Tag: abuse

  • ඩයනා ඉදිරියේ නිරුවත් පාර්ලිමේන්තුව

    ඩයනා ඉදිරියේ නිරුවත් පාර්ලිමේන්තුව

    ඩයනා ගමගේ කියන්නෙ අපි කැමති විදිහෙ චරිතයක් නෙමෙයි. ඒත් ඩයනා පාර්ලිමේන්තුව ඇතුලෙ ජෙන්ඩර් පොලිටික්ස් පැත්තෙන් කරන කාර්යභාරය නොසලකා හරින්න පුළුවන් එකක් නෙමෙයි. ඇය නිර්ප්‍රභූ ගැහැණියක් විදිහට පාර්ලිමේන්තුවේ කරන්නෙ ලිංගික සංස්කෘතික පෙරළියක්. ඒක හරිනි අමරසූරියලා කරන විදිහෙ පොෂ් ෆෙමිනිස්ට් බොරුවක් නෙමෙයි.

    හිරුණිකා ප්‍රේමචන්ද්‍ර එක්තරා කාලෙක රංජන් රාමනායකගෙ බැක්සයිඩ් කතාවක් හින්ද පාර්ලිමේන්තුව ඇතුලෙ අපහසුතාවයට ලක්වුනා. මගේ ඉස්සරහ සයිඩ් එකයි බැක්සයිඩ් එකයි දෙකම දෙන්නෙ මගේ මහත්තයාට කියල එයා ඒ පිරිමි ලිංගික අපහාස මැද හිටගෙන කියපු කතාවට අපි අත් උස්සලා අත්පුඩි ගැහුවා. ඊට පස්සෙ හිරුණිකා කාන්තා වීරවරියක් වුනා. මහා වීර ගෝඨාභයගෙ ගේ ඉස්සරහට ගිහින් ගේම ඉල්ලුවා.

    පස්සෙ ඒ ස්ත්‍රී අභිමානය හිරුණිකාට ඉස්මුරුත්තාවට ගියා. මෑත වේදිකාවක එයා කිසි හිරිකිතයක් නැතුව රනිල් ගෙ බෝල දෙක ගැන කතා පවත්වන්න ගත්තා. ජලනි ප්‍රේමදාස උඩ පැන පැන හිනාවුනා. ගැහැණියකට ලිංගික අපහාස කිරීම වගේම පිරිමියෙකුට ලිංගික අපහාස කිරීමත් නින්දිත ක්‍රියාවක් වග හිරුණිකාට ඒ වෙලාවෙ මතක් වුනේ නෑ. ජලනි එහෙම දෙයක් දන්නෙවත් නෑ.

    පාර්ලිමේන්තු ආපු අශිෂ්ටයෙක් වන තිස්සකුට්ටිආරච්චි එක වෙලාවක ලිංගික අපහාසයක් විදිහට වම්බටු ගෙඩියකින් රෝහිනී කවිරත්නට දමලා ගැහුවා. ඒ වෙලාවෙ ස්ත්‍රී පෙරමුණක් විදිහට හරිනි අමරසූරියලා වම්බටු ගෙඩියට එරෙහිව කවිරත්න එක්ක හි‍ටගත්තා.

    ඉතාම මෑතක නලින් බණ්ඩාර දිව එළියට දාලා ඩයනා ගමගේව පෙරලගත්ත කතාවක් පාර්ලිමේන්තුවෙ කියනවා. ඩයනා ඒ වෙලාවෙදි, කවුරු පෙරලගත්තත් ඔයාට පෙරලගන්න හම්බුවෙන්නෙ නෑ කියල අනිත් පැත්තට නිර්භයව කියල දානවා. නලින් බණ්ඩාර තමන්ගේ ලැජ්ජා නැතිකම ප්‍රදර්ශනය කරමින් ඩයනාට ගලි බවුසරයක් කියලත් අපහාස කරනවා. රෝහිනී කවිරත්නත් ඇතුලු පාර්ලිමේන්තුවෙ සියලු ස්ත්‍රී චරිත නෑසුකන්ව ඉන්නවා. සමහරු ඒ අශික්ෂිතබව දිරිමත් කරමින් හිනාවෙනවා.

    කවර දුර්වලතා තිබුනත් ඩයනා ස්ත්‍රිය කියන සම්මත සමාජ පිළිගැනීමේ ස්ටීරියොටයිප් කුඩු කරපු ගැහැණියක්. පිරිමි මන්ත්‍රීන් පවා පුහු සදාචාරය නිසා කතා කරන්න මැළිවෙන කංසා නීතිගත කිරීම ගැන ඇය ගැහැණියක් විදිහට බය නැතුව කතා කරනවා. ඒ නිසා අනේක විධ අපහාස විඳිනවා. නාගරිකව රාත්‍රී සමාජ ජීවිතයක් නිර්මාණය කළ යුතු බව කියනවා. එයා කතා කරන්නෙ ගැහැණුකමේ සීමාවන් ආරක්ෂා කරමින් නෙමෙයි. එයා අමුවෙන් කතා කරනවා. නොනැවතී බැන ගන්නවා. සුකොමල, ලැජ්ජාශීලී කාන්තා ප්‍රතිරූපය කුඩුපට්ටම් කරනවා. පිරිමි ගොඩක් ඩයනාට අකමැති ඒකයි. ගැහැණු ගොඩක් අකැමැති වෙන්න හේතුවත් ඒකයි.

    ස්ත්‍රියකගේ අයිතිවාසිකම් සහ ගරුත්වය ආරක්ෂා කළ යුත්තේ ඇය මටසිළුටු වැදගත් ගැහැණියක් නම් පමණක් නෙමෙයි. ඇය වැදගත් යැයි සම්මත සීමාවන් නොතකා හරිමින් සිටියත් ඇයට ඇගේ පුද්ගලික ජීවිතයේ ගරුත්වය හිමි විය යුතුයි. ඇය යහන්ගත වෙන්නෙ කවුරුන් සමගදැයි යන්න අනිත් අයට ප්‍රශ්නයක් නොවිය යුතුයි.
    පාර්ලිමේන්තුවේ ගැහැණියකට එරෙහිව භාවිතා වුනු අශිෂ්ට ලිංගික ප්‍රචන්ඩත්වය අපි හෙළා දකිනවා. ටයිකෝට් ඇඳගෙන නලින් බණ්ඩාර කරපු කතාව ඇත්තටම නිරුවතින් කළා නම් නම්බුකාරයි. ඒ වගේම තවමත් ඒ ප්‍රකාශය ගැන තමන්ගේ විරෝධය ප්‍රකාශ නොකළ සජබෙ සංස්කෘතියත් මෙතනදි නිරුවත් වෙනවා.

    කොළඹ ස්ත්‍රීවාදීන්ට අමතක වන ස්ත්‍රී- පුරුෂ කවර හෝ පුද්ගලයෙකුගේ මනුස්ස ගරුත්වය වෙනුවෙන් අපි පෙනී සිටිනවා. ගැහැණියක් වේවා, පිරිමියෙක් වේවා, ඔවුන්ගේ පංතිමය වැදගත්කම්, සදාචාර සීමාවන් කවර හෝ වේවා ඔවුන්ට ලිංගිකව අපහාස කිරීම නින්දිත පහත් ක්‍රියාවක්. එවන් පහත් පිරිමින් ගැහැණුන් මැද තනිව සිටගෙන නොවැටී කතා කළ ඩයනාගේ ශක්තිමත්බව අගය කළ යුත්තක්.

  • විශ්ව විද්‍යාලවල ලිංගික පීඩනය පර්යේෂණවලින් හෙලිවේ !

    විශ්ව විද්‍යාලවල ලිංගික පීඩනය පර්යේෂණවලින් හෙලිවේ !

    ලංකාවෙ නිදහස් අධ්‍යාපනයේ මුදුන් මල්කඩ කියන්නෙ විශ්ව විද්‍යාලවලටයි. රටේ අධ්‍යාපනයෙන් ඉහළම ලකුණු ලැබූ අය තමයි මෙතන ඉගෙන ගන්නෙ. මේ විශ්ව විද්‍යාල පද්ධතියේ නවක වධය සහ ලිංගිකත්වය, ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජ භාවය මත පදනම් ප්‍රචන්ඩත්වය පිළිබඳ සමීක්ෂණ වාර්තාවක් පහුගිය දවසක එලිදැක්වුනා.

    රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාල 08ක 5000ක පිරිසක් මේ සමීක්ෂණය සඳහා සහභාගි වුනා.

    එතනදි පෙනී ගිය කාරණයක් වුනේ විශ්ව විද්‍යාල කාර්ය මණ්ඩලයෙන් 46%ක් වාචික ලිංගික ප්‍රචණ්ඩත්වයන්ට ගොදුරු වෙන බවයි.මේ අයගෙන් 22%කගෙන් ලිංගික අල්ලස් ඉල්ලා තිබෙනවා. 20%ක් ශාරීරික ලිංගික ප්‍රචන්ඩත්වයන්ට ලක්වෙලා තියෙනවා.

    මෙතනදි මේ ලිංගික පීඩාවන් සිද්ද වෙන්නෙ ආචාර්ය මණ්ඩලය පැත්තෙන්ද නැත්නම් සිසුන් අතින්ද කියන කාරණය පැහැදිලි නෑ. කොහොම වුනත් වැඩි විභවයක් තියෙන්නෙ ආචාර්ය මණ්ඩලය පැත්තට. ලංකාවෙ උගත් යැයි සම්මත පිරිස අතර ශිෂ්ටබව ගැන ලොකු අර්බුදයක් මේ සමීක්ෂණය අනුව එලියට එනවා.

    මේ අතර සිසුන්ගෙන් 17%ක් වාචිකව ලිංගික හිංසනයන්ට මුහුණ දෙනවා. 1.8%ක් පීඩාකාරී නවක වධයන්ට ගොදුරු වෙනවා.

    සරසවි ශීෂ්‍යන්ගෙන් 50%ක් නවක වධයට මුහුණ දෙන බවයි දත්ත අනුව පෙනී යන්නෙ. එතනින් 34%ක පිරිසක් අප්‍රසන්න මානසික අත්දැකීම්වලට ලක්වෙනවා. 23%ක පිරිසක් කායික නවක වධයට මුහුණ දෙනවා.

    මේ වාර්තාව එලියට ආපු ගමන් විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රජාව මේක විශ්ව විද්‍යාල පෞද්ගලීකරණ සැලසුමේ කොටසක් විදිහට දක්වමින් නිෂ්ප්‍රභා කරන්න උත්සාහ කළා. මෙවන් වාර්තාවක් පිටතට ආ සැනින් එය වගකීම්සහගතව බාරගනිමින් වහාම තත්වය පරීක්ෂා කරන්න උනන්දු වෙනවට වඩා මේ උගතුන් වෑයම් කලේම එවැන්නක් නැති බව හඟවන්නයි. ඒ උත්සාහයම මේ තත්වය යතාර්ථයක් වග සනාථ කරනවා.

    ලංකාවෙ දැවැන්ත ලිංගික අර්බුදයක් පවතින බව අපි කියන්නෙ බොහෝ කාලයක පටන්. සම්පූර්ණ අධ්‍යාපන ක්‍රමය හරහාම ලිංගිකත්වය යටපත් කරමින් මේ අසහනකාරීත්වය වැඩිදියුනු කරනවා. අධ්‍යාපන ක්‍රමය තුලම කුහකත්වය නිර්මාණය කරනවා. ස්වභාවික තත්වයක් විදිහට මේ පීඩාව තනි තනි ස්ත්‍රීන් පුරුෂයන් සහ වෙනත් ලිංගිකයන් මතින් පුපුරා යනවා. මේ වරද ඒ පුද්ගලයන්ගේ වරද පමණක් නෙමෙයි. මේක තමයි ක්‍රමයේ අර්බුදය. රටේ උගත්කම පිටුපස ඇති සැබෑ හෙළුව.

    රටේ සංස්කෘතිය ලිංගිකව වීවෘත නොවුනු තත්වයක, සියලු ආශාවන් සහ ලිංගිකත්වයන් ජාතියක් හැටියෙන් යටපත් කළ තත්වයක රටේ උසස්ම අධ්‍යාපන ආයතනවල තත්වය මෙබඳු වීම පුදුමයක් නෙමෙයි. දැන් වාර්තා හැටියට මේ දේවල් පිටතට පැමිනීම විතරයි සිද්ද වෙන්නෙ. විශ්ව විද්‍යාල තුල පවතින දැඩි ලිංගික අර්බුදය ඒ විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය ලැබූ කාටවත් නම් රහසක් නෙමෙයි.

    මේ ගැන මෑත මුනගැසීමකදි කථිකාචාරය අනුරුද්ධ ප්‍රදීප් එක්ක කෙටි කතාබහක් ඇතිවුනා. එතනදි අනුරුද්ධ කිව්වෙ විශ්ව විද්‍යාල තරම් සෙක්ස් තියෙන තැනක් ලංකාවෙ නෑ කියල. එයාගෙ අදහස වුනේ විශ්ව විද්‍යාල යනු ලිංගිකව නිදහස් කලාපයක් කියන එක. ඒත් විශ්ව විද්‍යාලවල ලිංගිකත්වය පවතින්නෙ වසන් වූ රහස් දෙයක් විදිහට. දැඩි විෂම ලිංගික බලයකට යටත්ව. ලිංගිකත්වය රහසක් බවට පත්වෙනවා කියන්නෙම පීඩාකාරීත්වයක් නඩත්තු කරනවා කියන එක. සමාජයට පෙන්වන රුවට යටින් වෙනත් චරිතයක් පවත්වාගෙන යනවා කියන එක. ඒකට ලිංගික නිදහස කියල කියන්න බෑ. ඒක තමයි ඇත්තටම ලිංගිකත්වය යටපත් කළ සංස්කෘතියක මතුවන ලිංගික කුහකත්වය.

    මේ සමීක්ෂණ වාර්තාවෙන් එලියට එන්නෙ අන්න ඒ ලිංගික සිරවීමේ ප්‍රතිඵලයි. මීට අමතරව ගබ්සා ප්‍රමාණය ආදිය ගැනත් හරිනම් සොයාබලන්න ඕන. මොකද එතනින් අපිට තේරුම් ගන්න පුළුවන් වෙනවා ලංකාවෙ උසස්ම අධ්‍යාපන ස්ථානවල පවතින ලිංගික අධ්‍යාපනයේ මට්ටම.

  • දාර්ශනිකයාට එරෙහිව කාන්තාවෝ පොලිසි යයි

    දාර්ශනිකයාට එරෙහිව කාන්තාවෝ පොලිසි යයි

    දාර්ශනිකයා ගැන නිතර මේ වගේ අතවර කතන්දර අහන්න ලැබෙනවා. මුල් කාලෙ විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යාවන්ගෙ පුක මිරිකීම් සහ ඒ අයට කළ නොමනා යෝජනා ගැන. ඒවා කනින් කොනින් ඇහුනු කතා මිස ඇත්ත නැත්ත දන්න කතා නෙමෙයි. ඊට පස්සෙ නදීකා බණ්ඩාරගේ සිද්ධියෙන් මේක ප්‍රසිද්ධ කතිකාවට ආවා. දාර්ශනිකයා සමාව ගත්තා. හැමෝම සමාව දුන්නා.

    ඊට පස්සෙ ‍ෆේස්බුක් එකෙන් වරින් වර දාර්ශනිකයා කාන්තාවන්ගේ පුක සහ පූසා බැලීමට ඉල්ලා තිබුන. ඉතාම සුලුතරයක් මේක ප්‍රසිද්ධියේ කියන්න තරම් නිර්භීත වුනා. බහුතරයක් කරබාගෙන නිකං හිටියා. කරබාගෙන නිකං ඉඳීමේ අදහස වෙන්නෙ බ්ලොක් කරලා දාන්න පුළුවන්නෙ, ඊට වඩා මොකටද කියන එක. තමන් ඉවත්වීමෙන් චර්යාවෙ පැවැත්ම සාධනය කරන එක.ලංකාවෙ ප්‍රධාන අර්බුදය ලිංගික එක්ක කියල අපි කියද්දි ඒකට ගොඩක් අය හිනාවුනා. ඒත් දැන් අපි එක දිගට මූන දෙන්නෙ ලිංගික අර්බුද. ඒ ලිංගික අර්බුද විසින් අපේ සාම්ප්‍රදායික බලයන් වුනු සඟ වෙද ගුරු ගොවි කම්කරු සිට නූතන බලයන් වුනු දාර්ශනිකයන් කලාකාරයන් විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරුන් නිරුවත් කරන්න පටන් අරගෙන තියෙනවා.

    දාර්ශනිකයන් කියන්නෙ කොහොමත් ලිංගික ප්‍රශ්නවලින් පෙලෙන අය. අපි හැමෝමත් එහෙම වුනත් දාර්ශනිකභාවය සහ ලිංගික යටපත් කිරීමේ සම්බන්ධය බලය එක්ක ගැටගැහෙනවා. හැම දාර්ශනිකයෙක්ම ස්වපීඩක හෝ පරපීඩක කාමුකත්වයකින් පීඩා විඳිනවා. දාර්ශනිකභාවයේ අනිත් පැත්ත තමයි මුනිවරභාවය. පෙරදිග තියෙන්නෙ ඒක. බටහිර දාර්ශනිකයො බිහිවෙද්දි ඒ අය තමන්ගේ අර්බුදය ලෝකයේ අර්බුදයක් විදිහට විසඳන්න යද්දි පෙරදිග මුනිවරු තමන් ඇතුලට ගිහින් අර්බුදයේ මූලය තේරුම් ගන්න බැලුවා. දාර්ශනිකයා තර්කය පාවිච්චි කරද්දි මුනිවරයා භාවනාව යොදාගත්තා. තමන්ගේ ඉන්ද්‍රියයන් ගහන කැරැල්ලෙන් ඒ කියන්නෙ සෙක්ස් වලින් අත්මිදෙන්න හෝ එය ඉක්මවා වැඩෙන්න අභ්‍යාස කළා.

    අද මේ දාර්ශනිකයාගේ ලිංගික අර්බුදය ගැටලුවක් විදිහට දකින බොහොමයක් වාමාංශිකයො කාල් මාක්ස්ගේ ලිංගික අර්බුදය ගැන මුනිවත රකිනවා. ඒ මාක්ස් එකම තමයි අදත් තියෙන්නෙ.

    දාර්ශනිකයාගේ පුක පෙන්නීමේ යෝජනාව, නෑ ඒක වැරදියි, ඒක යෝජනාවක් නෙමෙයි. ඒක බලහත්කාරයක්. ඉංග්‍රීසියෙන් හැරස්මන්ට් කියන එක. මේ යෝජනාව සාකච්ඡා කරන්න තරම් දෙයක් නෙමෙයි කියල පෙනී ඉන්න පිරිසකුත් ඉන්නවා. අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ හරහා මේ එක පිරිසක් නියෝජනය වෙනවා. ඒ අය මේක අතෑරලා දාන්න ඕන කියන්නෙ වංගීසව ආරක්ෂා කිරීමේ උවමනාවෙන් නෙමෙයි කියන එක පැහැදිලියි. ඒ අයට ඇත්තෙන්ම මේක බරපතල වරදක් හැටියට දැනෙන්නෙ නෑ. ඊට වඩා දැඩි පීඩන යටතේ ජීවත් වීම නිසාම මේවා සුමට වැඩියි. නිදහස් චතුරශ්‍රයෙ පෙම්වතුන්ට අත් අල්ලන් ඉන්න නොදීම ගැන අපි විරෝධය දක්වද්දීත් මේ හා සමානම අදහසක් මතුවුනා. ඒකද වැදගත්ම ප්‍රශ්නය කියන එක. අපේ අදහස නම් ඉතාම සියුම් ප්‍රශ්නය වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම හරහා දැඩි ප්‍රශ්නවලදි දැවැන්ත එරෙහිවීම් නිර්මාණය කරනවා කියන එක. ඒ තරම් පුංචි කාරණයක් වෙනුවෙන් මේ තරම් කැලඹීමක් නිර්මාණය වීම ලොකු කාරණා ඇතිවීම අධෛර්ය කරනවා කියන එක.මේ වෙද්දි නිර්මාණය වෙලා තියෙන පුහු පොලිටිකලි කරෙක්ට් විලාසිතාවේ කොටස්කරුවන් වීමේ ආශාවෙන් වර්චු සිග්නලින් දාන බහුතරයකට වඩා පැරකුම්ගේ ප්‍රශ්න කිරීම වැදගත්. ඒක සංවාදය ගොඩනගනවා. ඒ අතර සිරිමල් විජේසිංහ ප්‍රවර්ගය තාමත් සැමියාට ඕන නම් ගෑනිගෙ කනට දෙකක් ගහන එක වුනත් වරදක් නෑ කියන ගැමි වාමාංශික කොටසයි. මේ අදහසට අනුව සැමියා අතින් බිරිඳ දූෂනය වෙනවා වගේ දෙයක් ලෝකෙ පවතින්නෙ නෑ. කසාද මිනිහා නම් ඕනම වෙලාවක ගෑනි එක්ක සෙක්ස් කිරීමේ අයිතිය තියෙනවා සහ ඒක ගැන ලෝකෙ මැදිහත්වීමට විරුද්ද වෙනවා. පිලිප් ශාන්ත වගේ අයත් අඩුවැඩි වශයෙන් ඉන්නෙ මේ වපසරියෙ.

    මේ වගේ ටෙක්ස්ට් එකක් අපිට සළකන්න වෙන්නෙ වර්බල් ඇබියුස් එකක් විදිහට. ඇබියුස් නැත්තං අතවර කාණ්ඩ තුනක් තියෙනවා. කායික හෙවත් ෆිසිකල් ඇබියුස්, වාචික හෙවත් වර්බල් ඇබියුස්, රූපමය හෙවත් විෂුවල් ඇබියුස්. ඔය බලෙන් ඩික්පික් යවන එක ආදිය ගැනෙන්නෙ විෂුවල් ඇබියුස් විදිහට.

    දැන් මෙතනදි එනවා ඇබියුස් එකක් කියන්නෙ හරියටම මොකක්ද කියන ප්‍රශ්නය. කෙනෙක් අනෙකාව අපහසුතාවයට පත්කිරීමේ උවමනාවෙන් යම් ක්‍රියාවක් කරනවා නම් සහ අනෙකාට එය අපහසුවක් විදිහට දැනෙනවා නම් ඒක ඇබියුස් එකක් වෙනවා. මේකෙ තියෙන සාපේක්ෂබවේ වාසිය ශිෂ්ට සමාජයකදි හිමිවෙන්නෙ අතවරයට බඳුන්වෙන කෙනාටයි. උදා විදිහට අපිට ඌරෙකු‍ගේ පිංතූරයක් එවීම සහ මුස්ලිම් කෙනෙකුට ඒ පිංතූරය එවීමේ පීඩාව වෙනස්. මේ වගේමයි අපිට මෙට්ල් සංගීතය අහන්න පුළුවන් වුනා කියල තව කෙනෙකුගෙ කන පිරෙන්න මෙට්ල් දාන එක. අපිට පිරිත ආශීර්වාදයක් වුනා කියල මේක බෞද්ධ ගමක් කියන බහුතර විශ්වාසෙන් ලවුඩ්ස්පීකර් බැඳලා පිරිත් දාන එක.

    කොටින්ම තමන් අකමැතියි කියද්දි නැවත නැවත ආදරය ඉල්ලා ආයාචනා කිරීම පවා හැරස්මන්ට් එකක්. ඒක කෙනෙකුට පේන්න පුළුවන් පරම ආදරයක ලකුණක් විදිහට. ඒත් ලෝකෙ දියුණු වෙද්දි අපි පුද්ගල නිදහස ගැන හිතන සීමාව දියුණු වෙනවා. තව තවත් සියුම් වෙනවා. අපේ මානසික දියුණුව කියන කාරණය එක්ක අපි පුද්ගලයෙකුගේ නිදහස පිළිබඳ සිතන කාරණය ළඟින් සම්බන්ධයි.

    බස් එකක ජැක් එකක් ගහන සිද්ධියක් ගන්න. කාන්තාවකට පුළුවන් ඒක ලේසියෙන්ම මගඇරලා යන්න. වෙන තැනකට මාරු වුනාම හෝ බස් එකෙන් බැහැලා ගියාම වැඩේ ඉවරයි. ඒත් කාන්තාවන් ඒ ඇතිවෙන කේන්තිය පිටකරමින් ඊට විරුද්ධ වෙනවා. මුල්කාලෙදි ඒකටත් තිබුනෙ මේ වගේම පිළිගැනීමක්. ගොඩක් අය කිව්වා ඒ කාන්තාව කැපිලා පෙන්න හදනවා කියල. වෙන තැනකට ගියානම් වැඩේ ඉවරයිනෙ කියල. ඒත් ඒ පිළිකුලට ජුගුප්සාවට කෑ ගහන, පහර දෙන කාන්තාවො හිටියා. මේ වෙද්දි අපි හැමෝම වගේ ඒක අතවරයක් කියන එක වාදයකින් තොරව පිළිගන්න තැනකට ඇවිත් තියෙනවා. සීමාවන් වෙනස් වෙන්නෙ එහෙමයි.

    දාර්ශනිකයාගේ චැට්වලදි ඒක ඇත්තටම පුක හෝ පූසා දැකගැනීමේ අනුරාගී ආශාවක් විදිහට නෙමෙයි මතුවෙන්නෙ. ඒ වෙනුවට ප්‍රචන්ඩත්වයක් විදිහටමයි ඒ කඩාපැනීම සිද්ද වෙන්නෙ. කතාවක් අතර පවතින සමාජ ආචාර ධර්ම තියෙනවා. භාෂාව අපි ගොඩනගන විදිහක් තියෙනවා. ඒ කතාව හරහා අපිට අනෙකාගේ නිරුවත දකින්න අවසර ඉල්ලන්න පුළුවන්. එතකොට පැහැදිලිවම අනෙකාට ඒක ප්‍රතික්ෂේප කරන්න පුළුවන්. ඒත් මේ අවසර ඉල්ලීම නෙමෙයි. තමන්ගේ බලයෙන් අනෙකාව හුදකලා කොටගෙන පීඩාවට හසුකරගැනීමෙන් තබන තෘප්තිය.

    මෙතනදි කාන්තාවට දැනෙන පීඩාව වෙන්නෙම දාර්ශනිකයාගේ බලයයි. තමන් තුල ඔහු ගැන තිබුණු ‍ගෞරවයත් ඒ මොහොතේ අත්විඳින පිළිකුලත් අතර අර්බුදයකට ඇය පත්වෙනවා. සමාජය ඇතුලෙ හුදකලා වෙනවා. මෙතනදි නිශ්ශබ්ද වෙන හැම කාන්තාවක්ම නොදැනීම සමාජයත් එක්ක තමන්ගේ තියෙන විවෘත සම්බන්ධතා කලාපයක් අවහිර කරගන්නවා.

    අනෙක් පැත්තෙන් පිරිමි හැමෝම වල්, පිරිමි ඔක්කොම ඔහොමයි වගේ පරණ ග්‍රාම්‍ය එළඹුම් සාධාරනීකරණය වෙනවා. ඒක මිත්‍යාවක්. පිරිමින් කියන්නෙ ලිංගික බලහත්කාරයකින් තොරව ගැහැණියක් ඇසුරු කළ නොහැකි පිරිසක් නෙමෙයි. මෙතනදි ශෘංගාරය සහ අනුරාගයට ඇති ‍‍ගෞරවනීය බව කෙලෙසිලා ඒක වල්කමක් බවට පත්වෙනවා. මිනිස් අනුරාගී සබඳතාවලට තියෙන බියුටි එක වැනසෙනවා. කොයිවෙලාවක හෝ තමන්ට වල් කතාවක් කියයි කියල හිතේ තියාගෙන පිරිමියෙක් එක්ක කතා කරන ගැහැණියක් මුනගැහෙන එක දුකක්.

    අපිට බලහත්කාරයේ සීමාවන් අතික්‍රමණය කරන්න පුළුවන්. ඒක කරන්න පුළුවන් ආදරය හරහා විතරයි. ආදරය සහ ගෞරවය හරහා අපිට මේ පීඩාවේ සම්මුතීන් ඉක්මවා යන්න පුළුවන්. බීඩීඑස්එම් කියන්නෙ එහෙම කලාපයක්. අපි යාලුවන්ගෙ පුක මිරිකද්දි උන් අපිට පයින් ගහලා හිනාවෙන්නෙ ඒක සිද්ද වෙන්නෙ ආදරයේ සංදර්භයක් ඇතුලෙ හින්ද. ආදරයේ තබා අඩුම තරමේ භාෂාමය ගොඩනැංවීමක්වත් නැතුව කෙනෙකුට පුක පෙන්නන්න කියන්නෙ මිනිස් සම්බන්ධතා විෂය ගැන හූනු පුකක් තරම්වත් ශිෂ්ටත්වයක් නොදරන මිනිස්සු.මේ සම්බන්ධයෙන් 1995දි ලංකාවෙ දණ්ඩනීති සංග්‍රහයේ සංශෝධනයක් එනවා. ඒ 345වෙනි වගන්තිය.

    “කවුරුන් හෝ විසින් පහරදීමක් ප්‍රචන්ඩ බලපෑමක් මගින් තව කෙනෙකුට ලිංගිකව අතවර කරයි නම් හෝ වචන හෝ ක්‍රියා මගින් ලිංගිකව පීඩා කරයි නම් හෝ එය ලිංගික අතවරයක් ලෙස ගැනෙන අතර අවුරුදු පහක් දක්වා කාලයක සිරදඬුවමකට හෝ දඩයකට හෝ මේ දෙකම හෝ ඊට අමතරව පීඩාවට පත් තැනැත්තාට සිදුවූ අලාභය වෙනුවෙන් උසාවිය විසින් නියම කරන යම් මුදලක් හෝ ගෙවීමට යටත් විය යුතුය.

    වැඩකරන තැන හෝ වෙනත් තැනක බලයක් හිමි කෙනෙක් විසින් කෙනෙකුගේ අකමැත්තෙන් වචන සහ ක්‍රියා මගින් සිදුකරන ලිංගික බලපෑම් අතවර හැටියෙන් සැලකෙයි.

    363 වගන්තියට අනුව දූෂනයක් හැටියෙන් නොගැනෙන ඕනම ක්‍රියාවක් මේ යටතට අදාල වෙයි”

    මේ අනුව පොතේ හැටියට දාර්ශනිකයාට එරෙහිව නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට පුළුවන්. මේ වෙද්දිත් පීඩාවට ලක්වුනු කාන්තාවන් දාර්ශනිකයාගේ අතවරය ගැන පොලිසියට පැමිණිලි කරලා තියෙනවා. වඩා වැදගත් දේ වෙන්නෙ මේක නීතිමය තලය දක්වා අරගෙන යන එකයි කියල අපි හිතනවා. ඒ දාර්ශනිකයාට ලැබෙන පුද්ගලික දඬුවමක් හින්ද නෙමෙයි. ඒ මේ කතිකාව සංවාදය ප්‍රධාන ධාරාවෙ වෙනස්කමක් දක්වා අරගෙන යන අවකාශයක් නිර්මාණය වෙන හින්ද. එතනින් පස්සෙ තවදුරටත් පුක පෙන්නීමේ යෝජනාව සාමාන්‍යක් විදිහට බහුතරයට නොපෙනෙන හින්ද.

    වර්චුවල් වචනයක් මගින් සිද්ද වෙන ඇබියුසයක් පවා තීරණාත්මක වීම කියන්නෙ කාන්තාවන්ගේ පුද්ගලික සීමාව සහ ගෞරවය ගැන පොදු සුවිශේෂ සලකුණු කිරීමක් වෙන හින්ද.

    වඩාත්ම වැදගත් දේ කොයිතරම් කකුලෙන් ඇදීම් තිබුනත්, බහුතරයක් විසින් මෙය පීඩාවක් හැටියෙන් නොසලකද්දී වුනත්, කොටින්ම තමන්ගේම මිතුරෙක් වුනත්, කාන්තාවකට ඇති කළ මානසික අතවරය වෙනුවෙන් කාන්තාවන් ඉදිරිපත්වීමයි. නැගී සිටීමයි. ප්‍රශ්න කිරීමයි. ගැටීමයි.

    ඒ වෙනුවෙන් ෆැකල්ටි ඔෆ් සෙක්ස් ගෞරවය ඔවුන්ට පිරිනමනවා.

  • දැරිය දවාලූ ගින්දර කාගෙද?

    දැරිය දවාලූ ගින්දර කාගෙද?

    ලංකාවෙ එක ළඟ එක ලිංගික අර්බුද තුනක් ඉස්මතු වුනා. සෙක්ස් චැට් එකක බලහත්කාරය කියන උපරි ව්‍යුහයේ තැනකින් පටන් ගත්ත අසහනය ඇවිලිලා ගිහින් බදුර්දීන්ගෙ ගෙදර දැරියක් දවා පුළුස්සා මරා දැම්මා. ඒක හරිම අයිරොනිකල්. ගින්දර කියන්නෙම මනෝවිශ්ලේෂනයට අනුව සෙක්ස්. තහනම් වූ ආශාවන්. බූමිතෙල් හලාගෙන ගිනි තියාගත් ඇගේ ශරීරය ලිංගිකව අතවරයට ලක්වී තිබුන.

    මුලින්ම රාත්‍රියේ තොන්ග් එක පෙන්නන තැනින්, දාර්ශනිකත්වයේ බලහත්කාරයෙන් ඇරඹුන සංවාදය ඊට පස්සෙ පහලොස් හැවිරිදි දැරියක් අපයෝජනය කළ ලැයිස්තුවකින් වැහුන. ඒ අපයෝජන ලැයිස්තුව ගිනිබත් කරමින් තවත් ඒ වයසෙම දැරියක් අතවරයට ලක්වී දිවි නසාගත්තා.

    සදාචාරය සහ නීතිය පැත්තකින් තිබ්බොත් පෙර සිදුවීමේ දැරියට නිදහසක්, තෝරා ගැනීමක් තිබුන. ඇයට වෘත්තීයභාවයක් තිබුන. ආරක්ෂාවක් තිබුන. වරද තිබුනෙ නීතියෙන් තහනම් වයසක් වුනු එකයි. ඇයව ගිනි තියාගන්න තත්වයට පත් කරන්නෙ, ලෝකාපවාදයට ලක් කරන්නෙ සදාචාර නීතියේ මැදිහත්වීම විසිනුයි. ඇය සමග යහන්ගත වූ පිරිමින් ගනං කරමින් ඇයව ගල් ගසා මරාදැමීමට යෝජනා කරමින් සිටි සදාචාරවාදීන්ගේ රෙද්ද ගැලවී යන මොහොත දැන් උදාවෙලා තියෙනවා. සැබෑ අපරාධය යනු කුමක්ද යන ප්‍රශ්නය ගිනි ගත් පහලොස් හැවිරිදි දරියකගේ සිරුරක් විලාසයෙන් සදාචාරය මත්තට කඩාපැනලා තියෙනවා.

    මේ දෙවෙනි දැරියට තෝරා ගැනීමක් නෑ. ඇයට නිදහසක් තිබිලා නෑ. ඇයට කිසිදු ආරක්ෂාවක් තිබිලා නෑ. ඇය කිසිදු වෘත්තීමයභාවයකින් තොරව බදුර්දීන්ගේ නිවසේ මෙහෙකාරියක් විදිහට ඉඳලා තියෙනවා. ඇයට මාසෙකට රුපියල් විසිදාහක් ගෙව්වා කියනවා. පළමු ව්‍යවස්ථාපිත දූෂනයට ලක්වූ දැරිය එක වරකට රුපියල් විසිදාහක මුදලක් අය කළ වගක් කියවුනා.

    මුලින්ම මෙහෙකාර දැරියක් ගිනි තියාගත්තා කියන ප්‍රවෘත්තිය පළවුනා. ඒ ගැන කිසි කෙනෙකුට ඒ තරම් ගානක් තිබුනෙ නෑ. හරියට මෙහෙකාර දැරියන් ගිනි තියාගැනීම සාමාන්‍යයක් වගේ තත්වයක් තිබුනෙ. ඊළඟට ඇය ලිංගික අතවරයට ලක්ව සිටි වග හෙළිදරව් වුනා. ඒකෙන් ඒක ප්‍රවෘත්තියක තත්වය ලබාගත්තා. හැබැයි කලින් දැරිය වගේ මේ සිද්දිය තලුමරන්න පුළුවන්කමක් තිබුනෙ නෑ. දුප්පත්කමත්, බලහත්කාරයත්, ඒවාට ජීවිතයෙන් විරෝධය පාමින් දැවී පිළිස්සී ගිය සිරුරකුත් විතරයි ඉස්සරහ තියෙන්නෙ. ප්‍රශ්නය ඇත්තටම පවතින තැන අමුවෙන් පුළුටු ගඳ විහිදුවමින් තියෙනවා.

    මේ සම වයස් දැරියන් දෙන්නාගේ කතාව පුදුමසහගත රූපකමය අර්ථයක් දරනවා. එක්කෙනෙක් සිංහල. අනෙකා දෙමළ. එක්කෙනෙක් අපේ සමාජයේ සදාචාර බහුතරය විසින් යෝජනා කරන පරිදි ඇඟ විකුණන්නෙ නැතුව ශ්‍රමය විකුණන්න බංගලාවට එනවා. මිළක් නැතුවම අවශ්‍ය විටෙක ශරීරය සම්පාදනය කරන්න ඇයට සිද්ද වෙනවා. අන්තිමට ඒ ආත්ම ගෞරවය පිළිබඳ කාලකණ්ණි සමාජ බලහත්කාරය විසින් ඇයව ගිනි තියාගෙන මැරෙන තැනකට පත් කරනවා.

    අනෙක් දැරිය ඒ වෙනුවට සදාචාරයට බම්බු ගහගන්න කියල මුදලට යහන්ගත වීම තෝරගන්නවා. ඇය කිසිම අර්බුදයකින් තොරව මවගේද උදව් ඇතුව යම් ආර්ථිකයක් එයින් උපයාගන්නවා. සමාජයේ ඉහළම ස්ථරවල විවිධ අය ඇයට මුදල් ගෙවා ඇගේ පහස ලබාගන්නවා. එතනදි නීතිය ප්‍රචන්ඩ විදිහට කඩා පනිමින් ඇයව සමාජයක් ඉදිරියේ නිරුවත් කරනවා. ඇය ගිනි තියාගෙන මැරෙන්නෙ නැත්තෙ ඇයි කියල සදාචාරවාදියො ප්‍රශ්න කරනවා.

    මෙතනදි සදාචාරයේ ආශීර්වාදය ලබමින් අඩු වයසින් ගෙදරක මෙහෙකාර සේවයට ගිය දැරියට වඩා සදාචාරය නොතකා හරිමින් ලිංගික ශ්‍රමිකයෙක් ලෙස මුදල් ඉපැයීම තෝරාගත් දැරිය ප්‍රගතිශීලියි. පීඩිත බවේ පතුලේ ඉඳන් සදාචාරය රකින්න යාමෙන් වෙන කෙනෙකුගේ අපචාරයේ ගොදුරක් වෙනවාට වඩා දෙයක් සිද්ද වෙන්නෙ නෑ. ඇත්තටම මේ පොදු සදාචාරයේ කාර්යය වෙන්නෙ ඒ ගොදුරු නිර්මාණය කරන එකයි. තෝරගන්න තියෙන්නෙ තමන්ගේ නිරුවතෙහි බලය තමන්ගෙ අතට ගන්නවද නැත්තං ඒක වෙන කෙනෙකුට පාවා දෙනවද කියල විතරයි.

    සෙක්ස්ට් එකක්, වර්චුවල් අකුරු පෙළක් මගින් කළ හැකි බලහත්කාරය ගැන සංවාදයක් එක තැනක යද්දි ඊට යටිතලයෙ තියෙන්නෙ ගිනි තියාගෙන මැරෙන තරමෙ අපචාරී සංස්කෘතියක්. හැබැයි ඒ සෙක්ස්ට් එකේ ඉඳන් මෙතන ගිනි තියාගැනීම දක්වාම පවතින එක හේතුවක් තියෙනවා. ඒ තමයි යටපත් කළ ලිංගික ආතතිය. සදාචාරය කියල අපි කතා කරන මිත්‍යාව. ඒ ආතතිය නිදහස් කිරීමට ඇති සියලු කවුළු වසා දමමින් අපි කරන්නෙ බලහත්කාරය ආරක්ෂා කරන එකයි. රාත්‍රියේ චැට් කවුළුවකින් දාර්ශනිකයෙක් විදිහට, ගෙදරක කාමරේ දොරෙන් තාත්තා කෙනෙක් විදිහට, පන්සලේ ආවාසෙදි හාමුදුරු කෙනෙක් විදිහට, රෑක කාමරේට ගෙදර හාමු විදිහට මේ බලහත්කාරය එබිකම් කරන්න පුළුවන්.පීඩිතයන්ගේ ශරීර පුළුස්සා දමමින් ඒ යටපත් කළ බිහිසුණු ආශාව ඇවිලී යනවා. මෙතනදි ඇත්තටම ඒ ආශාවත් අපහරණයට ලක්වෙලයි තියෙන්නෙ. නිරෝගී විදිහට විවෘතව ලිංගික ආශාවන් තෘප්තිමත් කරගන්න බැරි සමාජයක අපහරණයට ලක්වූ ආශාව සදාචාර නීතිය සහ සමාජ බලය කියන දෙයාකාරයෙන්ම පාපයක් විදිහට මෝචනය වෙනවා.

    මේ දැරියන් දෙදෙනාගේම ජීවිතවලට අපේ සදාචාරය වග කියන්න ඕන. දෙවෙනි දැරිය ගිනි තියාගන්නෙ ඒ සදාචාරයට මුහුණ දෙන්න බැරුව. පළවෙනි දැරියට ජීවත් වුනත් මළාක් වැනි තත්වයක් ඇති කරන්නෙත් ඒ සදාචාරයමයි. ඒ වගේම රාත්‍රී හුදකලාවෙ කෙල්ලෙක්ව බියපත් කරන බලහත්කාරී සෙක්ස්ට් එකක අනුරාගය නිර්මාණය කළෙත් ඒ සදාචාරයමයි.