ලුවී ආභාෂය ලබන චිත්රපටි මොනවද?
ඇත්තටම සිංහල සිනමාවට එන්න මගේ කිසිම බලාපොරොත්තුවක් තිබුනෙ නෑ. හැබැයි මං පොඩි කාලෙ ඉඳලම හරි ආසයි සිංහල චිත්රපටි බලන්න. ‘මාතලං’ බලලා තියෙනවා අට පාරක් විතර. ‘වනමෝහිනී’ පස් පාරක් විතර. ඔය අතරෙදි මං ‘ගැටවරයො’ යි ‘රන්මුතු දූව’යි බැලුවා. ඒ දෙක අපි, ලංසි අය බලන්න ටයිප් එකේ ෆිල්ම්. ඒ වීරත්වය, වීරයො අපිට බටහිර චිත්රපටි වගේ දැනුනා. මේ චිත්රපටි දෙක බැලුවෙ නැත්තං මං කවදාවත් සිංහල චිත්රපටි අධ්යක්ෂවරයෙක් වෙන්නෙ නෑ.
බටහිර චිත්රපට අධ්යක්ෂවරු ඉන්නවද ආස කරන?
මම පොඩිකාලෙ ඉඳන් ආසයි ජෝන් ෆෝර්ඩ්ගෙ චිත්රපටිවලට. ඒ වගේම සර්ජි ලියෝනෙ කියන ඉටැලියන් ඩිරෙක්ටර්ගෙ ඒවට, අර fistful dollars කලේ. ජෝන් ෆෝර්ඩ් කියන්නෙ හොඳම කව්බෝයි ෆිල්ම් කරපු කෙනෙක්. ඇල්ෆ්රජ් හිච්කොක්. ජෝන් ෆ්රැන්කර්හයිමර් කියල හිටියා තව හරිම දක්ෂ ඩිරෙක්ටර් කෙනෙක්. එයා කලේ ත්රාසජනක චිත්රපටි. මම කරපු චිත්රපටිවලට ඔය අධ්යක්ෂවරුන්ගෙන් යම් යම් දේ ඇතුල්වෙලා තියෙනවා.
චිත්රපටි කියන්නෙ වින්දන මාධ්යයක්නෙ. එහි විවිධ වින්දන පරාසයන් නිෂ්පාදනය වෙනවා. වෙන රටවල නම් සෙක්ස් ෆිල්ම්ස් කියන වර්ගයේ චිත්රපටත් දියුණු වෙමින්, වර්ධනය වෙමින් එනවා. නමුත් අපේ රටේ හැටියට මේ සෙක්ස් ෆිල්ම්ස් කියන්නෙ නරක දෙයක්නෙ. ඒකට සංස්කෘතිය කියල එකකින් පිටුදැකිය යුතු දෙයක් විදිහට ලේබල් අලවනවා.
එහෙම මිනිස්සුන්ගෙ රසාස්වාදනය ලේබල් කරන එක හරි වැරදියි. නිදහස තියෙන්න ඕන. සමහරු කැමතියි කොමඩි ෆිල්ම් බලන්න. ෆැමිලි ෆිල්ම් බලන්න. සමහරු සෙක්ස් ෆිල්ම් එකක්, ඇක්ෂන් ෆිල්ම් එකක් බලන්න. එන්ටර්ටේන්මන්ට් කියන දේ විවිධයි. අපි තහංචි දාන්න නරකයි. දැන් කිව්වොත් එහෙම ෆැමිලි ෆිල්ම් විතරයි කරන්න ඕන කියල අනිත් මිනිස්සුන්ට මොකද වෙන්නෙ? මිනිස්සුන්ට නිදහස දෙන්න ඕන කැමති දේ කරන්න, කැමති දේ විඳින්න.
අනික අපේ තියෙනවා රැගුම් පාලක මණ්ඩලයක්. අපි ඒ ගොල්ලො හරහා තමයි සිනමා ශාලාවට යන්නෙ. ඉතිං සංස්කෘතියකට හරි, ජාතියකට හරි, ආගමකට හරි නිග්රහයක් වෙනවා කියල හිතන කොටස් ඉවත් කරලා චිත්රපටයක් පෙන්නන්න අවස්ථාව දෙන්න ඒ ගොල්ලොන්ට පුළුවන්. ඒ ගොල්ලො කියන්න නරතයි මේක කරන්න එපා, අරක කරන්න එපා කියල. දැන් චිත්රපටි සංස්ථාවෙන් වෙලා තියෙන්නෙ ඒ ගොල්ලො කියනවා මේවා කරන්න එපා, ඉඩ දෙන්නෙ නෑ කියල. රැගුම් පාලක මණ්ඩලය අනුමත කළත් සංස්ථාව හරියට පොලිසියෙන් පනිනවා වගේ එක එක බාධක දාලා. රැගුම් පාලක මණ්ඩලයේ සභාපතිවත් අපහසුතාවයට පත් කරනවා. රැගුම් පාලක මණ්ඩලයට පත් කරන්නෙ බුද්ධිමතුන් කියල කියන පිරිසක්නෙ. ඒ බුද්ධියටත් කරන නිග්රහයක්නෙ මේක. මණ්ඩලයේ අනුමැතිය පවා වාරණය කරන්න සංස්ථාවට පුළුවන්. කලාකාරයෙකුටයි, සිනමාවටයි කරන්න පුළුවන් ලොකුම අසාධාරණය තමයි මේක.
ලංකාවෙ මිනිස්සු ඇයි සෙක්ස්වලට බය?
ඕනම ළමයෙක් ඉස්කෝලෙන් එලියට එනකොට වැඩිහිටියෙක් විදිහටනෙ එලියට එන්නෙ. කාම ආසාව කියන එක ඕනම සතෙකුට සිව්පාවෙකුට, කුරුල්ලෙකුට වුනත් තියෙනවා. බටහිර රටවල නම් දුව එළියට යනකොට අම්මා අහනවා ඔයාගෙ pill එක ගත්තද කියල. ඒ තරම් විවෘතයි. ඒ මිනිස්සු සෙක්ස්වලට බය නෑ. දුවට ආරක්ෂා වෙන්න විතරයි අම්මා කියන්නෙ. ඒ වගේම ලෝකෙ ඕනම තැනක සෙක්ස් ෆිල්ම්ස් බලන්න කැමැත්තක් තියෙනවා. ඇමරිකාවෙ, බ්රිතාන්යයේ සෙක්ස් ෆිල්ම්ස් පෙන්නන වෙනම ෆිල්ම් හෝල් තියෙනවා. සෙක්ස් නළු නිළියො ඉන්නවා. සිල්වෙස්ටර් සැටැලොන් මුලින්ම ඇක්ට් කලේ blue film එකක. ඊට පස්සෙ තමයි එයා Rockie කියන චිත්රපටියට සම්බන්ධ වුනේ. කාමය කියන දේට කාටවත් බෑ තහංචි දාන්න. ගෙදර ඉන්න දරුවටවත් තහංචි පනවන්න බෑ. ඒක අවශ්යතාවයක්. හැමදාම කාම චිත්රපටි බලන්න අලුත් පරපුරක් බිහිවෙනවා.
රගපෑවෙ. අදත් මට පැසසුම් ලැබෙනවා ඒ චිත්රපට සිරසෙ පෙන්නද්දි බලපු අයගෙන්. ඊට පස්සෙ මං හැදුවා ‘ඇගේ වෛරය’ කියන චිත්රපටිය. ඒකෙ කතාව ගත්තෙ මං බලපු ඉන්ග්ලිෂ් ෆිල්ම් එකකින්. ඇත්තටම ඒ ෆිල්ම් එක බ්ලූ ෆිල්ම් එකක් වගේ. ඒත් මට තේරුනා මේ කතාවෙ අපේ කාන්තා පාර්ශ්වය සිනමාහලට ගෙන්නා ගන්න තරම් ආකර්ශනයක් තියෙන වග. ගැහැණිය පුරුෂ ආධිපත්යයට විරුද්ධව සටන් කරන කතාවක්. අපේ ලංකාවෙ ගෑනුත් මේ වගේ දූෂණය වෙලා තියෙනවා. පිරිමින්ගෙන් නොයෙක් අතවර වලට ලක්වෙලා තියෙනවා. නමුත් ඔවුන්ට පෙරලා පහර දෙන්න තරම් ශක්තිය නෑ. නමුත් මේ චිත්රපටයෙ ගැහැණිය එයාට හතුරුකම් කරපු හැම පිරිමියෙක්ගෙන්ම පලි ගන්න තරම් ආත්ම ශක්තියක් තියෙන කෙනෙක්. ගැහැණියකට ශක්තියත් නෑනෙ පිරිමියෙකුට වගේ. මෙතනදි එයාගෙ ශරීරය තමයි ආයුධයක් විදිහට පාවිච්චි කරන්නෙ. මිනිස්සු ඕකට කාම කියනවා, අරක කියනවා මේක කියනවා. ඒත් ගාමන්ට් ෆැක්ටරිවල කෙල්ලො කෑම පාර්සල් අතේ තියාගෙන පෝලිමේ ඉඳලා ඒ ෆිල්ම් එක බැලුවෙ. ගෑනු තමයි ඇගේ වෛරය බැලුවෙ පිරිමින්ට වඩා. කොහොම හරි ඒකෙ පොඩි සීන් දෙකක් තිබුණ. ඒවා හින්දා තමයි ආන්දෝලනාත්මක වෙලා ඒ චිත්රපටිය සාර්ථක වුනේ. ඒත් ඒ චිත්රපටිය කරද්දි අපි බලාපොරොත්තු වුනේ නෑ ප්රේක්ෂකයන්ගෙන් එහෙම ප්රතිචාරයක්. අනිත් එක ඒක කාමුක චිත්රපටියක් විදිහට නිර්මාණය කලෙත් නෑ. කතාවට අවශ්ය වෙන විදිහට ඒ සීන් කීපයක් සම්බන්ධ කළා. ඒක තමයි මං හිතන්නෙ ලංකාවෙ චිත්රපටියකට වැදුන හොඳම කණා පල්ලම. මොකද අපි ඉතා සුළු වියදමකින් ඒ චිත්රපටිය කලේ. ලක්ෂ අටහමාරකින් විතර. අපි කොහොමවත් බලාපොරොත්තු වුනේ නෑ ඒ වගේ ආදායමක් ඒ චිත්රපටියට ලැබෙයි කියල. මට හුගක් මඩ ගහන්නෙ ඇත්තටම ඊට පස්සෙ ඒ චිත්රපටිය අනුකරණය කරලා ගොඩක් අය කරපු චිත්රපටි දුර්වල හින්ද. ඒවා හුගක්ම කාමුක වර්ගයේ ඒවා තමයි. මම කරපු ඇගේ වෛරය දෙවනි එකත් හොඳ කතාවක් ඇතුවයි කලේ. ඒකටත් මට ප්රශංසා ලැබුන. ඉතින් මිනිස්සු බැලුවෙ මේ වගේ වැඩිහිටියන්ට පමණයි තේමාව යටතේ චිත්රපටි හැදුනොත් මේවා දුවනවා, ලාබ ගන්න පුළුවන් කියලයි. නිෂ්පාදකයො කීප දෙනෙක් මැදිහත් වෙලා මේ අරමුණට පහත් ගණයෙ චිත්රපටි හදන්න ගත්තා. ඒ වැඩවල සේරම මඩ ආවෙ මට. කවුරු හරි වැඩිහිටියන්ට පමණයි චිත්රපටියක් හැදුවොත් මගෙන් අහනවා, ලුවී ඔයා නේද ඒක කලේ කියල. ඕක තමයි වුනේ. මම දැන් ඒ තේමාවෙන් ඈත් වෙලයි වැඩ කරන්නෙ. ඒත් මට හොඳ කතාවක් ලැබුනොත්, මේකෙන් ආයිමත් ප්රේක්ෂකයො සිනමාහලට ගේන්න පුළුවන් කියල දැනුනොත් මං ආයිමත් වැඩිහිටියන්ට පමණයි තේමාවෙ චිත්රපටියක් කරනවා.
‘මචං ෆේස්බුක් එකේ හැමෝම බලන්නෙ ‘එයා දැන් බැඳලා. ඒත් එලියට බැහැලා ඇහුවොත් ඔක්කොම බලන්නෙ ’දෙවෙනි ඉණිම’. කොහොමද බං එහෙම වෙන්නෙ?’ මගේ යාලුවෙක් මගෙන් ඇහුවා.
එකක් ලිංගික ශ්රමික වෘත්තිය සම්බන්ධයෙන් ඔහු තුල ඇති පහත් පිලිගැනීම. ඒ හරහා කිසිම ප්රශ්නයක් නැතුව එයා මේ යුවතියන් ‘බඩු’ බවට ඌනනය කරනවා. මේක ලංකාවෙ අපි ‘බයි’ සංස්කෘතිය කියලා විවේචනය කරපු මිසොජිනිස්ටික් තත්වයක්. ලිංගිකව නිදහසේ හැසිරෙන ගැහැණුන් පහත් විදිහට තේරුම් ගැනීම. පිරිසිදු නැති, වටිනාකමක් නැති, ඇතුල්වෙන්න පවා අයිතියක් නැති කොටසක් විදිහට දැකීම.
‘මිනිස්සු මේ ස්ත්රීවාදී සිතීම කියන එක වරදවා අරගෙන තියෙන බව පේනවා. ස්ත්රීවාදය කියන්නෙ එක එක අයට එක එක තේරුම් දෙන වචනයක් වෙන්න පුළුවන්. ඒත් මූලිකවම ස්ත්රීවාදය කියන්නෙ කාන්තාවට සම අයිතීන් ලබාදීම කියන එකයි’ ජ්යෙෂ්ට නීතිවේදිනියක් පැහැදිලි කළා.
