කතානායකවරයෙක් කතානායක නිල කුටිය ඇතුලෙදි තමන්ගේ පුද්ගලික ලේකම්වරයා සමග සමරිසි ස්වරූපයේ ලිංගික හැසිරීමක යෙදුනු කතාවක් සමාජ මාධ්යවල පැතිරුනා. මේක හදිසියේ තුන්වැන්නකෙුගේ ඇස ගැටීම නිසා එලියට ලීක් වෙලා තිබුනා. මේ සිදුවීම් නිසා හෝ එසේ යැයි හැගී යා හැකි නමුත් වෙනත් හේතුවක් නිසා අර ඇසින් දුටු පුද්ගලයා රැකියාවෙන් ඉවත් කරලා තිබුනා.
මේ කතාව අහපු ගමන් මට බ්රෙස්නෙව් සහ හොනෙකර්ගෙ සුප්රකට හාද්ද මතක් වුනා. හැබැයි මේ වගේ නෙමෙයි, ඒක සෝවියට් යූනියනයේ නායකයා සහ නැගෙනහිර ජර්මනියෙ නායකයා අතර ප්රසිද්ධියෙ හුවමාරු වුනු හාද්දක්. ඒක සමාජවාදයේ සහෝදරත්වයේ හාද්දක් විදිහටයි ප්රසිද්ද. නමුත් මේ තොල් සිපගැනීම බටහිර ලෝකය කම්පනයට පත් කරන්න සමත්වුනා. ‘කුයර්’ කියවීමට අනුව මේ පිරිමි පිරිමි හාදුව විසින් දැඩි පුරුෂ දේශපාලනයේ දැඩිබවට පහරක් වදින බව කියනවා.
දැන් මේ කාරණය අපි කියවගන්නෙ කොහොමද?
අවුරුදු දහඅටට වැඩි වැඩිහිටියන් දෙදෙනෙකු, ඒ දෙදෙනාගේ කැමැත්තෙන්, සමරිසි හෝ කවර රිසි ලිංගික කටයුත්තක යෙදුනත් ඒක වරදක් නෙමෙයි. නමුත් ඒ ලිංගික හැසිරීම සිදුවුනු තැන, සංදර්භය වැදගත් වෙනවා. ඒක පුද්ගලික අවකාශයක නැතිව, රජයේ නිල අවකාශයක සිදුවීමෙන් ආයතනික සංස්කෘතික ගැටලු මතුවෙනවා. ඒ ගැටලු නිසාම අර කියනවා වගේ ඒ වගේ දෙයක් දුටු හෝ ඇසූ කෙනෙකුගෙන් පලිගැනීමක් සිද්ද වෙන්න ඉඩ තියෙනවා. එහෙම පලිගැනීමක් නොවුනත් ඒ විදිහට අනෙක් අය විසින් අර්ථ ගන්වන්න ඉඩ තියෙනවා.
ඒක ලිංගිකව හැසිරීම වැරදි නිසා වෙන දෙයක් නෙමෙයි. හැසිරුනු තැන වැරදි නිසා සිද්ද වෙන දෙයක්.
මේ වගේ දෙයක් මාලිමාව වගේ පක්ෂයකින් සිද්ද වුනොත් තත්වය දරුණුයි. ඇයි මාලිමාව සමරිසි බවට විරුද්ධ නෑනෙ කියල කෙනෙකුට එකපාරට හිතෙන්න පුළුවන්. සමරිසිබවට විරුද්ධ නොවුනට මාලිමාව විසින් නඩත්තු කරන දහම්පාසැල් සංස්කෘතියක් තියෙනවා. විනෝදයට එරෙහි සංස්කෘතියක් මාලිමාව විසින් අප්රකාශිතව පවත්වාගෙන යනවා. සමරිසි නෙමෙයි කිසිම ආකාරයක ලිංගික හැසිරීමක්, විනෝදාස්වාදයක් මාලිමාවට බය නැතුව එලියට ඇවිත් බාරගන්න බෑ. පියුරිටන්වාදී අවුල මතුවෙන්නෙ ඔය වගේ තැන්වලදි.
ඔහොම සිදුවීමක් යූඇන්පියෙ හෝ පොහොට්ටුවෙ වුනාට කවුරුවත් ගනං ගන්නෙවත් නෑ. හැබැයි මාලිමාවට එහෙම බෑ. තමන් විසින් නඩත්තු කරන උත්තර ගණයේ ප්රතිරූපයට ලිංගිකත්වය විවෘතව ක්රියාවෙන් බාරගන්න පුළුවන්කමක් නෑ. න්යායිකව හෑලි ලියන්න පුළුවන් වුනාට.
අනෙක් පැත්තෙන් මෙතන ඔය මාලිමාව නිතර කතා කරන වර්ගයේ ‘අවභාවිතාවක්’ සිද්ද වෙනවා. මේ සිදුවීම නිලය අවභාවිතා කිරීමක් වෙනවා. මේ නිසා මහ ඉහලින් දේශපාලන විනය ගැන කතා කරන පක්ෂයකට මේකෙ ලොකු අර්බුදයක් මතුවෙනවා.
එහෙම නැත්තං කතානායක නෙමෙයි කයියනායක කෙනෙක් වුනත් නිල නොනිල ඕනම තැනක ලිංගිකව හැසිරීම අවලස්සන දෙයක් නෙමෙයි. ඒක ලොකු නිලකාමරවල සිදු නොවෙන අසාමාන්ය දේකුත් නෙමෙයි. ඔය කියන නිලතල සියල්ල යටින් ආශාව කෙලින් වෙනවා කියලා මිනිස්සු විදිහට අපි තේරුම් ගන්න ඕන. ඒ ආශාවේ මේ පුංචි දඩබ්බරකම් යම් ආකාරයකින් බාරගත හැකි මිනිස් දේශපාලන සංස්කෘතියක් නිර්මාණය වෙන්න ඕන.
ලිංගිකත්වය ලස්සන දෙයක්. ඒත් ඒක වසන් කරන්න යන එක භයානක ප්රතිඵල මතුකරන්නක්. කරපු අයත් දැකපු අයත් අතර මනුස්ස ගනුදෙනුවකින් මේ වගේ දෙයක් අවසන් කරන්න බැරි වීම අසමත්කමක්.
