Tag: mangala samaraweera

  • “සෙක්ස් කියන්නෙ කුණුහරුපයක් නෙමෙයි” – මංගල සමරවිර

    “සෙක්ස් කියන්නෙ කුණුහරුපයක් නෙමෙයි” – මංගල සමරවිර

    මංගල සමු අරන් අදට දවස් හතයි. මංගලත් එක්ක කාලෙකට කලින් සෙක්ස් ගැන කරපු වීඩියෝව මේ විදිහට අකුරු වලට දාන්න හිතුවෙ ලිංගිකත්වය ගැන විවෘතව පෙනී සිටින, ඒ ගැන ප්‍රගතිශීලී අදහස් දරන දේශපාලනඥයෙක් අපිට ඉතිරි නෑ කියන හිස්තැන මතක් කරන්නත් එක්ක.

    මංගලට සෙක්ස් කියන දේ දැනෙන්නෙ කොහොමද?

    දැනෙන විදිහට වඩා නොදැනෙන විදිහ කියන්න ඕන. සෙක්ස් කියන්නෙ කුනුහරුපයක් නෙමෙයි. අපේ වගේ රටවල මේක කුනුහරුපයක් වුනේ පහුගිය සියවස් එකහමාරක විතර කාලය ඇතුලෙ. අපේ බෞද්ධ සංස්කෘතියෙ, සිංහල සංස්කෘතියෙ, අග්නිදිග ආසියාවේ, ග්‍රීසියෙ වගේ සංස්කෘතිවල සෙක්ස් කියන්නෙ වැඩිහිටියන් අතරෙ, ඒ කියන්නෙ වගකිව යුත්තන් අතරෙ පෞද්ගලිකව සිදුවෙන දෙයක්. ඒක රහසක් වගේ තියාගෙන ඒ වටේ විවිධ කතන්දර හැදුනෙ නෑ. බෞද්ධ දර්ශනය දිහා බැලුවොත් අසූමහ ශ්‍රාවිකාවන් ගැන අපදාන පාලියෙ අම්බපාලි සුත්‍රයෙ කතා කරනවා. ඒ අසූමහ ශ්‍රාවිකාවන්ගෙන් 34ක්ම නිදහස් ලිංගික කාන්තාවන්. ඒ කියන්නෙ ෆ්‍රීසෙක්ස් ෆීමේල්ස් කියන එක. ඒ අය ගනිකාවන් කියන එක වැරදියි. ඒ ගොල්ලො සමාජය‍ යම් වැඩ කොටසක් ඉටු කරපු කාන්තාවන් හැටියට ඒ සමාජවල සැලකුවා. අසූමහ ශ්‍රාවකයන්ගෙන් 16ක්ම නිදහස් ලිංගික පිරිමින් කියල නම් වෙනවා. ඒ කියන්නෙ සමලිංගික හෝ වෙනත් ලිංගික චර්යාවන් දැරූ අය වෙන්න පුළුවන්. සෙක්ස් කුනුහරුපයක් බවට පත්වුනේ බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදයට යටත් වුනු වික්ටෝරියානු යුගයෙදි.

    මේ වෙද්දි වික්ටෝරියා රුජිනගේ රට මේ මතවලින් එලියට ගිහින් විවෘත, වගකිව යුතු ලිංගික සංස්කෘතියක් ඇති කරගෙන තිබුනත් අපි මේ වික්ටෝරියානු සංකල්ප අපේ සංස්කෘතියෙ සංකල්ප විදිහට පෙන්නමින්, පටු විදිහට දේවල් දිහා බලමින්, සෙක්ස් කියන එක හොරෙන් බලලා හොරෙන් කරන බ්ලූ ෆිල්ම් එකක් බලනවා වගේ තැනකට තමයි අරන් තියෙන්නෙ. තරුනයන්ට තරුනියන්ට ලිංගික අධ්‍යාපනයක් නොදීමෙන් විවිධ මිත්‍යා මතවලට ඒ ගොල්ලො ගොදුරු වෙනවා. සමහර විට ඒ හින්දම පර්වර්ට්ස්ලා බවට පත්වෙනවා. බස්වල යනකොට ජැක් ගහනවා වගේ ඒවා ඇතිවෙන්නෙ සෙක්ස් කියන එක කුනුහරුපයක් විදිහට සලකන අපේ වගේ සංස්කෘතිවල විතරයි.

    මංගලට අනුව අසභ්‍යයි කියන්නෙ මොකක්ද?

    දෙන්නෙක් අතර දෙපාර්ශ්වයෙම කැමැත්ත නැතුව යම් කිසි දෙයක් වෙනවා නම්, බලහත්කාරයක් වෙනවා නම්, රේප් වගේ දේවල් වෙනවා නම් ඒවා ඉතාම අසභ්‍යයි.ඒවා ගැන දැඩිලෙස ක්‍රියාත්මක වෙන්න ඕන.රේප් කියන දේ වැඩියෙන් සිද්ද වෙන්නෙත් මේ සෙක්ස් කියන දේ කුනුහරුපයක් කියල ඒ ගැන කතා නොකරන රටවල. කුඩා දරුවන් සමග කරන බාල අපචාර වගේ දේවල් ඉතාම අසභ්‍යයි. ඒවට කිසිම ඉඩක් තියන්න නරකයි. නමුත් වැඩිහිටියන් දෙන්නෙක් තමන්ගෙ කැමැත්තෙන් කරන දෙයක් වෙන කාටවත් වැඩක් නෑ. ඒ ගැන කතා කරන්න විවේචනය කරන්න පුළුවන්. ඒත් කාටවත් හානියක් නොවෙනවා නම් ඒක අපිට අයිති දෙයක් නෙමෙයි.

    ආර්ට්වලට අසභ්‍ය සීමාවක් තියෙන්න ඕනද? වාරණය පිලිගන්නවද?

    වාරණය මං කිසිසේත්ම පිලිගන්නෙ නෑ. නමුත් කලාකාර‍යාගේ පැත්තෙන් යම් මට්ටමක ස්වයං වාරණයක් තියෙන්න ඕන කියල මං හිතනවා. ෂොක් කරන්න සමාජය තිගස්සවන්න කරන දේවල් අපි කොයිතරම් දුරට ගෙනියනවද කියන එකත්, ඒක කන්ස්ට්‍රක්ටිව්ද ඩිස්ට්‍රක්ටිව්ද කියන එකත් අපි බලන්න ඕන. වාරණය නොවුනු පලියට වගකීම් රහිතව නිදහස පාවිච්චි කිරීමත් භයානකයි.

    වෙන රටවලට සාපේක්ෂව ලංකාවෙ මිනිස්සු සෙක්ස් දිහා බලන්නෙ කොහොමද?

    ලංකාවෙ බහුතරයක් සෙක්ස් දිහා බලන්නෙ කුනුහරුපයක් විදිහට. සෙක්ස් කිරීම ගැන ගිල්ටියක් තියෙනවා. අනවශ්‍ය විදිහට තමන්ගේ ලිංගිකත්වය හංගන්න හදනවා. මේ නිසා සෙක්ස්වලින් පීඩාවට පත්වුනු සංස්කෘතියක් නිර්මාණය කරනවා.සෙක්ස්වලින් පීඩනයට පත්විය යුතු නෑ. සෙක්ස් කියන්නෙ ඉතා ලස්සන දෙයක්. ඒක ස්වභාවික දෙයක්. තමන් නිදහස් වීමක්. නමුත් මේක වැරදි දෙයක්, පවක්, නරකක් කියල හිතන් ඉන්න තාක්කල් සෙක්ස්වලට ඇබ්බැහියකුත් ඇතිවෙනවා. හොරෙන් සෙක්ස් කරන්න ඇබ්බැහි වෙනවා. කිසි දේකට ඇබ්බැහි වෙන්න හොඳ නෑ. සෙක්ස්වලටත් මැද ප්‍රතිපත්තියක් තියෙන්න ඕන.ඒක අගය කරන ගමන් ඒකෙන් කාටවත් හානියක් නොවෙන්නත් අපි බලාගන්න ඕන.

    කොවිඩ් පැනිය පවා වැඩ කරන්න නම් සෙක්ස් නොකර ඉන්න ඕන කිව්වා. අපේ හැමදේකම සෙක්ස් වි‍රෝධයකුත් පවතිනවා නේද?

    ඔව්. මිත්‍යාවට තවත් මිත්‍යා එකතු කරනවා. අසියාවේ වැඩිම සාක්ෂරතාවයක් තියෙන රටක් විදිහට මං පුදුම වුනා මේ පැනිය ගැන කතාවෙන්. මේ පැනිය ගන්න පෝලිමේ හිටියෙ නූගත් මිනිස්සු නෙමෙයි.වාහනවලින් මෝටර්බයිසිකල් වලින් ගිහින් රජයේ රස්සාවල් කරන මධ්‍යම පංතිකයන් තමයි එතන පේන්න හිටියෙ. ඒ අයත් මේවට රැවටෙනවා කියන්නෙ අපේ අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ විශාල පසුබෑමක් තියෙනවා කියල අපිට පිලිගන්න වෙනවා.

    සෙක්ස් ගැන විවෘතව කතා කරන එකෙන්, සෙක්ස් විඳින්න පුරුදු වෙන එකෙන් සමාජයට යහපතක් අත්වෙනවාද?

    ඔව්. සෙක්ස් ගැන විවෘතව කතා කරනවා කියන්නෙ තමන් සෙක්ෂුවල් වොරියර් කෙනෙක් කියල කයිවාරු ගහන එක නෙමෙයි. සමහරු ආසයි පැය ගනං තමන්ගේ වීරකම් ශක්තිය ගැන කියවන්න. සෙක්ස් වගේ දෙයක් බය නැතුව කතා කිරීමෙන්, ඒක සමාජය පිලිගැනීමෙන්, (පිලිගන්න දෙයක් නෑ ඒක මනුස්ස ස්වභාවයක්) , ප්‍රබුද්ද නිවහල් සමාජයක් නිර්මාණය වෙනවා. අපි බුදුන් වහන්සේට සමකාලීනව තිබුනු ග්‍රීසියේ ඇතන්ස් වගේ ශිෂ්ටාචාර දිහා බැලුවොත්, ඒ වගේම හින්දු ශිෂ්ටාචාරය තුල බැලුවොත්, ඒ යුගවල විවෘතව ලිංගික දේ ගැන සංවාද විවාද ඇතිවුනා. අදටත් තියෙන ඒවායේ නටඹුන් දැක්කත් අපිට ඒ සමාජය තිබුනු තත්වය බලාගන්න පුළුවන්. සොක්‍රටීස් ප්ලේටො සංවාද බැලුවමත් කොයිතරම් චින්තන මට්ටමක් ඇතුවද ඒවා දිහා බැලුවෙ කියල අපිට හිතාගන්න පුළුවන්.

    පෝර්න් ගැන මොකද හිතන්නෙ? තහනම් කරන්න ඕනද? පෝර්න් නරකද?

    මං පෝර්න්වලට එච්චර ලැදියාවක් නෑ. මට ලැදියාවක් නෑ කියල ඒක තහනම් කරන්න ඕන කියන්නෙත් නෑ. පෝර්න් බලන්න වැඩියෙන් ඕන වෙන්නෙ සෙක්ස් අඩුකමෙන්මයි. පෝර්න් විදිහට ඉතාම නිර්මාණශීලී චිත්‍රපටි හැදෙන්නත් පුළුවන්. අනිත් පැත්තෙන් පෝර්න්වල නමින් කාන්තාව ඉතා පහත තත්වයකට දාන, අසභය තත්වයකට දාන, ළමා අපචාරවලට පොළඹවන තත්වයන් තියෙනවා නම් ඒ ගැන අපි දැඩි විදිහට කටයුතු කරන්න ‍ඕන. එතනදිත් මං කියන්නෙ මේවා නීතියෙන් විතරක් නැති කරන්න පුළුවන් දේවල් නෙමෙයි.

    ගණිකා වෘත්තිය නීතිගත කළ යුතුද?

    ගණිකා වෘත්තිය සාමාන්‍යයෙන් කියන්නෙ ලෝකෙ පැරනිම වෘත්තිය කියල. මනුස්සයාගේ ස්වභාවික උවමනා අනුව ඒක ඇතිවෙන එක නවත්තන්න බෑ. ගොඩක් අය ගනිකා වෘත්තියෙ යෙදෙන්නෙත් සමාජය‍ෙ තියෙන අඩුපාඩුකම් නිසා. විශේෂයෙන්ම ආර්තික ප්‍රශ්න ආදිය නිසා. ලස්සන ගෑනු කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන් පිරිමි කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන් ඒ අයට වෙන කිසිම ආදායම් මාර්ගයක් නැත්නම්, තියෙන එකම සම්පත රූපය නම්, ජීවත් වෙන්න ඒක උපයෝගි කරගන්න වෙනවා. ඒක කාටවත් නවත්තන්නත් බෑ. ඉතිහාසය බැලුවත් ඒක පේනවා. තව අවුරුදු පන්දාහක් ගියත් ඕක තියෙනවා. ගනිකා වෘත්තියෙ යෙදෙන අයටත්, ඒ අය ඇසුරු කරන අයටත්, මේක යතාර්තයක් විදිහට පිලිඅරගෙන ආරක්ෂාව, විශේෂයෙන් සෞඛ්‍ය ආදී ආරක්ෂාවන් වෙන රටවල වගේ අපිත් ලබාදෙන්න ඕන. මේක නෑ කියල හිතා‍ගෙන අපි ඉන්න එක ප්‍රශ්නයක්. විශේෂයෙන් ඒඩ්ස් වගේ රෝග තියෙන වටපිටාවක මේ කාන්තාවන් හිරකරලා හරියන්නෙ නෑ. තමන්ට පුළුවන් එකම වෘත්තිය කරගෙන යන්න හරි යම් ආරක්ෂාවක් දෙන්න ඕන.

    අනවශ්‍ය ගැබ් ගැනීම් එක්ක ගොඩක් වෙලාවට මුහුණ දෙන්න වෙන ප්‍රශ්නයක් ගබ්සාව. ගබ්සාව රටට අවශ්‍යද?

    අනිවාර්යෙන්ම. මනුස්සයො ජීවත් වෙන රටක අනපේක්ෂිත ගැබ් ගැනීම් සිද්ද වෙනවා. සෙක්ස් කියන දේ කුනුහරුපයක් වුන රටක රේප් වගේ දේවලුත් වැඩියෙන් සිද්ද වෙනවා. ඒ වගේ වෙලාවක ගබ්සාවක් හරි කරන්න අවසර දෙන්න ඕන. ඒ දරුවා හදාගන්න වෙන්නෙ, ලොකු මහත් කරන්න වෙන්නෙ ඒ අම්මට. දරුවෙක් තියාගන්නවද නැද්ද කියල තීන්දු කිරීමේ අයිතිය අම්මට තියෙන්න ඕන.

    සමලිංගිකත්වය ගැන හිතන්නෙ කොහොමද? නීතිගත කළ යුතුද? මේක රෝගයක්ද?

    අද ලෝකෙම පිලිඅරන් තියෙනවා මේක රෝගයක් නෙමෙයි කියල. WHO එකේ ඉඳන්ම පිලිඅරන් තියෙනවා ඒක තවත් ලිංගික චර්යාවක් කියන එක. කායික හෝ මානසික රෝගයකක් නෙමෙයි කියන එක. සමලිංගිකත්වය කියන එක ලංකාවටත් ලෝකයටත් අලුත් දෙයක් නෙමෙයි. ලෝකෙ චිත්‍ර මූර්ති ගත්තොත් ඒවා බොහොමයක් හොමොඉරොටික් සංස්කෘතිය උඩ ගොඩනැගිච්ච දේවල්. ලෝකෙ අද මේ තියෙන තත්වෙට ගේන්න වැඩ කරපු ගොඩක් අය අතර‍ෙ සමලිංගික අය ඉන්නවා. හැබැයි මං හිතනවා අපි අපේ ලිංගිකත්වය උඩම අපේ ජීවිතය හදාගන්න හොඳත් නෑ කියල. ලිංගිකත්වය අපේ ජීවිතේ එක්තරා කොටසක් විතරයි. සමහරු තමන්ගේ ජීවිතය ඩිෆයින් කරගන්නෙ, තමන්ගෙ යාලුවො, බලන චිත්‍රපටි, අහන සිංදු හැම එකක්ම මේ ලිංගිකත්වය උඩ තීරණය කරනවා. මං ඒ ගැනත් වැඩි කැමැත්තක් නෑ. මම ‘ගේ’. ඉතිං මොකද? ඒක මගේ වැඩක්. ජීවිතේ ලිංගිකත්වයට වඩා විශාල වෙන්න ඕන. මේක නිසා තමයි මම මනුස්සයෙක් වෙන්නෙ කියල හිතුවොත් ඒක වැරදියි..සමලිංගික වීම ගැන ලැජ්ජා නොවී, ඒ ගැන වැඩිපුර ආඩම්බරත් නොවී අපි යන්න ඕන.

    මගේ ‘ගේ’ යාලුවො මාත් එක්ක විරුද්ද වෙන්න පුළුවන්. මේ සමලිංගික විවාහ කියන සංකල්පයට මං විරුද්දයි. ඔය කසාදය කියන එක විෂම ලිංගික සමා‍ජයේ සංකල්පයක්. අපිට පුළුවන් වෙන්න ඕන දෙන්නෙකුට එකට ඉන්න මේ පරණ සමාජයේ, මහා සමාජයේ ලේබල් ගහගන්නෙ නැතුව. සිවිල් පාට්නර්ෂිප් කියල එකක් තියෙනවා. ඒක නම් වැදගත්. මොකද දෙන්නෙක් එකට වැඩ කරනවා නම්, ජීවත් වෙනවා නම්, හම්බු කරනවා නම් ඒ අයට අර අනිත් අයට වගේම බදු සහන වගේ දේවල් වෙන රටවල හම්බුවෙනවා. ඒ වගේ දෙයක් ගැන හිතාගෙන කලොත් මිස මං හිතන්නෙ හස්බන්ඩ් ඇන් වයිෆ් කියන සංකල්පයෙන් ලෝකයමත් අනාගතේදි සිවිල් පාට්නර්ෂිප් කියන සංකල්පෙට යයි කියල.

    ලිංගික අධ්‍යාපනය පවුලේ, පාසැලේ ක්‍රමවත්ව සිදුවිය යුතුද?

    සෙක්ස් එඩියුකේෂන් එකක් නැති නිසා තමයි දවසින් දවස මේ රට් බහුබූත ප්‍රශ්න, මානසික පීඩනයෙන් ජීවත් වෙන මිනිස්සු නිර්මාණය වෙන්නෙ. ස්වාමීන් වහන්සේලා පවා, පන්සල්වලට කුඩා කාලයේම දරුවන් දන්දීමෙන් ඒ දරුවන්ව බරපතල විදිහට ළමා අපයෝජනයට ලක්වෙනවා. මේක ප්‍රසිද්ද රහසක්. පාසැල්වල කුඩා ළමයි ගුරුවරුන්ගෙ අපයෝජනයට ලක්වෙනවා. ටියුෂන් මාස්ටර්ලත් එහෙමයි. ඒ වගේ දේවල්වලට නීතිරීති පනවන ගමන්ම අනිත් පැත්තන් මේවාට ගොදුරක් නොවෙන්න වේලාසනින්ම ලිංගික අධ්‍යාපනය දරුවෙකුට ලබාදීම අත්‍යාවශ්‍යයි.

    ක්‍රිස්තියානියේ සෙක්ස් කියන පවක්. දැන් බෞද්ධයොනුත් මේක පිටුදැකිය යුතු දෙයක් විදිහට දකිනවා. සමහර ආගමික තැන්වලට එද්දි දවස් හතක් සෙක්ස් නොකර එන්න කියනවා. ආගම සහ සෙක්ස් අතර සම්බන්ධය ඔබ දකින්නෙ කොහොමද?

    මගේ ක්‍රිස්තියානි යාලුවො මාත් එක්ක තරහ වෙන එකක් නෑ. මේ ලිංගික කුහකත්වය අපේ රටට අඳුන්වලා දුන්නෙ අර ප්‍රොතෙස්තන්ත ක්‍රිස්තියානි ආගමෙන්. වික්ටෝරියා රැජිනිගෙ අධිරාජ්‍ය කාලෙ තමයි පොදු රාජ්‍ය මන්ඩලේ රටවල මේක මහා පිලිකුලක් ලැජ්ජාවක් බවට පත්වුනේ. අද අපි සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය කියන්නෙ මේ ප්‍රොතෙස්තන්ත ක්‍රිස්තියානි ආචාර ධර්මයට. නමුත් ඒ රටවල ප්‍රොතෙස්තන්ත පල්ලිය පවා එදා වගේ නෙමෙයි සෙක්ස් සම්බන්දව ඉතා ලිහිල් තැනකට ඇවිත් අද ඇවිත් තියෙනවා. ඒ ජනතාවත් පල්ලිය මොනවා කිව්වත් ඊට වඩා ඉස්සරහට ගිහින් තියෙනවා. කතෝලික පල්ලිය විතරයි තාම මේ සම්බන්දෙයන් දෙගිඩියාවෙන් ඉන්නෙ. තවත් ආගම් තියෙනවා සෙක්ස් ගැන ඉතාම වැරදි අර්ත කතනයන් දීලා ආගමෙන් කියන විදිහට ජීවත් වුනේ නැත්තං ගල් ගහලා මරා දානවා. බෙල්ල කපනවා. 21 වෙනි සියවසෙත් මේ තත්වයන් තියෙන එක ගැන මං අවංකව කනගාටුවෙනවා.

    මංගල ඔබට සුබ ගමන්.

  • අමාගේ සමරිසි විරෝදේ

    අමාගේ සමරිසි විරෝදේ

    අමා දිසානායක කියල ගෑනු කෙනෙක් මනෝ උපදේශිකාවක් විදිහට නුවර පොලිසියට කරන වැඩසටහනක වීඩියෝවක් සංසරණය වෙනවා. මේක නිකං යූටියුබ් වීඩියෝවක් වුනානං කතා කරන්න වටිනකමක් ඇති දෙයක් නෙමෙයි. ඒත් අමා මෙතනදි ගිහින් උපදෙස් දෙන්නෙ පොලිසියට. ඒ නිලධාරීන් ලවා කෑගහලා ප්‍රතිඥා ගන්නවා තමන් සමලිංගිකත්වයට විරුද්ධයි කියල. මං දන්නෙ නෑ ලිංගිකත්වය මත වෙනස්කොට සැලකීම පුහුණු කරවන මේ වගේ වැඩසටහන්වලට රාජ්‍ය ආයතනවල ඉඩදෙන්නෙ මොන ප්‍රතිපාදන යටතෙද කියල.

    මේ ගැන මංගල සමරවීරත් දෙරණෙදි ප්‍රශ්න කරනවා.

    අමා දිසානායක මේ විදිහට පොලිසිය තුල සමලිංගික විරෝධය වර්ධනය කරන්න උත්සාහ කරන්නෙ පොලිස්පති තුමාගේ අනුදැනුම ඇතුවද කියල මංගල එතනදි අහනවා.පොලිසිය කියන්නෙ ලිංගිකත්වය සම්බන්ධ කාරණාවලදි කොහොමත් අන්තිම ග්‍රාම්‍ය තැනක පවතින ආයතනයක්. වෙරලක ඉන්න පෙම්වතුන් අල්ලාගෙන යාමත් සදාචාරය රකින මෙහෙවරක් හැටියෙන් සළකන පොලිසිය අතින් වෙනස් ලිංගිකත්වයන් ඇති පිරිස් නිතර අතවර, අපහාස සහ අපහරණයන්ට ලක්වෙනවා. පොලිසියට ඒ දේවල් උගන්නන්නෙ, ඒ පිරිහුනු මතවාදයන් සනාථ කරන්නෙ, ඔවුන්ට ඒවා සමාදන් කරවන්නෙ අමා දිසානායක වගේ කට්ටිය.

    සමරිසිභාවය කියන දේ මානව චර්යාවට විරුද්ධයි කියල අමා කෑ ගහලා කියනවා. මානව ඉතිහාසය ලියවෙන්න ගත්ත දවසෙ ඉඳන්මත් පවතින සමලිංගිකත්වය මානව චර්යාවට විරුද්ධ වෙන්නෙ කොහොමද කියල මට තේරෙන්නෙ නෑ. අනිත් පැත්තෙන් සමලිංගිකත්වය මානව චර්යාවක් නෙමෙයිද එතකොට?

    හැමෝම සමලිංගිකයන් වුනොත් ළමයි හදන්න බෑ කියල තමයි අමා මානව වර්ගයා රැකගන්න ඉස්සරහට එන්නෙ. ඉතින් හැමෝම සමලිංගික වෙන්නෙ මොකටද? එහෙම වෙන්නෙ කොහොමද? මේවා දැවෙන ප්‍රශ්න. අනිත් අතට අමා හිතන් ඉන්නෙ ලෝකෙ මිනිස් ජනගහනය අඩුවෙමින් යනවා කියලද? අඩුගානෙ ලංකාවෙවත් ඒක එහෙමද? අමා කියන විදිහට හැමෝම අනිවාර්යෙන් ළමයි හදන්නම ඕනද? සෙක්ස් කරන්න අවසර තියෙන්නෙ ළමයි හදනවා නම් විතරද?

    දරුවන් හැදීම කියන කාරණයට බැහැරින් සෙක්ස් නොකළ යුතුයි කියල කිව්වෙ ක්‍රිස්තියානි පල්ලිය. මේ වෙද්දි අපි සෙක්ස් කරද්දි වැඩියෙන් මහන්සි වෙන්නෙ ළමයි නොහදා ඒක කරගන්නෙ කොහොමද කියන එකට. කොන්ඩම්, උපත් පාලන පෙති, ගබ්සා මේ හැම විප්ලවයක්ම සිද්ද වෙන්නෙ ළමයි හැදීම අඩු කරගැනීමේ උවමනාව ඒ තරම් දරුණු හින්ද. මිනිස්සු සෙක්ස් කරන්නෙ ආස්වාදයට. තෘප්තියට. දරුවන් හැදීම සහ සෙක්ස් කිරීම අතර සම්බන්ධය බිඳිලා දැන් සියවස් ගානක් වෙනවා. අමා තාම අපේ පොලිසියට උගන්නන්නෙ ඒ කුණුබක්කියට වැටුනු අදහස්. ඊට පස්සෙ පොලිසිය ඒ කුණු ගෙනැත් අපේ ඇඟේ හලනවා.

    මෙතනදි අමා දිසානායක සමලිංගිකත්වය ගැනත් කිසි දෙයක් නොදන්නා වග ලැජ්ජාවකින් තොරවම හෙලි කරනවා. තමන්ගේ දරුවා සමලිංගිකයෙකුගේ ගොදුරක් වෙනවට කැමතිද කියල අමා අහනවා. ඒ බයටම මිනිස්සු සමලිංගිකයන්ට විරුද්ධ වෙන්න ඕන කියලයි එයා කියන්නෙ.

    ළමා අපචාර සහ සමලිංගිකත්වය කියන්නෙ එකක් විදිහටයි අමාට තේරෙන්නෙ. පහුගිය කාලයක් පුරාම අපේ දැරියන් අතවරයට ලක්වුනේ සමලිංගිකයන් අතින් නෙමෙයි. විෂම ලිංගික චීවරධාරී, පොලිසි, නීති, වෛද්‍ය, මැති ඇමති ආදී පිරිස් අතින්. සමලිංගිකත්වය සහ ළමා අපචාර අතර සම්බන්ධය මේ මනෝ උපදේශකවරිය කොහොම ගොඩනගනවද කියන එක දන්නෙ නාථ දෙයියොම විතරයි. ළමා අපචාරවලට හේතුවෙන කාමුකත්වය කියන්නෙ පීඩොෆීලියාව. ඒක සමරිසි හෝ විෂම හෝ වෙනත් ඕනෑම ලිංගිකත්වයක් දරන කෙනෙක් අතින් වෙන්න පුළුවන්. සමලිංගිකයන් ළමා අපචාරිකයන් හැටියට පොලිසියට ඉගැන්වීම කොයිතරම් භයානකද?

    එහෙම නැත්නම් එයා සමලිංගිකත්වය යනු බෝවෙන තත්වයක් කියලා හිතුවද දන්නෙත් නෑ. සමලිංගිකයෙක් හා ඇසුරු කිරීමෙන් ඔබේ දරුවා සමලිංගිකයෙක් විය හැකිය වගේ ලෝකෙ පළමු වරට යම් මනෝ විද්‍යාත්මක හෙලිදරව් කිරීමක් අමා කරනවා වෙන්නත් පුළුවන්. ලංකාවෙ මෑතක ඉඳන් ගොඩක් විද්‍යාව සම්බන්ධ කලාපවල අපි ලෝකය හෙල්ලුම් කන වර්ගයේ හෙලිදරව් කිරීම් කරනවා.

    ඊට පස්සෙ අමා දිසානායක සම්පූර්ණයෙන්ම නිරුවත් වෙනවා. එයා කියනවා පහුගිය කාලෙ මේ සමරිසි පිරිස් එකතු වෙලා ආණ්ඩුව පෙරලුවා කියල. නැවත ඒ වගේ දෙයක් වෙයි කියල අනතුරු අඟවනවා. මේක පොහොට්ටුවෙන් ගෙනාපු සමනළ විරෝධයත් එක්ක හරියටම එක මත එක පිහිටනවා. ප්‍රොපගැන්ඩාව එලිවෙනවා. මේ සමරිසි විරෝධය පිටිපස්සෙ තියෙන්නෙ ජාතිවාදී ආගම්වාදී රාජපක්ෂ දේශපාලනයේ ජනප්‍රිය මතවාදයමයි. පැණියෙ ඉඳන් සමරිසිභාවය දක්වාම විද්‍යාව සපයන්නෙ එකම අධිකාරියක්.

    දැන් අපි අමාව පැත්තකින් තියලා මේ කතාවෙ ඇත්ත පැත්ත ගැන බලමු. අමා දිසානායක කරපු පර්යේෂණයන් අනුව කොහොම වුනත් ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය කියන විදිහට සමලිංගිකත්වය කියන්නෙ කිසිසේත්ම මානසික ව්‍යාධියක් නෙමෙයි. විකෘතියක් නෙමෙයි. පූර්ණ නිරෝගී මනුස්සයෙකුගේ ලිංගික පිහිටීම සමලිංගික වෙන්න පුළුවන්. ඒක තමයි ලෝකය පිළිගන්නා විද්‍යාත්මක මතය වෙන්නෙ.

    ස්ත්‍රී හෝ පුරුෂ සමලිංගිකභාවය, බයිසෙක්ෂුවල් නැත්තං ද්විත්ව ලිංගිකභාවය, සංක්‍රාන්ති හෝ අන්තර් ලිංගිකභාවය යන කිසිවක් රෝගී, විකෘති තත්වයන් නොව ඒවා මානව ලිංගිකත්වයේ විවිධත්වයන් හැටියෙන් ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය පිළිගන්නවා.

    ඒ ගොල්ලොන්ගෙ තියෙනවා ICD- International Classification of Diseases කියල අන්තර්ජාතික රෝග වර්ගීකරණයක්. 1977 වෙනකල් ඒකෙ සමලිංගිකත්වය රෝගයක් වශයෙන් දක්වලා තිබුන. ඒත් 1990 වෙද්දි ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය ඒක ඉවත් කරලා සමලිංගිකත්වය නිරෝගී ලිංගික තෝරාගැනීමක් හැටියෙන් අවධාරණය කළා.

    නමුත් මේ අමා දිසානායක වගේ අය විසින් නිර්මාණය කරන හෝමොෆෝබියා කියන තත්වය, ඒ කියන්නෙ සමලිංගික භීතිකාව මානසික රෝගී ලක්ෂණ දරන්න පුළුවන් කියල ලිංගික වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ ජර්නලයේ පළවෙන පර්යේෂණයකින් එලිවෙනවා. හෝමොෆෝබියාව ඇති අයගෙ සයිකොටිසිසම් පෞර්ෂයක්, ඒ කියන්නෙ ප්‍රකෝපකාරී, අනෙකා කෙරෙහි වෛරය මුසු, ආවේගකාරී, සමාජ විරෝධී හැසිරීම් සහ අපරිණත ආරක්ෂන යාන්ත්‍රණ (ඩිෆෙන්ස් මිකැනිසම්) දරන පෞර්ෂයක් දකින්න ලැබෙනවා කියල ඒ පර්යේෂකයන් කියනවා. මේ පෞර්ෂය ඇති අය මනෝව්‍යාධිමය තත්වයට පත්වීමේ අවදානමක් දරනවා.

    අනිත් පැත්තෙන් මේ හොමෝෆෝබියාව නිසා සමාජයේ සමලිංගික දරුවන්ට ආතතිකර තත්වයක් ඇති කරනවා. ඒ අයට මානසික කායික පීඩා ඇතිවිය හැකි වාතාවරණයක් නිර්මාණය කරනවා. ඒකෙන් ඒ දරුවන් තුල ඩිප්‍රෙෂන් වගේ රෝගී තත්වයන් ඇති කරන්න පුළුවන්. මේ නරක ප්‍රතිඵලත් අවසානයේ දරන්න සිද්ද වෙන්නෙ සමාජයටයි. විවෘතව ලිංගිකත්වයන් බාරගන්නා සමාජයක පුරවැසියන්ගේ මානසික තත්වය වඩා යහපත් සහ නිරෝගී බව පර්යේෂණවලින් ඔප්පු වෙලා තියෙනවා.

    සමලිංගික සහ අනෙක් ලිංගිකත්වයන් ප්‍රතික්‍ෂේප කරන ලෝකයේ එක කඳවුරක් තියෙනවා. අරාබිය, ඉරානය, උගන්ඩාව, රුසියාව වගේ රටවල සමලිංගිකත්වය පීඩාවට ලක්කරන නීති තියෙනවා. අපේ පොලිසිය ආදියට මේ ලබා දෙන උපදේශකත්වයන් හරහා අපේ රාජ්‍ය මතවාදය පිහිටන තැනත් සළකුණු වෙනවා. අපි නිදහස් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටවල් වෙතින් මේ ප්‍රතිගාමී ඒකාධිපති රටවල් පැත්තට ගමන් කරමින් ඉන්නවා.

    සිග්මන්ඩ් ෆ්‍රොයිඩ් මේ හොමොෆෝබියා හෙවත් සමරිසිභීතිකාව තේරුම් ගන්න හොඳ පැහැදිලි කිරීමක් ගේනවා. කෙනෙක් විෂම ලිංගික වෙන්නෙ ජීව විද්‍යාත්මක කාරණා නිසා පමණක් නෙමෙයි කියල ෆ්‍රොයිඩ් කියනවා. මේ දැඩි විෂම ලිංගිකත්වය පිටිපස්සෙ තියෙන්නෙ දෙමව්පියන්ගෙන් සහ සමාජයෙන් ලැබෙන සමරිසි විරෝධය බව එයා කියනවා. ඒ කියන්නෙ අපි විෂම ලිංගික වෙන්නෙ සමලිංගිකත්වයට ඇති බය නිසා.

    ෆ්‍රොයිඩ් කියන විදිහට හැම දරුවෙකුටම තමන්ගේ සමාන ලිංගික මව හෝ පියා ගැන ආකර්ශනයක් පවතිනවා. මේක විසඳෙන්නෙ ඊඩිපස් සංකීර්ණයෙදි. ඒත් සමහර අයගෙ මේක හරියට විසඳෙන්නෙ නෑ. ෆ්‍රොයිඩ්ගෙ අදහස් තවත් ඉස්සරහට අරගෙන ගිහින් සැන්ඩර් ෆෙරන්චි කියන හංගේරියානු මනෝවිශ්ලේෂකයා මේ සමරිසිභීතිකාව ගැන තවදුරටත් හොයනවා. මේ භීතිකාව පිටිපස්සෙ තියෙන්නෙ තමන්ගේ යටපත් කළ ආශාව කියලා ෆෙරන්චි කියනවා. සමරිසිභාවය ගැන තියෙන බය, පිළිකුල, විරෝධය තමන් තුලම ඒ ගැන පවතින කැමැත්තට ප්‍රතිවිරෝධයක් හැටියෙන් ඇතිවෙන තත්වයක් කියල ෆෙරන්චි විස්තර කරනවා.මේ සමරිසිභීතිය පිටිපස්සෙ තියෙන තව කාරණයක් තමයි සිම්බොලික් රේසිසම් නැත්තං සංකේතමය වර්ගවාදය කියන එක. කලුසුදු භේදය, දෙමළ සිංහල භේදය ආදී විදිහට අපි හදාගත්ත අපේ කල්පිත වටිනාකම් පද්ධතියක් වඩා උසස් සහ මාරයි කියන හැඟීම මේ ලිංගික ප්‍රශ්නෙදිත් තියෙනවා. සමරිසිභාවය එක්ක අපි ස්වභාවිකයි කියල පිළිගන්න පවුල, ලිංගිකත්වය, අපේ ලිංගික තත්වය වගේ සංකේතීය කාරණා අර්බුදයට යනවා. අපේ ආගම්වලින් ගොඩනගපු ගතානුගතික විශ්වාස අවුලට යනවා. එතකොට අපිට අනාරක්ෂිත තත්වයක් ඇතිවෙනවා. අපි බය වෙනවා. ප්‍රචන්ඩ විදිහට ඒක යටපත් කරන්න හදනවා. සමරිසි විරෝධය පිටිපස්සෙ තියෙන්නෙත් ජාතිවාදය ආගම්වාදය පිටිපස්සෙ තියෙන වර්ගවාදයම තමයි. එක විදිහක වෙනස් කොට සැලකීමක් තියෙන කෙනෙක් ළඟ අනිත් සියල්ලත් අඩුවැඩි වශයෙන් තියෙන්නෙ ඒකයි. උදා විදිහට ජාතිවාදියෙක් නම් බොහෝවිට එයා සමරිසි විරෝධියෙක්. මේ හෝමොෆෝබියාව රාජපක්ෂ මතවාදය එක්ක ඉබේටම ගැටගැහෙන්නෙ මෙතනදි. ඇත්තටම මේ ලිංගිකත්වය පිළිබඳ අර්බුදය තමයි ජාතිය ආගම රකින්න කියල සිංහ වෙස් අරගෙන හපන්න පනින්නෙ.


    Chinthana Dharmadasa

  • සුදු අරලියා මල රජතුම ඇයි අවුල්ද?

    සුදු අරලියා මල රජතුම ඇයි අවුල්ද?

    අලෝක උපාලි ඇත්තටම ඇස්වලින් කඳුළු පනින ආතල් එකක්. මෙතනදි වස්ති කරන වැඩේ කෙනෙකුට නුවුමනා තරම් කියල හිතෙන ගානට මං උස්සලා තියන්නයි යන්නෙ. ඒ වස්ති විසින් මගේ අවදි කරපු බෑඩ් ටේස්ට් එකට ප්‍රණාමය පලකිරීමක් විදිහට. මං ඒක කියන්නෙ නරක අදහසකින් නෙමෙයි. බෑඩ් ටේස්ට් එක පිනවන්න ජරාවක් කරපු පමණින් බෑ. ඒකට ජරාවේ ඊස්තටික් එක දැනගෙන ඉන්න ඕන. වස්තිලා ඒ අත්හදා බැලීම දිගටම කළා සහ ආලෝක උපාලි කියන්නෙ ඒකෙ කූටප්‍රාප්තිය.

    ඇමරිකාවෙ ඉන්නවා ජෝන් වෝටර්ස් කියල මං කැමතිම ෆිල්ම් ඩිරෙක්ටර් කෙනෙක්. එයාට කියන්නෙ ජරාවේ පෝප්වරයා කියල. පෝප් ඔෆ් ට්‍රෑෂ්. මේක ආර්ට් එකක් විදිහට රසවිඳින්න වෙනම පුහුණුවක් ඕනවෙනවා. හොඳයි විශිෂ්ටයි කියල සම්මත වුනු රසයෙ විපරීතය කියන්නෙ ඊට වඩා ගව්ගානක් එහා සෞන්දර්යවේදයක්. ඒකට අපිට පාවිච්චි කරන්න පුළුවන් එක වචනයයි තියෙන්නෙ. ඒක ටි්‍රප් එකක්.

    ජෝන් වෝටර්ස්ගෙ සිනමාව හඳුන්වන්නෙ ට්‍රාන්ස්ග්‍රෙෂන් සිනමාවක් විදිහට. මේක අන්ඩර්ග්‍රවුන්ඩ් සිනමාවෙ පාවිච්චි වෙන යෙදුමක්. මේ සිනමාවෙ මූලික ලක්ෂණය වෙන්නෙ නරඹන්නාව තිගැස්සවීම සහ හාස්‍යය. ඔස්සේ රඳවාගැනීම. ඒවා ඉතා මනාව ගොතන ලද ආඛ්‍යාන නෙමෙයි. විචාරකයො බැන බැන එළවන වර්ගයේ ඒවා. මේ සිනමාව ඇතිවෙන්නෙ 1970 ගණන්වල බිහිවුනු සෞන්දර්ය අරාජිකවාදයත් එක්ක. මේ චිත්‍රපටි ඇතුලෙ සම්මත සිනමාවෙ සෞන්දර්ය රීතීන් පිස්සු බවට පත් කරනවා. අපේ සංස්කෘතික සමාජ මොහොතවල් විපරීත කරලා ඒකෙන් අපිව ෂොක් කරනවා. නැත්තං ජෝක් කරනවා. ලංකාවෙ වස්තිලා කරන්නෙ මේ විදිහෙ ට්‍රාන්ස්ග්‍රෙෂන් වැඩක් කියන එකයි මගේ අදහස.

    වස්ති වැඩකරන්නෙ යූටියුබ් එකේ. ඒ වැඩ ගොඩක් වෙලාවට කැරකෙන්නෙ ප්‍රොඩක්ට් එකක් වටේ. ඒ කියන්නෙ එලියට එන්නෙ ඇඩ් එකක් විදිහට. සිනමාව වගේ ආර්ට් එකක කරන වැඩකට වඩා යූටියුබ් වගේ සමාජ ජාලයක මුදාහරින වැඩක සෞන්දර්ය තාක්‍ෂණය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස්. යූටියුබ් වැඩක් නම් ඒක ඒ මාධ්‍යය හැසිරෙන ගතිකයන් එක්ක ගනුදෙනු කරන්න ඕන. උදා විදිහට අතිසරල හාස්‍යය සහ එදිනෙදා සමාජ සිද්ධි එක්ක ගැලපීම කියන්නෙ යූටියුබ් වීඩියෝවක ආකෘතිය විසින් ඉල්ලා සිටින විනෝදාස්වාද භාවිතයක්. වස්තිලා කරන්නෙ මේ පවතින මොහොත විපරීතයක් බවට හරවන එක. ඒ විපරීත මොහොත විනෝදයක් කරන එක. ඒක මට අනුව දරුණු ප්‍රකාශනයක්

    වස්තිලාගේ වැඩේ තේරුම හරි සාරය හරි කෙනෙක් ඇහුවොත් මට කියන්න තියෙන්නෙ සාරයක් නොමැතිබවේ සාරය තමයි එතන තියෙන්නෙ කියල. සාරය සහ අර්ථය සම්බන්ධ ගොඩනැංවීමෙන් පිටුවහල් කළ සෞන්දර්යවේදයක්. ඒක බුද්ධිමය එකක් නෙමෙයි. ඒක දැනෙනවා. නැත්තං කොහොමවත් දැනෙන්නෙ නෑ, අදහන පිරිසක් ඉන්නවා. නැත්තං මිත්‍යාදෘෂ්ටිකයි කියල බැහැර කරන පිරිසක් ඉන්නවා. මැද පාලම් නෑ.

    වස්තිගෙ ආලෝක උපාලි කියන්නෙ 2500 උරුමය සහ ටික්ටොක් ෆේස්බුක් ජීවිතය එකට අඹරපු හොඳ විරේකයක්. ගම් නියම්ගම්වල ජනතාව දිවිනසාගන්නෙ වී විකුණගන්න බැරුව නෙමෙයි. ෆේස්බුක් ප්‍රේමයන්ට රැවටීම නිසයි. අපේ සංස්කෘතියට සදාචාරයට වින කරන ඇහැට නොපෙනෙන පරදේසක්කාර කුමන්ත්‍රණ වෙන්නෙ මේ සමාජජාලයි. හැබැයි ඒ කියන හැමෝමත් නිලමෙ ඇඳුම් පිටින් වුනත් ආතල් ගන්නෙ ටික්ටොක් වීඩියෝ හරහායි. මේ වෙලාවෙ අපේ සමාජජාලවල අපිට එදිනෙදා මුනගැහෙන වන්ස් අපෝන් අ ටයිම් ඉන් බයිලන්තය තමයි අලෝක උපාලි ඓතිහාසික කතාවේ පසුබිම. ඉතිහාසය එදා නෙමෙයි අදයි.. ඒකයි ටැග්ලයින් එක වෙන්න තිබුනෙ’ අතීතය අදයි.. ඒකයි ටැග් ලයින් එක වෙන්න තිබුනෙ’.

    අනිත් යූටියුබ් චරිතවලට වඩා වස්තිලා තමන්ව නිර්මාණය කරගත්ත විදිහෙ තියෙනවා වෙනසක්. වස්ති කියන්නෙ අධිතාත්වික චරිත දෙකක්. ඩබල් කණ්ණාඩි දාන තඩියෙක් සහ කොන්ඩෙ උල්වෙච්ච පිස්සු කොටෙක්. ඕනම කතාවක් ඇතුලට උන් රිංගන්නෙ ඒ චරිත දෙක විදිහටමයි. (ඉඳලා හිටලා ගෑණු විදිහට ඇඳගෙන කරන අසාර්ථක වීඩියෝ ඇරුනම). රජාට ඇන්දත් අර නොගැලපෙන පිස්සු විපරීතයම තමයි රජ ඇඳුම් දාලා ඔටුනු දාලා ඉන්නෙ.

    මේක සම්භාව්‍ය සිනමාවෙ විදිහට කියෙව්වොත් ඉතිහාසය දිහා වර්තමානයේ ඇස්වලින් බැලීමක්. ඩෙරික් ජාමන් වගේ සිනමාකරුවො මේක කරනවා. මේකට කියන්නෙ ඇනක්‍රොනිසම් කියල. කාල පරිච්ඡේද අවුල් කරමින් දේවල් පිහිටුවීම. එක පැත්තකින් අපිට වස්තිලා මේ කරන වැඩේ ගමේ කෝලං නාට්ටිවල දිගුවක් විදිහටත් අනිත් පැත්තෙන් බටහිර යටිතලයෙ ට්‍රාන්ස්ග්‍රෙෂන් සිනමාවෙ නොදන්නා උත්සාහයක් විදිහටත් කියවන්න පුළුවන්. මේ දෙකටම තනියම අයිති කරගන්න බැරි ලක්ෂන වස්තිලගෙ තියෙනවා.

    මේ බයිලන්තය පාලනය වෙන්නෙ රාජ්‍ය දෙකක් විදිහට. පරණ මහරජා විසින් භෞතික රාජ්‍යය පාලනය කරන අතරෙ යුවරජා විසින් ඩිජිටල් රාජ්‍යය පාලනය කරනවා. ඒත් යුවරජා පවා ඩිජිටල් රාජ්‍යයේ අනුහසට ඇබ්බැහියට යටයි. ඩිජිටල් රාජ්‍යය පාලනය වෙන්නෙ ආතල්වලින්. මේ ආතල් නිසා පොලොවෙ රාජ්‍යය කඩාබිඳවැටෙන්න ගන්නවා. ඩෑන්ලා කලබල වෙනවා. සෝෂල් මීඩියා වාරණ එන්නෙ එතකොට.

    වස්තිලාගේ වැඩේ තේරුම හරි සාරය හරි කෙනෙක් ඇහුවොත් මට කියන්න තියෙන්නෙ සාරයක් නොමැතිබවේ සාරය තමයි එතන තියෙන්නෙ කියල. සාරය සහ අර්ථය සම්බන්ධ ගොඩනැංවීමෙන් පිටුවහල් කළ සෞන්දර්යවේදයක්. ඒක බුද්ධිමය එකක් නෙමෙයි. ඒක දැනෙනවා. නැත්තං කොහොමවත් දැනෙන්නෙ නෑ, අදහන පිරිසක් ඉන්නවා. නැත්තං මිත්‍යාදෘෂ්ටිකයි කියල බැහැර කරන පිරිසක් ඉන්නවා. මැද පාලම් නෑ.

    වස්තිගෙ ආලෝක උපාලි කියන්නෙ 2500 උරුමය සහ ටික්ටොක් ෆේස්බුක් ජීවිතය එකට අඹරපු හොඳ විරේකයක්. ගම් නියම්ගම්වල ජනතාව දිවිනසාගන්නෙ වී විකුණගන්න බැරුව නෙමෙයි. ෆේස්බුක් ප්‍රේමයන්ට රැවටීම නිසයි. අපේ සංස්කෘතියට සදාචාරයට වින කරන ඇහැට නොපෙනෙන පරදේසක්කාර කුමන්ත්‍රණ වෙන්නෙ මේ සමාජජාලයි. හැබැයි ඒ කියන හැමෝමත් නිලමෙ ඇඳුම් පිටින් වුනත් ආතල් ගන්නෙ ටික්ටොක් වීඩියෝ හරහායි. මේ වෙලාවෙ අපේ සමාජජාලවල අපිට එදිනෙදා මුනගැහෙන වන්ස් අපෝන් අ ටයිම් ඉන් බයිලන්තය තමයි අලෝක උපාලි ඓතිහාසික කතාවේ පසුබිම. අතීතය අදයි.. ඒකයි ටැග්ලයින් එක වෙන්න තිබුනෙ.

    අනිත් යූටියුබ් චරිතවලට වඩා වස්තිලා තමන්ව නිර්මාණය කරගත්ත විදිහෙ තියෙනවා වෙනසක්. වස්ති කියන්නෙ අධිතාත්වික චරිත දෙකක්. ඩබල් කණ්ණාඩි දාන තඩියෙක් සහ කොන්ඩෙ උල්වෙච්ච පිස්සු කොටෙක්. ඕනම කතාවක් ඇතුලට උන් රිංගන්නෙ ඒ චරිත දෙක විදිහටමයි. (ඉඳලා හිටලා ගෑණු විදිහට ඇඳගෙන කරන අසාර්ථක වීඩියෝ ඇරුනම). රජාට ඇන්දත් අර නොගැලපෙන පිස්සු විපරීතයම තමයි රජ ඇඳුම් ලාලා ඔටුනු දාලා ඉන්නෙ.

    මේක සම්භාව්‍ය සිනමාවෙ විදිහට කියෙව්වොත් ඉතිහාසය දිහා වර්තමානයේ ඇස්වලින් බැලීමක්. ඩෙරික් ජාමන් වගේ සිනමාකරුවො මේක කරනවා. මේකට කියන්නෙ ඇනක්‍රොනිසම් කියල. කාල පරිච්ඡේද අවුල් කරමින් දේවල් පිහිටුවීම. එක පැත්තකින් අපිට වස්තිලා මේ කරන වැඩේ ගමේ කෝලං නාට්ටිවල දිගුවක් විදිහටත් අනිත් පැත්තෙන් බටහිර යටිතලයෙ ට්‍රාන්ස්ග්‍රෙෂන් සිනමාවෙ නොදන්නා උත්සාහයක් විදිහටත් කියවන්න පුළුවන්. මේ දෙකටම තනියම අයිති කරගන්න බැරි ලක්ෂන වස්තිලගෙ තියෙනවා.

    මේ බයිලන්තය පාලනය වෙන්නෙ රාජ්‍ය දෙකක් විදිහට. පරණ මහරජා විසින් භෞතික රාජ්‍යය පාලනය කරන අතරෙ යුවරජා විසින් ඩිජිටල් රාජ්‍යය පාලනය කරනවා. ඒත් යුවරජා පවා ඩිජිටල් රාජ්‍යයේ අනුහසට ඇබ්බැහියට යටයි. ඩිජිටල් රාජ්‍යය පාලනය වෙන්නෙ ආතල්වලින්. මේ ආතල් නිසා පොලොවෙ රාජ්‍යය කඩාබිඳවැටෙන්න ගන්නවා. ඩෑන්ලා කලබල වෙනවා. සෝෂල් මීඩියා වාරණ එන්නෙ එතකොට.

    වස්තිලාගෙ වැඩේ ප්‍රබන්ධයක් වෙන අතරෙම අපේ රටේ ඩිජිටල් ෆ්ලෑෂ්බැක් එකකුත් වෙනවා. මධුරොක්ස්ලා, කුමාරි අක්කලා, ජනාදිපති තාත්තලා, කොකේන් ගහන ඇමතිලා, හඬපටිලා, බී ඇන් එස්ලා, සීදුවෙ සකුරලා, දිවිනසාගන්නා පුතාලා ඔක්කොම ඉන්නවා. බණ විතරයි අඩු. මට ෂුවර් ඒක ඩෑන් නිසා කැපුනා කියල.

    කුමාරි අක්කා ඇපියර් වෙන තැන ආතලෝද්දීපනය උත්කෘෂ්ටයි. මේ විදිහට සමාජය විසින් පිටමං කරපු, අවතක්සේරු කරපු චරිත ඇත්තට පණ පිහිටුවමින් වස්තිලා බලන් ඉන්න අයව ෂොක් කරනවා. අජිත් මුතුකුමාරණ සාස්තරකාරයෙකුට මරුම බඩුවක්. මේ කතාව ඇතුලෙ ඒ චරිත මුනගැහුනම ප්‍රේක්ෂකයා විඳින සැප ගැන කියන්න තාම මිනුම්දඬු හැදිලා නෑ. ඒක බම්ප්වෙන පිස්සුවක්.

    අලෝක උපාලි මියුසික් ගැනත් කියන්නම ඕන. කොස්තා සහ යුකී වැඩේ ලෙසටම කරලා තියෙනවා. හෙඩ්ෆෝන් දාගෙන අහද්දි මයිල් කෙලින්වෙන ගානට තියෙනවා. පීරියොඩික් ෆීල් එකයි කන්ටෙම්පරරි ටච් එකයි කියන දෙකම සංගීතය ඇතුලෙත් පිහිටුවලා තියෙනවා.

    ඩෑන් ප්‍රියසාද්ගෙ විරෝධය අලෝක උපාලියට තදින් බලපාපු වග පේනවා. කොටින්ම නම පවා ලයිට් උපාලි වෙන්නෙ ඒ නිසා වෙන්න ඕන. ආලෝක උපාලි කියන නම මරු. මගේ යාලුවා චත්‍ර වීරමන්ගෙ ෆිල්ම් එකේ නම පැරඩියක් කරලා වුනත් ඒක ආතල්ජනකයි. ඒ වගේම තිස්ස සහ පස්ස වගේ දෙබස් කැපිලා ගිහින් තිබුන. ඉතාම අසාර්ථක විදිහට බයියෝපහාසය මැද්දට පස්සෙ ටොයියෝපහාස කීපයකුත් ඔබලා බැලන්ස් කරන්න ට්‍රයි කරලා තිබුන. ඕෆ්ද කැමරා ඇහෙන මත්තල වී පිරවීම වගේ දෙබස් පස්සෙ බැලන්ස් එකට ගහපුවා වග පැහැදිලියි. ආරක්ෂක නිලමෙගෙ ඇඳුමෙ බැජ්වල පාට පවා මැකිලා තිබුන.
    ඩෑන්ට මේ තරම් බලපෑමක් කරන්න පුළුවන් වීම කණගාටුවට කාරණයක්. වස්ති බය නැතුව තමන්ගෙ වැඩේ එලියට දාන්න තිබුන කියල මං කියන්න යන්නෙ නෑ. මොකද ඔය තිස්සගෙ කතාවට අයිසීසීපීආර් එකක් වුනත් වදින්න ඉඩ තිබුන. ඉතින් ඩෑන් විසින් ආලෝක උපාලියට දැනෙනසුලු පහරදීමක් කරලා තියෙනවා. එහෙම කෘතිමව බැලන්ස් කරපු නිසාම කතාව ඉලක්කයක් නැති විසිරුනු එකක් වගේ දැනෙන්නත් ඉඩ තියෙනවා.
    රංගනය විශිෂ්ට මට්ටමේ තිබුන කියල මං කියන්නෙ නෑ. දුර්වල රංගනයන් වුනත් මේ විකාරරූපී විලාසිතාව ඇතුලෙ වැඩකරනවා. ඒ වගේම කතාවෙ අවසානයට මහරජ මංගලව අරන් එන එක එපික්. වස්තිලා එපික් වැඩක් එපික් එන්ඩ් එකකට අරන් යනවා. යූටියුබ් වැඩක් විදිහට මේ අපූර්ව එකලස් කිරීම මට හරිම ක්‍රියේටිව්. ෆලෝවරුන්, බිකිනිවත වගේ වචන කෑලි ඇතුලෙත් මේ ඇනක්‍රොනික් විනෝදෙ වස්තිලා හදනවා. ඩිජිටල් යෙදුම් රොත්තක් මුදාහරිනවා. පෝස්ට් මීම් රැල්ලකට බඩු දෙනවා. ඒකට කියන්නෙ ඩිජිටල් සාහිත්‍ය පෝෂණය කිරීම කියල.
    මේ ඔක්කොමත් එක්ක හඳුන්වාදෙන ඇප් එක නම් හරි හොයාබැලීමක් නැතුව ඩවුන්ලෝඩ් කිරීම අවදානම් වෙන්න පුළුවන්. එකක් මේ වගේ කාලෙක මේ තරම් ලොකු ආයෝජනයක් කරන්න ලංකාවෙ පුළුවන්කම තියෙන්නෙ කාටද? එහෙම කෙනෙක් මෙහෙම වැඩක් කරනවා නම් ඒ මොකක් වෙනුවෙන් වෙන්න පුළුවන්ද? ෆේස්බුක් වාරණය වෙද්දි දේශීය ෆේස්බුක් එකක් නිර්මාණය කිරීම කියන සංකල්පය වැඩකරන්නෙ කොහොමද? මේ කිසි දෙයක් ගැන විස්තර දැනගන්න පුළුවන් මට්ටමකට මේ ඇප් එකේ නිර්මාණකරුවන් තාම කතාකරලා නෑ. ඒක නිසා ඇඩ් එක මාරයි. ප්‍රොඩක්ට් එක ඔබට බාරයි.