Author: Chinthana Dharmadasa

  • අපේ ගෙදර ගිනි තියයිද?

    අපේ ගෙදර ගිනි තියයිද?

    ගෙදරක් කියන්නෙ නිකම්ම ගොඩනැගිල්ලක් නෙමෙයි. ඉංග්‍රීසියෙන් තියෙනවා home සහ house කියල වචන දෙකක්. හවුස් කියන්නෙ ගොඩනැගිල්ල. ඒක home එකක් වෙන්නෙ ජීවත් වෙන මිනිස්සුත් එක්ක. ඒ හින්ද ගෙදරක් කියන්නෙ මිනිස් ජීවිත ගොඩක්. බැඳීම් ගොඩක්. කතා ගොඩක්.

    ගෙවල් ගිනි තියනවා කියන එක මෑත කාලෙදි අරගලයේ ප්‍රකාශනයක් වුනා. දූෂිතයන්ගෙ ගෙවල් ගිනි තිබ්බා. ඒ හරහා ජනතාව යම් යුක්තියක් බලාපොරොත්තු වුනු බව පේනවා. ඒ යුක්තිය ඇතුලෙ දූෂිත යැයි උපකල්පනය කළ අයගේ පවුල්, ඒ අයගෙ සම්බන්ධතා, ඒ අයගෙ මිනිස් සංකීර්ණත්වය ආදියට ඉඩක් තිබුනෙ නෑ. දූෂිතබව යනු මිනිස් ගුණයක් කියන අසීරු වටහා ගැනීම තිබුනෙ නෑ. ගෙවල් ගිනිගත්තා. මිනිස්සු පලිගත්තා. රාජිත දිසානායක නාට්‍යයක් කළා.

    රාජිතගේ නාට්‍යයේ නම ‘අපේ ගෙදර ගිනි තියයිද?’. එක යුගයක සිදුවුනු සමාජ ප්‍රචන්ඩත්වයක් රාජිත මනුස්ස ජීවිතේ ඇතුලෙ සලකුණක් විදිහට ඉතිහාසගත කරනවා කියල මට හිතෙනවා. රාජිත ගෙදර ඇතුලෙන් රාජ්‍යය දිහා බලනවා. අරගලයෙදි සිද්ද වුනේ රාජ්‍ය නැත්නම් සමාජය පැත්තෙන් ගෙදර ඇතුලට එබෙන එක.

    රාජිත ගෙදර සහ රාජ්‍යය එකක් බවට පත් කරනවා. ගෙදරක් කියන්නෙ පවුලක්. පවුල තමයි රාජ්‍යයේ මූලික පරම ඒකකය. පවුලේ සම්බන්ධතා ඇතුලෙන් තමයි රාජ්‍යයේ සම්බන්ධතා නිර්මාණය වෙන්නෙ. පවුල් සම්බන්ධතා ඇතුලෙ පවතින රැවටීම, ගැලපීම ආදියම තමයි දේශපාලනය තීරණය කරන ආශාව වෙන්නෙත්.

    රාජිත සෙක්ස් ඇතුලෙන් පොලිටික්ස් දිහා බලනවා.

    මේ නාට්‍යයේ හරිම අපූරු ගැහැණු චරිත හතරක් මුනගැහෙනවා. මං හිතන්නෙ අපි ඒ වගේ ගැහැණු ටිකක් ‘චික්ෆ්ලික්මය’ ගතියෙන් වේදිකාව මත දකින්නෙ පළවෙනි වතාවට. එකිනෙකට වෙනස් චරිත හතරක්. මට හිතෙන්නෙ රාජිත ගැහැණුබව හරිම ලස්සනට නිරූපණය කරලා තියෙනවා කියල. රහස, අතාර්කික බව, අනාරක්ෂිත බව, වචනවල අසමත් බව, වියවුල ආදිය පැවැත්මේ ස්ත්‍රී ගුණයන්. ඒවා විසින් තමයි පිරිමි ආකෘතීන්  තර්ජනයට ලක් කරන්නෙ.

    ගෙදරක් කියන්නෙ රාජ්‍යයේ සංකේත ආකෘතියක්. ඒකයි නිතරම රාජ්‍යය සදාචාරය රකින්න මැදිහත් වෙන්නෙ. හරියටම කිව්වොත් ගෙදර/ පවුල තමයි ආශාවේ සමාජ ආකෘතිය. සම්මතය. ඒක ඇතුලෙ තමයි ආශාව සංවිධානය කරලා තියෙන්නෙ.

    ගෙදරක් ගිනි තියනවා කියන්නෙ ආශාව විසින් ඒ ආකෘතිය පුපුරුවා හැරීමට. තව දුරටත් ඒ ඩිසයින් එකට බැරි වෙනවා ආශාවේ කැරැල්ල දරාගන්න. ඒක ගිනි වැදිලා විනාශ වෙනවා. මං හිතන්නෙ රටේ සිද්ද වුනෙත් ඒකමයි. රටට තව දුරටත් බැරි වුනා රාජපක්ෂලාගේ ආශාවේ අතිරික්තය දරාගන්න. රට ගිනි ගත්තා.

    රාජිත මේක ඇතුලෙ පෙන්නනවා හරිම ලස්සන දෙයක්. මේ පවුල කියන ආකෘතිය පවතින්නෙම බොරුව කියන ලිහිල්වීම මත කියන එක. රැවටීම, රැවටෙන බව දැනීම සහ ‍නොදැනීම, ඉවසීම මේ වගේ දේවල් නිසා තමයි ආශාවෙ දගකිරීම් පවුලට දරාගන්න පුළුවන් වෙන්නෙ. මේක ජීවිතයේ නම්‍යශීලීත්වය. එහෙම නැත්නම් අපි හැමෝම විඳින විපරීතත්වය. එක පිරිමියෙක් එක ගැහැණියක් කියන සම්මත නීතියට අපි හැමෝම එකග වෙමින් බොරු කරනවා. ඒ බොරුවලින් ආස්වාදයක් විඳිනවා. ඒක පවුල කියන බොරුව සතුටෙන් පවත්වාගෙන යන්න උදව්වක් වෙනවා.

    මේකට අපිට කියන්න පුළුවන් ‘චීටින්ග්’ කියල. චීටින්ග් කියන දේ මේ පනවා ගත් විපරීත ආකෘතිය පවත්වාගෙන යන්න අවශ්‍ය මිනිස් කොන්දේසියක්.

    මෙතනදි මේ පවතින සම්මතය, නීතිය, ආකෘතිය පරම විදිහට විශ්වාස කරන කෙනෙක් එනවා. එයා තදින්ම විනයගත වූ කෙනෙක්. මේ හින්ද එයා ‘රහස’ හොයාගෙන ගිහින් ඒකට විරුද්ධව ප්‍රචන්ඩ අරගලයක් කරනවා. ඒක කරන්නෙ නීතිය/පවුල/ රාජ්‍යය රැකගැනීම වෙනුවෙන්. එයාට ‘හියුමන් එරර්ස්’ කියන දේ දරාගැනීමේ හැකියාව නෑ. පරම පෙම්වතෙක් වගේ එයා සම්මත ආදරයෙන් බැදෙනවා. ඒකෙන් උමතු වෙනවා. එය රැක ගැනීම වෙනුවෙන් මිනිස් ජීවිත පවා අහිමි කරනවා. ඒ තමයි අයිඩිලොජිය සත්‍යම බැව් විශ්වාස කිරීමේ විපරීතබව. ආගම, ජාතිය, පවුල, මතවාදය පරම යැයි අදහන ඕන කෙනෙකුට මේක වෙන්න පුළුවන්.

    මේ චරිත අතර බොරු නොකරන එක චරිතයක් හේෂාන්. එයා පෙනී සිටින්නෙ පරම යුක්තිය වෙනුවෙන්. බොරු නොකිරීමේ පරම ගුණය විසින් ඒ චරිතයේ මිනිස්බව අහිමි කරනවා. එයා පාලනය අතට ගන්නවා. පැරණි ආකෘති ගිනි තියනවා. අලුත් ආකෘතියේ පාලකයා බවට පත්වෙනවා.

    මේ හේෂාන්ගෙ චරිතය කරන තරුණයා මරු. ඒ රංගනය තනිකරම සීරියල් කිලර් කෙනෙක් මතක් කරනවා. පරම විදිහට අයිඩියොලොජිය විශ්වාස කරන්නෙ ‘කිලර්’ කෙනෙක් තමයි. එක්කො තමන්ව මරා දමන, නැත්නම් අනෙකාව මරා දමන කිලර් කෙනෙක්.  ඒ තරමට මිනිස් බවකින්, මිනිස් වරදකින් තොරව ආකෘතියට බැදෙන්න පුළුවන් ‘කිලර්’ කෙනෙකුට විතරයි. සමාජයේ මේ ‘එරර්’ එක හරිම වැදගත්.

    යුක්තිය ඉටුවීමෙන් පස්සෙ ඉතුරු වෙන්නෙ මොකක්ද කියන එක රාජිත නාට්‍යයේ පෙන්නනවා. තව දුරටත් ආදරය පවතිනවද කියන ප්‍රශ්නය පෙම්වතිය තරුෂිට  ඉතුරු වෙනවා. එතැන් පටන්  ඝාතකයෙකුට ආදරය කරන්න ඇයට සිද්ද වෙනවා.

    මේ ඝාතනයට ලක්වෙන ගායකයා නැත්නම් සෙලිබ්‍රිටි චරිතයත් හරිම සංකේතාත්මකයි. එයා වයස්ගතයි. සමහර විට රනිල් හෝ මහින්ද  වගේ වෙන්නත් පුළුවන්. එයා තමන්ගේ ප්‍රභූත්වයේ බලය මත  සමාජයේ අසම්මතය/ අතිරික්තය නිදහසේ විඳින බව පේනවා. වයර් එකකින් ගෙල හිරකරලා පීඩිතයා විසින් එයාව ඝාතනය කරනවා.

    රාජිත ඒ කාලයේ සමාජය ඇතුලෙ සිදුවුනු, කතාබහට ලක්වුනු සිදුවීම් නාට්‍යය ඇතුලට ගේනවා. ඒවා ලිංගිකත්වය, ඊර්ශ්‍යාව, ඒ නිසා උපදින ප්‍රචන්ඩත්වය මත නැවත කියවීමට ලක් කරනවා.

    සමාජ බලවේග විදිහට මතුවෙන්නෙ පුද්ගල ආශාවෙ විවිධ ස්වරූප. ඇතැම් විට ඒවා ලිංගික ඊර්ශ්‍යාව නිසා ඇතිවෙන වෛරයේ සහ ක්‍රෝධයේ ප්‍රතිඵල. ගෙවල් ගිනි තැබීම කියන්නෙ පියුරිෆිකේෂන් එකක්. සිස්ටම් එක පිරිසිදු කිරීමක්. පරම යහපත යලි ගොඩනැගීමක්. ඒ අර්ථයෙන් අරගලය කියන්නෙ රටක් විදිහට කරපු සමූහ යාගයක්.

    මේ කතාවෙ ‍බොරු නොකියන දෙන්නෙක් ඉන්නවා. එක්කෙනෙක් සියල්ලට දෙවියන් සරණ පතන නයනි. එයා තමන් ඇතුලෙන් තමන්ගේ ලිංගිකත්වය යටපත් කරමින් තමන්ගේ ආශාව මරා දමන වේදනාත්මක අරගලය තෝරගන්නවා.  අනිත් කෙනා තමන්ගේ යටපත් කළ ලිංගිකත්වය වෙනුවෙන් අනෙකා මරා දමන්නට ප්‍රචන්ඩ අරගලය තෝරගන්නවා.  ආගම සහ විප්ලවය කියන්නෙ දෙවිදිහක පරම ආගමික ඇදහිලි. දෙකම ලිංගික පරාජිත බවේ ප්‍රතිඵල.

    වර්තමාන ආන්ඩුව බිහිවෙන මොහොත රාජිත සළකුණු කරනවා. ඒ ආන්ඩුව බිහිවෙන්නෙ බොරු කීමෙන්. බොරු කියන්නෙ ආදරය පවත්වාගන්න. ඊට පස්සෙ බොරුව දූෂනය දක්වා ගමන් කරනවා. ඒක තමයි මනුස්ස දේශපාලනයේ ස්වභාවය. හැබැයි මේ ආන්ඩුව බලයට ගේන කතිකාව හැදෙන්නෙ හේෂාන්ලාගෙන්. පරාජිත බවේ වෛරයේ සහ ඊර්ශ්‍යාවේ පදනමෙන්. ඒ වගේ කතිකාවක් එක්ක කිසිම මනුස්ස ආන්ඩුවකට පවතින්න පුළුවන්කමක් නෑ. ඒ අපේක්ෂාවේ තරමට නිවැරදි වීම කියන්නෙම කර්කශ වියළිභාවයකට පත්වීම. පෙට්‍රල් ලීටර් හතරට මනුස්සයෙක් හි‍රේ යන තරම් අමානුෂික නිරවද්‍යභාවයක් ඒක.

    කිසිම ආන්ඩුවක් අපේ ගෙදර ගිනි තියයිද කියල බයෙන් දේශපාලනය කරන්න උවමනා නෑ කියලයි මං හිතන්නෙ. වැරදි කරන, බොරු කියන මනුස්ස සමාජයක් බාරගන්න පුළුවන් තරමට පරිණත පුරවැසි සමාජයක් අපිට ඕන කරනවා.

    හේෂාන් විසින් තරුෂිට පිරිනමන්නෙ මිනීමරලා රැකගත්ත ආදරයක්. ජනතාව විසින් මේ ආන්ඩුවට පිරිනැමුවෙත් ගෙවල් ගිනි තියලා උදුරාගත්  ආදරයක්. ඒ ව‍ගේ බිහිසුණු ආදරයක් ඉස්සරහ ආන්ඩුවක් කියන්නෙ වින්දිතයෙක්.

    අපි වෙනසක් ඕන කියලා කියන්නෙ අපිට පොඩි පොඩි වැරදි කරන්න ඉඩ තියෙන වෙනසක් බව අපි පසක් කරගන්න ඕන.

  • පත්මා ගැන මතකය

    පත්මා ගැන මතකය

    කටුබැද්දෙ ගෙදර යන හැම වෙලාවකම බෙලෙක්කඩේ හන්දියෙ පත්මා ෆිල්ම් හෝල් එක පහුවෙනවා. කොයිතරම් ට්‍රැෆික් එකක හිටියත් මට ඒ පැත්ත නොබලා යන්න බැරි වෙනවා. වැඩියෙන්ම අවදානම්කාරී වෙන්නෙ ඒ බලන මොහොතෙන් අතීත මතක ගොන්නක්ම එකපාර එබෙන එක. වාහනේ එලවනවා වුනාට මම මොහොතකට එතන නැති වෙනවා. පත්මා එක ඇතුලෙ හිතෙන් ඇවිදින්න ගන්නවා.

    පත්මා එක තියෙන්නෙ බෙලෙක්කඩේ බුදු පිලිමෙ පිටිපස්සෙ. ඒකට ඒ දවස්වල ආවෙම වැඩිහිටියන්ට පමණයි චිත්‍රපටි. ඉස්‍කෝලෙ යන කාලෙ  ඇඩල්ට්ස් ඔන්ලි කියන අකුරු ටික දැකපු ගමන් චිත්‍රපටියෙ නම ‍මොකක්ද කියලවත් බලන්නෙ නැතුව හෝල් එකට රිංගන එක අපේ ඇබ්බැහියක් වෙලා තිබුන.  ඇත්තටම පත්මා එකේ බලපු චිත්‍රපටිවලින් මට නමකට මතක ‘මෙලඩි ඉන් ලව්’ 1978 විතරයි. මොකක් හරි තේරුමක් නැති හේතුවකට ඒ ෆිල්ම් එක මට සීන්ස් පිටින් මතකයි.

    ඒ නිළිය සිල්වියා ක්‍රිස්ටල් බවත්, ඒ වෙද්දි එම්මානුවල් ෆිල්ම් එකෙන් ඇය ශෘංගාර රැජිනක්ව හුන් බවත් දැනගත්තෙ පස්සෙ. ෆිල්ම් එකේ ඩිරෙක්ටර් හියුබර්ට් ෆ්‍රෑන්ක්. චෙකොස්ලෝවියානු අධ්‍යක්ෂවරයෙක් වුනු හියුබර්ට් තමයි, ට්‍රෑන්ගල් ඔෆ් ලස්ට්, පැට්‍රීෂියා සහ මෙලඩි ඉන් ලව් චිත්‍රපටි තුනම නිර්මාණය කලේ.

    සිල්වියා ක්‍රිස්ටල්ගෙ  එම්මානු‍වල් මට බලන්න ලැබුනෙ වීඑච්එස් කැසට් එකක් විදිහට. රාවතාවත්තෙ ගාමිනී වීඩියෝ සෙන්ටර් එකෙන් බොරු අයිඩී තියලා අරන් ආපු ඩබල් එක්ස් කෑල්ලක් විදිහට. කොහොම නමුත් මෙලඩි ඉන් ලව් චිත්‍රපටියෙ බොහෝ දර්ශන ලංකාවෙ රූගත කර තිබුනු බව පස්සෙ කාලෙක කියවන්න ලැබුන.

    මේ කතාව ඒ ගැන නෙමෙයි. පත්මා සිනමාව ගැන.

    ඉස්සරහ දැවැන්ත බුදු පිලිමයක් තිබුනු එක පත්මා එක‍ට කවදාවත් ප්‍රශ්නයක් වුනේ නෑ. බුදු පිලිමෙ දැක්කම බස්වල පස්ස උස්සන උපාසක අය ආපහු පස්ස බිම තිබ්බෙ පත්මා එකත් පහුවුනාට පස්සෙ. අද වගේ කාලෙක නම් මේ සිනමා ශාලාව බුදු දහමට නිගාවක් කියල කස්සප වගේ අය පාරට බහින්න ඉඩ තිබුන.

    පත්මා එකේ චිත්‍රපටිවල පිංතූර පෝස්ටර් ඇලෙව්වෙ  නෑ. ඇතුලෙ ෂෝකාර්ඩ් කීපයක් තිබුනා. සම්පූර්ණ ආකර්ශනයම තිබුනෙ දම්පාට රතුපාට මුසු  අකුරුවලින් ලියවුනු ‘අතිශයින්ම වැඩිහිටියන්ට පමණයි’ කොටසෙ.

    ඒ හෝල් එකටම අනන්‍ය සංස්කෘතියක් තිබුනා. හෝල් එක ඇතුලෙ මිනිස්සු සිගරට් බිව්වා. නිරුවත් දර්ශන යද්දි ස්වයං වින්දනයෙ යෙදුනා. සෙක්ස් කෑලි මදි නම් හූ කිව්වා. සමහරු සෙක්ස් කෑලි තියනවා කියලා රවටපු එකට ආපහු ටිකට් එකේ සල්ලි ඉල්ලලා රන්ඩු වුනා.

    ඒ වගේම සමහර ජෝඩු මේ චිත්‍රපටි බලන්න ආවා. ඒ අය පුටු දෙකක් උඩ ආලිංගනයට ඉඩ මදි වුනාම පත්තර කොල එලාගෙන අයිනෙ තීරුවෙ දිගාවුනා. තව සමහරු ආවෙම මේ වගේ පෙම්කෙලින ජෝඩු දිහා බලන් ඉන්නමයි. ෆිල්ම් එකට වඩා ආස්වාදයක් ඒ අය මේ අනුන්ගෙ රතිකෙලිවලින් ලැබුවා. කොහොම වුනත් ෆිල්ම් එකක් බලන්න ගිය හැම වෙලාවකම සීට් එක හොඳට අතගාලා බලලා ඉඳගන්න පුරුද්දක් අපිට තිබුන. නැත්නම් බොහෝ විට වෙන කෙනෙකුගේ ශුක්‍රානු අපේ කලිසමේ ඇලවෙන්න ඉඩ තිබුන.

    මේ හැමදෙයක්ම ඒ සිනමාවට අදාල සංස්කෘතිය. ඒ චිත්‍රපටි බලන්න ආපු අයගෙ ආශාවන් ඒ අන්ධකාරයෙ නිදහස් වුනු හැටි. සිනමාව තිබුනෙ  තිරෙන් පිටිපස්සෙ විතරක් නෙමෙයි. තිරෙන් ඉස්සරහ තිබුනෙත් සිනමාව.

    කාලයත් එක්ක මේ සිනමා ශාලාව වැහිලා ගියා.  ටිකෙන් ටික පත්මා වනගත වෙන හැටි මම බලන් හිටියෙ ලොකු මනස්තාපයකින්. ඒ මහා ගස්වල සෙවනෙ තිබුනු පොදු ජනතාවගේ අනුරාග සිනමා ශාලාව  අස්ථානගත වුනේ අපේ මතකත් එක්ක.

    දැන් ඒ සිනමා ශාලාව වහගෙන මහා ගස් වැවිලා. තාම ඒ  ගස් අතු අතරින් පරණ  බිත්ති පාරට පේනවා. මේ සිනමා ශාලාව ඇතුලට ආයිමත් යන්න තිබුනා නම් කියල ලොකු ආසාවක් හිතේ නලියනවා. කොම්පඤ්ඤවීදියෙ රියෝ සිනමාව වගේ අඩුම තරමෙ විශේෂ සිනමා හෝ කලා ප්‍රදර්ශනවලටවත් පත්මා සිනමාව විවෘත වෙනවා නම් කොයිතරම් දෙයක්ද? සිනමා ශාලාවක් කියන්නෙ  ප්‍රජාවකගේ ආශා සංස්කෘතියක් දරාගත්ත තැනක්.

    පත්මා කියන්නෙ තාමත් ඒ නිදහස් රාගයේ රහස් දරාගනෙ ඉන්න ඉරොතික පූජාභූමියක්.

  • ගැහැණියක් විසින් ඔඩිසි පරිවර්තනය

    ගැහැණියක් විසින් ඔඩිසි පරිවර්තනය

    මෙය වසර 400 ක් පුරා “ඔඩිසි” (The Odyssey) කාව්‍යයේ සිංහල පරිවර්තන සහ එහි පැවති ස්ත්‍රී පුරුෂ පක්ෂපාතීත්වය පිළිබඳ එමිලි විල්සන්ගේ (Emily Wilson) විප්ලවීය පරිවර්තනය ඇසුරින් සැකසුණු ලිපියේ සිංහල අනුවාදයයි:

    “වසර 400 ක් පුරා පිරිමින් ‘ඔඩිසි’ පරිවර්තනය කළා — ඔවුන් ඒ හැමෝම එක දෙයක් රහසින් වෙනස් කළා: ඒ ස්ත්‍රීන්වයි.”

    හෝමර්ගේ මෙම වීර කාව්‍යයේ සෑම ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනයක්ම සිදු කළේ පිරිමින් විසිනි. චැප්මන්, පෝප්, ෆිට්ස්ජෙරල්ඩ්, ලැටිමෝර්, ෆේගල්ස් — ඔවුන් සියල්ලෝම දක්ෂ විද්වතුන් විය. නමුත් 2017 දී අසාමාන්‍ය දෙයක් සිදු විය.

    එමිලි විල්සන් ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වතාවට “ඔඩිසි” කාව්‍යය ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනය කළ කාන්තාව බවට පත් වූවාය. ඇගේ කෘතිය එළිදැක්වුණු මොහොතේම පාඨකයින් කම්පනයට පත් කරවන සත්‍යයක් වටහා ගත්හ: අපි වසර 400 ක් තිස්සේ කියවා ඇත්තේ මුසාවක් බවය.

    1. “පොලිට්‍රොපොස්” (Polytropos) – වීරයාගේ සැබෑ ස්වරූපය

    හෝමර් තම වීරයා වන ඔඩිසියස්ව හැඳින්වීමට භාවිතා කරන මුල්ම වචනය මෙයයි. සෑම පිරිමි පරිවර්තකයෙකුම ඔහුව හැඳින්වූයේ “සම්පත්දායක,” “බහුවිධ දක්ෂතා ඇති” හෝ “බුද්ධිමත්” ලෙසයි. එමඟින් ඔහු උදාර වීරයෙකු ලෙස චිත්‍රණය විය.

    නමුත් එමිලි විල්සන් එය පරිවර්තනය කළේ “සංකීර්ණ” (Complicated) යනුවෙනි. ඒ එක වචනයෙන් සියල්ල වෙනස් විය. ඔඩිසියස් යනු පරිපූර්ණ වීරයෙකු නොවේ; ඔහු සදාචාරාත්මකව ගැටලු සහගත, බොරුකාරයෙකු සහ තමාගේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් ඕනෑම දෙයක් කරන පුද්ගලයෙකි. හෝමර් ඇත්තටම ලිව්වේ එයයි. නමුත් වීරයන් සැමවිටම උදාර විය යුතු යැයි සිතූ පරිවර්තකයෝ වසර 400 ක් තිස්සේ එය මකා දැමූහ.

    2. වහල් ස්ත්‍රීන් සහ මනුෂ්‍යත්වය

    ඔඩිසියස් වසර 20 කට පසු තම මාලිගාවට පැමිණි විට, එහි සිටි වහල් ස්ත්‍රීන් කිහිප දෙනෙකු ආක්‍රමණිකයන් අතින් දූෂණය වී ඇති බව දැනගනී. ඔහුගේ ප්‍රතිචාරය වූයේ ඔවුන් සියල්ලන්වම එල්ලා මැරීමයි.

    හෝමර් මේ කාන්තාවන් හැඳින්වීමට “dmôai” යන ග්‍රීක වචනය භාවිතා කළේය. එහි තේරුම “වහලුන්” යන්නයි. නමුත් පිරිමි පරිවර්තකයින්ට එය දිරවා ගැනීමට නොහැකි විය. ඔවුන් එය මෙසේ වෙනස් කළහ:

    • ජෝර්ජ් චැප්මන් (1614): “ද්‍රෝහී සේවිකාවන්”
    • ඇලෙක්සැන්ඩර් පෝප් (1725): “වැරදිකාර සේවිකාවන්”
    • රොබට් ෆිට්ස්ජෙරල්ඩ් (1961): “ආක්‍රමණිකයන් සමඟ පෙම් කළ ස්ත්‍රීන්”

    මෙම පරිවර්තන මඟින් හැඟවෙන්නේ එම ස්ත්‍රීන් ස්වකැමැත්තෙන් ලිංගිකව හැසිරුණු බවත්, ඔවුන් මරණයට සුදුසු වැරදිකරුවන් බවත්ය. නමුත් විල්සන් නිවැරදි ග්‍රීක අර්ථය ලබා දුන්නාය: “වහලුන්.” එවිට එම දර්ශනය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වේ. එය සාධාරණ යුක්තියක් නොව, කිසිදු බලයක් නොතිබූ, දූෂණයට ලක්වූ වහල් ස්ත්‍රීන් පිරිසක් ඔඩිසියස් විසින් ඝාතනය කිරීමකි.

    3. පෙන්ලොප්: උපායශීලී බිරිඳ

    මීට පෙර පරිවර්තකයන් ඔඩිසියස්ගේ බිරිඳ වන පෙන්ලොප්ව නිරූපණය කළේ නිහඬව දුක් විඳින, පතිවෘත්තාව රකින, නිෂ්ක්‍රීය කාන්තාවක ලෙසයි. නමුත් හෝමර් ඇයව හඳුන්වන්නේ “periphron” ලෙසයි. එහි තේරුම “උපායශීලී” හෝ “බුද්ධිමත්” යන්නයි.

    විල්සන්ගේ පෙන්ලොප් යනු බලා සිටින්නියක් පමණක් නොවේ; ඇය දේශපාලනිකව කටයුතු කරන, තොරතුරු රැස් කරන, තමාව ආරක්ෂා කර ගැනීමට සැලසුම් සකස් කරන චරිතයකි.

    4. කැලිප්සෝ: ආදරවන්තියකද? සිරකරන්නියකද?

    කැලිප්සෝ නම් දෙවඟන ඔඩිසියස්ව වසර හතක් තම දූපතේ රඳවා තබා ගනී. ග්‍රීක වචනය “katechein” යන්නයි—එහි අර්ථය “සිරකර තැබීම” හෝ “නතර කර තැබීම” යන්නයි.

    නමුත් පිරිමි පරිවර්තකයන් ලියා ඇත්තේ ඇය ඔහුට “ආදරය කළ” බවත්, එය “ප්‍රේම සම්බන්ධයක්” බවත්ය. විල්සන් සැබෑව පරිවර්තනය කළාය: කැලිප්සෝ ඔහුව “සිරකර තබා ගත්තාය.” එය රොමෑන්තික කතාවක් නොව, ස්ත්‍රී පුරුෂ භූමිකාවන් මාරු වූ ලිංගික බලහත්කාරකමක් සහ සිරගත කිරීමකි.

    නිගමනය: හෝමර්ව “වික්ටෝරියානු” ග්‍රහණයෙන් මුදා ගැනීම

    පෙන්සිල්වේනියා විශ්වවිද්‍යාලයේ සම්භාව්‍ය සාහිත්‍ය මහාචාර්යවරියක වන එමිලි විල්සන් කළේ නවීකරණය කිරීමක් නොව, “පැරණි පක්ෂපාතීත්වයන් ඉවත් කිරීමයි.” ඇතැම් විචාරකයින් ඇයට චෝදනා කළේ ස්ත්‍රීවාදී අදහස් ඇතුළත් කරන බවටයි. ඇගේ පිළිතුර සරල විය: “මුල් ග්‍රීක පිටපත කියවන්න.”

    ඇය කළේ පිරිමි පරිවර්තකයින් විසින් සියවස් ගණනාවක් පුරා තැන්පත් කළ පීතෘමූලික මතවාදයන් ඉවත් කර, හෝමර්ගේ මුල් වචනවලට හුස්ම ගැනීමට ඉඩ දීමයි. එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ වඩාත් අවංක, වඩාත් තියුණු සහ සදාචාරාත්මකව අභියෝගාත්මක “ඔඩිසි” කාව්‍යයකි.

    වසර 400 කට පසු, අපට අවසානයේ හෝමර් සැබවින්ම අදහස් කළ දේ කියවීමට අවස්ථාව ලැබී ඇත

    (ඉංග්‍රීසි බසින් සිංහලට පරිවර්තන කරන ලද්දකි)

     

  • එප්ස්ටීන් කියන්නෙ පඹයෙක්!

    එප්ස්ටීන් කියන්නෙ පඹයෙක්!

    එප්ස්ටීන්ගේ භූමිකාව අද ක්‍රියා කරන්නේ හෙළිදරව් කිරීමක් ලෙස නොව  පාලනය කිරීමක් ලෙසයි. සියලු අපහාස සහ අපයෝජන එක “භයානක පුද්ගලයෙකු” වෙත එල්ල කරමින්   (scapegoat කිරීමෙන්), එවැනි දූෂණ සහ මිනිස් වෙළඳාම දිගටම පවත්වාගෙන යාමට ඉඩ දෙන විශාල ව්‍යුහමය තත්ත්වයන්ගෙන් අවධානය වෙනතකට යොමු කරයි. සැබෑ හෙලිදරව්ව යනු එප්ස්ටීන් නොව, නීතියේ ආරක්ෂාව බිදවැටීම, ආර්ථික බලහත්කාරය, විශේෂිත කණ්ඩායම් සඳහා නීති ක්‍රියාත්මක නොවීම, සහ  ආයතනික අසාර්ථකත්වය යන ඒවාය.

    ශිෂෙක් (Žižek) අපට පෙන්වා දෙන්නේ දෘෂ්ටිවාදය  (ideology) විසින් මෙබඳු ප්‍රචන්ඩත්වයන් “විශේෂ අවස්ථාවක්” ලෙස පෙන්වමින් සත්‍ය සගවන බවයි. පද්ධතිමය අපයෝජනය, පද්ධතියේ මූලික තර්කයක් ලෙස තේරුම් ගැනීම බැහැර කරමින්, අසමාන්‍ය පුද්ගලයෙකුගේ තනි අපරාධයක් ලෙස විදහා පෑමට උත්සාහ කරයි.

    මිනිස් වෙළඳාම අමුතු හෝ දුර්ලභ දෙයක් නොවේ. එය සාමාන්‍ය, ව්‍යුහමය ලෙස පවතින නමුත් බොහෝවිට නොපෙනෙන කොටසකි—විශේෂයෙන් දු ප්පත්, ලේඛන රහිත, හෝ සමාජයෙන් පහළට තල්ලු කරන ලද ජනතාවට එය බලපාන විට එය කිසිවෙකුගේ අවධානය යොමු වන කාරණයක් නොවේ.

    එප්ස්ටීන් ගැන පමණක් අවධානය යොමු කිරීම පද්ධතිය හෙළිදරව් කිරීමක් නොව, එය ආරක්ෂා කිරීමකි. ඔහු පද්ධතියේ සත්‍යය නොව, එහි scapegoat එකකි. අපයෝජනය එකම “දැඩි දූෂිත පුද්ගලයෙකු”ගේ පුද්ගලික අපචාරයක් බවට පත්කිරීමෙන්, සූරාකෑමට  ඉඩ දෙන විශාල ව්‍යුහය ගැන අවධානය වෙනතක යොමු කරයි.

    ස්ලැවොයි ශීෂෙක්

  • කෙළියා නේද තරුණ කැළ?

    කෙළියා නේද තරුණ කැළ?

    ෆාදර් චිත්‍රපටිය ගැන හතරවටෙන්ම ඇහෙන්නෙ උණුසුම් ප්‍රතිචාර. චිත්‍රපටිය හෝල් කඩාගෙන දුවන වගත් පේන්න තියෙනවා. ඒක හදවතෙන්ම සතුටු වෙන කාරණයක්.

    චිත්‍රපටියක් එහෙම උණුඋණුවෙම බැලුවට පස්සෙ මං ඒ ගැන කියන්න තියෙන හොඳ ටික මුලින්ම කියනවා.  ඊට පස්සෙ ටිකක් දුර යන්න ඇරලා ආපහු වතාවක් චිත්‍රපටිය බලලා කියන්න තියෙන නරක ටික කියනවා. ඒ ලියන්නෙත් මං ලියන ‘නරක’ කියෙව්වට පස්සෙ වුනත් කෙනෙකුට, අනේ මූ දන්න සිනමාව’ කියලා මට බැනලා චිත්‍රපටිය බලන්න යන්න හිතේවා කියන ඒකායන ප්‍රාර්ථනාවෙන්.

    ෆාදර් චිත්‍රපටිය හදන්නෙ ගම්පහ ඔස්මන්ඩ් කියන පාතාල චරිතය ඇසුරින්. ඒ වගේම චිත්‍රපටිය නිර්මාණය වෙන්නෙ නිර්ප්‍රභූ දේශපාලනය වෙනුවෙන් කියලා කොඩි දාගෙන මාලිමාව බලයට ආපු කාලෙක.  චිත්‍රපටිය ඇතුලෙ කතාව තියෙන්නෙත් කසිප්පු පෙරන, ඩීල් දාන ඥානෙ අයියාගෙන් හිතහොඳ ඩෙස්මන්ඩ් මල්ලිට පාතාලෙ ඔටුන්න මාරුවෙන  කතාව. ඥානෙ අයියා කන බොන, කප්පං ගන්න, දේශපාලකයො එක්ක සම්බන්ධ සීනියර් මැරයා. ඩෙස්මන්ඩ් කියන්නෙ සිගරට් එකක්වත් බොන්නෙ නැති, දේශපාලන සම්බන්දකම් මොකුත් නැති, දේවධාර්මික මැරයා. චිත්‍රපටියෙ මූලික කේන්ද්‍ර දෙක හැදෙන්නෙ මේ වගේ සරල සමීකරණයකින්. පාතාලය යුක්තිගරුක පාතාලය සහ අයුක්තිසහගත පාතාලය වශයෙන් වර්ග කරගෙන.

    මේ චිත්‍රපටිය කියවද්දි අපි මුලින්ම ‍මීට අදාල සැබෑ සිදුවීම් සහ චරිත පැත්තකින් තියන්න ඕන. චිත්‍රපටිය ඇතුලෙ අපි දකින දේ කියවගන්න ඕන. එතනදි අපිට තේරෙන්න පටන් ගන්නවා පිටත කතාව නොදන්නා කෙනෙකුට චිත්‍රපටිය ඇතුලෙ හිස්තැන් ගොඩක් මුනගැහෙන වග. කතාව ගලපගන්න දඟලන්න වෙන වග.

    අපි මුල ඉඳන් පටන් ගමු.

    කතාව පටන් ගන්න තැන ගත්තොත් ඩෙස්මන්ඩ් වයසට ගිහින් සෞම්‍ය බවට පත්වෙලා කියන පළවෙනි දෙබස අන්තිම නීරසයි. ඒක ඒ චරිතයට කොහෙත්ම අදාල නොවෙන සංදර්භයකින් ලියවුනු එකක්. හරියට හයිඩගර්ගෙ කතාවක් වගේ දාර්ශනික වදන් ටිකක් වයසක ඩෙස්මන්ඩ් කියාගෙන යනවා.   ඊට පස්සෙ අපි ඩෙස්මන්ඩ්ව තරුණ කාලෙදි මුනගැහෙනවා. 

    පූජන දන්දෙනිය කියන්නෙ ඉතාම දක්ෂ නළුවෙක්. ලංකාවෙ වැඩකට නවසුදීන් සිද්දික් වගේ කෙනෙක්ව ඕන වුනොත් බය නැතුව පූජනව ගන්න පුළුවන්. ඒ මූන ඒ තරම් අපූරු මූනක්.

    ඒත් ඩෙස්මන්ඩ් සම්බන්ද මේ ගැටුම් චිත්‍රපටියෙ අන්තිම සරල ග්‍රාමීය මට්ටමකයි ලියවිලා තියෙන්නෙ.  හරියට කෝපිකඩේ රත්නෙ අයියා සහ සෝමෙලා අතර ඇතිවෙන රන්ඩු  වගේ. එහෙම ගම්පලාතක වුනත් ගැටුමක සංකීර්ණත්වය නිර්මාණය වෙන්නෙ ඒක පිහිටුවන වියමන අනුව. ඒ ගැටුමට අදාල හැගීම් කලාපය නිර්මාණය කිරීම අනුව. එතනදි අපිට අදාල ගැටුමේ සිදුවීම්වලට බාහිරෙන් මිනිස් සම්බන්ධතා චිත්‍රපටියට ගේන්න සිද්ද වෙනවා. ඒ ගැටුම එක්ක පරිබාහිරින් සිද්ද වෙන්න ගන්න වෙනස්කම් ග්‍රහණය කරන්න වෙනවා.   නමුත් ෆාදර් චිත්‍රපටියෙ දිගටම අපි දකින්නෙ මොකක් හරි පොඩි සිදුවීමක් වෙනවා, ඊට පස්සෙ ඒකට ප්‍රතිචාරයක් සිද්ද වෙනවා. ඊට ගැඹුරින් දිවෙන  කිසි දෙයක් නෑ. ඒ හින්ද අපිට අතරමගදි හිතෙන්න ගන්නවා මුං මොකට මෙහෙම කෙලගන්නවද කියල. 

    චිත්‍රපටියෙ කිසිම චරිතයකට අදාල ක්‍රියාව කරන්න ‘මෝටිවේෂන්’ එකක් නෑ. ඒකට අදාල හේතු ගොඩනැංවීමක් නෑ. සිදුවීම් ඔහේ සිද්ද වෙනවා විතරයි. මෝටිවේෂන් එකක් නැති චරිත එක්ක ප්‍රේක්ෂකයාට සම්බන්ධයක් ‍ගොඩනැගෙන්නෙ නෑ. 

    ප්‍රධාන දුෂ්ටයා ඥානෙ වුනත් චිත්‍රපටියට අනුව අන්තිම අසරණයෙක්. ඌට දේශපාලකයන්ගෙන්වත් උදව්වක් නෑ. උගේ පිරිසෙන්වත් උදව්වක් නෑ. නිකං හන්දියක ඉඳගෙන සද්දෙ දැම්මට වටෙන්ම ගුටිකන නොන්ඩියෙක්. ඥානෙගෙ පවුල් විස්තර, ගෑනු ළමයි  සම්බන්ධතා කිසිම දෙයක්  නෑ. උන් නිකංම ඔහේ ඉන්නවා විතරයි. ඥානෙ ලබන විනෝදය මොකක්ද? 

    චිත්‍රපටියෙ දර්ශන ගත්තොත් වෙන වෙනම දර්ශන වගේ. ඒ දර්ශන අතර දෙබසකින්වත් රූපයකින්වත් සම්බන්ධතා ගොඩනැගෙන්නෙ නෑ.    සමහර විට වෙන වෙන අය විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරලා තරමට  රිද්මය පවා වෙනස්. මේ හින්ද එක දිගට සම්බන්ධ වුනු කතාවක් වෙනුවට අපි දකින්නෙ තනි තනි සිදුවීම් පෙලක්. උදා විදිහට සුරාජ් මාපා නිරූපණය කරන චරිතය එහෙම පිටපතට කිසිම අදාලත්වයක් නැති ආකස්මික එකක්.  චන්ඩියෙක් වුනත් මිනිහට තනියටවත් කෙනෙක් නෑ. කපලා මරලා දාලා ගියත් දන්නෙ නෑ. අහේතුක චරිතයක්.

    පිටපතේ තියෙන දරුණුම අර්බුදය තමයි මේ චිත්‍රපටියෙ චරිත මනුස්සයන් විදිහට තේරුම් නොගැනීම. ඒ අයගෙ විනෝදය, ආස්වාදය, අතාර්කිකත්වය  අපි කතාවෙ දකින්නෙ නෑ. මේ කිසි චරිතයකට ලිංගික හෝ ශෘංගාර අර්ධයක් නෑ. උන්ගෙ ආශාව මෙහෙයවෙන දිශාවක් නෑ.  තණකොල ගලවන පොලිස් ලොක්කා වගේ චරිත  එකපාර ආගිය අතක් නෑ.

    චිත්‍රපටියෙ මනුස්සයෙක් විදිහට නිර්මාණය වෙලා තියෙන්නෙ සේකරගෙ චරිතෙ විතරයි කියන්න පුළුවන්. ඒක අහම්බයක්. ඒ වුනත් හිරගෙදර අපචාරවලට ලක්වීමේ ඉඳන් ෆිල්ම් හෝල් එකක පෙම්වතිය සමග ඉඳිද්දි මරණයට පත්වීම දක්වා ගමනෙ සේකර මනුස්සයෙක් විදිහට නිර්මාණය වෙනවා. වෙන කිසිම චරිතයක මෙහෙම මනුස්ස කතාවක් ‍ගොඩනැගෙන්නෙ  නෑ. 

    වෙන් වෙන් සිද්ධි හැටියට ගත්තම හරිම ලස්සන තැන් තියෙනවා. ගමේ වාද බයිලා තරගය එහෙම එකක්. ඒක මරු. ඒත් කතාවට වැඩක් නෑ. ඒ චරිත එනවා යනවා. එතන ඇතිවෙන වලිය වුනත් කිසිම පදනමක් නැති එකක්. අපිට වීරයාව දැවැන්තව ගොඩනැගීමට අවශ්‍ය නම් දුෂ්ටයාව ඒ පමණට ගොඩනගන්න සිද්ද වෙනවා. ඒත් ෆාදර් චිත්‍රපටියෙ  අපි දැවැන්ත ඩෙස්මන්ඩ්ව ගොඩනගන්නෙ  පිදුරු ගස් මතින්.

    ඥානෙ අයියා මැරෙන තැනින් චිත්‍රපටිය ඇත්තටම ඉවරයි. අනෙක් කොටස බලෙන් එල්ලපු එකක්. කතාව ගොඩනැගෙන්නෙ ඥානෙ සහ ඩෙස්මන්ඩ් අතර. වවුල්කැලේ සිද්ධිය පිටපතට ඇතුල්වෙන්නෙ බලහත්කාරයක් විදිහට. ඒ සිදුවීම පත්තරවලින් දන්නෙ නැති කෙනෙකුට කිසිම විදිහකින් ඒක තේරුම් ගන්න පුළුවන්කමක් නෑ. ඩෙස්මන්ඩ් ජපානෙ ගිය වගක් අපි දැනගන්නෙ මන්ත්‍රීගෙන්. මෙච්චර කාලයක් ගමේ හිටපු ඩෙස්මන්ඩ්  ගනං ගත්තෙ නැති මන්ත්‍රී ජපානෙ ඉන්න ඩෙස්මන්ඩ් හතුරෙක් විදිහට ගනං ගන්නෙ ඇයි?  චිත්‍රපටියෙ මේ ඇමිනුම පිටපතේ විශාල හිලක් පෙන්නනවා.

     ඩෙස්මන්ඩ්ගෙ සහෝදරයන් ඝාතනය කිරීමේ වේදනාව එකම රූපයකින්වත්  සටහන් වෙන්නෙ නෑ. අන්තිමට මන්ත්‍රී සහ පොලිස් අධිකාරීවරයා මරා දාන කොටස වෙද්දි සියල්ල ලොකු පැටලැවිල්ලක්. ඒ දර්ශනවලදි සංස්කරණය පවා අන්තිම දුර්වලයි. ( හැබැයි සිතුම් කියන්නෙ අපිට ඉන්න දක්ෂම සංස්කාරකවරයෙක්) එහාට මෙහාට වේගයෙන් රූපරාමු රාශියක් කැපුනත් සිදුවීමේ භාවය දනවන්න ඒ කැපිල්ල බාධාවක් වෙනවා විතරයි. 

    ඩෙස්මන්ඩ්ගෙ පෙම්වතිය කොහෙන් ආවද කියන්න අපි දන්නෙ නෑ. කොට ගවුමක් ඇඳන් එහෙ මෙහෙ ඇවිද ඇවිද හිටපු කෙල්ලෙක් එකපාර බයිසිකලේ උඩ ඩෙස්මන්ඩ්ගෙ පෙම්වතිය බවට පත්වෙනවා. චිත්‍රපටිය නිර්මාණය කිරීමේ අතිශය වියළි බව පසක් වෙන්නෙ මේ දර්ශනයත් එක්ක. අඩුම තරමෙ ඩෙස්මන්ඩ්ට ආදරය කරන්න තරම්වත් ඉඩක් පිටපතේ ලියවිලා නෑ.

    මේ චිත්‍රපටියෙ මේ චරිත ගොඩනැංවීමේ අවුල  එක්තරා විදිහට ජවිපෙ දේශපාලනය ඇතුලෙත් මං දකිනවා. ඒක එක්තරා විදිහකට අවිඥානකව ප්‍රකට කරන ජීවන දෘෂ්ටියක් වගේ.  ජවිපෙ සමාජිකයන්  සමාජය සමග මනුස්ස ගනුදෙනු පවත්වාගන්නෙ නෑ. (මනුස්ස ගනුදෙනු ‍කියන්නෙ නිවැරදි ගනුදෙනු කියන එක නෙමෙයි. මනුස්ස කියන්නෙ රූල්ගත නොවූ කියන එක) ඒ අය කවදා හරි සිද්ද වෙන විප්ලවයක් වෙනුවෙන් ඒ අය විශ්වාස කරන කැපකිරීම් කරනවා.  ඒ හින්ද කෘතිම ගතියක් තියෙනවා. ඩෙස්මන්ඩුත් ඒ වගේ. ගමේ මිනිස්සු එක්ක ගනුදෙනුවක්, පෙම්වතියක් එක්ක, මත්වීමක්, විනෝදයක් එක්ක කිසිම මිනිස් ගනුදෙනුවක් නැතුව යුක්තියක් හෝ ඒ වගේ දෙවියන් විසින් තමාට අණකළා යැයි සිතන දෙයක් වෙනුවෙන් මෙහෙයවෙනවා විතරයි.

    මේ චිත්‍රපටිය ලියවිලා තියෙන්නෙ එලියෙ ඉඳන් බලන් ඉන්න සිදුවීම් පෙලක් විදිහට. ඒ හින්ද චරිතවල අභ්‍යන්තරයක් නෑ. තියෙන්නෙ බාහිරයක් විතරයි.  අඩුම තරමෙ තමන්ගෙ සහෝදරයාව යාලුවන්ව පැහැරගෙන ගිහින් මරාදැමීම ගැනවත් ඩෙස්මන්ඩ්ගෙන් සුසුමක්වත් පිටවෙන්නෙ නෑ.

    මේ අලුතින් ගොඩනැගෙන නිර්ප්‍රභූ සිනමා ධාරාවෙ විශේෂත්වයක් මං දකිනවා. ඒ තමයි මේ චිත්‍රපටි තඩි පිරිමි චිත්‍රපටි. එක පැත්තකින් පිටපතේ චරිතවල ස්ත්‍රීමය,  අතාර්කික හැගීම්මය අර්ධය (පර්ස්පෙක්ටිව් එක) ගොඩනැංවීම බැහැර කරමින්  පිරිමි අර්ධය ඉස්මතු කරනවා. ලිංගිකත්වය සහ ශෘංගාරය බැහැර කරනවා.  අනෙක් පැත්තෙන් මේ චිත්‍රපටිවල ගැහැණු නෑ. තැන් තැන්වල ගැහැණු හිටගෙන හිටියට ඒ අය කතාවට කේන්ද්‍රීය නෑ. මේවා පිරිමි කතන්දර. ස්ත්‍රීත්වය වාරණය කරපු ගොඩනැංවීම්. 

    මේ චිත්‍රපටිය සිනමාව ගැන උනන්දු අය බලන්නම ඕන එකක් කියල මං ලිව්වා. ඒකට හේතුව මේක ‘පේසින්’ හෙවත් චිත්‍රපටයේ රිද්මය වේගය අසමත් වීම ගැන උදාහරණයක් හින්ද. අපිට චරිතයක් සිදුවීමක් හැගීමක් බවට පරිවර්තනය කරන්න රූපවල රිද්මය සහ වේගය වැදගත් වෙනවා. මැද හුස්ම ගන්න බ්‍රීතින්ග් ඕන වෙනවා.  ඒක අසමත් වුනාම අපි නිකං බලං ඉන්නවා විතරයි. ඒ සිදුවීම් එක්ක අපේ හැගීම්මය සම්බන්ධයක් ගොඩනැගෙන්නෙ නෑ. අපිට ඩෙස්මන්ඩ් එක්කවත්, ඥානෙ එක්කවත් කිසිම සම්බන්ධයක් නිර්මාණය වෙන්නෙ නෑ. උන්ට මොනවා වුනත් අපිට දැනෙන්නෙ නෑ. 

    මේ චිත්‍රපටිය එක දිගට මරාගෙන මරාගෙන යන කතාවක් කියල ගමු. ජෝන් වික් කියන්නෙ එහෙම චිත්‍රපටියක්. ඒත් ජෝන්වික්ගෙ බල්ලා මරා දැමීම එක්ක අපිට ඒ ආවේගය, ආවේශය දනවන්න ඒ රූපරාමු පෙලගැසීම සමත් වෙනවා. අපිත් ජෝන් වික් එක්ක සතුරන් දඩයමේ යනවා. ෆාදර් චිත්‍රපටියෙ අපි ඉන්නෙ එලියෙ. ජෝන්වික්ගෙ බල්ලව මැරුවම දැනෙන දුකවත් අපිට මිනිහෙක් මැරුවට දැනෙන්නෙ නෑ.

    මට හිතෙනවා අධ්‍යක්ෂවරයා හැගීම්වලින් පලායනවා කියලා. ඒ මොහොත මගහරිනවා. මං ඒකට කියන්නෙ ‘ගැහැණිය’ මගහරිනවා කියල.

    චිත්‍රපටියෙ සංගීතය ඉතාම විශිෂ්ට බව කියන්න ඕන.  සරල කාකොටා ගැනීම්වලට යම්කිසි හෝ ගැඹුරක් දෙන්න සංගීතය බරපතල උත්සාහයක යෙදෙනවා. ප්‍රධාන ගීතය විදිහට ඉස්මතු වෙන චාමර වීරසිංහගෙ සිංදුව ලස්සනයි. ඒත් ඒකට චාමර යොදාගැනීමේ තේරුමක් නෑ (ප්‍රචාරනාත්මක වටිනාකම හැර නිර්මාණාත්මක වටිනාකමක් නෑ). මොකද ඒ ගීතයේ චාමරගෙ කිසිම අනන්‍යතාවයක් නෑ.

    ෆිල්ම් එක හොඳට ෂූට් කරලා තියෙනවා. මං හිතන්නෙ ඕනවටත් වඩා තොග ගානට ෂොට් තියෙන්න ඇති. උදා විදිහට පාරෙ ඉන්න සාරවිටකාරයා පවා හයහත් වතාවක් ෂූට්වෙලා තියෙනවා. කොයිතරම් අඩුමකුඩුම තිබුනත් චිත්‍රපටිය එක අරමුණක් කරා ගෙනියන අධ්‍යක්ෂවරයෙකුගේ අඩුව චිත්‍රපටිය පුරාම දැනෙනවා. 

    චිත්‍රපටියක් ඇතුලෙ ස්ක්‍රිප්ට් ඩොක්ටර් කියන පිරිසක් අපි දකින පළවෙනි වතාවත් මේක වෙන්න ඕන. දොස්තරලා වැඩිවීමෙන්ම සුප් එක නරක් වුනාද කියලත් හිතෙනවා. 

    අනෙක් කාරණය මේ චිත්‍රපටියෙ වගේම මෑතක තවත් චිත්‍රපටි කීපයකම දකින්න තිබුනු දෙයක්. අපි ටික ටික අපේ රටේ සංස්කෘතියෙන් ගැලවිලා මලයාලම් දෙමළ චිත්‍රපටිවල දකින දර්ශන අමුවෙන් අපේ කතා ඇතුලට ඔබන්න උත්සාහ ගන්න වග පේන්න තියෙනවා. උදා විදිහට ෆාදර් චිත්‍රපටියෙ කොටහළු මගුල්‍ ගෙදර මිදුල තනිකරම ඉන්දියාවෙන් උස්සන් ආපු එකක්.  තව ටික දවසක් යද්දි අපේ චිත්‍රපටියක ලංකාවෙ කියන ගතිය සම්පූර්ණයෙන්ම නැතිවේවි. ඒ වෙනුවට අපිට කොහෙත්ම සම්බන්දයක් නැති මලයාලම් නැටුම් සිංදු ජවනිකා අපේ චිත්‍රපටිවල පිරේවි. ඉස්සර හින්දි චිත්‍රපටි කොපි කරලා හදපු ලංකාවෙ චිත්‍රපටිවල වුනත් ලංකාවෙ ගතිය තිබුනා. ඉන්දියානු පාලම එන්නත් කලින් අපි හොඳම එකෙන් සංස්කෘතික කොලනියක් වෙමින් යනවා. 

    චිත්‍රපටිය වෙනුවෙන් අධ්‍යක්ෂවරයා අරන් තියෙන්න මහන්සිය හොඳටම පේනවා. වැඩේ හොඳටම කරන්න හැම කෙනෙක්ම තදටම කැපවෙලා තියෙන වගත් දැනෙන්න තියෙනවා. හැමෝම හොඳ කියන චිත්‍රපටියක නරක ගැන කිව්වා කියල චිත්‍රපටිය හදපු එවුන් අමනාප නොවෙයි කියලත් හිතනවා. නිර්දය විවේචනයක් නැති වුනාම හොඳ චිත්‍රපටියක් වුනත් දුර්වල වෙනවා.

    ෆාදර් චිත්‍රපටිය කිසිම අමාරුවක් නැතුව පැය දෙකක්  බලාගෙන ඉන්න පුළුවන්. අපේ යාලුවො හැම කෙනෙක්ම වගේ කොතන හරි රූප රාමුවක දකින්න ලැබීමත් ආනන්දජනකයි.  චිත්‍රපටියක් විදිහට ෆාදර් වෙනුවෙන් හැදිච්ච හයිප් එකත් මාරයි.  හැබැයි එච්චරයි.

     

  • මගේ නිල කුටියේ සිපගනිමු අපි රහසේ

    මගේ නිල කුටියේ සිපගනිමු අපි රහසේ

    කතානායකවරයෙක් කතානායක නිල කුටිය ඇතුලෙදි තමන්ගේ පුද්ගලික ලේකම්වරයා සමග සමරිසි ස්වරූපයේ ලිංගික හැසිරීමක යෙදුනු කතාවක් සමාජ මාධ්‍යවල පැතිරුනා. මේක හදිසියේ තුන්වැන්නකෙුගේ ඇස ගැටීම නිසා එලියට ලීක්  වෙලා තිබුනා. මේ සිදුවීම් නිසා හෝ එසේ යැයි හැගී යා හැකි නමුත් වෙනත් හේතුවක් නිසා අර ඇසින් දුටු පුද්ගලයා රැකියාවෙන් ඉවත්  කරලා තිබුනා.

    මේ කතාව අහපු ගමන් මට බ්‍රෙස්නෙව් සහ හොනෙකර්ගෙ සුප්‍රකට හාද්ද මතක් වුනා. හැබැයි මේ වගේ නෙමෙයි, ඒක සෝවියට් යූනියනයේ නායකයා සහ නැගෙනහිර ජර්මනියෙ නායකයා අතර ප්‍රසිද්ධියෙ හුවමාරු වුනු හාද්දක්. ඒක සමාජවාදයේ සහෝදරත්වයේ හාද්දක් විදිහටයි ප්‍රසිද්ද. නමුත් මේ තොල් සිපගැනීම බටහිර ලෝකය කම්පනයට පත් කරන්න සමත්වුනා. ‘කුයර්’ කියවීමට අනුව මේ පිරිමි පිරිමි හාදුව විසින් දැඩි පුරුෂ දේශපාලනයේ දැඩිබවට පහරක් වදින බව කියනවා.

    දැන් මේ කාරණය අපි කියවගන්නෙ කොහොමද? 

    අවුරුදු දහඅටට වැඩි වැඩිහිටියන් දෙදෙනෙකු, ඒ දෙදෙනාගේ කැමැත්තෙන්, සමරිසි හෝ කවර රිසි ලිංගික කටයුත්තක යෙදුනත් ඒක වරදක් නෙමෙයි. නමුත් ඒ ලිංගික හැසිරීම සිදුවුනු තැන, සංදර්භය වැදගත් වෙනවා. ඒක පුද්ගලික අවකාශයක නැතිව, රජයේ නිල අවකාශයක සිදුවීමෙන් ආයතනික සංස්කෘතික ගැටලු මතුවෙනවා. ඒ ගැටලු නිසාම අර කියනවා වගේ ඒ වගේ දෙයක් දුටු හෝ ඇසූ කෙනෙකුගෙන් පලිගැනීමක් සිද්ද වෙන්න ඉඩ තියෙනවා. එහෙම පලිගැනීමක් නොවුනත් ඒ විදිහට අනෙක් අය විසින් අර්ථ ගන්වන්න ඉඩ තියෙනවා.

    ඒක ලිංගිකව හැසිරීම වැරදි නිසා වෙන දෙයක් නෙමෙයි. හැසිරුනු තැන වැරදි නිසා සිද්ද වෙන දෙයක්.

    මේ වගේ දෙයක් මාලිමාව වගේ පක්ෂයකින් සිද්ද වුනොත් තත්වය දරුණුයි. ඇයි මාලිමාව සමරිසි බවට විරුද්ධ නෑනෙ කියල කෙනෙකුට එකපාරට හිතෙන්න පුළුවන්. සමරිසිබවට විරුද්ධ නොවුනට මාලිමාව විසින් නඩත්තු කරන දහම්පාසැල් සංස්කෘතියක් තියෙනවා. විනෝදයට එරෙහි සංස්කෘතියක් මාලිමාව විසින් අප්‍රකාශිතව පවත්වාගෙන යනවා. සමරිසි නෙමෙයි කිසිම ආකාරයක ලිංගික හැසිරීමක්, විනෝදාස්වාදයක් මාලිමාවට බය නැතුව එලියට ඇවිත් බාරගන්න බෑ. පියුරිටන්වාදී අවුල මතුවෙන්නෙ ඔය වගේ තැන්වලදි.

    ඔහොම සිදුවීමක් යූඇන්පියෙ හෝ පොහොට්ටුවෙ වුනාට කවුරුවත් ගනං ගන්නෙවත් නෑ. හැබැයි මාලිමාවට එහෙම බෑ.  තමන් විසින් නඩත්තු කරන උත්තර ගණයේ  ප්‍රතිරූපයට ලිංගිකත්වය විවෘතව  ක්‍රියාවෙන් බාරගන්න පුළුවන්කමක් නෑ. න්‍යායිකව හෑලි ලියන්න පුළුවන් වුනාට.

    අනෙක් පැත්තෙන් මෙතන ඔය මාලිමාව නිතර කතා කරන වර්ගයේ ‘අවභාවිතාවක්’ සිද්ද වෙනවා. මේ සිදුවීම නිලය අවභාවිතා කිරීමක් වෙනවා. මේ නිසා මහ ඉහලින් දේශපාලන විනය ගැන කතා කරන පක්ෂයකට මේකෙ ලොකු අර්බුදයක් මතුවෙනවා.

    එහෙම නැත්තං කතානායක නෙමෙයි ‍කයියනායක කෙනෙක් වුනත් නිල නොනිල ඕනම තැනක ලිංගිකව හැසිරීම අවලස්සන දෙයක් නෙමෙයි. ඒක ලොකු නිලකාමරවල සිදු නොවෙන අසාමාන්‍ය දේකුත් නෙමෙයි.  ඔය කියන නිලතල සියල්ල යටින්  ආශාව කෙලින් වෙනවා කියලා මිනිස්සු විදිහට අපි තේරුම් ගන්න ඕන. ඒ ආශාවේ මේ පුංචි දඩබ්බරකම් යම් ආකාරයකින් බාරගත හැකි මිනිස් දේශපාලන සංස්කෘතියක් නිර්මාණය වෙන්න ඕන. 

    ලිංගිකත්වය ලස්සන දෙයක්. ඒත් ඒක වසන් කරන්න යන එක  භයානක ප්‍රතිඵල මතුකරන්නක්. කරපු අයත් දැකපු අයත් අතර මනුස්ස ගනුදෙනුවකින් මේ වගේ දෙයක් අවසන් කරන්න බැරි වීම අසමත්කමක්.

  • එප්ස්ටීන්- අපේ ආශාවේ වස්තුව

    එප්ස්ටීන්- අපේ ආශාවේ වස්තුව

    එප්ස්ටීන් ලිපිගොනු දිහා මුලු ලෝකෙම කට ඇරගෙන බලාගෙන ඉන්න වෙලාවක්. මගේ ෆේස්බුක් එකේ එප්ස්ටීන් ඇරුනම වෙන කිසි දෙයක් පේන්නෙ නැති තරම්. එප්ස්ටීන් ගැන වඩාත් දන්නෙ කවුද කියලත් සිංහලෙන් කියවන අය අතරෙ වෙනම තරගයක් යනවා. සෙක්ස් විසින් නැවතත් මුලු ලෝකෙම රෙදි ගලවලා තියෙනවා. ලෝකයේ ඉහළම ධනපතියන් වම්මුන් දේශපාලකයන් විද්‍යාඥයන් කලාකරුවන් කිසි භේදයකින් තොරව එප්ස්ටීන් ලිපිගොනුවල ඉන්නවා.

    මං එප්ස්ටීන් ගැන විශේෂඥයෙක් නෙමෙයි.  එප්ස්ටීන් ලිපිගොනුවලින් මතුවුනු නම් අතර මට වඩාත් උනන්දුවක් ඇති කලේ නම් තුනක් විතරයි. ඔය ට්‍රම්ප් එහෙම නම් එප්ස්ටීන් සාධකය නැතත් කොයි වගේද කියල හැමෝම දන්නවනෙ. ඒ වගේ විශේෂයක් මතු නොකරපු නම් ගොඩක් අතර මට විශේෂයක් ඇති කලේ, දීපක් චොප්රා, නෝම් චොම්ස්කි සහ ස්ටීවන් හෝකින්ස් කියන තුන්දෙනා. ‘දෙවියන් යනු ගොඩනැංවීමකි. නමුත් කියුට් කෙල්ලන් නම් ඇත්ත’ කියලා චොප්රා කියලා තිබුන. චොප්රාගෙ ආධ්‍යාත්මිකත්වය එප්ස්ටීන්ගෙ අධි සාන්ද්‍ර ‍ලෞකිකත්වය එක්ක රහසේ යහන්ගත වෙනවා.

    ඒ වගේම නුතන වාග් විද්‍යාවේ පීතෘවරයා වුනු, වමේ මහා දාර්ශනිකයෙක් වුනු නෝම් චොම්ස්කි සහ එප්ස්ටීන් කියන්නෙ හරිම ලස්සන සම්බන්ධයක්. වම දකුණ දේශපාලන භේදයක් නෑ එක තැනකින් එහා පවතින්නෙ බලය විතරයි. ඒ බලය ඇතුලෙ නෝම් චොම්ස්කියි ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්පුයි එක ෆයිල් එකකට වැටෙනවා. (හරියට රනිලුයි අනුරයි වගේ).

    ස්ටීවන් හෝකින්ස් කියන නූත‍න කාලෙ අයින්ස්ටයින් සහ එප්ස්ටීන් කියන්නෙත් තේරුම් ගන්න වටින ගැලපීමක්. විශේෂයෙන් හෝකින්ස්ගෙ ආබාධිතභාවය සමග අධිකාමුක ලිංගිකත්වය ගැටගැහෙන විදිහ සාපරාධි විදිහකට වුනත් පැවැත්ම සම්පූර්ණ කරනවා. බලයේ එක සීමාවකින් පස්සෙ අන්ධයන්ටත් ඇස් පේන්න ගන්නවා. ආබාධිත වුනත් අසමානතාවය අවසන් වෙනවා.

    කොහොම නමුත් විද්‍යාව, ව්‍යාපාර, කලාව, දේශපාලනය, ආගම, ජාතිය, මේ කිසි දෙයක් එප්ස්ටීන් නැතුව සම්පූර්ණ වෙන්නෙ නෑ කියල වර්තමානය අපිට කියලා දෙනවා. ඒක ඉතාම භයානක එලිදරව්වීමක්. කොයිතරම් භයානකද කිව්වොත් අපි ඒ සත්‍යය දකිනවා වෙනුවට තෝරාගත් වැරදිකරුවන් විනිශ්චය කරමින් ඒ භීතියෙන් පලායන්න උත්සාහ කරනවා. අපිට මේ විපරීතභාවය බලයේ සහ සදාචාරයේ අනිවාර්යතාවයක් හැටියට පිලිගන්න පුළුවන්කමක් නෑ.

    මේ සිදුවීම් ගැන විනිශ්චයක් මට නෑ. මං උත්සාහ කරන්නෙ එප්ස්ටීන් සාධකය කියන්නෙ මොකක්ද කියන එක තේරුම් ගන්නයි. පැහැදිලිවම එප්ස්ටීන් කියන්නෙ යටපත් කළ තහනම් ලිංගිකත්වය. ටැබූ එක. එතකොට ඒ ටැබූ එකත් එක්ක ලෝකෙ විශාලතම බල කේන්ද්‍රයන්ගෙ තියෙන සම්බන්ධය මොකක්ද? මේක එප්ස්ටීන් සහ තවත් පුද්ගලයන් අතර කතාවක්ද නැත්තං ව්‍යූහාත්මක අනිවාර්යතාවයක්ද?

    එප්ස්ටීන් කියන්නෙ අතිරික්තයේ මහා යාගයක්. ලෝකයේ සුවිසල්ම අතිරික්තය දහනය කරන විපරීත කලු කුහරයක්. නිෂ්පාදනයක අතිරික්තය, බලය, ධනය, දැනුම හෝ කවර ස්වරූපයකින් වේවා, එය උපරිමයෙන් ඵලදායිතාවයට යොදාගන්න බැරි තැනදි ඒක විපරීතයට, ට්‍රාන්ස්ග්‍රෙෂන් එකට හැරෙනවා. නීතිය, සදාචාරය ආදී ඉක්මවා යා නොහැකි යැයි සම්මත තැන් ඉක්මවා යනවා. දෙවියන් බවට පත්වෙනවා. දෙවියන්ව විනිශ්චය කරන්න බෑ. දෙවියන් ඉන්නෙ හොඳ සහ නරක සීමාවන්ගෙන් පිටත.

    එප්ස්ටීන් ලිපිගොනු ඒ අතිරික්තයේ විනාශකාරී දහනය. එප්ස්ටීන් කියන්නෙ ඒ සමස්තය එක මිනිසෙක් තුල සංකේන්ද්‍රණය වීම.

    එප්ස්ටීන් කියන්නෙ ලෝකයේ එතෙක් මෙතෙක් පහළ වූ සුවිසල්ම පිම්පියා. පිම්ප් කෙනෙක් කියන්නෙ අන් අයගෙ ආශාව සංසිදුවන්නා. පිම්පියෙක් කියන්නෙ ආශාව කරා යන පාලමක්.  ලැකානියානු අර්ථයෙන් කිව්වොත් එප්ස්ටීන් කියන්නෙ ලෝකයේ බලවතුන්ගේ ‘ඔබ්ජෙක්ට් ඔෆ් ඩිසයර්’ වෙනවා. තමන්ගේ ප්‍රසිද්ධිය, කීර්තිය ඇතුලෙ අහිමි වුනු, සීමා වුනු ජීවිතය ජීවත් කරන්නට අවසර දෙන්නා වෙනවා. සිහියෙන්, තාර්කිකත්වයෙන්, පාලනයෙන් යුතු ජීවිතය එහි උපරිමයෙන් උමතුවෙන්, අතාර්කිකත්වයෙන් විඳින්න ඉඩ දෙන්නා වෙනවා.  මේ ගොඩක් ධනවතුන්, උගතුන්, දාර්ශනිකයන් එප්ස්ටීන් සමග  එකතු වෙන ආකාරය හොඳින් බලන්න වටිනවා. එප්ස්ටීන් මෝඩයෙක්, නූගතෙක් කියලා මේ ගොඩක් අයට තේරෙනවා. ‘කිසිම තේරුමක් ඇති දෙයක් කතා කරන්න බැරි මනුස්සයෙක්’ කියලා ස්ටීවන් පින්කර් වගේ තව බොහෝ පිරිසක් කියනවා. නමුත් ඒ බොහෝ අය එප්ස්ටීන් එක්ක ඇපලෝනියානු අර්ධයෙන් දුරස් වුනත්  ඩයොනීසියානු අර්ධයෙන් බැදෙනවා.

    එප්ස්ටීන් ඒ අයගෙ ජීවිතයේ තහනම් කොටස පරිකල්පනය කරලා දෙනවා. දැනුමෙන්, බුද්ධියෙන් වෙනුවට පැවැත්මේ වාරණය කළ කොටසෙන් ඔවුන් ගැඹුරින් සම්බන්ධ වෙනවා. වෙන්නෙ මොකක්ද කියල සමහර විට ඒ අයටවත් හිතාගන්න බැරුව ඇති. ඔවුන්ගේ විශාලනය වූ ප්‍රතිරූපය සමග විශාලනය වූ අදුරු සෙවනැල්ලක බර එප්ස්ටීන් දරාගන්නවා.

    ඕනම මනුස්යෙක් විශාල ධනයක්, විශාල කීර්තියක්, විශාල බලයක් ලබාගන්නවා කියන්නෙම සාමාන්‍යයක් නෙමෙයි. ඒක විපරීතයක්. ඒ වෙනුවෙන් යටපත් වෙන, කැපවෙන බොහෝ ආශාවන් විපරීත වෙමින්,  වෙනත් මාවත් වලින් මතුවෙන්න නියමිතයි. බොහෝ විට වියපත් වෙමින් යන මේ දැවැන්තයන් පුංචි කෙල්ලන්ට ආශක්ත වීම, ඒ වෙනුවෙන් විශාල අවදානමක් ගැනීම කියන කාරණා හොඳින් හිතාබලන්න වටිනවා. සියලු බුද්ධි මට්ටම්, බල මට්ටම් කුඩුපට්ටම් කරගෙන ඒ ආශාව එහි වනචාරීම ස්වරූපයෙන්  නැගී සිටින බව පේනවා.

    මේ නම් එලියට එන හැම කෙනෙක්ම එප්ස්ටීන් එක්ක අපචාරී ක්‍රියාවල යෙදුනා කියල කියන්න මං ඉක්මන් වෙන්නෙ නෑ. ඒකෙ එක එක මට්ටම් තියෙන්න පුළුවන්. නමුත් මේ බොහෝ අය එප්ස්ටීන්ගෙ අපචාරී පැවැත්ම එක්ක සම්බන්ධකම් තිබුනා. මං හිතන්නෙ මේ වෙද්දි මුලු ලෝකෙම එප්ස්ටීන්ගෙ අපචාරී පැවැත්ම එක්ක සම්බන්ධ වෙලා ඉන්නවා.

    මේ ලිපිගොනු හෙලිවීම සමග ඒ දිහා කට අයාගෙන කතා ගොතන අපෙත් ‘ආශාවේ වස්තුව’ බවට එප්ස්ටීන් පත්වෙනවා. හෙලිවන නම් සහ අසම්පූර්ණ සිදුවීම් අතරට අපේ ෆැන්ටසි කතා නිර්මාණය වෙනවා. අපේ අතින් එප්ස්ටීන් අපචාරයන් සම්පුර්ණ වෙමින් ලියවෙනවා. අර අතිරික්තයේ ජීවත් වුනු මිනිසුන්ගේ විපරීතය අපි සාප කරමින් ආස්වාද කරනවා. ඒ හින්ද මේ වෙද්දි එප්ස්ටීන් කියන්නෙ මුලු ලෝකයක සඟවා ගත් අපචාරීත්වය සංකේන්ද්‍ර්‍රණය වුනු නාමය වෙලා තියෙනවා. එප්ස්ටීන් කියන්නෙ මේ වෙද්දි ඇති නැති හැමෝගෙම දැවැන්ත සමූහ රමනෝත්සවයක් බවට පත්වෙලා තියෙනවා.

    එප්ස්ටීන්ව විනිශ්චය කරනවට වඩා වැදගත් වෙන්නෙ එප්ස්ටීනියානු මනස තේරුම් ගන්න එක කියලයි මට හිතෙන්නෙ. කෙනෙකුට ඒක කරන්න හොඳ තැනක් ඇනායිස් නීන්ගෙ හංගේරියානු බැරන්වරයා කියන කතාව. ෆැකල්ටි ඔෆ් සෙක්ස් වෙබ් එකේම ඒ කතාවෙ සිංහල පරිවර්තනයක් තියෙනවා.   

  • Delta of Venus

    Delta of Venus

    ඇනායිස් නීන් කියන්නෙ මගේ කැමතිම ඉරොතික ලේඛිකාවක්. ඒ එයා ශෘංගාර දේ විවෘතව ලියන හින්ද විතරක් නෙමෙයි. ආශාව ගැන, ආත්මය ගැන, අභ්‍යන්තර සැගවුනු ජීවිතය ගැන විසිවෙනි සියවසේදී රැඩිකල් විදිහට ලියපු කාන්තා දෘෂ්ටියක් හින්ද. ලෝකයේ ස්ත්‍රී ආශාව කේන්ද්‍රය බවට පත්කරගෙන ප්‍රකාශමාන වුනු මුල්ම කාන්තාවන් අතරින් කෙනෙක් ඇනායිස්. පුළුවන් කෙනෙක් ඉන්නවා නම් ඇ     නායිස් ලියපු එයාගෙ දිනපොත් කියවන්න. මාව පුදුමයට පත් කරමින් බොරුල්ලෙ කනත්තෙත් ඇනායිස්ගෙ කියමනක් උපුටාගෙන සොහොනක ගහලා තිබුන.

    මේ අපි පරිවර්තනය කරන කතාව එන්නෙ ‘ඩෙල්ටා ඔෆ් වීනස්’ කියන ඇනායිස් නීන්ගෙ කතා පොතෙන්. ඒක ලියවෙන්නෙ 1940 ගනංවල මුල් කාලෙදි. මේක ඇය ලියන්නෙ කොමිෂන්ගත වැඩක් විදිහට. ඒ කියන්නෙ කවුරුන් හෝ ධනවතෙකුගේ පුද්ගලික එකතුවකට ලියවුනු ‘ශුද්ධ ශෘංගාරයක්’ විදිහට.

    පස්සෙ කාලෙක 1977දි විතර මේ පොත මුද්‍රණය වෙනවා. මේ කතා පෝර්න් සහ සාහිත්‍ය අතර දෝලනය වෙනවා. ඇනායිස් සාහිත්‍යකර‍ණයේ එක සීමාවක් බොඳ කරමින් මේ කතා ලියනවා. ලෝකයේ වාණිජමය අර්ථයෙන් මේ පොත ‘පෝර්න්’ විදිහට කැටගරි වෙන්නෙ නෑ. ඒ වෙනුවට ශෘංගාර සාහිත්‍ය කෘතියක් විදිහට අධ්‍යනයට ගන්නවා.

    ඇනායිස් පසු කාලෙක මේ ඇතැම් කතා ගැන තෘප්තිමත් වුනේ නෑ. ලිංගිකත්වය එහි ඉමෝෂනල් ගැඹුරින් ගලවා, ඇයට ලබා දුන් කාර්යය අනුව මතුපිටින් පමණක් ඉදිරිපත් කිරීම ගැන ඇය සතුටු වුනේ නෑ.

    මේ පරිවර්තනය කරන බැරන්වරයාගේ කතාව බොහෝ විට පළවෙන්නෙ ඩෙල්යා ඔෆ් වීනස් පොතේ පළමු කතාව විදිහටයි. ඇතැම් ප්‍රකාශකයන් මෙය දෙවැනි කතාව විදිහට දානවා. මේ කතාවෙ තියෙන්නෙ යුරෝපියානු වංශවතෙක් ගැන. බලය, පාලනය, බලහත්කාරය කේන්ද්‍ර කරගත් ආශාව ගැන. මේ කතාව ඇතුලෙ පංතිය, පීතෘමූලිකත්වය, ශෘංගාර ආධිපත්‍යය ගැන ප්‍රශ්න කරනවා. ඇතැම් චරිත අපිව අපහසුතාවයට පත් කරන තරම් අඩු වයස්වල පසුවෙනවා.

    එහෙනම් ඇයි මේක ළමා අසභ්‍ය ප්‍රකාශන ගණයට නොවැටෙන්නෙ කියන සාධාරණ ප්‍රශ්නය කෙනෙකුට මතුවෙනවා. නමුත් නීතියෙන් මේක අසභ්‍ය ගණයට ලෝකයේ පිලිගැනෙන්නෙ නෑ. සදාචාරය පැත්තෙන් ඉතාම තියුණු ගැටුම් මතු කරනවා.

    අපි මේකෙ නීත්‍යානුකූලබව ගැන මුලින් කතා කරමු. යුරෝපයේ සහ ඇමරිකාවෙ නීතිය අනුව ළමා අසභ්‍ය ප්‍රකාශන ගණයට වැටෙන්න නම් කාරණා කීපයක් සම්පූර්ණ කරන්න වෙනවා.

    1. රූපමය භාවිතාව
    2. ළමා චරිත යොදා ගනිමින්, ලිංගික උත්තේජනය වෙනුවෙන්ම ලියවුනු අතිශය කාමුක ලියැවීම්ත මේවායේ කිසිදු සාහිත්‍යමය හෝ කලාත්මක වටිනාකමක් නොපැවතිය යුතුයි කියන කාරණය වැදගත්.

    ඉතින් ඩෙල්ටා ඔෆ් වීනස් කියන්නෙ ප්‍රබන්ධයක්. ඒ කියන්නෙ සාහිත්‍යයක්. එහි රූපමය ඉදිරිපත් කිරීම් නැහැ. ලෝකයේ විශ්ව සාහිත්‍ය කෘතියක් විදිහට ඒක සළකුණු වෙලා තියෙනවා. විශ්ව විද්‍යාලවල සාහිත්‍ය අධ්‍යයන වලදී හදාරනවා. එමෙන්ම ළමා අපචාරමය ලිංගික උත්තේජනයක් වෙනුවෙන් ලියවුනු කෘතියක් හැටියට ලෝකයේ සළකුනු වෙලා නැහැ. එය සාහිත්‍ය කෘතියක් හැටියෙන් නීතිය ඉදිරියේ නිදහස් වෙනවා.

    ඒ වගේම ස්ත්‍රී ලිංගිකත්වය සමාජයේ සිරගත වී ඇති ආකාරය මෙන්ම පීතෘමූලිකත්වය යටතේ ශෘංගාර ශ්‍රමය සූරාකෑම ගැන කතිකාවක් හැටියට මේ කතාව ඉස්මතු කරනවා. එය ඓතිහාසික කලා කෘතියක් වශයෙන් සළකන අතර සදාචාර මිනුම් දන්ඩක් හැටියෙන් යොදාගන්නෙ නෑ. කතාව තුල බැරන්වරයාගේ ‘පාවිච්චි කිරීම’ හෙලිදරව් කරනවා මිස එය උත්කර්ෂයට නැංවීමක් ඇනායිස් අතින් සිද්ද වෙන්නෙ නෑ.

    නමුත් අද දක්වාම මේ කෘතිය අතිශයින් ආන්දෝලනාත්මක එකක් වෙනවා.


    හංගේරියානු බැරන්වරයා

    විශ්මයජනක සුන්දරත්වයක් පිරුනු, මග නොහැරෙන චමත්කාරයකින් හෙබි, පුහුණු නළුවෙකුගේ රංගන හැකියාවෙන් සපිරි, සංස්කෘතිය පිළිබඳ දැන උගත්, බොහෝ භාෂාවන්ගේ දැනුම ඇති, වංශාධිපති හැසිරීම් වලින් සමන්විත හංගේරියානු බැරන් වරයෙක් සිටියේය. මේ සියල්ලට යටින් පුදුමසහගත ලෙස දුෂ්කරතාවලින් ලිස්සා යාමට හා රටවල් තුළට සහ පිටතට ලේසියෙන් එහා මෙහා ගමන් කිරීමට සුවිශේෂ දක්ෂතාවයක් ඔහුට තිබුණි. ඔහු සමඟ විශිෂ්ට විලාසිතාවෙන් නිමවුනු හොඳම ඇඳුම් පිරි ට්‍රන්ක පෙට්ටි පහළොවක් සහ Great Dane බල්ලන් දෙදෙනකු ගමන් කළේය. මේ බැරන් වරයා වඩාත් සුඛෝපභෝගී හෝටල්වල රැඳී සිටි අතර, අශ්ව ධාවන තරඟ, ලෝක සංචාර, ඊජිප්තු විනෝද චාරිකා, අප්‍රිකානු චාරිකා වලදි දක්නට ලැබුණි. සෑම තැනකම ඔහු කාන්තාවන්ගේ ආකර්ශනයේ කේන්ද්‍රය බවට පත්විය. බහුකාර්ය නළුවෙක් මෙන්, ඔහු එක් චරිතයකින් තවත් චරිතයකට මාරු වූයේ එක් එක් කාන්තාවන්ගේ රසයට අනුරූපව ඔවුන් සතුටු කිරීමට ය. ශාලාවේ වඩාත්ම අලංකාර නර්තන ශිල්පියා, වඩාත්ම උනන්දුව වඩන රාත්‍රී භෝජන සහකරු ඔහු විය. ඔහුට බෝට්ටුවක් යාත්‍රා කිරීමට, අශ්වයින් පදින්නට, රිය පැදවීමට හැකියාව තිබුනි. ඔහු සෑම නගරයක්ම දැන සිටියේ ජීවිත කාලය පුරාම එහි ජීවත් වූ අයෙක් ලෙසටයි. ඔහු සමාජයේ සෑම කෙනෙකුම දැන සිටියේය. ඔහු අත්‍යවශ්‍ය පුද්ගලයෙක් විය. ඔහුට මුදල් අවශ්‍ය වූ විට ඔහු ධනවත් කාන්තාවක් සමඟ විවාහ වී, ඇයව කොල්ලකා වෙනත් රටකට ගියේය. බොහෝ විට කාන්තාවන් කැරලි ගැසුවේ නැත. පොලිසියට පැමිණිලි කළේ නැත.  ස්වාමිපුරුෂයෙකු ලෙස ඔහු ඔවුන් සමග ගත කළ සති හෝ මාස කිහිපය ඔවුන්ගේ මුදල් අහිමි වීමේ කම්පනයට වඩා සංතෘප්ත මතකයන් ඔවුන්ට ඉතිරි කළ බව පෙනුනි. ශෘංගාරයේ අද්විතිමය හැඟීම යනු කුමක්දැයි ඔවුන් මොහොතකට දැනගත්තා වැනිය. ඔහු ඔවුන්ව තෘප්තියේ ඉහළටම රැගෙන ගියේය. ඔහුගේ මායාව තුල ඔවුන් ව කොයි තරම් මත්වුනාද කිවහොත්, ඔහුගේ නික්මයාම ගැන ඔවුන්ට දැනුනේ නැත. එහි කෙතරම් ස්වාභාවික  බවක් තිබුණාද කිවහොත් වෙන කිසිදු සහකරුවෙකුට ඔහුගේ ක්‍රම අනුගමනය කළ නොහැකි විය. මේ  නිදහස්, බැරන්වරයා, එක් රන් අත්තකින් තවත් රන් අත්තකට පනිමින් සිටියදී, එක් රාත්‍රියක පේරු රඟහලක බ්‍රසීලියානු නර්තන ශිල්පිනිය වන ඇනීටා මුණගැසුණේය. බැරන්වරයා ප්‍රේමයේ උගුලට අසුවිය. ඔහු දුටු විට ඇගේ දිගටි ඇස් අනෙක් කාන්තාවන්ගේ ඇස් මෙන් වැසී ගියේ නැත. නමුත් කොටින්ගේ, පූමාවරුන්ගේ සහ දිවියන්ගේ ඇස් මෙන් ඇගේ ඇසිපිය කම්මැලි බවින් හා සෙමෙන් ඇහිපිල්ලම් ගැසීය; ඒවා නාසය දෙසට තරමක් ඇදී ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. ඒවා සිහින්ය. ඇගේ ශරීරයට කරන දේ දැකීමට අකමැති කාන්තාවකගේ බැල්මක් සේ ඇය කාමුක, ආනත බැලුම් හෙලුවාය. මේ සියල්ල ඇයට අනුරාගී ආදරනීය බවක් ලබා දුන් අතර, ඇයව මුණගැසුණු විගසම බැරන්වරයාව ඒ බැල්ම විසින් අවදි කළේය. ඔහු ඇයව බැලීමට වේදිකාවට පිටුපසට යන විට, ඇය මල් රාශියක් අතර සිටි අතර; ඇය වටා වාඩි වී සිටි ඇගේ රසිකයින්ගේ සතුට සඳහා, ඇය තම තොල් සායම් කූර ඇගේ යෝනිය තුලට ඇතුල් කරමින් සිටියේ ඔවුන්ට ඇය දෙසට ඒමට ඉඩ ලබා නොදීමය. බැරන් ඇතුළු වූ විට ඇය හිස ඔසවා ඔහු දෙස බලා සිනාසුණාය. ඇය කුඩා මේසයක් මත එක් පාදයක් තබා, ඇගේ අලංකාර බ්‍රසීලියානු ඇඳුම ඔසවා, ඇගේ මැණික් සහිත දෑතින්  නැවත නැවතත් ඇගේ යෝනිය උනුසුම් කරමින්, ඇය වටා සිටින පිරිමින් දෙස බලා උද්යෝගයෙන් සිනාසුණාය. ඇගේ යෝනිය යෝධ ඇන්තුරියම් මලක් මෙන් විය. බැරොන් දැක ඇති ඕනෑම යෝනියකට වඩා එය විශාල වූ අතර, ඒය වටා ඇති හිසකෙස් රැලි රැලි සහිත, දිලිසෙන කළු පැහැයක් ගත්තේය. ඇය යෝනි තොල් බලහත්කාරයෙන් පොඩි කළාය. එවා ලේ-රතු කැමෙලියා මල් මෙන් විය, බලහත්කාරයෙන් විවෘත කල යෝනි තොල් විසින් වසා දැමූ අභ්‍යන්තර අංකුරය, සුදුමැලි, සියුම්  මලක  මෙන් වීය.

    බැරන්ට ඇයව ඔහු සමඟ රාත්‍රී ආහාරය ගැනීමට යාම සඳහා ඒත්තු ගැන්වීමට නොහැකි විය. වේදිකාවේ ඇගේ පෙනුම රඟහලේ ඇගේ කාර්යයට  පමණක්ම සීමා විය. දකුණු ඇමරිකාව පුරා ඇයව ප්‍රසිද්ධියට පත් කල රංගනයෙන් ඇය රඟහල අශ්වාදයෙන් පිරෙව්වාය. ගැඹුරු, අඳුරු සහ අඩක් තිර රෙදි සහිත රඟහල, ලොව පුරා  සිටින විවිධ පිරිමින්ගෙන් පිරී තිබුණි. කාන්තාවන් මෙම ඉහළ පන්තියේ රංගශාලා වෙත ගෙන ආවේ නැත. ඇය ඇගේ බ්‍රසීලියානු ගීත සඳහා වේදිකාවේ පෙනී සිටි  පෙටිකෝට් ඇඳුමෙන් නැවතත් සැරසී සිටියාය. නමුත් ඇය ෂෝල් එකක් පැළඳ සිටියේ නැත. ඇගේ ඇඳුම පටි රහිත වූ අතර, තද වූ ඉණ පෙ‍දෙස ඇඳුමෙන් මිරිකුනු ඇගේ පොහොසත්, පිරිපුන් පියයුරු ඉහළට උලුප්පා  සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ ඇස් ඉදිරියට ගෙනැවිත් තිබුනි. මේ  ඇඳුමෙ සංදර්ශනයේ ඉතිරි කොටස පුරා පැවතුන අතර, ඇය ඒ හැඳගෙන  පිරිමින් වටා ඇවිද ගියාය. එහිදී කෙනෙකුගේ  ඉල්ලීම පරිදි  ඇය පිරිමියෙකු ඉදිරියේ දණ ගසා, ඔහුගේ කලිසමේ බොත්තම් ගලවා, ඔහුගේ ශිෂ්ණය ඇගේ මැණික් එබ්බූ ආභරණ සහිත අත්වලින් ගෙන, අතගාමින්, කාන්තාවන් කිහිප දෙනෙකුගේ පහස දැනෙන පරිදි  ඔහු සෑහීමකට පත් වන තුරු ඉරුවාය. ඇගේ අත් දෙකත් ඇගේ මුඛය තරම්ම ක්‍රියාශීලී විය. මෙම උද්දීපනය සෑම මිනිසෙකුටම ඔහුගේ ප්‍රකෘති හැඟීම් අහිමි කළේය. ඇගේ අත්වල නම්‍යතාවය; රිද්මයේ විවිධත්වය; මුළු ශිෂ්ණයම අතින් අල්ලා ගැනීමේ සිට සැහැල්ලු ස්පර්ශය දක්වා, සියලු කොටස් තදින් අල්ලාගෙන සිටිමින් එය වටා ඇති හිසකෙස් සමඟ සැහැල්ලුවෙන් උසුළු විසුළු කිරීම දක්වා වෙනස් වීම අතිශයින්ම ආස්වාදජනක විය. ඇගේ පියයුරු ඉහළට එසවූ විට, ශිෂ්ණය ඇගේ දිලිසෙන පියයුරු මැදින් ඇගේ සුන්දර තොල් අතරට යන බව දැකීම පිරිමින්ට ඉමහත් සතුටක් ලබා දුන්නේය. ඒ සඳහා ඔවුන් න‍ොමසුරුව ගෙවූහ. ඇය ඇගේ මුඛයෙන්, ඇස්වලින්, පියයුරුවලින් ඇය ඔවුන්ව කුපිත කළාය. සංගීතයෙන්, ආලෝකයන් සහ අඳුරෙන්, අර්ධව පිරුණු ශාලාවේ තිර රෙද්දක් මැද සිට ඇය නර්තනයේ යෙදීම ප්‍රේක්ෂකයන්ට ස්වයං වින්දනය කිරීමට අතිශයින්ම රසවත් දර්ශනයක් විය.

    බැරන් ඇනීටා සමඟ ආදරයෙන් බැඳී අනෙක් සියලුම කාන්තාවන්ට වඩා දිගු කාලයක් ඇය සමඟ රැඳී සිටියේය. ඇය ඔහුට ආදරය කර දරුවන් දෙදෙනෙකු බිහි කළාය.

    නමුත් වසර කිහිපයකට පසු ඔහු නැවතත් සංචාරය කරන්නට පටන්ගත්තේය. ඔහුගේ ලිංගික පුරුදු පෙරටත් දැඩි විය. ඔහු එය නිදහසේ සහ වෙනස් වීමේ ගුණය ලෙස ප්‍රකාශ කලේය.

    ඔහු රෝමයට ගොස් ග්‍රෑන්ඩ් හෝටලයේ කාමරයක ලැගුම් ගත්තේය.

    බිරිඳ සහ කුඩා දියණියන් දෙදෙනා සමඟ එහි නැවතී සිටි ස්පාඤ්ඤ තානාපතිවරයාගේ කාමරය අසලම කාමරය ඔහුගේ විය. බැරෙන්  ඔවුන්ව ළගින්ම ඇසුරු කල අතර. තානාපතිවරයාගේ බිරිඳ ඔහුව ඉතාමත් අගය කළාය. ඔවුන් ඉතා මිත්‍රශීලී වූ අතර, මෙම හෝටලයේ විනෝද වීමට කිසිවක් නොමැතිව කළකිරී සිටි දරුවන් දෙදෙනා සමඟ ඔහු හොදින් මිතුරු විය. කුඩා ගැහැණු ළමයින් දෙදෙනා උදැසනම අවදි වි බැරොන් බැලීමට ගොස් ඔහුව සිනහවෙන් හා විහිළුවෙන් අවදි කිරීම පුරුද්දක් බවට පත් කරගත් අතර, එය ඔවුන්ගේ වඩාත් බැරෑරුම්  පියාට සහ සුඛෝපභෝගී ලෙස වියදම් කරන මව සමග කිරිමට ඔවුන්ට අවසර නොතිබුණි.
    එක් කුඩා දැරියකට වයස අවුරුදු දහයක් පමණ වූ අතර අනෙක් දැරියට වයස අවුරුදු දොළොසක් විය. ඔවුන් දෙදෙනාම පියකරු, විශාල කළු ඇස් ඇති, දිගු සේද හිසකෙස් සහ රන්වන් සමක් ඇති  ළමුන් විය. ඔවුන් කෙටි සුදු ඇඳුම් සහ කෙටි සුදු මේස් පැළඳ සිටියහ. කෑගසමින්, කුඩා ගැහැණු ළමයින් දෙදෙනා බැරොන්ගේ කාමරයට දිව ගොස් සෙල්ලක්කාර ලෙස ඔහුගේ විශාල ඇඳ මතට පැන්නේය. ඔහු ඔවුන්ව සිප ගත්තේය. ඔවුන්ව ආදරයෙන් වැළඳ ගත්තේය.

    බැරන් බොහෝ පිරිමින් මෙන්, සෑම විටම අවදි වූයේ ලිංගයේ අසාමාන්‍ය අවදි බවක් සහිතවයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, ඔහු සිටියේ වඩාත් අවදානමට ලක්විය හැකි තත්වයකයි. ඔහුට නැගිට මුත්‍රා කර තත්වය සන්සුන් කර ගැනිමට වෙලාවක් තිබුණේ නැත. කුඩා ගැහැණු ළමයින් දෙදෙනා දිලිසෙන බිම හරහා දිව ඇවිත්  ඔහු මතට සහ ඔහුගේ එසැවී ඇති  ලිංගය මතට පැන්නේය. එය විසල් සියුමැලි නිල් පැහැති පොරෝනයෙන් තරමක් සඟවා තිබුණි.

    කුඩා ගැහැණු ළමයින් ඔවුන්ගේ සාය ඉහළට පියාසර කළ හැටි සහ ඔවුන්ගේ සිහින් දඟකාර කකුල් වැරදීමෙන් ඔහුගේ ශිෂ්ණය මතට වැටුණ ආකාරය ගැන වැඩිය සිතුවේ නැත. ඔවුන් සිනාසෙමින් ඔහු දෙසට හැරී, ඔහු මත අශ්වයෙකු පිට සිටින අයුරින් හිඳගෙන, ඔහුට ශරීරයේ චලනයෙන් ඇඳ පැද්දීමට බල කළහ. මේ සියල්ල සමඟ, ඔවුන් ඔහුව සිප ගනිමින්, ඔහුගේ හිසකෙස්වලින් අදිමින්, බොළඳ කතා කියමින්  සිටියහ. එසේ සැලකීමෙන් බැරන්ට ලැබුණු සතුට වේදනාකාරී නමුත් තෘප්තිමත් එකක් විය.

    එක් ගැහැණු ළමයෙක් ඔහුගේ බඩ මත වැතිර සිටි අතර, ඔහුට කළ යුතුව තිබුණේ ඔහුගේ සතුට ලබා ගැනීම සඳහා ඇයව ටිකක් පිටුපසට තල්ලු කිරීම පමණය. ඔහු මෙය කළේ සෙල්ලක්කාර ලෙසයි.

    “මම මේ පැත්තට තල්ලු කළොත් ඔයා වැටෙන බව මට විශ්වාසයි.” ඔහු කිවේය.

    “මම වැටෙන්නේ නැහැ,” කුඩා දැරිය පැවසුවේ, පොරෝනය හරහා ඔහුව අල්ලාගෙනය. ඔහු ඇඳේ පැත්තකට පෙරළීමට බල කරන ආකාරයට චලනය වන අතරතුර සිනාසෙමින්, ඇගේ ශරීරය පහළට තල්ලු කළේය.

    නමුත් ඇය ඔහු මතම වැතිර සිටියාය. ඇගේ කුඩා කකුල්, ඇගේ කුඩා පෑන්ටිය, සියල්ල, ලිස්සා නොයෑමට උත්සාහ කරමින් ඔහුගේ ශිෂ්ණයට එරෙහිව ඇතිල්ලෙමින් තිබුණු අතර, ඔවුන් සිනාසෙද්දී  ඔහු තම විකට ක්‍රියාව දිගටම කරගෙන ගියේය. එවිට දෙවන ගැහැණු ළමයා, අනෙක් ගැහැණු ළමයා ඉදිරිපිට ඔහු මත වාඩි වූ අතර, දැන් ඔහුට දෙදෙනාගෙම බර ඔහුගේ ශිෂ්ණය මත තබාගෙන තවත් වනචර ලෙස චලනය වන්නට ඔහුට හැකි විය. පොරෝනයේ  සැඟවී සිටි ඔහුගේ ලිංගය, කුඩා කකුල් අතර නැවත නැවතත් ඉහළ පහල ගියේය. ඔහු සුරාන්තයට පත්වුයේ මේ ආකාරයටයි. ඔහු  ගැහැණු ළමයින් කිසි විටෙකත් සැක නොකළ ආකාරයකින් ජයග්‍රහණය කලේය.

    තවත් අවස්ථාවක ඔවුන් ඔහු සමඟ සෙල්ලම් කිරීමට පැමිණි විට, ඔහු තම දෑත් පොරෝනය යටින් තැබුවේය. ඉන්පසු ඔහු තම ඇඟිල්ලෙන් පොරෝනය ඔසවා ඔහුගේ ඇගිල්ල ඔවුන්ට අල්ලන්නට දිමේ සෙල්ලමක් කලේය. මහත් උනන්දුවෙන් ඔවුන් ඇඟිල්ල ලුහුබැඳීමට පටන් ගත් අතර, එය අතුරුදහන් වී  විවිධ තැන්වලින් නැවත දිස් වුනේය.  එය ඔවුන් අත්වලින් තදින් අල්ලා ගත්තේය. මොහොතකට පසු ඔවුන් ඇඟිල්ල නොව ශිෂ්ණය නැවත නැවතත් අල්ලා ගත් අතර එය ඉවතට ගැනීමට  උත්සාහ කරන අයුරින්  ඔහු ඔවුන්ට එය වඩාත් තදින් අල්ලා ගැනීමට සැලැස්වීය. හදිස්සියේම ඔහු පොරෝනය  යට සම්පූර්ණයෙන්ම අතුරුදහන් වී, ඔහුගේ ශිෂ්ණය අතින් ගෙන  එය ඉහළට තල්ලු කර ඔවුන්ට අල්ලා ගැනිමට දුන්නේය.

    ඔහු සතෙකු ලෙස රගපෑවේය. ඔහුට අවශ්‍ය තැනට ඉතා ආසන්නව ඔවුන් ලවා අල්ලා ගැනීමට සහ දෂ්ට කිරීමට උත්සාහ කළේය. ඔවුන් මෙයින් මහත් සතුටක් ලැබීය. “සත්වයා” සමඟ ඔවුන් සැඟවී සෙල්ලම් කලේය. “සත්වයා” කිසියම් සැඟවුණු කොනකින් ඔවුන් වෙතට පැනීමට නියමිතව තිබුණි. ඔහු බිම ඇති අල්මාරියේ සැඟවී ඇඳුම් වලින් වැසී ගියේය. කුඩා ගැහැණු ළමයින්ගෙන් එක් අයෙක් අල්මාරිය විවෘත කළේය. ඔහුට ඇගේ ඇඳුම යටින් දැකිය හැකි විය; ඔහු ඇයව අල්ලා ඇගේ කලවා  සෙල්ලක්කාර ලෙස සපා කෑවේය.

    ක්‍රීඩාව කෙතරම් උණුසුම්ද යත්, සටනේ සහ සෙල්ලක්කාර කුඩා ගැහැණු ළමයින්ගේ  ව්‍යාකූලත්වය කෙතරම්ද යත්, බොහෝ විට ඔහුගේ අත ඔහුට අවශ්‍ය ඕනෑම තැනකට ගියේය.

    අවසානයේ බැරන් එතැනින් ඉවත් වු අතර, ඔහුගේ ලිංගික අශාව, මුදල් සහ බලය සඳහා වූ ගවේෂණයට ඇති ආශාවට වඩා ශක්තිමත් වූ නිසා, ඔහුගේ ධනය පිරිහී ගියේය. කාන්තාවන් කෙරෙහි ඔහුගේ ආශාවේ ශක්තිය තවදුරටත් පාලනය කර ගැනිමට නොහැකි බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. තම ආශාව ඉශ්ඨ කර ගැනිම සඳහා ඔහු තම භාර්යාවන් අත හැර නව භාර්යාවන් සේවිමට උනන්දු විය.

    දිනක් ඔහුට ආරංචි වූයේ ඔහු ආදරය කළ බ්‍රසීලියානු නර්තන ශිල්පිනිය අධික ලෙස අබිං පානය කිරීමෙන් මිය ගොස් ඇති බවයි. ඔවුන්ගේ දියණියන් දෙදෙනා වයස අවුරුදු පහළොවක් සහ දහසයක් වූ අතර  වැඩිවියට පත් වී සිටියේය.  ඔවුන්ගේ පියා ගෙන් ඔවුන්ව  රැකබලා ගන්නා ලෙස ඔවුන් ඉල්ලා සිටියේය. ඔහු ඔවුන් කැඳවා ගත්තේය. එවකට නිව්යෝර්ක්හි ඔහු ජීවත් වූයේ පුතෙකු සහ වෙනත් බිරිඳක් සමඟ ය. ඔහුගේ දියණියන්ගේ පැමිණීම ගැන සිතමින් කාන්තාව ඊර්ෂ්‍යාකාර සතුටකින් පෙළුණාය. ඇය තම පුතා නිසා ඔවුන්ට ඊර්ෂ්‍යා කළ අතර ඔහුට වයස අවුරුදු දාහතරක් පමණ විය.

    සියලු ගවේෂණවලින් පසු බැරන් දැන් නිවසක විවේකයෙන් කාලය ගත කලේය. ඔහුට කැමති භාර්යාවක් සහ දරුවන් තිදෙනෙක් ඔහුට සිටියේය. තම දියණියන් නැවත හමුවීමේ අදහස ඔහුට පැරණි මතක සිතට ගෙනාවේය. ඔහු ඔවුන්ව ආදරයෙන් පිළිගත්තේ මහත් ආලයෙන්. ඔවුන් තම මවගේ ජීවිතය දකිමින් වැඩුනු අතර උඩඟු බවින් පිරී  සිටියේ නැත.

    ඔවුන්ගේ පියාගේ සුන්දරත්වය ඔවුන්ව විශ්මයට පත් කළේය. අනෙක් අතට, ඔහුට රෝමයේ කුඩා දැරියන් දෙදෙනා සමඟ කළ ක්‍රීඩා සිහිපත් විය. ඔහුගේ දියණියන්  ටිකක් වයසින් වැඩි වූ අතර, එය තවත් විශාල ආකර්ෂණයක් එක් කළේය.

    ඔවුන්ට විශාල ඇඳක් ලබා දුන් අතර, පසුව ඔවුන් තවමත් ඔවුන්ගේ ගමන ගැන සහ ඔවුන්ගේ පියා නැවත හමුවීම ගැන කතා කරමින් සිටියදී, ඔහු ඔවුන්ට සුබ රාත්‍රියක් පැතීමට කාමරයට පැමිණියේය. ඔහු දැත් දිගු කර ඔවුන්ව සිප ගත්තේය. ඔවුන් ඔහුව නැවත සිපගත්තේය.  නමුත් ඔහු ඔවුන් සිප ගන්නා විට, ඔහු තම දෑත් ඔවුන්ගේ සිරුරු දිගේ ලිස්සා යැවු අතර එය ඔවුන්ගේ රාත්‍රී ඇඳුම් හරහා ඔවුන්ට දැනුණි.

    ඔහු මෙසේ පැවසීය, “ඔබ දෙදෙනාම කොතරම් ලස්සනද. මම ඔබ ගැන ආඩම්බර වෙමි. මට ඔබට තනිවම නිදා ගැනීමට ඉඩ දිය නොහැක. මම ඔබව දැක බොහෝ කාලයක් ගත වී ඇත.”

    පියෙකු මෙන් ඔවුන්ව තම පපුව මත හිස තබාගෙන, ආරක්ෂිතව ඔවුන්ව තුරුල් කරගෙන ඔහු ඔවුන්ට නිදා ගැනීමට ඉඩ හැරියේය. එක් පැත්තකින් එක්කෙනා බැගින් ඔවුන්ගේ තරුණ සිරුරු, යන්තම් සෑදී තිබූ කුඩා පියයුරු තෙරපී තිබියදී ඔහුට නින්ද ගියේ නැත. ඔහු ඔවුන් දෙදෙනාව බළලෙකු මෙන් ආදරයෙන් වැළඳගත්තේය.  එවිට ඔවුන්ට බාධාවක් ඇති නොවේ. නමුත් මොහොතකට පසු ඔහුගේ ආශාව ඉතා ප්‍රචණ්ඩ වූ බැවින්, ඔහු එක් අයෙකු අවදි කර ඇය මත බලහත්කාරයෙන් ඔහුගේ ආශාව සංසිදුවාගන්නට පටන් ගත්තේය. අනෙකා ද පැන ගියේ නැත. ඔවුන් ඊට විරුද්ධ වී ටිකක් හැඩූ නමුත් ඔවුන් තම මව සමඟ ගත කළ කාලය තුළ මෙවැනි බොහෝ දේ දැක ඇති බැවින් ඔවුන් කැරලි ගැසුවේ නැත.

    නමුත් මෙය සාමාන්‍ය සමාජයේ සිදු විය යුතු සිද්ධියක් නොවිය.  නමුත්  බැරන්ගේ ලිංගික ආවේගය වැඩි වෙමින් පැවති අතර එය උමතුවක් බවට පත්ව තිබුණි. සෑහීමකට පත්වීමකින් ඔහුව නිදහස් කළේ නැත. ඔහුව තවත්  නොසන්සුන් කළේය. එය කෝපයක් වැනිය. ඔහුගේ දියණියන්ගෙන් ඔහු තම බිරිඳ වෙත ගොස් ඇය හා ලිංගිකව හැසුරුනේය.

    ඔහුගේ දියණියන් ඔහුව අතහැර දමා පලා යනු ඇතැයි ඔහු බිය විය. එබැවින් ඔහු ඔවුන්ව කාමරයේ සිරගත කළේය.

    ඔහුගේ බිරිඳ මෙය දැනගත් පසු  ප්‍රචණ්ඩකාරී ලේස හැසිරුණු නමුත් බැරොන් දැන් පිස්සෙකු මෙන් විය. ඔහු තවදුරටත් ඔහුගේ ඇඳුම් පැළඳුම්, අලංකාරය, වික්‍රමයන්, හෝ ඔහුගේ ධනය ගැන තැකීමක් කළේ නැත. ඔහු නිවසේ නැවතී තම දියණියන් සමඟ එකට ලිංගිකව හැසිරිය හැකි මොහොතවල් ගැන පමණක් සිතුවේය. ඔහු ඔවුන්ට සිතාගත හැකි සියලුම ඉරියව්වන් ඉගැන්වීය. ඔවුන් ඔහු ඉදිරියේ සිප ගැනීමට ඉගෙන ගත් අතර ඔහු ඔවුන්ව අයිති කර ගැනීමට තරම් එඩිතර විය.

    නමුත් ඔහුගේ උමතුව, ඔහුගේ අතිරික්තයන් ඔවුන් මත මහා බරක් වීමට පටන් ගත්තේය. ඔහුගේ බිරිඳ ඔහු හැර ගියේය.

    එක් රාත්‍රියක ඔහු තම දියණියන්ගෙන් සමුගෙන  මහල් නිවාසය හරහා ඇවිද ගියේය. තවමත් ආශාවන්, කාමුක උණ රෝගය සහ මනඃකල්පිතයන් ඔහු  තුල සැරිසැරුවේය. ඔහු ගැහැණු ළමයින්ව වෙහෙසට පත් කර තිබුණි. ඔවුන් නින්දට වැටී තිබුණි. දැන් ඔහුගේ ආශාව නැවතත් ඔහුට වධ දෙමින් තිබුණි. ඔහු එයින් අන්ධ විය. ඔහු තම පුතාගේ කාමරයේ දොර විවෘත කළේය. ඔහුගේ පුතා සන්සුන්ව නිදාගෙන, උඩු අතට වැතිරී, මුඛය තරමක් විවෘත කර තිබුණි,

    බැරන් ඔහු දෙස බලා සිටියේය. එයින් ඔහු ආකර්ෂණය විය. ඔහුගේ දැඩි වූ ලිංගය ඔහුට වධ හිංසා කළේය. ඔහු පුටුවක් ගෙන ඇඳ අසල තැබීය. ඒ මත නැමී තම ලිංගය පුතාගේ මුඛයට එබුවේය. පුතා

    ඇහැරී හුස්ම හිරවී ඔහුට පහර දුන්නේය. ගැහැණු ළමයින් ද අවදි විය.

    ඔවුන්ගේ පියාගේ මෝඩකමට එරෙහිව කැරැල්ලක් ඇති වූ අතර ඔවුන් මේ පිස්සු වැටී සිටින, වයස්ගත බැරන්ව අතහැර දැමූහ.

  • සමන්ගේ මෛත්‍රී ප්‍රකාශය

    සමන්ගේ මෛත්‍රී ප්‍රකාශය

    ආදරය ගැන සුවිශේෂ පෝස්ටුවක් සමන් ආතවුදහෙට්ටි විසින් ‍සමාජ මාධ්‍යයේ පලකරලා තිබුන. ඒ මෑත කතාබහට ලක්වුනු පාසැල් සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන්. එතනදි සමන් කියලා තිබුනෙ, තමන් ඒ ගුරුවරියකගේ සැමියෙක් නම් මේ අවස්ථාවෙ ඇය වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්නවා සහ ඇය සමග හිටගන්නවා කියන එක. ඒක මේ අදාල මොහොතේදී ඉතාම මානුෂීය පෙනීසිටීමක්. ඒ වගේම සමන් ආතාවුදහෙට්ටි වගේ ප්‍රවීණයෙකුගෙන් සිදුවුනු රැඩිකල් මැදිහත්වීමක්.

    මේ ගැන සාකච්ඡාවෙදි අදාල ප්‍රකාශය ‘කකෝල්ඩින්’ ෆැන්‍‍ටසි කලාපයෙන් පැන නගින්නක් විදිහට ඇතැම් අය හාස්‍යමුසුව ඒ දිහා බැලුවා.

    සිදුවීමේ ලිංගිකබරිත බව නිසාම අපිට බොහෝ විට ඊට සම්බන්ධ ලිංගික මානය ඉක්මවා යන දේවල් දකින්න බැරි වෙනවා. සියල්ල ලිංගිකත්වයට ඌනනය වෙන්න ගන්නවා.

    ආදරය කියන්නෙ ලිංගිකත්වයට වඩා විශාල වූ පරාසයක්. සියල්ල ලිංගිකයි කියන ප්‍රවාදය අපි පිලිගන්නෙ ෆ්‍රොයිඩියානු අදහස් භක්තියෙන් පිලිගැනීම ඇතුලෙයි. ඒ වගේම සමන්ගෙ ප්‍රකාශය ඇතුලෙ තියෙන මෛත්‍රීසහගත බව කියන්නෙ ආශාවට ඔබ්බෙන් පවතින මිනිස් හැගීමක්. යම් විනාශකාරී තත්වයකදි අපි ඒ මෛත්‍රීසහගත බව කියන දැක්මට එළඹීම වැදගත්. හුදු ආශාව ඊර්ශ්‍යාව තහනම දණ්ඩනය ඉක්මවා ගිහින් මිනිස් හැගීමකින් අපිට ජීවිත දිහා බලන්න බලකරන්නෙ එතනදියි.

    ෆෙටිෂයන්, බලය යෙදෙන ලිංගික ක්‍රියාවන් මේ සියල්ල පවතිනවා තමයි. නමුත් ආදරය, පැවැත්ම, අනෙකා ගැන සැලකිලිමත් වීම වගේ දේවලුත් මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් විදිහට පවතිනවා.

    මේ හින්ද සමන්ගෙ ප්‍රකාශය ඇතුලෙ මට ඇහෙන්නෙ මේ වගේ අදහසක්. මනෝවිද්‍යාවට පෙර මනුෂ්‍යත්වය දෙස බලන්න. ෆැන්‍ටසියට පෙර මෛත්‍රීසහගත වෙන්න. ආඛ්‍යාන තැනීමට පෙර ආදරය කරන්න.

    අනෙක් අතට මේ ගැන තව දුරට කල්පනා කලොත් අපි ගැඹුරින් තේරුම් ගන්න උවමනා දෙයක් තමයි ‘මොනොගමි’ විවාහය හෝ ආදරය කියන සංකල්පය පවතින්නෙම සංකේතාත්මක කකෝල්ඩින්බවක් එක්ක තමයි කියන එක. හැම මොනොගමි ප්‍රේමියෙක්ම යටිපෙලකදී ක‍කෝල්ඩ් කෙනෙක් වෙනවා.

    අපි විවාහ වී සිටින හෝ ප්‍රේම කරන අයට මීට කලින් පෙම්වතුන් පෙම්වතියන් සිටියා කියල අපි දන්නවා. අපේ බිරිඳ හෝ පෙම්වතිය දෙස තවත් අය ආශාවෙන් බලනවා කියල අපි දන්නවා. ඇය අන් අයගේ ආකර්ශනයට බඳුන් වෙන ආකාරයෙන් අඳින පළඳින විට අපි තෘප්තියක් ලබනවා. ඇය සම්පූර්ණයෙන්ම අපිට අයිති කරගන්න බැරි බවත්, ඇගේ ජීවිතයේ තවත් බොහෝ පැති ඇති බවත් අපි දන්නවා.

    අපිට සම්පූර්ණයෙන් අයිති නැති බව දනිමින් ප්‍රේම කිරීම කියන්නෙ කකෝල්ඩින් ආකෘතිය තමයි. මේක අර සෙක්ෂුවල් ෆැන්ටසියෙ එන හියුමිලියේෂන් වගේ දේවල් එක්ක සම්බන්ධ නෑ තමයි. නමුත් අනෙකාගේ ප්‍රේමය ඉදිරියේ තමන් අසම්පූර්ණයි කියන හැගීම තමයි කකෝල්ඩින් කියන්නෙ.

    මේ හින්ද කකෝල්ඩින් වගේ දෙයක් ගැන කතා කරද්දි අපි මතක තබා ගත යුතු දෙයක් තමයි,

    ඔව්, වර්තමාන ආදරය ඇතුලෙ ඉන්න හැමෝම කකෝල්ඩින් තමයි.

    නමුත් හැමෝම ඒක සෙක්ෂුවල් ෆැන්‍ටසියක් විදිහට ගත කරන්නෙ නෑ.

  • සාන්තුවර මරියා මග්දලේනා

    සාන්තුවර මරියා මග්දලේනා

    ජේසුස්  වහන්සේගේ දියණිය නැත්නම් රුධිර ධාතුව ගැන විස්තරය ජනප්‍රිය කතිකාවට ආවෙ ඩෑන් බ්‍රවුන්ගෙ ඩාවින්සි කෝර්ඩ් පොතට පස්සෙ. ඒ පොතට පාදක වුනේ පල්ලියෙන් පිලිගත් බයිබලය විසින් බැහැර කරන ලද අනෙකුත් සාන්තුවරුන්ගේ සටහන් සහ මේ වන තෙක් නොනැසී පවතින ජනප්‍රවාදයන්.

    අපි අද බයිබලය කියලා එක ග්‍රන්ථයක් බාරගත්තට ඒ ග්‍රන්ථය නිර්මා   ණය වෙන්නෙ බලය හිමි ආගමික අධිකාරීන් විසින් තවත් බොහෝ ලේඛන බැහැර කිරීමෙනුයි. ඒවාට අපි කියනවා ‘ගොස්පෙල්’ නොහොත් දේවවාක්‍ය කියල. ජේසුන් සමීපයේ සිටි එක් එක් අනුගාමිකයන් විසින් තමන්ට උන්වහන්සේ දේශනා කළ දේ ගැන ලියවුනු ලේඛන තියෙනවා (ඒවා ඔවුන්ගේ මගපෙන්වීම ලත් ප්‍රජාවන් අතින් ලියවුනු ඒවා). ඒ අනුව හතලිහකට පනහකට ආසන්න ප්‍රමාණයක් ලේඛන අපිට මුල් ක්‍රිස්තියානි යුගයෙදි ඒ කියන්නෙ, ක්‍රි.ව 30- 350 වගේ කාලෙදි මුනගැහෙනවා. සිරියාවෙ එක දහමක්, ඊජිප්තුවෙ තවත් දහමක්, රෝමයේ වෙනත් එකක්, ග්නොස්ටික් දහම ලෙස තවත් ප්‍රවාහයක් වගේම කාන්තාවන් විසින් පිලිගත් තවත් ක්‍රිස්තියානි දහමක් ආකාරයෙන් මේ විශ්වාස පද්ධතීන් විවිධයි. අපි අද පිලිගන්න තනි බයිබලය නිර්මානය වෙන්නෙ ‍කොන්ස්ටන්ටයින් රෝම අධිරාජයා යටතේ ක්‍රිස්තියානිය රාජ්‍ය ආගම බවට ස්ථාපිත වීමෙන් පස්සෙයි. මෙතනදි අනෙක් සාන්තුවරුන් සහ වරියන්ගේ සටහන් භයානක, පිටමංකළ යුතු ඒවා වශයෙන් බැහැර කරනවා.

    මෙතනදි ‍’ගොස්පෙල් ඔෆ් මේරි’ ‘ගොස්පෙල් ඔෆ් පිලිප්, තෝමස්, ජුදාස් ආදී බොහොමයකගේ ලේඛන ඉවත් වෙනවා. මැතිව්, මාක්, ලූක්, ජෝන් යන හතර දෙනාගෙ පොත්වලින් පමණක් නූතන බයිබලය නිර්මාණය වෙනවා.

    කෙනෙකුට ජේසුස් වහන්සේගේ දර්ශනය එහි මුල් පුළුල් අර්ථයෙන් තේරුම් ගන්න නම් අර පැරණි ලේඛන කියවන්න සිද්ද වෙනවා. මෙතනදි විශේෂම ලේඛනයක් තමයි මේරි මගද්ලේනාගේ කතාව ලෙස ලියා තබන ලද සලකන ‘ගොස්පෙල් ඔෆ් ‍‍මේරි’ කියන පොත. මේ පොත ඇතැම් කොටස් විනාශ වී නමුත් පසුව සොයාගෙන තියෙනවා. එහි අඩංගු ජේසුන් විසින් දේශනා කරන ලදැයි කියන දහම අද කතෝලික පල්ලිය විසින් දේශනා කරන දහමට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් එකක්. ඒ වගේම මේරි සමග ජේසුන්ගෙ තිබුනු සමීප සම්බන්ධතාවය ඇතුලෙ ඇයට පවසන ලද බොහෝ දේ එහි තියෙනවා. විශේෂයෙන්ම පුරුෂමය ක්‍රිස්තියානිය ස්ත්‍රීමය ආධ්‍යාත්මික කියවීමකට හැරෙන දොරටුව මේරි මග්දලේනාගේ පොතේ සටහන් වෙනවා.

    මේරි මග්දලේනා කියන්නෙ ජේසුස් වහන්සේ විසින් ගලවාගත් ගණිකාවක් කියන එකයි අපි අහලා තියෙන කතාව. ඇය විසින් කළ පාපයන් සමා කරනු වස් ඇය ජේසුන් පසුපස පැමිණි අනුගාමිකයෙක් විදිහටයි පල්ලිය ඇයව නිරූපණය කරලා තියෙන්නෙ. නමුත් මේක සම්පූර්ණ අසත්‍ය කතාවක්. ඇය ගණිකාවක් වශයෙන් සඳහන් කිසිදු තැනක් පිලිගත් බයිබලයේ හෝ බැහැර කළ කොටස්වල අඩංගු නෑ.

    මේක කරන්නෙ පෝප් ග්‍රෙගරි විසින් ක්‍රි.ව 591දි පමණ කියලයි කියන්නෙ. මේ පෝප්වරයා විසින් කාන්තාවන් තුන්දෙනෙකුගේ කතා එකතු කරලා මේරි මග්දලේනා ගණිකාවක් වශයෙන් නිර්මාණය කරනවා. ලාසරස්ගේ සොයුරිය වූ බෙතනිහි මේරි, ජේසුන්ගේ පා දෝවනය කළ නමක් නැති පව්කාර ස්ත්‍රියක් සහ මේරි මග්දලේනා කියන චරිතය එකට මුහු කරනවා. ඒක අයිඩියොලොජිකල් ගේම් එකක්.

    ඇත්ත මරියා මග්දලේනා අපිට මුනගැහෙන්නෙ ධනවත් කාන්තාවක් විදිහට. ඇය ජේසුස් වහන්සේගේ අනුග්‍රාහිකාවක්. දේශන පවත්වමින් යද්දි විවිධ පහසුකම් සලසන කාන්තාවක්. එයාට මුදල්, දේපොල වගේම ආර්ථිකව ස්වාධීනත්වයක් පැවැතුනු වග පේනවා. මෙන්න මේ වගේ කාන්තාවක් ඒ කාලයට සාපේක්ෂව ආගමික අධිකාරියට පිලිගන්න පුළුවන්කමක් නෑ.  ජේසුස් වහන්සේ යන එන තැන්වල සැරිසැරූ, නිදහස් කාන්තාවක් කියන එක පෝප් ග්‍රෙගරිට පිලිගන්න පුළුවන් වෙන්නෙ ගණිකාවක් විදිහට විතරයි. මොකද නැත්නම් ඒ කාලෙ හැම කාන්තාවක්ම පියාට, සැමියාට හෝ සහෝදරවරුන්ට යටත්ව පවුලේ දේපොලක් හැටියට පවතින්න ඕන. මග්දලේනා වෙනස්. ඒක ශාන්ත පීතරව ප්‍රධානියා කොට ගොඩනගන පිරිමි ක්‍රිස්තියානි කතිකාවට ලොකු අභියෝගයක්. මේ නිසා මේරිව අපහාසාත්මකව පිටුවහල් කිරීමක් තමයි සිද්ද වෙන්නෙ.

    බැහැර කරන ලද ලේඛන අනුව අපිට කියවගන්න  පුළුවන් වෙනවා මේරි කියන්නෙ ජේසුස් වහන්සේගෙ 13වෙනි අනුගාමිකයා බව. ඒ වගේම ඇතැම් විට ප්‍රධානම අනුගාමිකයා වෙන්න පුළුවන්. ඇයව මේ කතාවෙන් පිටමං කිරීමේ උවමනාව කොයිතරම්ද කියනවා නම් 13 නපුරු අංකයක් විදිහට පවා පිලිගැනීමක් නිර්මාණය වෙනවා.

    ශාන්ත පිලිප්ගේ කතාව ඇතුලෙ අපිට මග්ද‍ලේනාව මෙහෙම මුනගැහෙනවා.

    ‘ඇය උන්වහන්සේගේ සහකාරිය වුවාය. උන්වහන්සේ අන් සියලු අනුගාමිකයන්ට වඩා ඇයට ප්‍රේමනීය වූහ. උන්වහන්සේ නිතර මුවට මුව තබා ඇයව සිපගත්හ. මෙය අනෙක් අනුගාමිකයන්ගේ අකමැත්තට, පිටුදැක්මට හේතු වූයේය.

    ඔබවහන්සේ අප සියල්ලන්ට වඩා මග්දලේනාට ප්‍රේම කරන්නේ මන්දැයි ඔවුන් විමසා සිටියේය.

    මම ඇයට සමානවම ඔබට ප්‍රේම නොකරන්නේ මන්ද? දෑස නොපෙනෙන්නෙක් සහ දෑස හොදින් පෙනෙන්නෙක් එකම අන්ධකාර කුටියක සිටී නම් ඔවුන් එකිනෙකාගේ වෙනස්කමක් නැත්තේය. නමුත් ආලෝකය පැමිනි කල දෑස පෙනෙන්නා ආලෝකය දකින්නේය. දෑස නොපෙනෙන්නා අන්ධකාරයේම සිටින්නේය උන්වහන්සේ කීහ.’

    -ශාන්ත පිලිප්-

    මග්දලේනාව ආධ්‍යාත්මික අවබෝධයක් ඇත්තියක් හැටියට බාරගන්න මුල් අනුගාමික කණ්ඩායම අතරත් අවුලක් තිබුනු බව පැහැදිලියි. පීතරට කණ්ඩායමේ නායකත්වය දැරීමට තිබුනු උවමනාවත් එක්ක මග්දලේනා ජේසුන් සමග වඩාත් සමීප වීම ඉතා නුරුස්සනසුලු එකක් වුනා. ඒ කාලෙ කොහොමවත් පිරිමියෙකුට කාන්තාවක් අධ්‍යාත්මික අව‍බෝධයට පත්වීම කියන එක බාරගත හැකි මනසක් තිබුනෙ නෑ. ජේසුස් මෙතනදි සුවිශේෂ වෙන්නෙත් ඒකමයි.

    මරියා මග්දලේනා සමග ජේසුන්ගේ කායිකමය ඇසුරක් පැවතුනා කියන එක නූතන ක්‍රිස්තියානියට කොහොමවත් බාරගන්න බැරි ප්‍රවාදයක්. ඒ මෙම නුතන ආධ්‍යාත්මික කතිකාව විසින් කායික ආස්වාදය පාපයක් විදිහට බැහැර කරන හින්ද. නමුත් ඒ කාලෙ ආධ්‍යාත්මික ඉන්ටිමසිය සහ කායික ඉන්ටිමසිය කියන දෙක ප්‍රතිපක්ෂයන් වුනේ නෑ. සෙක්ස් කියන්නෙ ශුද්ධ වූ එක්වීමක්.

    ජේසුස් මරණයෙන් පසු යළි උත්ථානය වී‍මේ එකම සාක්ෂිකාරිය වෙන්නෙ මග්දලේනා. ඔහුගේ මරණයේ අවසාන මොහොත දක්වාම ළග ඉන්නෙ ඇය විතරයි. ඒ තරමට ඇය සමීපයි. නැවත පිරිස අතරට ඇවිත් මග්දලේනා ඇය දුටු දර්ශනය කියනවා. එය ඇසීමෙන් පීතර් තැති ගන්නවා.

    ‘උන්වහන්සේ කවදාවත් මෙහෙම කියන්නෙ නෑ’ කියල ඇයව බැහැර කරනවා.

    ජේසුස් වහන්සේ මරණයෙන් පසු යළි උත්ථානය වී ඇයව ආමන්ත්‍රණය කරනවා

    ‘මේරි..’

    ‘ගුරුතුමනි’ ඇය නැගීසිටිනවා.

    ‘මා මත වැළපෙමින් සිටින්න එපා. මගේ සහෝදරයන් වෙත යන්න. මා මරණයෙන් නැගී සිටි වග ඔවුන්ට පවසන්න’

    මේ කතාව පීතරට කිව්වම ‘ඇයි එතුමන්ට බැරි වුනේ අපි හැමෝටම කියන්න? ඇයි එතුමන් ඔබට පමණක් ආමන්ත්‍රණය කරන්නෙ?’ යැයි ඇයව ප්‍රතික්ෂේප කරනවා.

    මරියා මග්දලේනාට අනුව ජේසුන් විසින් දේශනා කරන දහම ඉතාම ගැඹුරු රැඩිකල් දහමක්. මරණයෙන් පසු ශරීරය එය තැනී ඇති මූලික සංඝටකවලට බිඳි යන අතර ආත්මය එයින් නිදහස්වන බව ඇය කියනවා. දේව රාජ්‍යය පවතින්නේ බාහිරයේ නොව තමන් තුලම බව කියනවා. සම්පූර්ණ දහම අභ්‍යන්තරයට නැඹුරු කරන අතර සියලු ආයතනගතවීම් ප්‍රතික්ෂේප කරනවා.

    මේරි කියන්නෙ ජේසුස්ගෙ ස්ත්‍රීමය ප්‍රඥාව. ඇය තමයි ගර්භාෂය. ඔහු දේශනා කරන දේ ඇය දරාගනිමින්, අවබෝධ කරගනිමින්, නැවත සන්නිවේදනය කරනවා. ජේසුන්ව පූර්ණත්වයට පත්වෙන්නෙ මග්දලේනා නිසයි.

    ජේසුස් වහන්සේගේ මරණයෙන් ඉක්බිති ඇය මධ්‍යධරනී මුහුද හරහා ප්‍රංශයේ දකුණු පළාතට ගිය බව කියවෙනවා. එහි සිටිමින් තමන් ඇසූ දහම දේශනා කරමින් ඇය ජීවත් වුනු බව සඳහන්. මේ නිසා මේරි මග්දලේනා ඒ ප්‍රජාව අතර සාන්තුවරියක්. ඔවුන් ඇය බෝට්ටුවෙන් පැමිණි කතාව තවමත් පූජනීය විදිහට සමරනවා.

    ඇයට ජේසුස් වහන්සේට දාව දියණියක් සිටි බව කියනවා. ඇගේ නම තමයි සාරා. ජේසුස්ගේ ලේ ධාතුව දරාගත් ඇයවත් සාන්තුවරියක් විදිහට නමස්කාර කරනවා.

    මේරි මග්දලේනාගේ දහම පල්ලියේ දහමට වඩා බෙහෙවින් වෙනස්. එහි හයරාකියක් නැහැ. නායකයන් හෝ පූජකයන් නැහැ. අභ්‍යන්තරයෙන් දැනීම සහ ආදරය පමණයි. මේ සියල්ලටම එපිටින් ඇය ගැහැණියක්. ඉතින් ආගමික සංස්ථාවක් ඇයව කොහොම  බාරගන්නද?