Tag: religion

  • ගණිකා වෘත්තියේ උරුමය සහ කරුමය

    ගණිකා වෘත්තියේ උරුමය සහ කරුමය

    ඊයෙ අනීෂා ජයකොඩිගෙ ‘ගෙලාන්’ පොත එලිදැක්වීම පදනම් ආයතනයේ තිබුන. ගෙලාන් කියන්නෙ සිංගප්පූරුවෙ රතු වීදිය. ගණිකාවන්ගේ අඩවිය. අනීෂා සිංගප්පූරුවෙ මුනගැහුනු ගණිකාවන්ගේ ජීවිත ගැන කතන්දර ගෙලාන් පොතේ තියෙනවා. ඉතිං ඒ පොත එළියට එන දවසෙ අදහස් දැක්වීමකට මටත් කතා කළා. මායි, මොහාන් රාජ් මඩවලයි, මිලින්ද රාජපක්ෂයි, හිටපු පොලිස්පති ප්‍රියන්ත ජය‍කොඩි, මයුරි ලියනගේ, සහ උදය දේවාමුල්ල අදහස් දක්වන්න ඇවිත් හිටියා.

    ගණිකාවන් වෙනුවෙන් සිද්ද වෙන වැඩක් හින්දම ඒ ගැන ම‍ගේ ලොකු උවමනාවක් උනන්දුවක් තිබුන. ඒ හින්දම ඒ වෘත්තියේ ඉතිහාසය පදනම් කරගෙන මගේ අදහස් දැක්වීම කරන්නයි මං සූදානමෙන් හිටියෙ. නමුත් අවාසනාවන්ත විදිහට කාලය අවහිර වුනා. අවසන් කතාව හින්දම සියල්ල සංක්ෂිප්ත කරන්න සිද්ද වුනා.

    කතාව කෙටි වුනත් ඒ වෙනුවෙන් වූ සුදානම දිගු එකක් නිසාම ගණිකා වෘත්තියේ ඉතිහාසය ගැනත්, එය අද ඇති තත්වය දක්වා පරිණාමය වූ හැටි ගැනත් ලිපියක් විදිහට ලියා තබන්න කල්පනා කළා.

    රටක දියුණුව මනින්න පුළුවන් වැදගත්ම කාරණයක් තමයි ඒ රටේ ආශාව සංවිධානය වෙලා තියෙන ආකාරය නිරීක්ෂණය කරන එක. ඒ කියන්නෙ ආශාවන් තෘප්තිමත් කරමින් නිදහස් කරගන්නා දිශාවටද නැත්නම් තහනම් කරමින් සඟවාගන්නා දිශාවටද සමාජ සම්බන්ධතා සකස් වෙලා තියෙන්නෙ කියන එක. එහෙම ආශාවන් නිදහස් කිරීම පෙරදැරි කරගන්නා සමාජයන් නිරෝගී වෙන අතරෙ ආශාවන් තහනම් කරන සමාජයන් ප්‍රචන්ඩ වෙනවා.

    දැන් හැමදේම නිවැරදි කරගෙන යන ට්‍රෙන්ඩ් එකත් එක්ක ගොඩක් අය ගණිකාව කියන වචනෙ අවුල්, ඒ වෙනුවට ලිංගික ශ්‍රමික කියන වචනෙ පාවිච්චි කරමු කියලා යෝජනා කරනවා. මං කැමති ගණිකාව කියන වචනෙ පාවිච්චි කරන්න. ඒ වචනෙට අදාල ගෞරවය නැවත කැඳවන්න.

    ඉන්දියාවෙ ගණිකා කියලා හැඳින්නුවෙ ඉතා ධනවත් නිදහස් කාන්තාවන්. ඒ අය නිකංම ශ්‍රමිකයන් නෙමෙයි. ඒ අය සූසැට කලාවන් ඉගෙන ගෙන තිබුනා. අපි අද දන්නා, නැටුම්, සංගීත, සිත්තම්, ගෙත්තම් ආදී සියලු කලාවන් මේ ගණිකාවන්ගේ විෂය නිර්දේශයට අයිති වුනා. ගණිකාවන් කියන්නෙ උසස් ප්‍රභූන් ඇසුරු කළ, කිසිදු පිරිමියෙක් යටතේ වාසය නොකළ, නිර්මාණාත්මක කාන්තාවන්ට. ඒ අය සමග රමණය කියන්නෙ හුදු ලිංගේන්ද්‍රිය තෘප්තිමත් කිරීමක් නෙමෙයි. ඒක ආත්මය සංතර්පනය කිරීමක් වුනා.

    මේ ලිපියෙ දක්වන කරුණුවල‍ට පදනම් වෙන්නෙ බ්‍රයන් සේඩි විසින් රචිත ‘ඩික්‍රිමිනලයිස්ඩ් ප්‍රොස්ටිටියුෂන් කියන පොතයි. ඒ පොත සේඩි විසින් පටන් ගන්නෙ මේ විදිහෙ උපුටා දැක්වීමකින්.

    ‘ඔබට ගණිකා වෘත්තිය තහනම් කරන්න පුළුවන්. නමුත් ඊ‍‍ට ඇති ජනප්‍රියතාවය සුළුවෙන් හෝ අඩු කරන්න ඔබට බෑ’.

    ලෝකෙ පරණම රැකියාව කියන්නෙ ගණිකා වෘත්තිය. ඒත් මේක නිවැරදි කතාවක් නෙමෙයි. නමුක් ඇත්ත කතාව වෙන්නෙ ඉතිහාසය ලියන ලද අය විසින් ගණිකාවන් බොහෝ විට අමතක කර දමා තිබීමයි. ඒ නිසා ගණිකා වෘත්තිය ලෝකයේ පැරණිතම රැකියා ගණයට වැටෙන නමුත් ඒ පිළිබඳ ලේඛනගත වීමක් අපිට හුනගැහෙන්නෙ ක්‍රි. පූ 2400දි විතර. ඒ සුමේරියාවෙන්. 

    ගණිකා වෘත්තිය කියන්නෙ උත්තරීතර රැකියාවක්. සමහර විට ලෝකයේ උත්තරීතරම රැකියාව කියල අපිට කියන්න පුළුවන්. ගණිකාවක් කරන්නෙ තමන් වෙත පැමිණෙන කෙනෙකුට නිවීම ලබා දීම. ආස්වාදය ලබා දීම. ඔවුන්ගේ සතුට වෙනුවෙන් තමන්ගේ ශරීරය පරිත්‍යාග කිරීම. ඒ අර්ථයෙන් ගණිකාවක් විසින් කරන්නෙ පූජකයෙක් විසින් කරනවාටත් වඩා එහා ගිය ආධ්‍යාත්මික කර්තව්‍යයක්.

    මේ අර්ථගැන්වීම පසෙකින් තිබුවත් ගණිකා වෘත්තිය ලෝකෙ මුල්කාලීනව පවතින්නෙ පල්ලියත් එක්ක බැඳිලා. ඒ කියන්නෙ දේවස්ථාන ආශ්‍රිතව. ඒකට කියනවා ටෙම්පල් ප්‍රොස්ටිටියුෂන් කියල. කාන්තාවන් දෙවියන් උදෙසා පූජාවක් විදිහට තමන්ගේ ශරීරය පරිත්‍යාග කළා. ඒ අය සමග යහන්ගත වීමෙන් ලැබෙන ප්‍රතිලාභ පල්ලිය විසින් හෝ රජය විසින් ලබා ගත්තා. ගණිකා වෘත්තියේ ආරම්භය සළකුනු වෙන්නෙ ඒ විදිහෙ පූජාවක් හැටියට.

    ක්‍රි.පූ 1800 විතර බැබිලෝනියාවෙ තත්වය ගත්තොත් ගණිකාවන්ට අනෙක් කාන්තාවන්ට නැති විශේෂ අයිතීන් තිබුනා. ඒ අයට පියාගේ දේපොල ලැබීමට, සහෝදරයන්ගේ ඉඩම්වලින් ආදායම් ලැබීමට අයිතිවාසිකම් තිබුන. 

    ඒ වගේම හැම කෙනෙකුටම අනිවාර්යෙන්ම ආරාම ගණිකාවක් විදිහට සේවය කිරීම කරන්න වුනා. පල්ලියෙන් තමයි ගණිකා වෘත්තිය කරගෙන ගියේ. 

    ග්‍රීසියේ සෝලන් රජුගේ කාලයේදී  රාජ්‍ය ගණිකා නිවාස නිර්මාණය වෙනවා. ඒ නිවාස වලින් උපයන  මුදලින් කාමයට, ලිංගිකත්වයට අධිපති  ඇෆ්‍රොඩයිට් දෙවගන වෙනුවෙන් දොවොල් හදනවා. ග්‍රීසියේ ගණිකාවන් කියන්නෙ රජයේ වහලුන් විදිහටයි සැලකුනෙ. ඒ අයට සේවා කළ යුතු ආකාරය ගැන නීති පනවලා තිබුන. වීදිවල සාමාන්‍ය ජනතාවට අවහිර කිරීම තහනම් කරලා තිබුන.  ගෙවල් ඉස්සරහ ඉඳන් හෝ ජනෙල් අද්දර ඉදන් ඒ අය ව්‍යාපාර කළා.

    ග්‍රීසියේ ගණිකාවන්ගේ ස්ථරායනයක් තිබුන. මැද පංතියේ ගණිකාවන් වුනේ නිදහස් ගැහැනුන්. ඒ අය ගණිකා වෘත්තියෙන් මුදල් උපයලා ඒ මුදල් රජයට ගෙවලා  වහල්බවෙන් නිදහස් වුනා. ඒ අය සිංදු කිව්වා, නැටුවා. මිනිස්සු සතුටු කළා.

    මැද පංතියෙන් තව ඉහලට යන්න පුළුවන්කමක් ග්‍රීසියෙ තිබුනා. එතනින්  ඉහල පාංතික ගණිකාවක් වෙන්න කෙනෙකුට පුළුවන්. එහෙම අයට කියනවා කෝර්ටිසාන් කෙනෙක් කියල. මේ අය ඇසුරු කලේ ප්‍රභූන්. ඉහළ ධනවතුන්. මේ තත්වයට පත්වෙන්න නම් ගණිකාවකට පෙනුම පමණක් ප්‍රමාණවත් වුනේ නෑ. යහන්ගත වීම පමණක් ප්‍රමාණවත් වුනේ නෑ. ඒ අයට සෑහෙන බුද්ධි පරිචයක් ලබාගන්න සිද්ද වුනා. ඒ වගේම පුද්ගල ඇසුර පිළිබඳ, සමාජය පිළිබඳ දක්ෂතාවලින් පරිපූර්ණ වෙන්න සිද්ද වුනා. කෝර්ටිසාන් කෙනෙකුගේ ඇසුරේදි ඒ ප්‍රභූන් ඉහළ මට්ටමේ සංවාද අප‍ේක්ෂා කළා. ඒ අය එක්ක කාලය ගත කිරීමෙන් ගත පමණක් නෙමෙයි බුද්ධියත් පුබුදුවා ගැනීම අරමුණු කළා. මහා ඇලෙක්සැන්ඩර්ට හිටියා හෙටේරා කියලා ඉහළ පාංතික ගණිකාවක්. එයා ඇලෙක්සැන්ඩර්ට යුද උපදෙස් පවා දුන්නා. ඇලෙක්සැන්ඩර් විසින් ඇතැම් නගර ගිනිබත් කලේ හෙට්රාගේ උපදෙස් අනුවයි.

    ප්‍රොස්ටිටියුට් කියලා ඉංග්‍රීසියෙන් ගණිකාව හඳුන්වන්නට යෙදෙන වචනයේ ලතින් තේරුම වෙන්නෙ විකිනීම සඳහා ඇති, නැත්නම් මහජනයාට විවෘත වූ වගේ අදහසක්. 

    රෝමානු කාලෙදි ගණිකා වෘත්තිය තමයි  නිදහස් ගැහැණියකට මුදල් උපයා ජීවත් විය හැකි එකම ක්‍රමය වුනේ. ඒ  කාලෙදි ගණිකාවන්  සමාජයෙන් පහත් කොට සැලකීමකුත් තිබුන. නමුත් අප්‍රේල් මාසයේ ෆ්ලෝරියා සමයෙදි මේ අයව සාදරයෙන් පිලිගත්තා ෆ්ලෝරියා කියන්නෙ සමෘද්ධියේ උත්සවය. අපි  වසන්ත මංගල්‍යය කියන්නෙත් මීට සමාන උත්සවයකට. ෆ්ලෝරියා උලෙලේදී ගණිකාවන් ග්ලැඩියේටර් ලා එක්ක බොරු සටන්වල යෙදෙමින් ජනතාව ආස්වාදයටත් විනෝදයටත් පත් කළා.

    ගණිකා වෘත්තිය යමෙක් විසින් ප්‍රමෝට් කලොත් අද වුනත් සමාජය ඒක කොයි ආකාරයකින් බාරගනීවිද? අනිවාර්යෙන් අවි අමෝරාගෙන ඒවි.

    නමුත්  මාර්කස් පෝර්සියස් කේටෝ කියන රෝම අධිරාජයා ගණිකා වෘත්තිය ප්‍රමෝට් කළා. එයා මෙහෙම කිව්වා ක්‍රි. පූ 60දි.

    ‘ කවුරු හරි හිතනවා නම් තරුණයන්ට ගණිකාවන්ගේ ඇසුර තහනම් කළ යුතුයි කියල ඒ කෙනා අපේ කාලයේ ඇති නිදහස පිළිබද දැනීමක් නැති කෙනෙක්. අපේ මුතුන්මිත්තන්ගේ සම්ප්‍රදායන් සමග ගැලපෙන්නෙ නැති කෙනෙක්. ගණිකා වෘත්තිය සාමාන්‍ය දෙයක් නොවූ කාලයක් තිබුනෙ නෑ. කොයි කාලෙද මේවා තහනම් කලේ? ගණිකා සේවනය කියන්නෙ මිනිසුන් බුක්ති විඳින  නීත්‍යානුකූල වරප්‍රසාදයක්’

    ආර්තිකය පිරිහෙනවත් එක්ක රෝමයේ කුප්‍රකට කලිගියුලා තමයි ගණිකාවන්ගෙන් මුලින්ම බදු අය කරන්න පටන් ගන්නෙ. ඒක එයා කරන්නෙ ගණිකාවන් ලබන ආදායම මත නෙමෙයි. නූතන පිම්ප් ලාගේ ක්‍රමයට. ලැබෙන ගාන මොකක් වුනත් එයාට ෆ්ලැට් ගානක් නියම වෙලා තිබුන.

    කලිගියුලා එයාගෙ මාලිගාවෙම ගණිකා නිවාසයක් හදලා ලොකු නිලධාරීන්ගේ බිරින්දෑවරුන්ට සහ දූවරුන්ට  ඒකෙ වැඩ කරන්න කියලා අණ කළා.

    ඔන්න ඊට කාලෙකට පස්සෙ ගණිකා නිවාස පරිපාලනය කරන රාජ්‍ය  නිලධාරීන් පත්වෙනවා. ඒක රජයේ කර්මාන්තයක් විදිහට පවතින්න ගන්නවා. ගණිකා නිවාස පිලිගත්තා විතරක් නෙමෙයි රජයෙන් හෝ ආගමික ආයතනවලින් ඒවා පවත්වාගෙන ගියා. එහෙම තමයි පැරණි සමාජයේ ගණිකා වෘත්තිය ස්ථාපනය වෙලා තිබුනෙ.

    ක්‍රි.ව 6 වෙනි සියවසේදි ස්පාඤ්ඤයේ රජු ගණිකා වෘත්තිය පළවෙනි වතාවට  තහනම් කරනවා. ගණිකා සේවය ලබාදීලා අහුවුනොත් කෝටු පාර 300ක් දීලා නගරයෙන් පිටමං කරනවා.  තව රජවරුන් උත්සාහ කළා ගණිකා වෘත්තිය නතර කරන්න. කොයිතරම් දරුනු දඩුවම් දුන්නත් සමාජයෙන්  ‍මේ අවශ්‍යතාවය නැති කරන්න කිසි කෙනෙකුට බැරි වුනා.

    එක පාලකයෙක් ගණිකාවන්ගේ නාහය කපා දැමුවා. ඔවුන් සමග සොල්දාදුවෙක් හිටියොත් ඔහුගේ  ඇගිලි කැපුවා. තව රජෙක් ගණිකා වෘත්තියේ යෙදී හසුවන කෙනෙක් ඇඳිවත පවා නැතිව රටෙන්  පිටමං කළා. ගණිකා නිවාස බිමට සමතලා කළා. 

    ඒත් සුවහසක් පිරිමින්ගේ ගත් සිත් නිවාලමින් ගණිකාවන් ජීවත් වුනා.

    තව පැත්තකින් මේවාට ඉඩදුන්නු ප්‍රදේශ තිබුනා. ප්‍රංශය සහ වැනීසිය උදාහරණ. වැනීසියේ කවුන්සිලය විශ්වාස කළා ගණිකා වෘත්තිය නැතුව ලෝකයට පවතින්න බෑ කියල. ඒ අය රතු වීදි නිර්මාණය කරලා දුන්නා. ගණිකා නිවාස වලට පොලිස් ආරක්ෂාව ලබා දුන්නා. ගණිකාවන් නිසා රටේ සමලිංගිකත්වය අඩුවෙලා යනවා කියල ඔවුන් විශ්වාස කළා.

    පල්ලියෙන් ලෝකය පුරාම ගණිකා වෘත්තිය ප්‍රතික්ෂේප කරන්න කලින් බොහෝ කාලයක් මේ වෘත්තිය අත්‍යාවශ්‍ය දෙයක් වශයෙන් නගරවල  පැවතුනා. පිරිමි ආශාව වෙනුවෙන් මේ වෘත්තිය පැවතිය යුතුයි කියල විශ්වාස කළා. මෑත පල්ලිය එහෙම වුනත් ලිංගිකත්වය සම්බන්ධ  පල්ලියේ දැක්ම නිදහස් කාලයකුත් තිබුන.

    සාන්ත ඇක්වයිනාස් කිව්වා,  නගරයක ගණිකා වෘත්තිය හරියට මාලිගාවක වැසිකිලිය වගේ කියල. ඒවා නැති කලොත් මාලිගාව ගඳ ගහලාථ විෂ වායු පිරිලා  බිඳවැටෙනවා. 

    සාන්ත ඔගස්ටින් කියනවා ලස්සන කතාවක්.

    ‘ගණිකා වෘත්තිය තහනම් කලොත් කාමය විසින් සියල්ල දූෂණය කරනු ඇත’ 

    10 වෙනි සියවසේ පල්ලිවල ප්‍රතිපත්ති වලට කිව්වෙ පෝර්නොක්‍රසි කියල. ඒවා ඒ තරම් අසභ්‍යයි.  සමහර පූජකයන්ට ගණිකා නිවාස තිබුනා. 

    එහෙම පල්ලිය නැති කරන්නෙ මාර්ටින් ලූතර් කිං සහ ජෝන් කැල්වින්. ඒ ප්‍රොතෙස්තන්ත ආගම හරහා. මේ අය ගණිකා වෘත්තියට සහ විවාහයට පෙර ලිංගික ඇසුරට කියන දෙකටම විරුද්ධ වෙනවා.

    මේ විදිහට ටිකෙන් ටික  කන්සවේටිව් තත්වයන් වර්ධනය වෙන්න පටන් ගත්තා. යුරෝපයේ 1්‍ර5 සියවසේදී සියල්ල කණපිට හැරුනා. ඒ  සිෆිලිස් හින්ද. සියවසක් යනකල් සිෆිලිස්වලට බෙහෙත් හොයාගන්න බැරි වුනා. ඒ හින්ද මැකුවොත් හිරේ වගේ තත්වයක් උදාවුනා.

    ගණිකා නිවාස වැහුනා. ප්‍රොතෙස්තන්ත සහෝදරත්වයෙන් කණ්ඩායම්  පාරට බැහැලා රාත්‍රියේ ගැහැනුන් ගැන්ග් රේප් කරන්න ගත්තා. ‘වේසි’ කියලා කෑ ගැහුවොත් ගැහැණියකට ඕනම දෙයක් කරන්න ඔවුන්ට  ඉඩ තිබුන

    පියුරිටන් ඇමරිකාවෙ මුලින්ම ගණිකාවක් වධයට පමුනුවන්නෙ 1673. පාර දිගේ යන ගමන් ඕනම කෙනෙකුට ඇයව දූෂණය කරන්න ඉඩ දුන්නා. මේ මොන දේ කළත්  ගණිකා වෘත්තියට ඇති ඉල්ලුම තව තවත් වැඩිවුනා.

    ඇමරිකාවෙ වයිට්හවුස් එක හදද්දිත් ඒ වැඩ කරපු අයට යන්න ළගම ගනිකා නිවාසයක් තිබුනා. ඒකෙ ඔවුන්ට  බොන්න සූදු කෙලින්න පුළුවන් වුනා. නමුත් වැඩ නොකර ‍කම්කරුවො  එතනට යන්න ගත්ත නිසා ඒක වහලා දැම්මා.

    යුද්ධවලට යද්දි සොල්දාදුවො එක්ක ගණිකාවො ගියා. රත්තරං හොයාගෙන ආපු පතල්කාරයොත් එක්ක ගණිකාවො ආවා. ඒ තැන්වල ඔවුන් නතර වෙලා ඔවුන්ගේ සේවය ලබා දුන්නා.

    ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ද කාලෙදි කොන්ඩම් තිබුනත් සමාජරෝග  බෝවෙන්න ගත්තා. ඒ කාලෙ තිබුනු  බැටළු අතුනුබහන්වලින් තැනූ කොන්ඩම්වලින් වැඩක් වුනේ නෑ. 

    ඊට පස්සෙ ක්ලබ් සංස්කෘතිය පැතිරෙන්න පටන් ගත්තා. ඒවාට ඩාන්ස් ගර්ල්ස්ලා ආවා. මේ ඩාන්ස් ගර්ල්ස්ලා අනුරාග නැටුම්වලට අමතරව ගණිකා සේවයත් සපයන්න ගත්තා. මේ අය නිසා ක්ලබ්වලට බිස්නස් වැඩි වුනා.

    ගණිකා වෘත්තියේ ඉතිහාසය ගැන පොතක් ලියනවා විලියම් සැන්ගර් 1858දි.  එයා වෛද්‍යවරයෙක්. එයා කාන්තාවන් 2000ක් ගැන අධ්‍යයන පදනම් කරගෙන මේ පොත ලියන්නෙ. ඒකෙ එයා කතා කරනවා ගණිකා වෘත්තිය පැවතීමට ඇති හේතු සහ එයින් ඇති වෙන බලපෑම් ගැන. ඒ පොතේ සැන්ගර් විසින් ගැහැණියක් ගණිකාවක් බවට පත්වීමට හේතුවන කාරණා කීපයක් අනාවරණය කරනවා.

    එක කාරණයක් තමයි ආර්ථිකය. මුදල් ඉපැයීම පිණිස කාන්තාවන් මීට යොමුවෙනවා කියන එක. අනෙක් රැකියාවල යෙදීමෙන් ලැබෙන අඩු පඩිය සහ අතවර සැලකීමේදී ගණිකා වෘත්තිය වඩා හොඳ තෝරාගැනීමක් වූ බව සැන්ගර් කියනවා. 

    ඒ වගේම මේ වෘත්තිය හරහා කාන්තාවන් ස්වාධීනත්වයක් අත්පත් කරගත් බවත් කියනවා. විශේෂයෙන් අසාර්ථක විවාහයන්ගෙන් සහ පීඩාකාරී පවුල්වලින් පැනයන ගැහැණුන් තමන්ගේ ජීවිතය තනිව ගොඩනගා ගන්න ගණිකා වෘත්තියට යොමුවීම ගැන පැහැදිලි කරනවා. ඒ වගේම ලුතර් කිං සහ කැල්වින්ගේ ප්‍රොතෙස්තන්ත ආචාර ධර්ම අනුව විවාහයට පෙර ලිංගික සම්බන්ධතා පැවැත්වීමෙන් පාපී වූ ගැහැණුන් විවාහයකට නුසුදුසු යැයි සමාජයෙන් සැලකීම නිසාත් ගණිකා වෘත්තියට යොමු වූ අවස්ථා සැන්ගර් විසින් පෙන්වා දෙනවා.

    ලංකාවෙ අමද්‍යප ව්‍යාපාරය වගේ ඇමරිකාවෙ ගණිකා විරෝධී ව්‍යාපාර ඇතිවෙනවා 20 වෙනි සියවසේදි. ආගමික කණ්ඩායම් පල්ලිවල බලය එක්ක දේශපාලනයට බලපෑම් කරනවා 

    නමුත් තාක්ෂණය එක්ක ගණිකා වෘත්තිය පිමි පනිනවා. මේ වෙද්දි ඔන්ලි ෆෑන් වගේ ප්ලැට්ෆෝම් හරහා ගණිකා වෘත්තිය සියලු සීමා මායිම්  බිඳහෙලමින් මිනිස් තෘප්තිය පොම්ප කරන්න පටන් අරගෙන තියෙනවා. සෑම ආකාරයකම ආශාවක් සංතර්පනය කළ හැකි ආකාරයේ ‍වේදිකාවන් නිර්මාණය වෙනවා. ඒ අතරම කාන්තාවකගේ ආරක්ෂාව සහ ස්වාධීනත්වය කියන කාරණා මේ තාක්ෂණය නිසාම තව තවත් ශක්තිමත් වෙමින් පවතිනවා.

    මේ වෙද්දි ඕනම කෙනෙකුට පුළුවන් ගණිකාවක් හැටියට හොඳ ආදායමක් උපයාගන්න. නමුත් එකල ගණිකාවක් සතුව තිබූ අනෙක් කුසලතාවයන් මෙකල දකින්න නෑ. සංවාදයට සුදුසු, විවිධ විෂයන් ගැන දැනුමැති, ඉන්ද්‍රිය සංතර්පනයේ ශික්ෂණය සහ පුහුණුව ලත් ඒ ආධ්‍යාත්මික ගුරුවරියක් බඳු ගණිකාව අහිමි වෙලා තියෙනවා. 

    රටක නීත්‍යානුකූල අවසරය, ගෞරවය, ආරක්ෂාව මේ වෘත්තියට අවශ්‍ය වෙන්නෙ වෙන කිසිවකටත් වඩා ඒ ලෞකික පරමානන්දය කැඳවන උතුම් ගැහැණිය නැවත නිර්මාණය වීමට ඒ අවකාශය අවශ්‍ය නිසායි.


    චින්තන ධර්මදාස

  • චාර්ල්ස් ඩාර්වින් දන්න සෙක්ස්

    චාර්ල්ස් ඩාර්වින් දන්න සෙක්ස්

    මුතුගල සර් හින්ද දැන් රටේම චාර්ල්ස් ඩාර්වින් ගැනත් පරිණාමවාදය ගැනත් එකපාර උනන්දුවක් ඇතිවෙලා තියෙනවා. ඉතින් චාර්ල්ස් ඩාර්වින් මං ඉතා කැමති සෙක්ස් විෂයට බලපාන්නෙ කොහොමද කියන එක ගැන යමක් මේ සංවාදයට එකතු කරන්න කල්පනා කළා. විශේෂයෙන් එයාගෙ ස්වභාවික වරණවාදය කොයිතරම් දෝෂ සහිතද කියන එකත්, ඒ පිළිගැනීම් ලිංගික සහ සමාජ විෂයෙහි කොයිතරම් නරක ප්‍රතිඵල ඇති කළාද කියන එකත් මෙතනදි කතාවට ගැනෙනවා. මේ පරිච්ඡේදය ක්‍රිස්ටෝෆර් රයන් සහ කැසිල්ඩා ජේතා විසින් රචිත ‘Sex at Dawn’ කියන පොතෙන් ගත්ත එකක්. මට පුළුවන් තරම් සරලව ඒක සිංහලෙන් කියන්න උත්සාහ කරනවා.

    ඩාර්වින් සෙක්ස් ගැන නොදැන සිටියේ කුමක්ද?

    ‘අප මෙතනදි බිය හෝ බලාපොරොත්තු ගැන උනන්දු වන්නේ නැත. අපේ උනන්දුව ඇත්තේ සත්‍යය පිළිබඳ පමණි. ඒ අපේ තර්කය විසින් එය අනාවරණය කර ගත හැකි තාක්ය’.

    චාර්ල්ස් ඩාර්වින් – ද ඩිසෙන්ට් ඔෆ් මෑන්

    අත්තික්කා කොලයකින් ගොඩක් දේවල් වහගන්න පුළුවන් ඇති. ඒත් මිනිසාගේ ලිංගය ප්‍රාණවත් වීම නම් ඒකෙන් වහන්න බෑ. මානව ලිංගිකත්වය ගැන තියෙන පොදු මහා නැරටිව් එක රවටනසුලු, පිළිගත නොහැකි මොනොගමියක සංවර්ධනයක් ගැන අදහස ස්ථාවර කරන්න ගොඩනගපු එකක්. මේ නැරටිව් එකේ හැටියට විෂම ලිංගික ස්ත්‍රී පුරුෂයන් යනු අපේ ප්‍රතිවිරුද්ධ ජානවල ඇජන්ඩාවක් අනුව ක්‍රියාත්මක වෙන යුද්ධයක ඉත්තන් වගේ වෙනවා. සියලු විනාශයට මුල අපේ ජීව විද්‍යාත්මක ඩිසයින් එක කියලයි අපිට උගන්නන්නෙ. පිරිමි තමන්ගේ බීජ පුළුවන් තරම් පතුරවන්න වෙහෙසෙනවා. (මේ අතර තමන්ට පමණක්ම කියල ස්ත්‍රීන් තබාගැනීමෙන් පිතෘත්වය සහතික කරන්න දගලනවා) මේ අතර කාන්තාවන් තමන්ගේ සීමිත ඒ නිසාම වටිනා ඩිම්බ නොවැදගත් පිරිමින්ගෙන් ආරක්ෂා කරගන්න වෙහෙසෙනවා. හැබැයි තමන්ට සපයා දෙන්න පුලුවන් සැමියෙක් සමග ලැබුනු පසු ඒ අය ජානමය වශයෙන් ඉහළ යැයි ගැනෙන මෝල්ඩර් වර්ගයේ හතරැස් හනු සහිත පිරිමින් සමග රහසින් රමණයේ යෙදෙන්න ඉඩ ලද සැණින් සාය උස්සනවා. මේක නිර්මාණය කරන්නෙ ලස්සන චිත්‍රයක් නම් නෙමෙයි.

    ජීව විද්‍යාඥයෙක් වන ජොආන් රෆ්ගාර්ඩන් කියන්නෙ මේක අවුරුදු 150ට කලින් ඩාර්වින් විසින් විස්තර කළ චිත්‍රයේම දිගුවක් කියල. ස්ත්‍රී පුරුෂ ලිංගික භූමිකා ගැන ඩාර්විනියානු නැරටිව් එක අහම්බ පටලැවීමක් නෙමෙයි. අද විද්‍යාත්මකයි කියල පිළිගන්න අන්ඩරදෙමළ ඇතුලෙ මේක විද්‍යාත්මකව ඔප්පු කළ සත්‍යයක් වෙලා තියෙනවා. ස්වභාව ධර්මය ගැන ලිංගික වරණයේ දැක්ම විසින් යෝජනා කරන්නෙ ගැටුම්කාරී, රැවටිලිකාර, කැත ජාන මුහුවීමක්.

    මේ ජනප්‍රිය කතාව Advice Goddess නමින් කොලමක් ලියන එමි ඇල්කන් හොඳටම විස්තර කරනවා.
    ‘ තනිව දරුවෙක් රැකබලාගන්නා මවකට පවතින්න නරක තැන් ගොඩක් තියෙන්න පුළුවන්. ඒත් වඩාත්ම නරක තැන වෙන්නෙ අවුරුදු මිලියන 1.8ට එපිට සැවානා බිමයි. අපිට සාර්ථකව ජාන මුහුකළ අපේ මිත්තනියන් වන්නේ තමන් පඳුරකට මුවාවෙන්නෙ කා සමගද යන්න හොඳින් තීරණය කළ අයයි. අධමයන්ගෙන් පියවරුන් වෙන් කරගත හැකි වූ අයයි. පිරිමින්ට වෙනත් ජානමය අවශ්‍යතාවක් තිබුන. තමන්ගේ නොවන දරුවන් තමන් විසින් මරාගත් බයිසන්ලා ගෙනත් පෝෂණය කරන්න ඒ අයට ඕන වුනේ නෑ . ලේසියෙන්ම රෙද්ද උස්සන කාන්තාවන්ට ගලක් උඩ පෙරලගන්නවට වඩා වටිනාකමක් දීම අවදානමක් වුනා’

    බලන්න මේ කතා කොයිතරම් හොඳට එකිනෙක ගැලපෙනවද කියල. මවක් වීමේ අවදානම, අධමයන්ගෙන් පියවරුන් වෙන් කර ගැනීම, පියෙක් විදිහට ආයෝජනය, ඉරිසියාව, ලිංගික දෙබිඩිකම… ඒත් හොඳට ගැටගහලා තියෙන, ඔබේ නොවන පැකේජ් ගනිද්දි පරිස්සම් වෙන්න කියල එයාර්පෝර්ට්වලදි පවා දැනුවත් කරනවා.

    ‘ඉංග්‍රීසි කාන්තාවක් කියන්නෙ කවුද කියන එකත් මට දැන් අමතක වෙලා තියෙනවා. ඇය සතුව දිව්‍යමය යහපත් බවක් තිබුන’.

    චාල්ස් ඩාර්වින් – බීගල් සිට ලියූ ලිපියක

    ‘වංශවතුන් ගැන අනුකම්පා කළ යුතුයි. ආදරයේදි ඔවුන්ට තිබුණු වාසි ඉතා අල්පයි. ඔවුන්ට කියන්න පුළුවන් ඔවුන් සුන්දර බිරිඳකගේ චුම්බනයක් බලාපොරොත්තුවෙන් දේවස්ථාන උද්‍යානයේ රැඳී ඉන්නවා කියල. ඒත් ඔවුන්ට කියන්න බෑ ඇය මට යටවෙලා, මගේ පිට පහුරු ගාමින් සිටියා කියල. මම මගේ ශුකානු ඇගේ පතුලටම විද්දා කියල..
    රොජර් මැක්ඩොනල්ඩ්
    මිස්ටර් ඩාවින්ස් ෂුටර්

    අපේ සම්බන්ධතා සහ ලිංගිකත්වය අතර මේ අතිශය ගැටලුකාරී තත්වෙ ගැන අපි නැවත සිතා බලන්න පටන් ගන්නවා නම් ඒකට හොඳම තැන තමයි චාල්ස් ඩාවින්.

    ඩාවින්ගේ විශිෂ්ට අධ්‍යයන විසින් නොදැනුවත්වම ශෘංගාර විරෝධී නැඹුරුවට සෑහෙන කාලයක් පවතින විද්‍යාත්මක මතුපිටක් සකස් කර දී තියෙනවා. කොයිතරම් විශිෂ්ටයෙක් වුනත් ඩාර්වින් සෙක්ස් ගැන නොදන්නා තරම වෙළුම් ගණන් ලියන්න පුළුවන්. මේ එයින් එකක් විතරයි.

    1859 දි On the Origins of Species මුද්‍රණය වෙද්දි ක්ලැසිකල් ඊරා එකට කලින් තිබුනු මානව ජීවිතය ගැන දැනගෙන හිටපු දේ ඉතා අල්පයි. පූර්ව ඉතිහාස යුගය විදිහට සැලකෙන මේ අවුරුදු 200,000 ක පමණ කාලය, ඒ කියන්නෙ මිනිසා ශරීරමය වශයෙන් නූතන නමුත් කෘෂිකර්මය හෝ ලේඛනය නොමැතිව වාසය කරපු කාලය කියන්නෙ අනුමාන අඩමාන තියරිවලින් පුරවන්න පුළුවන් කාලයක් විතරයි. ඩාර්වින් සහ තවත් අය විද්‍යාවේ සහ ආගම අතර ගැටගැහුනු තැන් ලිහිල් කරන්න වෙහෙසෙන කාලෙ වෙද්දි අපේ ඈත අතීතය ගැන තිබුනු හැම විශ්වාසයක්ම ආගමික ඒවට සීමා වුනා. ප්‍රයිමේටාවො ( අපි වඳුරො වානර‍යො අයිති වෙන ක්ෂිරපායි කාණ්ඩය) ගැන දැනුම තිබුනෙ ළදරු තත්වයක. මේ හින්ද ඩාර්වින් නොදැකපු විද්‍යාත්මක කාරණා දිහා බලද්දි අපිට තේරෙනවා මේ විශිෂ්ටයා අන්ධ වූ පැත්තත් එයාගෙ ඉන්සයිට්ස් තරම්ම අපිට වැදගත් අවබෝධයක් ලබා දෙනවා කියල.

    උදාහරණයක් විදිහට ඩාර්වින් ප්‍රශ්න කිරීමක් නැතුවම තෝමස් හොබ්ස් විසින් ආදි මානවයා ගැන දරපු මතවාදය බාරගත්තා. ඒ යුගයේ ජීවිතය මෘග, දුක්ඛිත,වේදනාකාරී, ප්‍රචන්ඩ සහ කෙටි එකක් කියන එක. මේ මතවාදය නූතන මිනිස් ලිංගිකත්වය විස්තර කිරීම දක්වාම ගමන් කරන්න ඩාර්වින් විසින් ඉඩ හැදුවා. පූර්ව ඉතිහාසික ලිංගිකත්වය ගැන පරිකල්පනය කරන්න කියපු ගමන් අපිට මතක් වෙන්නෙ මුගුරක් අතින් ගත්ත තඩි මිනිහෙක් ගෑනියෙක්ව කොන්ඩෙන් ඇදගෙන ගල්ගුහාවකට අරන් යනවා වගේ දර්ශනයක්.

    අපිට ඉස්සරහට බලාගන්න පුළුවන් මේ පූර්ව යුගය පිළිබඳ හොබ්සියානු අදහස් කොයිතරම් සාවද්‍යද කියන එක. ඒ වගේම ඩාර්වින් තෝමස් මැල්තුස් ගෙ කිසිම විදිහකින් ඔප්පු නොකළ අතීත මානව ජීවිතය ගැන තියරි එයාගෙ න්‍යාය ගොඩනැගීම පිණිස පාවිච්චි කළා. මේ නිසා ඩාර්වින්ට මේ පූුර්ව යුගය ගැන තිබුනෙ අධිනිශ්චය කළ දුකක්, ඛේදයක් වගේ හැගීමක්. එයාට වික්ටෝරියානු ජීවිතය වඩා උසස් කියන අදහස තිබුණ. මේ මූලික වැරදි වටහා ගැනීම වර්තමානය දක්වාම එන පරිණාමවාදී කියවීම්වලට පසුබිම් වෙලා තියෙනවා.

    මේ ප්‍රචන්ඩ පිරිමියා සහ තෝරනසුලු ගැහැණිය අතර නොනවතින නර්තනය ගැන නැරටිව් එක ඩාර්වින් විසින් ඉදිරිපත් කළ එකක් නෙමෙයි. ඒත් ඩාර්වින් මේ නැරටිව් එක ස්වභාවික සහ වෙනස් කළ නොහැකි එකක් විදිහට තහවුරු කරන්න ලොකු වැඩ කොටසක් කළා.
    එයා මෙහෙම ලියනවා,
    ‘ගැහැණිය, ඉතාම කලාතුරකින් හැරෙන්නට, පිරිමියා තරම් (ලිංගික ක්‍රියාවට) කෑදර නැත. ඇය පොළඹවා ගත යුතුය. ඇය ලැජ්ජාශීලියි. ඇය බොහෝ කාලයක් පිරිමියා මගහැර යන්නට උත්සාහ කරයි.’

    මේ කාන්තාවන්ගේ ප්‍රතික්ෂේප කිරීමේ චර්යාව බොහෝ ක්ෂීරපායී සතුන් අතර සංසර්ග ක්‍රියාවේදී දකින්න තිබුනත් ඒක මානවයන්ට කොහෙත්ම අදාල වෙන එකක් නෙමෙයි. ඒ වගේම අපිට බෙහෙවින් සමීප අනෙක් ප්‍රයිමේටාවො අතරත් මේ තත්වය දකින්න නෑ.

    ඉදිරි කොටසින් හමුවෙමු.

  • සෑම පුරවැසියෙකුටම බහු විවාහයට නිදහස!

    සෑම පුරවැසියෙකුටම බහු විවාහයට නිදහස!

    මුස්ලිම් ජාතිකයන් වෙනුවෙන් බහුවිවාහයට අවසර දෙන්නැයි අලිසබ්‍රි අධිකරණ අමාත්‍යවරයා ඉල්ලා තිබුන. ඒත් සරත් වීරසේකර, විමල් වීරවංස, උදය ගම්මන්පිල මේකට විරුද්ධ වෙලා තිබුන.

    ග.ගො ඥානසාරගේ කොමිසමේ වාර්තාව එනකල් මේ සංශෝධන නොකර ඉන්න ඇමති මණ්ඩලය තීරණය කරලා.

    වාසුදේව විතරක් නැගිටලා වෙනම සංස්කෘතීන් සඳහා වෙනම නීතීන් බලපාන්න පුළුවන් කියල වචනයක් දාලා. හැබැයි එකගෙයි කෑම කියන්නෙත් සිංහල බහුවිවාහ ක්‍රමයක්.

    ඇත්තටම මේ බහුවිවාහය වගේ දේකට රජය මැදිහත්වෙන්නෙ මොකටද? ස්ත්‍රියක් වේවා පුරුෂයෙක් වේවා වෙනත් ලිංගිකයෙක් වේවා තමන් කැමති කෙනෙක් හෝ කීපදෙනෙක් සමග විවාහ වෙන්න පුළුවන් කියල පිළිගන්න බැරි වෙන්නෙ ඇයි?

    ඒකෙන් කිසි කෙනෙකුට තමන්ගේ පරම එකම ප්‍රේමය පමණක් විවාහ කරගන්න තහනමක් පැනවෙන්නෙ නෑ. ඒ වගේම කැමති කෙනෙකුට දෙන්නෙක්, කැමති කෙනෙකුට පස්දෙනෙක් ආදී වශයෙන් විවාහ කරගන්න වුනත් පුළුවන්. කිසි කෙනෙකුගේ නිදහසට අවහිරයක් නොවන මේ වගේ තීරණයක් ගන්නවා වෙනුවට නෑ නෑ විවාහ වෙන්නෙ එක්කෙනත් එක්කයි වගේ තැනක රජයක් පෙනී ඉන්නෙ අහවල් කාරණයකටද?

    මේවට තමයි කියන්නෙ මිනිස්සුන්ගේ නිදන කාමරේ ඇඳ උඩටත් ආණ්ඩුව එනවා කියල. මේවා පුද්ගලික ප්‍රශ්න. රාජ්‍ය ප්‍රශ්න හෝ රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්තිවලට අදාල කාරණා නෙමෙයි.

    තමන්ට විවාහ විය හැක්කේ කී දෙනෙක් එක්කද කියල කියන්නත් ආණ්ඩුවක් ඕන කියන ජනතාවක් කොයිතරම් මෝඩද? තමන්ගේ ජීවිතය ගැන එබඳු වගකීමක් ගන්නවත් බැරි අය විවාහයකට සුදුසුද?

    ඇත්තටම මුස්ලිම් හෝ වෙනත් සංස්කෘතියක් වෙනුවෙන් පමණක් කියල නීති ගේන එක අන්තිම ප්‍රතිගාමී වැඩක්. නීතියක් රටකට පොදු වෙන්න ඕන. ඒ පොදුවීම ඇතුලෙ අර කියන සංස්කෘතීන්ගේ නිදහසත් ආරක්ෂා වෙන්න ඕන. මුස්ලිම් සංස්කෘතිය ගැන සලකලා රටේම බහුවිවාහවලට නීතියෙන් අවසර ලබාදීමයි සිද්ද විය යුත්තෙ. නැත්තං ඒක ජාතියක් විශේෂ කොට සැලකීමක් වෙනවා.

    බහු විවාහයක් අවශ්‍ය කෙනෙකුට ආගම මාරු කිරීම අනිවාර්යයක් වෙනවා. බහු විවාහයක් කරගෙන ඉන්න කෙනෙකුට ආගම මාරු කරන්න බැරි වෙනවා.

    රජයට විවාහය අදාල වෙන්නෙ දේපොල හා උරුමයන් සම්බන්ධ නීතිමය කාරණාවලදියි. ඒ වෙනුවෙන් ඕනෑම විවාහයක් බහුවිවාහයක් හැටියෙන් සලකලා ඒ සිටින දෙන්නා හෝ තුන්දෙනා හෝ කීපදෙනා අතර ඒවා බෙදී යා යුතු සාධාරණ ක්‍රමවේදයක් නිර්මාණය කරගැනීමයි කරන්න තියෙන්නෙ.

    බහු විවාහය සඳහා නිදහස රටටම ලබාදෙන්න කියන එකයි ජනතා ඉල්ලීම විය යුත්තෙ.

    ප.ලි – කොහොමත් ගෑස් නැතුව, ලයිට් නැතුව, කිරිපිටි නැතුව මේ රට යන අත හැටියට බහු විවාහය ආර්තික අතිනුත් ප්‍රායෝගික ක්‍රමයක්. තනි තනි පවුල් නඩත්තු වෙනවට වඩා ලොකු තනි පවුල් ඇතුලෙ සාමූහික පැවැත්ම පිරිවැය අඩු කරනවා. ජනගහනයත් අඩු කරනවා.

  • ඇරියස් නැති සමාජයක් ගැන පැතුමක්

    ඇරියස් නැති සමාජයක් ගැන පැතුමක්

    බෞද්ධ රටක හැදිලා, බෞද්ධ පාසලකට ගිහින්, sex ගැන, කොල්ලෙක් එක්ක සම්බන්ධකමක් පවත්වන්න ඕනේ විදිහ ගැන වෙනම අදහසක් මට ලංකාවෙදි තිබුනේ. ඉස්කෝලේ කාලේ, යාලුවෝ අතරේ ඇතිවෙන කතාබහකදි උනත්, කොල්ලෙක් එක්ක පවත්වන sex/ make out සම්බන්ධ අත්දැකීම් ගැන බෙදාගන්නේ නැති තරම්..

    ‘අනේ නෑ එයා හරි හොදයි, අතකින් වත් අල්ලන්නේ නැහැ’ කියන එක තමයි සමාජයේ පිලිගැනීම වෙනුවෙන් බහුලවම කියන දේ..එහෙම සමාජයක හැදුන මට, ඒ හණමිටි අදහස් සියල්ල සම්පූර්ණයෙන්ම වගේ කණපිට පෙරලුනේ ඇමෙරිකාවේ ආවාට පස්සෙයි..

    College එකට ගිය පලවෙනි දවසේම, hallway එකේ පොඩි පොඩි containers වල condoms දාලා තිබුනම ඕන කෙනෙක්ට ගන්න කියලා, මට ඒක හිතාගන්න බැරි තරමේ අලුත් අත්දැකීමක් උනා..

    sex කියන්නේ දරුණු අපරාධයක් නෙමෙයි කියන එක මට වැටහෙන්න පටන් ගත්තා.

    Sex ගැන විවෘත වීම තුලින් මනුස්සයෙක්ට ලැබෙන්නේ නිදහස සහ මානසික සුවය කියන එක මම කාලෙත් එක්ක තේරුම් ගත්තා.

    කෙල්ලෙක් sex ගැන කතා කරන එක ලංකාවෙ සමාජය තුල කැප නෑ, බැඳලා නැත්තන් කීයටවත් කැප නැහැ.

    කොල්ලෙක් හා සමානව, විවෘත ජීවිතයක් කෙල්ලෙක් ගත කරන එක, sex, masturbation වගේ මාතෘකා ගැන කතා කරන එක, ලංකාවෙ බහුතරයක් පිරිමින්ට වගේම ගෑනුන්ටත් දරාගන්න බැරි දෙයක්, අමුත්තක්, magic එකක්.

    Sex වලට මම කැමතියි, ඒක මගෙ ජීවිතේ මම ආසම සහ වැදගත්ම කොටසක් කියන එක මම පැකිලෙන්නෙ නැතුව පිලිගන්නවා. වෙන දෙයක් නිසා නෙමෙයි, එහෙම පිලිගන්න එකෙන් මම මට අවංක වෙනවා කියලා මම විශ්වාස කරනවා.

    තමන් කැමති කෙනෙක් එක්ක හෝ කීප දෙන්නෙක් එක්ක, ආස විදිහකට sex කිරීමෙ/ විදීමෙ අයිතිය හැම මනුස්සයෙක්ටම, ගෑනු පිරිමි බේදයකින් තොරව තිබිය යුතුයි කියන එක මම දැඩිව පිලිගන්න කාරණයක්..

    මිනිස්සු විදිහට අපි හැමෝටම sex තුලින් ලැබෙන මානසික සුවය වෙන කිසිම දේකින් ලබන්න බැහැ.

    ඒ කාරණේ අපි හැමෝටම එහෙම උනත්, ඒක අනුමත කරලා ඒ අත්දැකීම ඇත්තටම විදින්නෙ, අඩුම තරමේ ඇද උඩදි වත් තමන්ව restrict නොකර ඒ වින්දනය උපරිම ලබන්න දන්නේ ඉතාම පොඩි පිරිසක්, ගෑනු නම් ඇත්තටම නැති තරම්..

    ගැහැණියක් විදිහට, පිරිමියෙක් හෝ වෙනත් ලිංගිකයෙක් එක්ක ලිංගිකව එකතු වෙනකොට, ඒ කෙනාගෙන් තමන්ගේ ඇග ගැන තියෙන ආසාව, තමන්ව විඳින්න තියෙන නොරිස්සුම් කම දැනෙනකොට, ඒ හැගීමට ලෝබ නැහැ කියලා තමන්ට අවංක වෙමින් කිසිම ගැහැණියකට කියන්න පුලුවන් ඇති කියලා මම හිතන්නේ නැහැ, එහෙම කියනවා නම්, ඒ සාමාන්‍යය ගැහැණියක් වෙන්න බැහැ..

    ගොඩක් වෙලාවට එහෙම නොකියා ඉන්නවා නම් ඉන්නේ දාහක් කාරණා නිසා.. ආගම, සමාජයේ පිලිගැනීම වගේ මෙකී නොකී කාරණා!

    තමන්ව කුණු කොල්ලෙට දාලා, ඊට උඩින් අනිත් මිනිස්සු කියන දේවලුයි, ආගම කියලා ඔලුවට දාන දේවලුයි, මේ හැමදේටම මුල් තැන දෙන එකෙන් තමන්ට නැති වෙන්නේ තමන්වමයි, සිරකාරයෙක් වෙන්නේ තමන්ගේ ශරීරය ඇතුලෙමයි..

    ජීවිතේ කියන්නේ සතුට හොයන ගමනක්..

    සතුටයි ලිංගිකත්වයයි කියන්නේ එකට යන දෙන්නෙක්.

    සතුට තියෙන්නේ අත්හැරීම තුල කියලා බුදු හාමුදුරුවෝ උනත් දේශනා කලේ, සැප විදලා මිසක් ඊට කලින් නෙමෙයි!

    තමන් කවුද කියන එක තේරුම් අරන්, තමන් වෙනුවෙන් තීරණ ගන්න, ජීවිතේ විඳින්න..

    තමන් ජීවිතේ විඳිනවානම්, තව කෙනෙක් ජීවිතේ විඳින දිහා කුහකකමක් නැතුව බලන්න පුලුවන් වෙනවා..

    කෙල්ලෝ කොල්ලෝ ආදරේ කරන්න, ජීවිතේ විඳින්න බය නැති පරිසරයක උස් මහත් වෙනවා කියන්නේ දියුණු, ඇරියස් නැති සමාජයක හෙට දවස!


    ශේනි විජේසුන්දර

  • අයින්ස්ටයින්ගේ දෙවියෝ

    අයින්ස්ටයින්ගේ දෙවියෝ

    ඇමෙරිකාවේ විශ්ව විද්‍යාල වල දේශනා පවත්වන්න ගියහම ශිෂ්‍යයෝ අයින්ස්ටයින්ගෙන් නිතරම අහන ප්‍රශ්නයක් තිබුන.
    “ඔබ දෙවියන් අදහනවද?”

    “ඔව් මම නිතරම අදහන දෙවියෙක් ඉන්නව. ඒ තමා, ස්පිනෝසා”
    ස්පිනෝසා කියන්නේ,17 වන සියවසේ හිටපු ශ්‍රේෂ්ඨ හේතුවාදියෙක්.
    ස්පිනෝසා දෙවියෝ ගැන කියල තියෙන්නේ මෙහෙමයි.

    “මට යාඥා නොකරන්න
    මම ඔබට මෙසේ පවසමි. ලෝකය වෙතට ගිහින් හොඳින් ජීවිතය විඳින්න. ගී ගයන්න. මා මවා ඇති සියලු දේ භාවිතා කරමින් ජිවිතය ප්‍රීතිමත් කර ගන්න.

    අඳුරු,ශීතල ඔබ ගොඩ නැගූ එහෙත් මගේ දේවාල යැයි කියන තැන් වලට නොයන්න.
    මම ගැවසෙන්නේ කඳු මත, වන බිම් තුල, ගංගා වල, විල් වල, මුහුදු වෙරළ වගේ තැන් වලයි. මම ඒ තැන වල වසමින් ඔබට ආදරය හා දයාව පතුරවමි.

    ඔබේ දුක්ඛිත ජීවිතය මගේ කැමැත්ත අනුව ලැබුණු දෙයක් කියා මට දොස් නොපරවන්න. ඔබ පව් කාරයෙක් හෝ ඔබ කුමක් හෝ වරදක් කර ඇත හෝ ඔබේ ලිංගිකත්වය නරක දෙයක් හෝ කියා කිසි විටක නොකීවෙමි. ලිංගිකත්වය මම ඔබට දී තිබෙන ත්‍යාගයකි. එය හරහා ඔබට ඔබේ ආදරය ප්‍රකාශ කළ හැකිය. ඔබේ ඉහලම ආශාව,ප්‍රීතිය ප්‍රකාශ කළ හැකිය. මේ නිසා ඔවුන් ඔබව විශ්වාස කරන්නට පෙලඹවූ කිසිවක් ගැන මට දොස් නොපරවන්න.මට කිසිම සම්බන්ධයක් නැති පූජනිය ස්ත්‍රෝත්‍ර කීම නවත්වන්න. ඔබට මා හිරු නැගීම තුල,භුමි දර්ශනය තුල, ඔබගේ මිතුරාගේ දෑස් තුල දකින්නට නොහැකි නම් මා සොයා පොත් නොකියවන්න.

    කරුණාකර අනේ දෙවියනි, මම මේ කාර්යය කරන්නේ කෙසේද කියා නොඅසන්න. මට භය නොවන්න. මා සමග අමනාප නොවන්න. මා ගැන කරදර නොවන්න. මගෙන් ලැබෙන්නේ පිරිසිදු ආදරයම පමණි.

    මගෙන් සමාව නොයදින්න. සමාව ඉල්ලන්නට වරදක් සිදු වී නොමැත. මම ඔබව මැව්වා නම්, ඒ ජීවිතය ඔබේ ආශාවන්ගෙන්, සීමාවන්ගෙන්, හැඟීම වලින්, අවශ්‍යතාවන්ගෙන්, නොගැලපීම් වලින්, නිදහස් සිතුවිල්ලෙන් පුරවා ගන්න

    මම ඔබට දුන් යමක් ගැන ඔබ දෙන ප්‍රතිචාරයකට මට ඔබට දොස් පැවරිය නොහැකිය
    මම ඔබ මැව්වා නම්, ඔබ ඔබේ විදියට හැසිරුන විට මම ඔබට දොස් නගන්නේ කෙසේද?
    නරක විදියට හැසිරුණු මගේම දරුවන් සදහටම දැවි දැවී සිටිනු පිණිස ස්ථානයක් මට ඇති කළ හැකිද? එසේ කරන්නේ නම්, මම මොන විදියේ දෙවියෙක්ද?ඔබේ සගයින්ට ගෞරව කරන්න. ඔබ අකමැති දෙයක බලෙන් නිරත නොවන්න. මම ඔබට කියන්නේ, ඔබ ඔබේ ජීවිතයට අවධානය යොමු කරන්න කියායි. නිතරම සෝදිසිය ඔබේ මාර්ගෝපදේශකයා කර ගන්න.

    මගේ දරුවනි,මේ ජීවිතය පරීක්ෂණයක් නොවේ. මිට ඉහල ලොවකට යාමට සාදා තිබෙන පියවරක් ද නොවේ. මෙය ස්වර්ගයට යාමට පෙරහුරුවක් හෝ පුර්විකාවක් ද නොවේ. මේ ජීවිතය තනිකරම මෙතන තිබෙන්නෙකි. ඔබට ඇවැසි සියලු දේම එහි ඇත.

    මම ඔබ මේ ලෝකයට මුදා හැර ඇත්තේ නිදහස් ජිවිතයක් සඳහාය. මෙහි ත්‍යාග හෝ දඬුවම් නොමැත. පව් හෝ පින් නොමැත. කිසිවකු ලකුණු නොදමයි. කිසිවකු වාර්තා පවත්වා ගෙන නොයයි. ඔබට ඔබේ ජීවිතය ඔබ අතින් නිර්මාණය කර ගැනීමට නිදහස ඇත. එය ස්වර්ගයක් හෝ අපායක් කර ගත යුත්තේ ඔබමය.

    පර ලෝකයක් තිබේ යැයි කියා කීමට මට නුපුළුවන. නමුත් මට ඔබට උපදෙසක් දිය හැකිය. එනම්, එබඳු පරලොවක් නැතැයි සිතා ජිවත් වන්න. එසේම ඔබට ප්‍රීති වීමට, ආදරය කිරීමට , පිට වීමට ඇති එකම අවස්ථාව මෙයයි සිතා ජිවත් වෙන්න.

    පරලොවක් කියා දෙයක් නොවේ නම් ඔබ මා ඔබට දුන් අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගෙන ඔබේ ජීවිතය ප්‍රීතියෙන් ගත කරනු ඇත. එසේ තිබෙනවා නම්, ඔබ මේ ලොවේ දී වැරදි කරාද, හරි දේවල් කරාද කියා නොඅසන බවට සහතික වෙමි. හැබැයි, මම මෙසේ අසමි. ‘ඔබ ඒ ජිවිතය කැමැත්තෙන් ගත කළාද ? ඔබ විනෝද වුනාද? ඔබ වැඩියෙන්ම ප්‍රීතිය ලැබුවේ කුමකින්ද? ඔබ උගත්තේ මොනවාද?

    මාව විස්වාස කිරීමෙන් වලකින්න. විශ්වාස කිරීම යනු අනුමාන කිරීමයි, හිතළු මවා ගැනීමයි. මට වුවමනා ඔබ මාව විශ්වාස කිරීම නොවේ. ඔබ ඔබව විශ්වාස කරන තැනකට පත් කිරීමයි. ඔබ ඔබේ ආදරවන්තයා හෝ ආදරවන්තිය සිප ගන්නා විට, කුඩා දියණිය රෙදි පොරවා සයනයේ තබන විට, මුහුදේ නාන විටදී ඔබ ඔබේ බල්ලා ගේ ඇඟ ආදරයෙන් පිරිමදින විට මා ඒ අසල සිටින බව ඔබට දැනිය යුතුය.

    මට ස්තුති නොකරන්න. තමන් ගැන උජාරුවෙන් හිතන දෙවියෙක් ලෙසද ඔබ මා ගැන සිතන්නේ?
    මට මේ ස්තුති කතා අසා එපා වී ඇත. ඒවා ලැබීමෙන් වෙහෙසට ද පත්වී ඇත. ඔබට මට කෘතගුණ දක්වන්නට අවශ්‍යමද?එසේ නම්, ඔබ ගැන, ඔබේ සෞඛ්‍යය ගැන, ඔබේ සම්බන්ධතා ගැන, ලෝකය ගැන සැලකිලිමත් වීමෙන් එය ඔප්පු කරන්න. ඔබ ඔබේ ප්‍රීතිය පල කරන්න. මට ප්‍රසාදය පල කළ යුත්තේ එලෙසටය.

    මා ගැන ඔබට උගන්වා තිබෙන දේවල් ගිරවකු මෙන් පුනරුච්චාරණය නොකරන්න.
    ඔබට තව අශ්චර්යයන් කුමකටද? තව පැහැදිලි කිරීම් කුමකටද?

    සහතික විය හැකි එකම දේ ඔබ දැන් මෙලොවේ රැඳී සිටින වගයි. ඔබ ජිවත් වෙන වගයි. ඉතින් මේ ලෝකය අශ්වර්යයන්ගෙන් පිරී පවතින බව එයින්ම සිතන්න.


    උපසේන හේවගේ

  • සමලිංගික ප්‍රජාව ඉස්ලාමය වැළඳගනී

    සමලිංගික ප්‍රජාව ඉස්ලාමය වැළඳගනී

    (‍ඉකොනොමිස්ට් සඟරාව)

    ලංකාවෙ අශ්ශීල දේවල් තහනම් කරන්න අලුතෙන් නීති ගේන්න හදනවා. අලුතෙන් සදාචාරය රකින්න හදනවා. ඒත් මේ වෙද්දි අරාබියෙ ඒ නීති වෙනස් කරන්න අරගල කරනවා. ඒ කියන අශ්ශීලත්වය ඉතිහාසයේ උරුමයක් විදිහට නැවත කියවනවා. සදාචාරවාදී රෙජීම පාලනයන්ට විරුද්ධව ලිංගික කැරලි ක්‍රියාත්මක වෙනවා.

    අපි පස්සට යද්දි අරාබියත් ඉස්සරහට යනවා.

    දශක ගානක් තිස්සෙ මැදපෙරදිග රෙජීම් විසින් කිව්වෙ සමලිංගිකත්වය බටහිර දෙයක් කියල. ඒක සදාචාර විරෝධීයි කියල. අද වෙනකොට මේ ගැන සමලිංගික සමාජ ක්‍රියාකාරීන් තමන්ගේ විරෝධය පලකරනවා. හොමෝෆෝබියා හෙවත් සමලිංගික විරෝධයයි ඇත්තටම බටහිරින් ආපු සංකල්පයක් වෙන්නෙ. ඒක එන්නෙ පියුරිටන්වාදී යුරෝපීයන්ගෙන්. ඒක හින්දයි ටියුනිසියානු සමාජ අරගලකරුවන් යටත්විජිතවාදී නීති අකුලන්න කියල සටන් කරන්නෙ. ප්‍රංශ ජාතිකයන් විසින් අවුරුදු සීයකට කලින් තමයි සමලිංගිකත්වය තහනම් කරන නීති මැදපෙරදිගට හඳුන්වා දුන්නෙ කියල ඒ අය පෙන්වා දෙනවා. ඉස්ලාම් ශිෂ්ටාචාරයේ තිබුණු විවෘතබව නැති කළේ ඔවුන් කියල රාමි කූලි කියන ටියුනිසීයානු සමාජ ක්‍රියාධරයා කියනවා.

    ඉතිහාසය කියන්නෙ සංකීර්ණ ක්‍රියාවලියක්. හැමකාලයකම වගේ විවිධාකාරයෙන් අන්තගාමීත්වය පැවතුනා. නමුත් ඉතිහාසයේ අරාබි පාලකයන් විසින් සෙක්ස් සම්බන්ධ වඩා ලිබරල් පිළිවෙත් පවත්වාගෙන ගිය යුගයන් මේ ක්‍රියාකාරීන් විසින් සළකුනු කරලා පෙන්නනවා. උදා විදිහට කාලිෆ් අමීන් නැමැති 19වන සියවසේ බැග්ඩෑඩයේ පාලකයාට සිටි පිරිමි පෙම්වතා ගැනත් ඒ කාලයේ සමලිංගික කවීන් උත්කර්ෂයට නංවා ඇති අන්දමත් ඔවුන් පෙන්වා දෙනවා. ඒ වගේම ‘මුජුන්’ නැමැති කාමලෝලී කුනුහරුප විදිහට හඳුන්වන කවි සම්ප්‍රදායකින් ඔවුන් කවි උපුටාගනිමින් ගායනා කරනවා. 19 වෙනි සියවසේ මැදපෙරදිගින් වැඩි කොටසක් පාලනය කළ ඔටෝමන් අධිරාජයා ඇමරිකාවට සහ බ්‍රිතාන්‍යයට පෙර සමලිංගිකත්වය නීතියෙන් වරදක් නොවන වග ප්‍රකාශ කළ බවත් මේ අය පෙන්නලා දෙනවා.

    ‘ඒ කාලෙ ඔයාට ඕන නම් ගැහැණියක් සමග නැත්නම් පිරිමියෙක් සමග ලිංගිකව හැසිරීමේ නිදහස තිබුන’

    අප්‍රිකානු පළමු සමලිංගික සංවිධානය වන අබු නවාස් ආයතනයේ සංක්‍රාන්ති ලිංගික නිර්මාර්තෘ කියනවා. මේ සංවිධානයේ නම පවා ප්‍රකට අරාබි සමලිංගික කවියෙකුගේ නමකින් ගත්තක්.

    ‘ඒ කාලෙ පිරිමි හිටියා ගැහැණු වගේ අඳින පළඳින සහ ජීවත් වෙන. අද වගේ කාටවත් ඒක ප්‍රශ්නයක් වුනේ නෑ’

    මේ අතර 13 වෙනි සියවසේ අහමඩ් අල්-ටිෆාෂි කියන අරාබි සෙක්සොලොජිස්ට් කරපු කතා සහ කවි එකතුවට බේරූට් පුස්තකාලවල ඉල්ලුම වැඩිවෙමින් යනවා. ඔහු කියන විදිහට ශිෂ්නය යෝනියකට වඩා ගුද සංසර්ගය පිනිස නිර්මාණය වුනු හැඩයක්. සම්භාව්‍ය සහ ඔටෝමන් යුගයේ කවිවල පිරිමි පිරිමි ආදරවන්තයන් ගැන බොහෝ තැන්වල සඳහන්වන අතර මේ සමලිංගික කණ්ඩායම් විසින් දැන් ගැහැණු ගැහැණු ප්‍රේමයන් පිළිබඳ කවිත් අතීතයෙන් අරන් ඉස්මතු කරන්න පටන් අරගෙන තියෙනවා.

    ‘අනූවක් වන්දනා අතර අපි කෙතරම් ඇතිල්ලෙන්න ඇත්ද සොයුරිය
    ශිෂ්න මුණ්ඩයක් ඇතුල්වනවාට වඩා ඒ කෙතරම් ප්‍රීතීමත්ද අදෘෂ්‍යමානද?’
    එක කවියක එහෙම තියෙනවා.

    ‍සමලිංගික කවි විතරක් නෙමෙයි මේ පුනරුදයට ලක්වෙමින් තියෙන්නෙ. මුහම්මද් ඉසායි කියන ‘කුයර්’ නර්තන ශිල්පියා මේ වෙද්දි කයිරෝ සහ බේරුට්වල කලක ප්‍රකටව තිබුනු පිරිමි බෙලි ඩාන්ස් සම්ප්‍රදායන් නැවත අවදි කරනවා. පිහාටු මාල සහ යට ඇඳුම් පිටින් එයා මේ නැටුම් ටියුනිසියාවෙ ක්ලබ් වල නටනවා.

    ‘පිරිමින්ට තමන්ගේ කාන්තා අර්ධය ප්‍රදර්ශනය කරන එක සාමාන්‍යයක් වෙලයි තිබුනෙ. ඒක සතුටක් වගේම කලාවක්’ එයා කියනවා.මේ අතර සමහර ක්‍රියාකාරිකයන් නීතිය පැත්තෙන් අධ්‍යනය කරනවා. එතනදි පැරණි නීති ක්‍රමවල විශාල පරස්පරයන් හඳුනාගෙන තියෙනවා. සම්භාව්‍ය ජූරිය විසින් අනිවාර්යෙන්ම කුරානයේ පැහැදිලිව දක්වා ඇති ගුද සහ මුඛ සංසර්ග තහනම පෙන්වා දෙනවා. ඒත් මේක අදාල වෙන්නෙ කොයිතරම් ගැඹුරකට ශිෂ්නය ගියොත්ද කියන එක ගැන විවාද පැවතිලා තියෙනවා. ෂියා මුස්ලිම් ග්‍රන්ථවලට අනුව චර්මඡේදනය කළ සීමාව පහුවුනොත් තමයි මේක පාපයක් වෙන්නෙ. ඒත් ජිහාඩ්වාදීන් මේ වෙද්දි නබිතුමා විසින් කියා ඇති පරිදි කියල සමලිංගිකයන්ව වහලවල් උඩින් බිමට අතාරිනවා. ඒත් ඉතිහාසෙ කිසිම තැනක මේ විදිහට ඒ වගන්තිය මතුපිට අර්ථයෙන් ක්‍රියාත්මක වෙලා නෑ.

    මේ විදිහට සමලිංගික ප්‍රජාව නැවත ඉස්ලාමය වැළඳගැනීම ගැන විවේචන තියෙනවා.

    බොහොමයක් ස්ත්‍රීවාදින් නිරාගමිකයන්. මුස්ලිම් පූජකයන් පුරුෂාධිපත්‍යයේ සංකේත විදිහටයි ඒ අය දකින්නෙ. නමුත් අරාබි පාලකයන් අතින් අත්අඩංගුවට පත්වෙන, වධ හිංසාවට සහ වාරණයට ලක්වෙන සමලිංගිකයන් වෙනුවෙන් ඒ අය සහයෝගය දක්වන්න, ඉදිරිපත් වෙන්න මේ පිරිස් කොයිවෙලාවකවත් මැලිවෙන්නෙ නෑ.

    ‘ඉස්ලාම් දහම නෙමෙයි ප්‍රශ්නය. ඒ දහමේ නාමයෙන් අපිවත් මැදපෙරදිගත් පාලනය කරන්න එන පීඩක රෙජීමයන් තමයි ඇත්ත ප්‍රශ්නය’

    ලෙබනනයේ මානව අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ පර්යේෂිකාවක් වන රාෂා යූන්ස් ප්‍රකාශ කරනවා.
    ඉස්ලාමය එහෙම නම් බුද්ධාගම කොහොම ඇද්ද?

  • සෙක්ස් කියන්නෙත් නිවනක්

    සෙක්ස් කියන්නෙත් නිවනක්

    අද වප් පෝය දවස. පෝය කියන්නෙ හරි ලස්සන දවසක්. ඒ දවස වෙන්වෙලා තියෙන්නෙ ආධ්‍යාත්මික දේවල් ගැන හිතන්න. විශේෂයෙන්ම බෞද්ධාගමේ පෝය කියන්නෙ ශීලයෙන් සමාදන් වෙන දවස.

    මේ ආධ්‍යාත්මික හැඟීම අපි දෙන්න පුරුදු වෙලා තියෙන්නෙ සෙක්ස්වලින් වැළකීම මත. ඒ දවසෙ ඉන්ද්‍රිය පිනවීම පාලනය කරන එක තමයි ශීලයේ මූලික අදහස. බුද්ධාගමේ අද දකින්න තිබුනට ඇත්තටම මේක ක්‍රිස්තියානි අදහසක්.
    ශාන්ත පාවුළු කියනවා මෙහෙම.

    ‘ශරීරය ආශා කරන දේ ආධ්‍යාත්මයට විරුද්ධයි. ආධ්‍යාත්මය ආශා කරන දේ ශරීරයට විරුද්ධයි’

    මේක තමයි බෞද්ධ ක්‍රිස්තියානි ශීලයේ පදනම. ශරීරයේ ආශාව පාලනය කිරීම හරහා ආධ්‍යාත්මයට ළංවීම. ඒත් මීට පටහැණි තන්ත්‍ර වගේ බෞද්ධ සම්ප්‍රදායන් තියෙනවා. ඉන්ද්‍රිය පිනවීම හරහා මෝක්ෂය ලැබීම තන්ත්‍රවල කතා කරනවා. මේ වෙද්දි ඒක විද්‍යාත්මකව සනාථ වෙලා තියෙනවා.

    සෙක්ස් කරද්දි නිර්වාණය අවබෝධ වුනා වගේ, නැත්නම් ස්වර්ගය මොහොතකට දැකබලාගත්තා වගේ හැඟීමක් සෙක්ස් කරපු ඕනම කෙනෙකුට දැනිලා තියෙනවා. අපි මේක නිවන කියල කියන්නෙ නෑ. ඒත් ඒ ආශ්චර්යමත් මොහොතෙදි අපි මෙහෙම කියනවා.

    ‘ohh god!!’
    ‘Jesus Christ’

    අපි මේ අසිරිමත් ආස්වාදය විඳින්නෙ අපේ හෝමෝනවලට පිංසිද්ද වෙන්න.

    මේ විමුක්තිදායක හැඟීම ගැන ඩියුක් සරසවියෙන් පරීක්ෂණයක් කළා. ඒ අය මේ පර්යේෂණයෙන් හොයාගත්තා සෙක්ස් කිරීමෙදි අත්විඳින මේ ගැඹුරු තෘප්තිය ආගමික අත්දැකීමකට සමානයි කියල. ඒ කියන්නෙ අපි ධ්‍යාන, ඵල, මෝක්ෂ, විමුක්ති, ස්වර්ග කියන ස්වරූපයේ අත්දැකීමක්ම තමයි සෙක්ස්වලින් ලැබෙන්නෙත් කියන එක. සෙක්ස් කියන්නෙ ආධ්‍යාත්මික මාර්ගයක් කියන එක.

    මේකට හේතුවෙන්නෙ අපේ ශරීර‍යේ ඔක්සි‍ටොසින් කියන හෝමෝනය. හොඳ සංවාසයකට පස්සෙ ඇතිවෙන පාවෙනසුලු ගතිය ඇතිකරන්නෙ මේකෙන්. ඒකට කියනවා ලව් හෝමෝනය කියලත්. මේ හෝමෝනයට පුළුවන් අපිට සෙක්ස්වලට පස්සෙ ගැඹුරු ආගමික හැඟීමක් ඇතිකරන්න.

    අපිව දෙවියන්ට සමීප කරන්න.

    කවුරු හරි ඔයාගෙ ශිෂ්නය උඩින් වාඩිවෙලා, ඒක ප්‍රාණවත් වෙලා ඔක්සිටොසින් හොඳින් ශ්‍රාවය වුනොත් ඔයාට,

    Ohh God!!

    කියල කියවෙන තෘප්තිමත් හැඟීම ඇතිවෙන්නෙ මෙහෙමයි. මේ ගැන කරපු පර්යේෂණයෙදි එක කණ්ඩායමකට ඔක්සිටොසින් ලබාදුන්නු අතර අනෙක් කණ්ඩායමට ප්ලෙසිබො (ව්‍යාජයක්) ලබාදුන්නා. ඔක්සිටොසින් ලබාදුන් පිරිස අධ්‍යාත්මික ගැඹුරු දේවල් ගැන කතා කරන්න පටන් ගත්තා. භාවනා කරද්දි සිද්ද වෙන්නෙත් මේ ඔක්සිටොසින් නිදහස් කරන එක. සෙක්ස් කරද්දි සිද්ද වෙන්නෙත් ඒකමයි.

    ආධ්‍යාත්මිකත්වය සහ භාවනාව නිරෝගී ජීවිතයකට උදව්වෙනවා කියන එක පර්යේෂණ මගින් ඔප්පු වුනු දෙයක්. ඩියුක් සරසවිය මේ පර්යේෂණය කළේ ආධ්‍යාත්මික අත්දැකීම් ලබාදෙන්න උදව්වෙන අපේ ශාරීරික පාර්ශ්වය ගැන හොයලා බලන්න. ශරීරය බැහැර කිරීම හා සමානවම ශරීරය තෘප්තිමත් කිරීමෙනුත් සමාන විමුක්තියක් ලැබිය හැකිබව පෙනී ගියේ මෙතනදි.

    ඉතින් පෝයට පන්සල් යන්න බැරි අයට පුළුවන් ඇඳ පන්සලක් කරගන්න. ඉඳුරන් වන්දනාවක යෙදෙන්න. පංචේන්ද්‍රියන් විකසිත කරන්න. ආදරයෙන් අනුරාගයෙන් වෙලෙන්න. ඒ ගින්නෙන් ආත්මාර්ථය දවන්න. ඔක්සිටොසින් වැස්සක නැහැවෙන්න.

    ඒ දිව්‍යමය මොහොතේ සමවත් සුවය විඳින්න. පෝය කියන්නෙ ආධ්‍යාත්මික දවසක්.

  • අදහන ආගමෙන් හෙලිවන සෙක්ස් රහස

    අදහන ආගමෙන් හෙලිවන සෙක්ස් රහස

    මේ දවස්වල ආයිමත් මහමෙව්නාවෙ උන්නාන්සෙ කෙනෙක් නළුනිළියො අපාගත වෙනවා කියල බණක් දේසනා කරනවා. ඒක බුදුන් දේසනා කරලා තියෙන්නෙ තාලපුට සුත්‍රයෙලු. යෝධාජීව කියල තවත් සූත්‍රයක බුදුන් කියනවා රණවිරුවො ඔක්කොම අපාගත වෙනවා කියල. ඔය වගේ තව විකාරසහගත ගොඩක් කතන්දර සුත්‍ර පිටකෙ එනවා. ඒ හින්ද බුදුන් කිව්වා කියල වුනත් දෙයක් පිළිගන්න එක බුද්ධ දේසනාවට එකඟ නෑ. බුදුන් කිව්වත් අපිටත් හිතලා බලන්න වෙනවා.

    බුදුන් මේ දේවල් කිව්වා වෙන්න පුළුවන්, බුදුන් කිව්වා වගේ ආනන්දට ඇහුනා වෙන්න පුළුවන්, එක එක අය අතින් එකතුවුනා වෙන්න පුළුවන්, එහෙම නැත්තං අපේ අද කාලෙ තේරුම් ගැනීමට ඒක අහුනොවෙනවා වෙන්න පුළුවන්. කොහොම හරි අනිත් හැම ආගමකම වගේ බැහැර කළ යුතු විහිලුසහගත කරුණු බුද්ධාගමෙත් තියෙනවා.

    බුදුන්ගේ දහම කියන්නෙ කොහොමත් සසරින් මිදීම, ලෞකික ජීවිතයෙන් ගැලවීම වෙනුවෙන් දේශනා කරන දහමක්. බුදුන් තමන්ගේ දරුවා බිරිඳ සහ රාජ්‍ය වගකීම අත්හැර යනවා. සියල්ල නැති කිරීමෙන් ලබන නිර්වාණයක් දේශනා කරනවා.

    ලංකාවෙ ගැමියා විසින් බුදුදහම තමන්ගේ ප්‍රායෝගික ජීවිතේට හරියන්න නිර්මාණය කරගත්තා. බුදුදහම ඇදහිල්ලක් බවට පත් කරගත්තා. යන්ත්‍ර මන්ත්‍රවලට පාවිච්චි කළා. බුදුන්ගේ නිවන ලබාගත නොහැකි තරම් ඈතකට තල්ලු කළා. බණටත් ඒ දවස්වල කියන්නෙ දෙව්මිනිස් සැප කෙළවර අමා මහ නිවන් සැප ලබන්න කියල. ඒකත් සැපක්. හැබැයි ඒක විඳින්න තියෙන්නෙ අනිත් සැප ඔක්කොම ලබලා පස්සෙ කරන්නම දෙයක් නැති තැනදි. ඒ වගන්තියට තමයි ලංකාවෙ ‍බෞද්ධයො සාදුකාර දුන්නෙ.

    ඒත් අලුතෙන් එන මූලධර්මවාදී කල්ලි සූත්‍ර පිටකයෙ එක එක යටගිය කොටස් ඉස්සරහට අරන් එන්න ගන්නවා. නිවන මේ ආත්මෙම ලබන්න දායකයන්ව පොළඹවනවා. ඒ අයගෙ ගිහි ජීවිත දැඩිව හික්මවන්න ගන්නවා. බෞද්ධ කල්ට් ඇතිවෙන්නෙ එහෙම.

    ආගමක් කියන්නෙ කලාවක්. ඉතින් ආගමයි කලාවයි අතර තියෙන්නෙ එකිනෙක අතර තරගයක්. කලාව වාරණය කිරීම උඩයි ආගම පවතින්නෙ. මෙතනදි කලාව කියන වචනෙට වඩා සුදුසු වෙන්නෙ ඉන්ද්‍රිය පිනවීම කියන එක. ආගම කියන්නෙ ඉන්ද්‍රිය පිනවීමට තහංචි පැනවීම. ඒකත් ආස්වාදය ලබන විදිහක්. සරලවම කිව්වොත් ආගම පවතින්නෙ සෙක්ස් තහනම් කිරීම උඩ. කලාව පවතින්නෙ සෙක්ස් නිදහස් කිරීම උඩ.

    මේක ඕනම ආගමකට පොදු යතාර්ථයක්.

    අපි ‍මෙච්චර කල් විශ්වාස කළේ ආගම් විසින් මනුස්සයාගෙ ලිංගිකත්වය වාරණය කරනවා කියල. ආගමික පූජකවරුන් තමන්ගේ දේශනාවලදි නිරය ගැන දේවල් කියල බයවැද්දීමෙන් මිනිස්සුන්ගෙ ලිංගික ආශාවන් බලහත්කාරී විදිහට යටපත් කරනවා කියල. සංස්කෘතික කාරණයක් විදිහට ඒක එහෙම වෙනවා. පවුල්වල දැඩි ආගමිකත්වය දරුවන් තුල ලිංගික දේ ගැන වරදකාරීත්වයක් සහ යටපත් කිරීමක් ඇති කරනවා. ඒක ඇත්ත.

    ඒත් ඇරිසෝනා විශ්ව විද්‍යාලයේ සමාජ පර්යේෂකයෙක් වන ජෝර්ඩන් ඩබ් මූන් කරපු පර්යේෂණ අනුව පේන්නෙ ලිංගික වශයෙන් අඩු උවමනාවක් දක්වන අය විසින් ආගම් දැඩිව වැළඳගන්නවා කියන එක. ඒ කියන්නෙ ඇත්තටම ආගම කියන්නෙත් ලිංගික තෝරාගැනීමක් කියන එක. තව විදිහකට කිව්වොත් ආගම කියන්නෙත් ප්‍රජනන උපායමාර්ගයක්, ස්ට්‍රැටජියක්.

    මෙතනදි අපිට තේරුම් ගන්න වෙනවා සෝෂියොසෙක්ෂුවලිටි කියන අදහස. මේ කියන්නෙ කවුරුන් හෝ කැපවුනු එක් සම්බන්ධතාවයක් වෙනුවට විවිධ ලිංගික සම්බන්ධතා පැවැත්වීමට ඇති නැඹුරුව. මේ නැඹුරුව නැත්නම් ආශාව අඩු අය, ඒ සම්බන්ධ සීමාවන් ඇති අය වඩාත් ආගම්වලට නැඹුරු වෙනවා. ඒ කියන්නෙ ලිංගික ආස්වාදය වැඩියෙන් ලබනු රිසි අය වෙතින් ආගම් ප්‍රති‍ක්ෂේප වෙනවා. ඒ ආශාව අඩු, හැකියාව අඩු අය විසින් ආගම් බදාගන්නවා. මෙතනදි වැදගත් දේ ආගම් විසින් මිනිස්සුන්ව එහෙම කරනවා නෙමෙයි, එහෙම මිනිස්සු විසින් ආගම් තෝරගන්නවා කියන එක අනාවරණය වීම.

    විවාහය හරහා තමන්ගේ දරු පරපුරක් හදාගැනීම ගැන දැඩිව හිතන අය ආගම්වලට වඩා නැඹුරු වෙනවා. ඒකට හේතුව ආගම් විසින් විවාහයේ ලිංගික සීමා අවධාරණය කරන එක. මේ නිසා තමන්ගේ බිරිඳ අන් අයෙකු සමග යහන්ගතවීමෙන් තමන්ගේ නොවන දරුවන් ලැබීමේ බය අවම කරනවා. ඕනම ආගමක කාන්තාවට විශේෂයෙන් ලිංගික සීමා පැනවෙනවා. දරුවන් හැදීම සම්බන්ධයෙන් ගත්තම දීර්ඝ කාලීන කැපවුනු සම්බන්ධයක් කාන්තාවකගේ පැත්තෙනුත් බලාපොරොත්තු වෙනවා. මේ නිසා ඇයත් පිරිමියාගේ අයාලේ යාම සීමා කිරීම පැත්තෙන් කල්පනා කරලා මේ ඇදහිල්ලට එකතුවෙනවා. ආගම හරහා නොදැනීම දෙන්නාටම ආරක්ෂාකාරී හැඟීමක් ඇති කරනවා. තමන්ට කියාගන්න බැරි දේ පූජකයා විසින් කියනවා. ඒ ආචාර ධර්මය රකින ප්‍රජාවක් මුනගැහෙනවා. ආගමික ප්‍රජනනය නැත්නම් රිප්‍රොඩක්ටිව් රිලි‍ජියොසිටි කියන්නෙ මේකට. අනාගත පරපුර බිහිකිරීම වෙනුවෙන් ආගමික වෙන එක. මෙතනදි වැදගත්ම දේ වෙන්නෙ අනෙකාව තමන්ට අවශ්‍ය විදිහට පාලනය කරගන්න පුළුවන් උපක්‍රමයක් ආගම තුලින් සැපයෙන එක. ඉතින් තාත්තෙක් හෝ අම්මෙක් විදිහට අනෙකාගේ ලිංගිකත්වය සීමා කිරීමේ උවමනාව ඇති අයගෙ තෝරාගැනීමක් ආගම කියන්නෙ.

    මේ ප්‍රජනන උවමනාව නැත්නම් තමන්ගේ පරපුරක් බිහිකිරීමේ ආශාව අඩු අය තමයි වඩාත් නිර්මාණශීලී, තමන්ගේ අභ්‍යන්තරය ගවේශණය කරන ආකාරයේ ජීවිත ගතකරන්නෙ කියන එකත් මේ පර්යේෂණයෙදි ජෝර්ඩන් මූන්ගෙ කණ්ඩායම සොයාගත්ත දත්තවලින් කියවෙනවා. අනිත් පිරිස ආගමික වීම ඇතුලෙ තමන්ව කැපකරනවා.

    ඉරොටොෆෝබියා හෙවත් ශෘංගාරභීතිකාවෙන් පෙළෙන අයත් දැඩිව ආගම් වැළඳගන්නවා. මේ ශෘංගාරභීතිය ඇතිවෙන්න විවිධාකාර දේවල් හේතුවෙන්න පුළුවන්. කුඩා අවධියේ මුහුණදුන් ලිංගික පීඩාවන්, ලිංගික කාරණා නිසා ලැජ්ජාවට පත්වීම්, ලිංගික දුර්වලතාවයන්, දැඩිලෙස විශ්වාසය පළුදුවීම් ආදිය මේ අතර තියෙන්න පුළුවන්. මේ ඉරොටොෆෝබියාවෙන් පෙළෙන අය තමයි කවුරුන් හෝ නිරුවතින් ඉන්නවා දැකපු ගමන් කලබල වෙන්නෙ. ජනාධිපතිට ලියුම් ලියන්නෙ. මේ භීතිකයනුත් දැඩිව ආගම්වල එල්ලෙනවා.

    තුන්වෙනි කාණ්ඩය තමයි ස්වපීඩකකාමීන්. මැසොකිස්ට්ලා. තමන්ව පීඩාවට පත්කිරීමෙන් ලිංගික තෘප්තියක් ලබන පිරිස්. සිංදුවක්, නර්තනයක් විඳින්න නොදී තමන්ව බැඳ තබාගැනීමෙන් ආස්වාදයක් ලබන්නෙ එහෙම අය. මැසොකිසම්වල තියෙන ප්‍රධාන ලක්ෂණ හයම ආගමික භක්තියෙ තියෙනවා. එක, ආදරයේ ප්‍රභේදයක් වීම. ආගම් ඇතුලෙ ප්‍රේමය, මෛත්‍රිය කියන නම්වලින් හඳුන්වන්නෙ මේ ලක්ෂණය. ආගම එන්නෙ ලිංගික ආදරයට විකල්පයක් විදිහට. දෙක, දඬුවම් ලැබීමේ ආශාව. පවට දඬුවම් ලැබීම, ආශාව බැඳතබා ගැනීම, අපාගතවීම ආදියෙන් කියවෙන්නෙ මේ උවමනාව. තුන, අනාගතයේ වඩා හොඳ තෘප්තියක් බුක්ති විඳීමේ ආශාව. හතර, දුර්වලයා වෙනුවෙන් සැකසුනු ක්‍රමයක් වීම. පව්කාරයො, නැත්නම් කරුම ගෙවන මිනිස්සු කියන අර්ථ හැදෙන්නෙ මේක ඇතුලෙ. පහ, ආත්මාර්ථයෙන් ගැලවීම. හය, අනුන් වෙනුවෙන් පාවිච්චි වීම හෝ කැපවීම.

    මේ කාරණා හය උඩ තමයි මැසොකිසම් නැත්නම් ස්වපීඩකකාමය පවතින්නෙ. ආගම් භක්තිය පවතින්නෙත් හරියටම ඔය කාරණා මතමයි. මේ නිසා ස්වපීඩකකාමීන් ගොඩකුත් ආගම් බදාවැළඳ ගන්නවා.

    මේ විදිහට කාණ්ඩ තුනක පිරිස් විසින් ආගම ස්ට්‍රැටජියක් විදිහට තෝරගන්නවා. ඒ අය වෙනුවෙන් ඒක පැවතිය යුතුයි. මෙතනදි නරක තත්වය වෙන්නෙ මේ අවශ්‍යතා ඇති පිරිස ඉක්මවා අනිත් අයගෙ ජීවිතයට බලපෑම් කරන මට්ටමට ආගම පිම්බෙන එකයි. තවත් එක තෝරාගැනීමක් වෙනුවට ඒක අනිවාර්යයක් දක්වා වර්ධනය වෙන එකයි.

    ඒක නිසා අපි හිතන්නෙ මහමෙව්නාව වගේ ලිංගිකත්වය සීමා කරමින් ආස්වාදය ලැබීමේ දහම් පැවතීම අවශ්‍යයි කියලයි. ඒ දහම් ඒ කල්ට් සීමාවෙන් එහාට ගමන් කිරීම අවදානම් කියලයි. එතකොට ඒ අවශ්‍යතා ඇති පිරිසට ඒ ආගම් ඇදහීමේ නැත්නම් තමන්ගේ සෙක්ෂුවල් ස්ට්‍රැටජියක් අනුව ජීවත්වීමේ නිදහස වෙනුවට ඒක අනුන් සීමා කරන බලහත්කාරයක් බවට පත්වෙනවා.

    ඒ හින්ද ආගමික පිරිස් තේරුම් ගන්න ඕන දෙයක් වෙන්නෙ, ඔබ ලබන සැප ඔබ ලබන්න. අනෙකාගේ සැපට කෙළවීමට තරම් කුහක නොවන්න යන්නයි.

  • සුජිත් අක්කරවත්ත සමග ශෘංගාරවංශය – දෙවෙනි කොටස

    සුජිත් අක්කරවත්ත සමග ශෘංගාරවංශය – දෙවෙනි කොටස

    සුජිත් අක්කරවත්ත එක්ක ලංකාවෙ ශෘංගාරවංශය ගැන කරගෙන ගිය නිදහස් කතාබහේ දෙවෙනි කොටසයි මේ.

    ක්‍රිව දෙවෙනි සියවසේදි වගේ වෝහාරික තිස්සයි ගෝඨාභය රජුයි විසින් සෙක්ස් කියන එක පිටමං කළා. ඕක මිහිඳු හාමුදුරුවො ආපු වෙලාවෙ ඉඳලා තිබුනු ප්‍රශ්නයක්. බුදු දහම තිබුනෙ දහමක් විදිහට. ඒක රාජ්‍යයට පිලිගන්න ඕන වුනාම රාජ්‍යයට ගැලපෙන විදිහට සංස්කරණය කරන්න වෙනවා. ඉතින් බුදුදහම රාජ්‍ය ආගම වෙද්දි රාජ්‍යයට ගැලපෙන විදිහට බුදුදහම හැඩගැහුනා. සාහිත්‍යය, ආගම, රාගය වගේ ඒවා කොහෙත්ම රාජ්‍ය එක්ක බැඳිලා පවතින්න පුළුවන් දේවල් නෙමෙයි. රාජ්‍යයන් මේවා පිලිගන්න ගියාම වෙන්නෙ රාජ්‍යයේ හැඩයට මේවා තලාගන්න එකයි. බුදුදහම ලංකාවෙ තිබුනෙ මිනිස්සු කැමති දහමක් විදිහට. රාජ්‍ය ආගමක් ලංකාවෙ තිබුනෙ නෑ. අශෝක අධිරාජයාගෙ බලපෑමත් උඩ අපි මේ බුදුදහම රාජ්‍ය ආගම විදිහට පිලිගත්තා. ඒකත් එක්කම බුදුදහමෙ වෙන වෙන හැඩතල හැදුනා. මුල්කාලෙ ඕක අවුලක් වුනේ නෑ. මොකද මිහිඳු හාමුදුරුවො මහරහත් කෙනෙක් නිසා. එයාට සෙක්ස් ඇරියස් තිබුනෙ නෑ. ඊට පස්සෙ සංඝ පීතෘන් වෙන්නෙ මහරහතුන් නෙමෙයි. අපි වගේම ඇරියස් තියෙන අය. එතකොට ඒ ගොල්ලොන්ගෙ අතින් ඔය දහම එන්න එන්න පටුවෙනවා.
    පළවෙනි ගෝඨාභයයි වෝහරික තිස්සයි තමයි ඕක පටන්ගන්නෙ. වෝහාරික තිස්ස කියන්නෙම ව්‍යවහාරයට ගෙනාවා කියන එක. ව්‍යාවහාරික තිස්ස. ඔය කියන්නෙ ප්‍රැක්ටිකල් බුඩිසම් ගෙනාවෙ එයා කියන එක. යතාර්ථයට ඔබ්බෙන් වූ යතාර්ථයක් විදිහට ආගමක් තියෙන්න බෑ, ඒක තියෙන්න ඕන මේ යතාර්ථය තුලමයි කියන එක තමයි වෝහාරික කිව්වෙ. හැබැයි බුදුදහම යතාර්ථයේ හිරකරන්න බෑනෙ. ඒක යතාර්ථයෙන් එපිට පවතින එකක්නෙ. සම්මුති සත්‍යයෙන් ඔබ්බෙ තියෙන දෙයක් ගැනනෙ බුදුදහම කතා කරන්නෙ. මෙතනදි වෝහාරික කරන්නෙ ඒක සම්මුතියට ගේන එක. මොකද රාජ්‍යයට සම්මුතියක් ඕන කරනවා. බුදුදහමත් එක්ක රාජ්‍යයක් ගෙනියන්න බෑ.

    මේ සිදුවීම වෙන්නෙ මිහිඳු ඇවිත් අවුරුදු 500ට විතර පස්සෙ. වෝහාරිකට තිබුන ප්‍රශ්නෙත් අපි තේරුම් ගන්න ඕන. සම්මුතිය පිලිගන්නෙ නැති දහමක් එක්ක කොහොමද රාජ්‍ය ඉස්සරහට ගෙනියන්නෙ කියන එක ඇත්ත ප්‍රශ්නයක්. ඉතින් ඔතනින් පටන්ගත්ත එක දිගටම එන්න ගත්තා. අන්තිමට මිනිස්සුන්ට ලෞකික ජීවිතයක් ඉතුරු නොවෙන ගානටම බුද්ධාගම රාජ්‍ය ඇතුලෙන් ඉස්සරහට ගෙනාවා. ඕක දරාගන්න බැරුව තමයි මහසෙන් ඇවිත් ක්‍රි.ව 300දි ගැහුවෙ. මහා විහාරයයි අභයගිරියයි දෙකම කඩලා දාලා ජේතවනාරමය කියන නව චින්තන ගුරුකුලය හදනවා. ඒත් මේ ගැටුම ඉවර වුනේ නෑ. සීගිරි කාශ්‍යප තමයි තීරණය කළේ මේක සම්පූර්ණයෙන්ම අනිත් පැත්ත පෙරලන්න ඕන කියල. ලෞකිකකරණය කරන්න ඕන කියල. ඒක හින්දයි ඉතිහාසෙන් සීගිරිය පිටමං වෙන්නෙ.

    දඹදෙනි යුගයෙදි අපි සම්මුති බුදුදහම හොඳටම පිලිගත්තා. ඒ කියන්නෙ රාජ්‍ය විසින් පනවන හැමදේම අපි පිලිගන්නවා කියන එකයි. හාමදුරුවරු ටික බ්‍රාහ්මණයොත් එක්ක එකතු වෙලා රාජ්‍යයට ඕන විදිහට බුදුදහම හදලා දුන්නා. මත්පැන් තහනම් කලොත් වැඩියෙන් භාන්ඩාගාරයට සල්ලි ලැබෙනවා. තහනම් කරලා තියන්න තියන්න පාවිච්චි කරන ප්‍රමාණය වැඩි වෙනවා.

    ඉතින් රාජ්‍යයට ඕන විදිහට බුදුදහම අර්ථකතනය කරලා දෙන එක තමයි භික්ෂුන්ට පැවරිලා තියෙන්නෙ. භික්ෂුන්ට වෙන ජීවිතයක් නැති වුනා. භික්ෂුත්වය රාජ්‍යයේ පිරුවටයක් විදිහට තමයි පවතින්න ගත්තෙ. භික්ෂුන් කල්පනා කළා අපිට සීල සමාධි ප්‍රඥා කිසි එකක් ඕන නෑ, රාජ්‍යයට ඕන විදිහට ආගම සකස් කරලා දීමෙන් සුඛෝපභෝගී ජීවිත ගත කරන්න පුළුවන් කියල. ඉතින් මොකද වුනේ රාජ්‍යයි ආගමයි එකතු වෙලා මිනිස්සුන්ට ලෞකිකත්වය අහිමි කළා. රාජ්‍යයි ආගමයි විතරක් ලෞකික සුව විඳින්න පටන්ගත්තා.

    දැන් පහන්තුඩාවෙ සිද්ධියට මිනිස්සු පහර දෙන විදිහ බලන්න. භික්ෂුන් සම්බන්ධ වුනු ඔයිට වඩා නරක දේවල් කොයිතරම් අපි ප්‍රවෘත්ති වල දකිනවද? කවුරුවත් ඒවට පහර දෙන්න ඉදිරිපත් වෙන්නෙ නෑ. පාදිලියන්ටත් එහෙමයි.

    අපේ පැවතුනු සංස්කෘතියම ශෘංගාර එකක්. රන්මසු උයන, නාලන්දා ගෙඩිගේ වගේ තැන් ගැන අහලා ඇතිනෙ. අපි ව්‍යවහාරය කියල දෙයක් පිලිගත්තෙ නෑ 1824 වෙනකල්. ඉතින් ශාංගාරය කියල වෙනම බෙදීමක් අවශ්‍ය වුනෙත් නෑ. දැන් උදා විදිහට අපේ සංස්කෘතියෙ සමලිංගිකත්වය ගැන වෙනම සඳහනක් වෙන්න දෙයක් තිබුනෙ නෑ මොකද ඒක තහනම් වෙලා තිබුනෙ නැති හින්ද. බයිසෙක්ෂුවල්, ගෲප් සෙක්ස් වගේ දේවල් ගැන වෙනම සඳහන් කරන්න දෙයක් නෑ. අපේ කැටයම්වලත් ඒවා දකින්න පුළුවන්. ඒවා හරි ලොකු වෙන්නෙ ඒවා තහනම් කරපු රටවල. දැන් ලිංගික නිදහස මේ රටේ තිබුන නම් චින්තන ධර්මදාසගේ පොත් බල්ලෙක්වත් කියවන්නෙ නෑ. ඒවාට තැනක් හම්බුවෙලා තියෙන්නෙම ලිංගික නිදහස නැති හින්ද.

    නාලන්දා ගෙඩිගේ, බෙල්ගෙ කාලෙ සංරක්ෂණය කරන්න පවා ඉඩ දුන්නෙ නෑ. ඒ කාලෙ තිබුනෙ වික්ටෝර‍ියා රැජිනගෙ බලය. නාලන්දා ගෙඩිගේ ඔය තියෙන තැන නෙමෙයි තිබුනෙ. ඔය ජලාශෙ මැද තිබුනු දූපතේ තිබුනෙ. උන් නාලන්දා ජලාශය පුළුල් කළා. ඕක කැඩුවා. පස්සෙ පරණවිතාන ලොකු අරගලයක් කරලා තමයි ඕක ඔතන පිහිටෙව්වෙ. නාලන්දා ගෙඩිගේ තිබුනු තැන තමයි නාලන්දා ජලාශය හැදුවෙ. මේක යටකළා ජලාශෙට. පුළුවන් නම් කිමිදිලා බලන්න. තව ගොඩක් ඔය වගේ මූර්ති තියෙනවා වතුර යට. ඔය අපි දකින්නෙ ගොඩට ගෙනල්ලා හයිකරපු ටික විතරයි.

    නාලන්දා ගෙඩිගේ ඔතන පිහිටන්නෙ ලංකාවෙ මධ්‍ය ලක්ෂය ඔතන පිහිටන හින්ද. ඉතිං ඒකත් එක්ක බැඳුනු විශ්ව ශක්තීන් ගැන විශ්වාස එක්ක පිහිටපු තැනක්. බුදුදහමයි තන්ත්‍රයාන බලපෑමයි එකට තිබුනෙ. රාගයේ උපරිම තැන නිවනයි කියන අර්ථයෙන් ඒක ආධ්‍යාත්මික වුනා. කජිරාවො වලටත් වඩා ඉස්සරහ ගිය තැනක්.

     

    මේ හැමදෙයක්ම සම්පූර්නයෙන් නැතිවෙන්නෙ සුද්දන්ගෙ වික්ටෝරියානු එක හින්ද තමයි. දැන් මීට අවුරුදු තිහ හතලිහකට කලින් වුනත් ලංකාව මීට වඩා සෙක්ෂුවලි නිදහස් තැනක්. මහින්ද ඇවිත් නැති කරපු ටික තමයි අද මේ අපි දකින්නෙ. එතකොට සුද්දොන්ගෙන් ඇතිවුනු බලපෑම තේරුම් ගන්න පුළුවන්නෙ. ඒ ගොල්ලො ඒක-විවාහ නීතිගත කළා, අනිත් ලිංගිකත්වයන් තහනම් කළා. ලංකාව කවදාවත් විවාහ ජීවිතයක් කියන එක පිලිගත්තෙ නෑ. විවාහය පිලිගත්තෙ නෑ කියන්නෙ ලිංගිකත්වය රාජ්‍යයට අදාල නෑ කියන එක. ඒක 1824 වෙනකල් අපේ රටේ තිබුන. දඹදෙනි කාලෙදි යම් යම් නීති පැවතුනා. ත්‍රීසම්වලට නීතියක් පැනවුනා ඒක කුල සිරිත් සම්ප්‍රදායක් වෙන්න ඕන කියල. මුලින් තිබුනෙ කවුරු හරි කැමති නම් ඒ අයගෙ සෙක්ස් ගැන රාජ්‍යයට ප්‍රශ්නයක් නෑ කියන එක. දඹදෙනි යුගයෙන් පස්සෙ අපි කැමති වුනාට බෑ අපේ කුල සම්ප්‍රදායන් ඒකට එකඟ වෙන්න ඕන. ඒක සම්මුතියක්. හැබැයි ලියාපදිංචියක් නෑ.

    ලංකාවෙ කසාදය කියල එකක් තිබුනෙ නෑ. පෘතුගීසින් තමයි පහතරටට කසාදය අඳුන්නලා දුන්නෙ. පෘතුගීසින් කළේ පහත රට කසාදය අඳුන්නලා දීලා උඩරට මිනිස්සුන්ගේ නිදහස් ලිංගිකත්වය පහත් අශිෂ්ට විදිහට හඳුන්වපු එක. ඒ කාලෙ පහතරට මිනිස්සු උඩරැටියන්ට පහරදුන්නෙ එහෙමයි. ඒ අය වනචරයි කියල. අපිට කසාදය කියන එකට සිංහල වචනයක්වත් නෑනෙ.

    රාජ්‍යය කසාදය පිලිගන්නෙ නෑ කියන්නෙ ලිංගික දේවල් ඒ ඒ අයගෙ රුචි අරුචිකම් මත සිදුවිය යුතුයි කියන එකනෙ. ඒක කොයිතරම් ලිබරල්ද? මෙච්චර දියුණු සංස්කෘතියක් තිබුනත් අපි විවාහය පිලිගත්ත නැති ජාතියක්. අපිට තිබුනෙ අඹුව කියන එකනෙ. අඹාගන්නවා කියන එකයි අදහස. අඹුකමට තියාගන්නවා කියලනෙ කියන්නෙ. සහේට ගන්නවා කියලත් කිව්වා. ඒ කියන්නෙ හවුල්කාරයා කියන එකනෙ.

    අපි පෘතුගීසි කසාදෙට කිව්වෙ හිරයක් ගන්නවා කියල. ඒක හිරේ යනවා වගේ වැඩක් විදිහටයි අපේ මිනිස්සුන්ට දැනුනෙ. කසාද නොබැඳ කවුරු හරි එක‍ට හිටියොත් හිරේ දානවා කියන එකයි නීතිය. මිනිස්සු ඒකම හදාගත්තා එයා හිරයක් ගත්තනෙ කියල. ඒ ඒකට දාපු පොඩි අපහාසාත්මක යෙදුමක්. වහරෙන් හැදෙන වචනවල තියෙනවා ඒ කාලෙ මිනිස්සුන්ට ඒ ගැන තිබුනු හැඟීම. ආගම කියන වචනෙත් එහෙම එකක්. ආගම කියන්නෙම පිට කියන එක. බුදුදහම අදහන්නෙ නැති අයටනෙ ආගමේ කියන්නෙ. බුදුදහම නෙමෙයි කියන එක. ආගම කියන එක අපේ නෙමෙයි කියලයි කියවෙන්නෙ. බුදුදහම අ‍පිට ආගමක් නෙමෙයි. ඒක අපේ ජීවන විලාසය.

    දැන් කොයිතරම් ලිබරල් වුනත් රනිල් වික්‍රමසිංහටත් බෑනෙ ලිංගිකත්වය විවෘතව බාරගන්න. කොයිතරම් නිර්භීත වුනත් මංගල සමරවීර වුනත් ලිංගිකත්වය සම්බන්ධ ප්‍රශ්නය බලය ඇතුලට ගෙනාවෙ නෑ කියල මං හිතනවා. මේක තමයි ලංකාවෙ මේ වෙලාවෙ තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නය.

  • වෙසක් පොහොය නිමිත්තෙන් – තන්ත්‍ර

    වෙසක් පොහොය නිමිත්තෙන් – තන්ත්‍ර

    තන්ත්‍ර කියන වචනෙ ඇහුන ගමන් අපිට මතක් වෙන්නෙ සෙක්ස්. තන්ත්‍ර සම්ප්‍රදායෙ විශාල පරාසයම එක තැනකට කොටු කරලා අර්ථයෙන් පටුකරලා තියෙනවා. මේක සිද්ද වෙන්නෙ 1900 විතර පියරෙ බර්නාඩ් විසින් බටහිර පටන්ගන්න නියොතන්ත්‍ර ව්‍යාපාරයත් එක්ක. ඒකෙන් බටහිරට තන්ත්‍ර හොඳටම ව්‍යාප්ත වෙනවා. ඒත් අර්ථය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වෙනවා.

    එතකොට තන්ත්‍රවල සෙක්ස් නැද්ද? තන්ත්‍රවල සෙක්ස් තියෙනවා, අනිත් හැම ක්‍රියාවක්ම විදිහට. සෙක්ස් ප්‍රමුඛ කිරීමක් තන්ත්‍රවල නෑ. විශේෂයෙන්ම සෙක්ස් කියන්නෙ මාර්ගයක් විදිහට ගන්නවා මිස සෙක්ස් කියන්නෙ අවසානයක් විදිහට සලකන්නෙ නෑ. පියරෙ බර්නාර්ඩ් තන්ත්‍ර නමින් කරගෙන ගියේ සෙක්ස් ව්‍යාපෘතියක් විතරයි.

    තන්ත්‍ර කියන වචනෙ තේරුම වෙන්නෙම තාක්‍ෂණය කියන එක. පුහුණුව කියන එක. අනිත් හැම දර්ශනයකටම වඩා වෙනස් විදිහට තන්ත්‍ර දාර්ශනිකත්වයෙන් බැහැර වෙනවා. තර්කයෙන් බැහැර වෙනවා. ඒ වෙනුවට පුහුණුවක් ජීවිත ක්‍රමයක් යෝජනා කරනවා.

    තන්ත්‍ර කියන එක ඉසොටරික් පුහුණුවක්. ඒ කියන්නෙ පොඩි පිරිසක් අතර රහසින් පවත්වාගෙන ගිය සම්ප්‍රදායක්. ඒක බහුතරයට ගැලපෙන පුහුණුවක් නෙමෙයි.

    තන්ත්‍ර එක පැත්තකින් හින්දු සම්ප්‍රදායට වගේම තව පැත්තකින් බෞද්ධ සම්ප්‍රදායට සම්බන්ධ වෙනවා. ඒත් තන්ත්‍ර ඇතිවෙන්නෙ බුදුන්ට වඩා බොහොම කලින්. වේදාන්තවල ඉඳන්ම තන්ත්‍ර ඉගැන්වීම් වල කොටස් එනවා.

    තන්ත්‍රවල බිහිවීම සිදුවුනා කියන්නෙ ආදියෝගී විදිහට සලකන ශිවාගෙන්. ශිවා විසින් පාර්වතී ලබාදෙන පුහුණුව තමයි තන්ත්‍රවල උපත වෙන්නෙ. පාර්වතී ඇවිත් ශිවාගෙන් විවිධ ප්‍රශ්න අහනවා. ඒ ප්‍රශ්න කිසි එකකට ශිවා උත්තර දෙන්නෙ නෑ. එයා ආදරයෙන් ඒ හැම ප්‍රශ්නයකටම උත්තරය හොයාගන්න පුහුණුවක් දෙනවා. මේ පුහුණු 212ක් එකතු වෙලා විඥාන භෛරව තන්ත්‍ර නිර්මාණය වෙනවා.

    තන්ත්‍ර කියන්නෙම විවිධ සම්ප්‍රදායන්ගෙන් පෝෂනය වුනු එකක්. ඒක තනි ගොඩනැංවීමක් නෙමෙයි. මේ නිසාම අදටත් හින්දු, වජ්‍රයාන සහ සෙන් සම්ප්‍රදායන්වල තාන්ත්‍රික කොටස් ඉන්නවා.

    මෑත දවසක මාත් එක්ක කතා කරපු තන්ත්‍ර ගැන හදාරන දෘවි නුලේශ්‍ය ලස්සන පැහැදිලි කිරීමක් කළා. ඉන්දියාවෙ තාන්ත්‍රකයො අතර වාමාංශික දක්ෂිනාංශික තාන්ත්‍රික වර්ග දෙකක් හිටියා කියල. වාමාංශික තාන්ත්‍රිකයො අත්තඛිලමතානුයෝගයටත් දක්ෂිණාංශික තාන්ත්‍රිකයො කාමසුඛල්ලිකානුයෝගයටත් යොමු වුනා කියල. ඒ අනුව බුදුන්ගේ දුෂ්කර ක්‍රියාව ගැනෙන්නෙත් තාන්ත්‍රික පුහුණුවක් විදිහට.

    තාන්ත්‍රිකයන්ගෙ පිළිවෙත වුනේ කිසිවක් බැහැර නොකිරීම. හොඳ නරක, පිරිසිදු කිළිටි, උස් පහත් ආදී වශයෙන් කිසිම බෙදීමකින් තොරව ජීවිතය සමස්තයක් විදිහට බාරගැනීම. ඒක උපරිමයෙන් විඳීම.

    බෞද්ධ සම්ප්‍රදායෙ කියන විදිහට තෘෂ්ණාව නැසීම ගැන තාන්ත්‍රිකයො උනන්දුවෙන්නෙ නෑ. ඒ අයගෙ උත්සාහය වෙන්නෙ තෘෂ්නාව පරිවර්තනය කිරීම. දැන් අපි බුදුන්ගෙ දර්ශනයෙන් ගත්තොත් සංසාරයේ කෙලවරනෙ නිර්වාණය තියෙන්නෙ. තන්ත්‍රයානය අනුව නිර්වාණය තියෙන්නෙ සංසාරය තුලමයි. මේ දෙක දෙකක් නෙමෙයි එකක්. මෙතන මේ මොහොතෙ ඔබ විඳින සංසාරයේම නිර්වාණ මොහොතත් පවතිනවා. ඒක හින්ද තන්ත්‍ර කියන්නෙ ජීවිතය බාරගැනීමේ පුහුණුවක්. බැහැර කිරීමේ හෝ බෙදා වෙන්කිරීමේ පුහුණුවක් නෙමෙයි.

    තන්ත්‍රවල වෑයම වෙන්නෙ මේ නිර්මාණ ක්‍රියාවලිය අවබෝධ කරගැනීම. මොහොතින් මොහොත ඇතිවෙමින් පරිවර්තනය වෙමින් පවතින ජීවිතේ හැමදෙයක්ම උපරිමයෙන් විඳීමෙන් ඒ ගැන අවබෝධය ලබන්න පුළුවන් කියලයි තන්ත්‍රවල උගන්නන්නෙ. මේ අවබෝධය කියන්නෙ ජීවිතේ සැබෑ ස්වභාවය දැකීම.

    සතුට, සමාධිය, තරහව, ඉරිසියාව මේ ඕනෑම දෙයක් බැඳීමක් වෙන්න පුළුවන්. ඒ වගේම මේ ආවේගයන් පාලනය කිරීම විඳවීමක් වෙන්න පුළුවන්. මෙසේ ආවේගයන් යටපත් කිරීමේ ක්‍රමය හැමකෙනෙකුටම ගැලපෙන්නෙ නෑ. ඒක වෙනත් ව්‍යාධීන් විදිහට මතුවෙන්න පුළුවන්. තන්ත්‍ර කියන්නෙ ඒ අත්දැකීම තුලට සම්පූර්ණයෙන් සිහියෙන් යුතුව ගමන් කිරීමෙන් එහි යථා ස්වභාවය පිළිබඳ අවබෝධය ලබාගන්න පුළුවන් කියල.

    තන්ත්‍රවලට අනුව සංසාරයමයි නිර්වාණය. ඒ වගේම හැම සත්වයෙක්ම බුදු කෙනෙක්. ඒ කියන්නෙ ඕනෑම සත්වයෙක් තුල පවතින බුද්ධ ස්වභාවයක් තියෙනවා කියල තන්ත්‍ර කියනවා. ඕනම නරක ආවේගයක ධනාත්මක පැත්තකුත් තියෙනවා. අපේ ඍනාත්මක ආවේග ධනාත්මක පරිවර්තනයකට ලක්කිරීම තාන්ත්‍රික පුහුණුවක් වෙනවා.

    ලාමා යේෂේ මේක මේ විදිහට පැහැදිලි කරනවා.
    “අපේ අතෘප්තිය නිසා මතුවෙන සාමාන්‍ය ආශාවන්ගේ ශක්තියම තන්ත්‍ර මගින් සමාධියේ සහ ප්‍රඥාවේ අත්දැකීමක් බවට පෙරලනවා. මේ සමාධිය සහ ප්‍රඥාව තුලින් මෝහය දුරලා යතාර්ථය විනිවිද දකින්න පුළුවන් වෙනවා”

    සෙක්ස් භාවනාවක් කරන යෝග ක්‍රම තන්ත්‍රවල තියෙනවා. ඒ වගේම ඕනම ක්‍රියාවක් තාන්ත්‍රික පුහුණුවක් මගින් භාවනාවකට පෙරලන්න පුළුවන් වෙනවා. ඇවිදීම, ඇඳීම, කාමර අස්පස් කිරීම, නිදාගැනීම පවා සිහියෙන් පරිපූර්ණව කිරීමෙන් සමාධි තත්වයක් අත්විඳින්න පුළුවන්.

    බෞද්ධ සහ තන්ත්‍ර අතර සම්බන්ධයක් තිබුනත් පැහැදිලි වෙනස්කමුත් තියෙනවා. බෞද්ධ භික්ෂුවක් ලිංගිකත්වය යටපත් කිරීමේ උත්සාහයකයි ඉන්නෙ (දැන් පන්සල්වල ඉන්න අය නෙමෙයි). භික්ෂුව සෙක්ස් විතරක් නෙමෙයි සමස්ත ජීවිතයම යටපත් කිරීමේ වෑයමකයි ඉන්නෙ. සල්ලි, බලය, විලාසිතා මේ හැමදෙයක්ම බෞද්ධ භික්ෂුවකට අකැපයි. බුදුන් සෙක්ස් කියන්නෙ මහා නරක දෙයක් විදිහට දේශනා කළේ නෑ. නමුත් එය තෘෂ්නාවක් විදිහට දකිමින් විනයකින්, අවධානයෙන් සහ භාවනාවෙන් ඉක්මවා යායුතු තත්වයක් විදිහටයි බුදුන් විස්තර කළේ.

    තන්ත්‍ර පුහුණු කරන්නන් උත්සාහ කරන්නෙ තෘෂ්ණාව හෝ වෛරය පරිවර්තනය කරන්න. ඒක නසන්න නෙමෙයි. ‘මුවහත් ආයුධ සහිත සක’ කියන ඉගැන්වීමේ ගෙලෙක් රිම්පුෂෙ මෙහෙම විස්තර කරනවා.

    “අහිංසක සත්වයෝ ඔබේ වෛරයට විෂය වීම කිසිසේත් සුදුසු නෑ. අනෙක් අතින් මේ ඍනාත්මක ආවේගයන් නිර්මාණය කරන්නේම ඔබේ මමත්වය විසිනුයි. ඒ නිසා ඔබේ වෛරයට විෂය විය යුත්තේ ඔබේම මමත්වයයි.

    ඔබ නිවැරදි දිශාවට ඔබේ වෛරය එල්ල කළහොත් ඔබට වෛරයෙන් ගැලවිය නොහැකි වුවත් ඒ ආවේගය මාර්ගයට අවතීර්ණ වීම සඳහා යොදාගත හැකියි. වෛරය අන් සත්වයන් මත හෙලීම විනාශකාරීයි”

    තන්ත්‍ර පන්සල් ඇතුලෙ පුහුණු වෙන දෙයක් නෙමෙයි. ඒක ජීවිතේ ඇතුලෙ පුහුණු කළ යුතු දෙයක්.
    තන්ත්‍රවල මෙහෙම කියනවා,
    “සියලු ශබ්දයන් මන්ත්‍ර වේ. සියලු සත්වයන් බුදුවරුන් වේ”

    තාන්ත්‍රික පුහුණුවීම් වලදී මවාගැනීමේ වෙනම භාවනා ක්‍රම තියෙනවා. ඒ එකක් අනුව අපි බුදුවරයෙක් හැටියෙන් හිතාගෙන දවස ගත කරන්න ඕන. එතකොට ඒ මවාපෑම නිසා අපේ ඇත්ත බුද්ධ ස්වභාවය අවදි වෙන්න ගන්නවා කියලයි කියන්නෙ. බුදුවරයෙක් දේවල් වලට ප්‍රතික්‍රියා දක්වන්නෙ කොහොමද කියන එක ගැන සිහියෙන් අපිට අපේ ක්‍රියාවන් කරමින් දවස ගත කරන්න වෙනවා.

    මෙතනදි වැදගත්ම දේ තමයි කිසිසේත්ම ගුරුවරයෙක් නැතුව තන්ත්‍ර පුහුණු වීම නොකළ යුතුයි කියන එක. උදා විදිහට උඩ තියෙන පුහුණුවීමක් අපි කරද්දි අපි එකිනෙකා බුදු කෙනෙක් හැටියට මවාගන්නේ මොන විදිහෙ ගුණයන් තියෙන කෙනෙක්ද කියන ප්‍රශ්නය එනවා. ඒ උපදෙස් සහ මාර්ගය ගුරු කෙනෙක් විසින් පෙන්වා දිය යුතු වෙනවා.

    මෙතනදි නිතර කේන්ති යන කෙනෙකුට වෛරයේ පරිවර්තනය මූර්තිමත් කරන යමන්තක ගැන මෙනෙහි කරන්න කියනවා. කම්මැලියෙක් නම් හයාග්‍රීවගේ ශක්තිය ගැන මෙනෙහි කරන්න කියනවා. කාමාතුරයෙක් නම් වජ්‍රයෝගිනී පුහුණුව තියෙනවා. බයගුල්ලෙක් නම් තාරා සහ ප්‍රඥා පාරමිතාවේ බලය ගැන මෙනෙහි කරන්න පුළුවන්. මේ මොන විදිහකින් වුනත් තමන් ඉන්න තත්වයෙන්ම බුද්ධත්වය කරා එළඹීමක් මිස කිසිවක් පසෙක ලා මාර්ගයට පිවිසීමක් තන්ත්‍රවල කියන්නෙ නෑ.

    කලින් සඳහන් කළා වගේ තන්ත්‍ර සහ සෙන් බුද්ධාගමේ එක ළඟින් යන ගතියක් තිබුණත් ඒ දෙක ප්‍රතිවිරුද්ධ ආධ්‍යාත්මික එළඹුම් දෙකක්. තන්ත්‍රවල කියන්නෙ ලෝකයේ මේ පවතින ද්විත්ව ස්වභාවය, යතාර්ථය සහ මායාව දෙකම එක මිටට අරන් උපරිමෙන් විඳින්න කියල.

    සෙන් දහම මෙතනදි සංසාරයේ මුළාවට කෙලින්ම පහර දෙනවා. දෙබිඩි සිතීම බිඳිනවා. සෙන් සරලයි. ඍජුයි. ඒක හරියට සෙන් කතා කරන්නෙ නිර්වාණය පැත්තෙ ඉඳන් වගේ. තන්ත්‍ර කතා කරන්නෙ සංසාරය පැත්තෙ ඉඳන්.

    සෙන් දහමේ සහ තන්ත්‍රවල වෙනස උදාහරණයකින් කිව්වොත් ලොකු කානිවල් එකක් ගැන හිතන්න. සෙන් වලින් ඇතුල්වෙන කෙනෙක් කානිවල් එකේ කිසි දෙයක් නොබලා කෙලින්ම පිටවීමේ දොරටුව කරා යනවා. තන්ත්‍රවලින් කියන්නෙ කානිවල් එකේ හැම රවුමක්ම ගහලා විනෝදවෙලා පිටවීමේ දොර ළඟට යන්න කියලා. තන්ත්‍ර කියන්නෙ ත්‍රිල් රයිඩ් එකක්. ජීවිතෙන් එලියට ගිහින් බෑ ජීවිතේ ඇතුලට ගිහින් අවබෝධය ලබන්න කියල කරන යෝජනාවක්.

    තන්ත්‍රවල සංකේත දෙකක් වෙන ඝන්ටාරයයි වජ්‍රයයි කියන්නෙ ප්‍රඥාව සහ මෛත්‍රිය කියන දෙක. මේ දෙකම එකට පිහිටන්න ඕන. තන්ත්‍රවලදි නිර්වාණය සහ සංසාරය කියන්නෙ දෙකක් නෙමෙයි එකක්. ආකෘතිය සහ ශුන්‍යතාවය එකක්. ප්‍රඥාව සහ මෝඩකම කියන්නෙ එකක්.

    අනිත් භාවනා ක්‍රමවලදි මනස හිස්කිරීමෙන් සමාධිය ලැබීම වෙනුවට තාන්ත්‍රිකයන් පරිපූර්ණ මනසකින් විඳීම හරහා සමාධිය අභ්‍යාස කරනවා. ආශාව පතුලෙ නිර්වාණය ගවේෂණය කරනවා. බෙදුනු ජීවිතය වෙනුවට නොබෙදුනු පැවැත්මක් යෝජනා කරනවා.