාව හඳුන්වන්නෙ ට්‍රාන්ස්ග්‍රෙෂන් සිනමාවක් විදිහට. මේක අන්ඩර්ග්‍රවුන්ඩ් සිනමාවෙ පාවිච්චි වෙන යෙදුමක්. මේ සිනමාවෙ මූලික ලක්ෂණය වෙන්නෙ නරඹන්නාව තිගැස්සවීම සහ හාස්‍යය. ඔස්සේ රඳවාගැනීම. ඒවා ඉතා මනාව ගොතන ලද ආඛ්‍යාන නෙමෙයි. විචාරකයො බැන බැන එළවන වර්ගයේ ඒවා. මේ සිනමාව ඇතිවෙන්නෙ 1970 ගණන්වල බිහිවුනු සෞන්දර්ය අරාජිකවාදයත් එක්ක. මේ චිත්‍රපටි ඇතුලෙ සම්මත සිනමාවෙ සෞන්දර්ය රීතීන් පිස්සු බවට පත් කරනවා. අපේ සංස්කෘතික සමාජ මොහොතවල් විපරීත කරලා ඒකෙන් අපිව ෂොක් කරනවා. නැත්තං ජෝක් කරනවා. ලංකාවෙ වස්තිලා කරන්නෙ මේ විදිහෙ ට්‍රාන්ස්ග්‍රෙෂන් වැඩක් කියන එකයි මගේ අදහස.

    වස්ති වැඩකරන්නෙ යූටියුබ් එකේ. ඒ වැඩ ගොඩක් වෙලාවට කැරකෙන්නෙ ප්‍රොඩක්ට් එකක් වටේ. ඒ කියන්නෙ එලියට එන්නෙ ඇඩ් එකක් විදිහට. සිනමාව වගේ ආර්ට් එකක කරන වැඩකට වඩා යූටියුබ් වගේ සමාජ ජාලයක මුදාහරින වැඩක සෞන්දර්ය තාක්‍ෂණය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස්. යූටියුබ් වැඩක් නම් ඒක ඒ මාධ්‍යය හැසිරෙන ගතිකයන් එක්ක ගනුදෙනු කරන්න ඕන. උදා විදිහට අතිසරල හාස්‍යය සහ එදිනෙදා සමාජ සිද්ධි එක්ක ගැලපීම කියන්නෙ යූටියුබ් වීඩියෝවක ආකෘතිය විසින් ඉල්ලා සිටින විනෝදාස්වාද භාවිතයක්. වස්තිලා කරන්නෙ මේ පවතින මොහොත විපරීතයක් බවට හරවන එක. ඒ විපරීත මොහොත විනෝදයක් කරන එක. ඒක මට අනුව දරුණු ප්‍රකාශනයක්

    වස්තිලාගේ වැඩේ තේරුම හරි සාරය හරි කෙනෙක් ඇහුවොත් මට කියන්න තියෙන්නෙ සාරයක් නොමැතිබවේ සාරය තමයි එතන තියෙන්නෙ කියල. සාරය සහ අර්ථය සම්බන්ධ ගොඩනැංවීමෙන් පිටුවහල් කළ සෞන්දර්යවේදයක්. ඒක බුද්ධිමය එකක් නෙමෙයි. ඒක දැනෙනවා. නැත්තං කොහොමවත් දැනෙන්නෙ නෑ, අදහන පිරිසක් ඉන්නවා. නැත්තං මිත්‍යාදෘෂ්ටිකයි කියල බැහැර කරන පිරිසක් ඉන්නවා. මැද පාලම් නෑ.

    වස්තිගෙ ආලෝක උපාලි කියන්නෙ 2500 උරුමය සහ ටික්ටොක් ෆේස්බුක් ජීවිතය එකට අඹරපු හොඳ විරේකයක්. ගම් නියම්ගම්වල ජනතාව දිවිනසාගන්නෙ වී විකුණගන්න බැරුව නෙමෙයි. ෆේස්බුක් ප්‍රේමයන්ට රැවටීම නිසයි. අපේ සංස්කෘතියට සදාචාරයට වින කරන ඇහැට නොපෙනෙන පරදේසක්කාර කුමන්ත්‍රණ වෙන්නෙ මේ සමාජජාලයි. හැබැයි ඒ කියන හැමෝමත් නිලමෙ ඇඳුම් පිටින් වුනත් ආතල් ගන්නෙ ටික්ටොක් වීඩියෝ හරහායි. මේ වෙලාවෙ අපේ සමාජජාලවල අපිට එදිනෙදා මුනගැහෙන වන්ස් අපෝන් අ ටයිම් ඉන් බයිලන්තය තමයි අලෝක උපාලි ඓතිහාසික කතාවේ පසුබිම. ඉතිහාසය එදා නෙමෙයි අදයි.. ඒකයි ටැග්ලයින් එක වෙන්න තිබුනෙ’ අතීතය අදයි.. ඒකයි ටැග් ලයින් එක වෙන්න තිබුනෙ’.

    අනිත් යූටියුබ් චරිතවලට වඩා වස්තිලා තමන්ව නිර්මාණය කරගත්ත විදිහෙ තියෙනවා වෙනසක්. වස්ති කියන්නෙ අධිතාත්වික චරිත දෙකක්. ඩබල් කණ්ණාඩි දාන තඩියෙක් සහ කොන්ඩෙ උල්වෙච්ච පිස්සු කොටෙක්. ඕනම කතාවක් ඇතුලට උන් රිංගන්නෙ ඒ චරිත දෙක විදිහටමයි. (ඉඳලා හිටලා ගෑණු විදිහට ඇඳගෙන කරන අසාර්ථක වීඩියෝ ඇරුනම). රජාට ඇන්දත් අර නොගැලපෙන පිස්සු විපරීතයම තමයි රජ ඇඳුම් දාලා ඔටුනු දාලා ඉන්නෙ.

    මේක සම්භාව්‍ය සිනමාවෙ විදිහට කියෙව්වොත් ඉතිහාසය දිහා වර්තමානයේ ඇස්වලින් බැලීමක්. ඩෙරික් ජාමන් වගේ සිනමාකරුවො මේක කරනවා. මේකට කියන්නෙ ඇනක්‍රොනිසම් කියල. කාල පරිච්ඡේද අවුල් කරමින් දේවල් පිහිටුවීම. එක පැත්තකින් අපිට වස්තිලා මේ කරන වැඩේ ගමේ කෝලං නාට්ටිවල දිගුවක් විදිහටත් අනිත් පැත්තෙන් බටහිර යටිතලයෙ ට්‍රාන්ස්ග්‍රෙෂන් සිනමාවෙ නොදන්නා උත්සාහයක් විදිහටත් කියවන්න පුළුවන්. මේ දෙකටම තනියම අයිති කරගන්න බැරි ලක්ෂන වස්තිලගෙ තියෙනවා.

    මේ බයිලන්තය පාලනය වෙන්නෙ රාජ්‍ය දෙකක් විදිහට. පරණ මහරජා විසින් භෞතික රාජ්‍යය පාලනය කරන අතරෙ යුවරජා විසින් ඩිජිටල් රාජ්‍යය පාලනය කරනවා. ඒත් යුවරජා පවා ඩිජිටල් රාජ්‍යයේ අනුහසට ඇබ්බැහියට යටයි. ඩිජිටල් රාජ්‍යය පාලනය වෙන්නෙ ආතල්වලින්. මේ ආතල් නිසා පොලොවෙ රාජ්‍යය කඩාබිඳවැටෙන්න ගන්නවා. ඩෑන්ලා කලබල වෙනවා. සෝෂල් මීඩියා වාරණ එන්නෙ එතකොට.

    වස්තිලාගේ වැඩේ තේරුම හරි සාරය හරි කෙනෙක් ඇහුවොත් මට කියන්න තියෙන්නෙ සාරයක් නොමැතිබවේ සාරය තමයි එතන තියෙන්නෙ කියල. සාරය සහ අර්ථය සම්බන්ධ ගොඩනැංවීමෙන් පිටුවහල් කළ සෞන්දර්යවේදයක්. ඒක බුද්ධිමය එකක් නෙමෙයි. ඒක දැනෙනවා. නැත්තං කොහොමවත් දැනෙන්නෙ නෑ, අදහන පිරිසක් ඉන්නවා. නැත්තං මිත්‍යාදෘෂ්ටිකයි කියල බැහැර කරන පිරිසක් ඉන්නවා. මැද පාලම් නෑ.

    වස්තිගෙ ආලෝක උපාලි කියන්නෙ 2500 උරුමය සහ ටික්ටොක් ෆේස්බුක් ජීවිතය එකට අඹරපු හොඳ විරේකයක්. ගම් නියම්ගම්වල ජනතාව දිවිනසාගන්නෙ වී විකුණගන්න බැරුව නෙමෙයි. ෆේස්බුක් ප්‍රේමයන්ට රැවටීම නිසයි. අපේ සංස්කෘතියට සදාචාරයට වින කරන ඇහැට නොපෙනෙන පරදේසක්කාර කුමන්ත්‍රණ වෙන්නෙ මේ සමාජජාලයි. හැබැයි ඒ කියන හැමෝමත් නිලමෙ ඇඳුම් පිටින් වුනත් ආතල් ගන්නෙ ටික්ටොක් වීඩියෝ හරහායි. මේ වෙලාවෙ අපේ සමාජජාලවල අපිට එදිනෙදා මුනගැහෙන වන්ස් අපෝන් අ ටයිම් ඉන් බයිලන්තය තමයි අලෝක උපාලි ඓතිහාසික කතාවේ පසුබිම. අතීතය අදයි.. ඒකයි ටැග්ලයින් එක වෙන්න තිබුනෙ.

    අනිත් යූටියුබ් චරිතවලට වඩා වස්තිලා තමන්ව නිර්මාණය කරගත්ත විදිහෙ තියෙනවා වෙනසක්. වස්ති කියන්නෙ අධිතාත්වික චරිත දෙකක්. ඩබල් කණ්ණාඩි දාන තඩියෙක් සහ කොන්ඩෙ උල්වෙච්ච පිස්සු කොටෙක්. ඕනම කතාවක් ඇතුලට උන් රිංගන්නෙ ඒ චරිත දෙක විදිහටමයි. (ඉඳලා හිටලා ගෑණු විදිහට ඇඳගෙන කරන අසාර්ථක වීඩියෝ ඇරුනම). රජාට ඇන්දත් අර නොගැලපෙන පිස්සු විපරීතයම තමයි රජ ඇඳුම් ලාලා ඔටුනු දාලා ඉන්නෙ.

    මේක සම්භාව්‍ය සිනමාවෙ විදිහට කියෙව්වොත් ඉතිහාසය දිහා වර්තමානයේ ඇස්වලින් බැලීමක්. ඩෙරික් ජාමන් වගේ සිනමාකරුවො මේක කරනවා. මේකට කියන්නෙ ඇනක්‍රොනිසම් කියල. කාල පරිච්ඡේද අවුල් කරමින් දේවල් පිහිටුවීම. එක පැත්තකින් අපිට වස්තිලා මේ කරන වැඩේ ගමේ කෝලං නාට්ටිවල දිගුවක් විදිහටත් අනිත් පැත්තෙන් බටහිර යටිතලයෙ ට්‍රාන්ස්ග්‍රෙෂන් සිනමාවෙ නොදන්නා උත්සාහයක් විදිහටත් කියවන්න පුළුවන්. මේ දෙකටම තනියම අයිති කරගන්න බැරි ලක්ෂන වස්තිලගෙ තියෙනවා.

    මේ බයිලන්තය පාලනය වෙන්නෙ රාජ්‍ය දෙකක් විදිහට. පරණ මහරජා විසින් භෞතික රාජ්‍යය පාලනය කරන අතරෙ යුවරජා විසින් ඩිජිටල් රාජ්‍යය පාලනය කරනවා. ඒත් යුවරජා පවා ඩිජිටල් රාජ්‍යයේ අනුහසට ඇබ්බැහියට යටයි. ඩිජිටල් රාජ්‍යය පාලනය වෙන්නෙ ආතල්වලින්. මේ ආතල් නිසා පොලොවෙ රාජ්‍යය කඩාබිඳවැටෙන්න ගන්නවා. ඩෑන්ලා කලබල වෙනවා. සෝෂල් මීඩියා වාරණ එන්නෙ එතකොට.

    වස්තිලාගෙ වැඩේ ප්‍රබන්ධයක් වෙන අතරෙම අපේ රටේ ඩිජිටල් ෆ්ලෑෂ්බැක් එකකුත් වෙනවා. මධුරොක්ස්ලා, කුමාරි අක්කලා, ජනාදිපති තාත්තලා, කොකේන් ගහන ඇමතිලා, හඬපටිලා, බී ඇන් එස්ලා, සීදුවෙ සකුරලා, දිවිනසාගන්නා පුතාලා ඔක්කොම ඉන්නවා. බණ විතරයි අඩු. මට ෂුවර් ඒක ඩෑන් නිසා කැපුනා කියල.

    කුමාරි අක්කා ඇපියර් වෙන තැන ආතලෝද්දීපනය උත්කෘෂ්ටයි. මේ විදිහට සමාජය විසින් පිටමං කරපු, අවතක්සේරු කරපු චරිත ඇත්තට පණ පිහිටුවමින් වස්තිලා බලන් ඉන්න අයව ෂොක් කරනවා. අජිත් මුතුකුමාරණ සාස්තරකාරයෙකුට මරුම බඩුවක්. මේ කතාව ඇතුලෙ ඒ චරිත මුනගැහුනම ප්‍රේක්ෂකයා විඳින සැප ගැන කියන්න තාම මිනුම්දඬු හැදිලා නෑ. ඒක බම්ප්වෙන පිස්සුවක්.

    අලෝක උපාලි මියුසික් ගැනත් කියන්නම ඕන. කොස්තා සහ යුකී වැඩේ ලෙසටම කරලා තියෙනවා. හෙඩ්ෆෝන් දාගෙන අහද්දි මයිල් කෙලින්වෙන ගානට තියෙනවා. පීරියොඩික් ෆීල් එකයි කන්ටෙම්පරරි ටච් එකයි කියන දෙකම සංගීතය ඇතුලෙත් පිහිටුවලා තියෙනවා.

    ඩෑන් ප්‍රියසාද්ගෙ විරෝධය අලෝක උපාලියට තදින් බලපාපු වග පේනවා. කොටින්ම නම පවා ලයිට් උපාලි වෙන්නෙ ඒ නිසා වෙන්න ඕන. ආලෝක උපාලි කියන නම මරු. මගේ යාලුවා චත්‍ර වීරමන්ගෙ ෆිල්ම් එකේ නම පැරඩියක් කරලා වුනත් ඒක ආතල්ජනකයි. ඒ වගේම තිස්ස සහ පස්ස වගේ දෙබස් කැපිලා ගිහින් තිබුන. ඉතාම අසාර්ථක විදිහට බයියෝපහාසය මැද්දට පස්සෙ ටොයියෝපහාස කීපයකුත් ඔබලා බැලන්ස් කරන්න ට්‍රයි කරලා තිබුන. ඕෆ්ද කැමරා ඇහෙන මත්තල වී පිරවීම වගේ දෙබස් පස්සෙ බැලන්ස් එකට ගහපුවා වග පැහැදිලියි. ආරක්ෂක නිලමෙගෙ ඇඳුමෙ බැජ්වල පාට පවා මැකිලා තිබුන.
    ඩෑන්ට මේ තරම් බලපෑමක් කරන්න පුළුවන් වීම කණගාටුවට කාරණයක්. වස්ති බය නැතුව තමන්ගෙ වැඩේ එලියට දාන්න තිබුන කියල මං කියන්න යන්නෙ නෑ. මොකද ඔය තිස්සගෙ කතාවට අයිසීසීපීආර් එකක් වුනත් වදින්න ඉඩ තිබුන. ඉතින් ඩෑන් විසින් ආලෝක උපාලියට දැනෙනසුලු පහරදීමක් කරලා තියෙනවා. එහෙම කෘතිමව බැලන්ස් කරපු නිසාම කතාව ඉලක්කයක් නැති විසිරුනු එකක් වගේ දැනෙන්නත් ඉඩ තියෙනවා.
    රංගනය විශිෂ්ට මට්ටමේ තිබුන කියල මං කියන්නෙ නෑ. දුර්වල රංගනයන් වුනත් මේ විකාරරූපී විලාසිතාව ඇතුලෙ වැඩකරනවා. ඒ වගේම කතාවෙ අවසානයට මහරජ මංගලව අරන් එන එක එපික්. වස්තිලා එපික් වැඩක් එපික් එන්ඩ් එකකට අරන් යනවා. යූටියුබ් වැඩක් විදිහට මේ අපූර්ව එකලස් කිරීම මට හරිම ක්‍රියේටිව්. ෆලෝවරුන්, බිකිනිවත වගේ වචන කෑලි ඇතුලෙත් මේ ඇනක්‍රොනික් විනෝදෙ වස්තිලා හදනවා. ඩිජිටල් යෙදුම් රොත්තක් මුදාහරිනවා. පෝස්ට් මීම් රැල්ලකට බඩු දෙනවා. ඒකට කියන්නෙ ඩිජිටල් සාහිත්‍ය පෝෂණය කිරීම කියල.
    මේ ඔක්කොමත් එක්ක හඳුන්වාදෙන ඇප් එක නම් හරි හොයාබැලීමක් නැතුව ඩවුන්ලෝඩ් කිරීම අවදානම් වෙන්න පුළුවන්. එකක් මේ වගේ කාලෙක මේ තරම් ලොකු ආයෝජනයක් කරන්න ලංකාවෙ පුළුවන්කම තියෙන්නෙ කාටද? එහෙම කෙනෙක් මෙහෙම වැඩක් කරනවා නම් ඒ මොකක් වෙනුවෙන් වෙන්න පුළුවන්ද? ෆේස්බුක් වාරණය වෙද්දි දේශීය ෆේස්බුක් එකක් නිර්මාණය කිරීම කියන සංකල්පය වැඩකරන්නෙ කොහොමද? මේ කිසි දෙයක් ගැන විස්තර දැනගන්න පුළුවන් මට්ටමකට මේ ඇප් එකේ නිර්මාණකරුවන් තාම කතාකරලා නෑ. ඒක නිසා ඇඩ් එක මාරයි. ප්‍රොඩක්ට් එක ඔබට බාරයි.