Category: Features

  • කින්සිට ඇණ ගහමු

    කින්සිට ඇණ ගහමු

    සෙක්ස් කියන්නෙ මානව ශිෂ්ටාචාරයේ පවතින ආන්දෝලනාත්මකම විෂය. සෙක්ස් දමනය කරන්න තමයි සදාචාරය, ආගම ආදී සියල්ල සකස් වෙන්නෙ. දන්නෙම නැතුව විද්‍යාවත් තමන්ගේ විෂය පථය පාවා දෙමින් මේ ආගමික සදාචාරවාදී අදහස් මත පිහිටනවා දකින්න පුළුවන්. ඇල්ෆ්‍රඩ් කින්සි අභියෝග කලේ මෙතනයි. එයාගෙ අදහස වුනේ විද්‍යාව සදාචාර මානයන්ගෙන් තොර විවෘත දැක්මකින් හෙබි විය යුතුයි කියන එකයි.

    සෙක්ස් රෙවලූෂන් එකේ පියා විදිහට සලකන්නෙ ඇල්ෆ්‍රඩ් කින්සි. එයා ඇමරිකාවෙ සෙක්සොලොජි කියන විෂය සම්බන්දව ඉන්න ආන්දෝලනාත්මකම චරිතය.

    1956දි කින්සි මැරෙන්න කලින් මිනිස්සු අතර පවතින ලිංගික සම්බන්ධතා ගැන රැඩිකල් විවෘතවීමක් සිදුවන පර්යේෂණ වාර්තා සමාජයට මුදා හරිනවා.

    1894 ඉපදෙන කින්සි බ්‍රැන්ස්වික්හි බෝඩොයින් කොලීජියෙන් ජීව විද්‍යාව සම්බන්ධ උපාධිය ලබාගන්නවා. ඉන්පසුව හාවඩ් විශ්ව විද්‍යාලයේ බියුසේ ආයතනයේ වැඩිදුරටත් හැදෑරීම් කරනවා. 1933දි කින්සි රොබර්ට් ක්‍රොක් නැමැති තමන්ගේ පර්යේෂණ සගයා සමග ඉදිරි කාලයම ලිංගිකත්වය පිළිබඳ පර්යේෂණ වෙනුවෙන් කැප කරනවා.

    1938 ඉඳන් තමන්ගේ මරණය දක්වා කින්සි 17000ක් පුද්ගලයන් මුහුණට මුහුණ සාකච්ඡා කරමින් ඒ අයගේ ලිංගික අත්දැකීම් විනිශ්චයකින් තොරව විවෘතව සටහන් තබාගන්නවා. මේ අතර ශිෂ්‍යයන්, ගණිකාවන්, සිරකරුවන් ආදී විවිධ පුද්ගලයන් ඉන්නවා. 1944දී කළ ලිංගික සර්වභක්ෂක කාණ්ඩයේ පුද්ගලයා සමග සංවාදය මේ අතර වඩාත් කුප්‍රකට එකක්. මේ තැනැත්තා පිරිමි ගැහැණු කුඩා ළමයින් සතුන් සහ පවුලේ සාමාජිකයන් සමගත් ලිංගිකව හැසිරීමේ අත්දැකීම් කින්සි එක්ක බෙදාගන්නවා. මේ සාකච්ඡාව පැය 17ක් දිගයි.

    මේ සාකච්ඡා වෙළුම් දෙකක් විදිහට මුද්‍රණය වෙනවා. ‘සෙක්ෂුවල් බිහේවියර් ඔෆ් හියුමන් මේල්’ සහ ‘සෙක්ෂුවල් බිහේවියර් ඔෆ් හියුමන් ෆීමේල්’ කියන්නෙ ප්‍රකාශන දෙකයි. කින්සිගේ මේ වාර්තාවලින් සාමාන්‍ය මිනිස්සු විතරක් නෙමෙයි විද්‍යා ලෝකයේ අයත් කැළඹෙන්න පටන් ගත්තා. අද වන තුරුත් කින්සි විසින් මෙම පර්යේෂණ සම්බන්ධයෙන් භාවිතා කළ ක්‍රම‍වේදයන්ගේ ආචාරධාර්මික බව ගැන විවිධ අය ප්‍රශ්න කරනවා. කින්සිට තියෙන උවමනාව වෙන්නෙ ජීව විද්‍යාත්මක ඇහැකින්, සියලු සදාචාර විනිශ්චයන් පසෙක ලා සැබෑ අත්දැකීම් අනාවරණය කරගැනීම විතරයි. විද්‍යාව කියන්නෙ සදාචාරය ආරක්ෂා කිරීමේ බන්ධනයෙන් බැඳී ඇති විෂයක් හැටියට කින්සි පිළිගන්නෙ නෑ.

    මං වගේ පිරිසක් කින්සි කියන්නෙ තහංචි බිඳගෙන සැබෑ මිනිස් ස්වභාවය සොයාගිය විප්ලවීය ජීව විද්‍යාඥයෙක් විදිහට දකිද්දි තව පිරිසකට කින්සි කියන්නෙ බාලාපරාධකරුවෙක්, අපචාරිකයෙක්, අවධාන ගණිකාවක්, අසභ්‍ය චිත්‍රපටකරුවෙක් සහ ඇබ්බැහියෙක් වෙනවා. ඒ අයට අනුව කින්සි විසින් කරන්නෙ තමන්ගේ තිරිසන් ආශාවන් සාධාරනීකරනය කරන්න පර්යේෂණ භාවිතා කිරීමක්. සම්මත සදාචාර සීමාවලින් ඔබ්බෙහි ලිංගිකත්වය ගැන කතා කරන ඕනම කෙනෙකුට ඉතිහාසය පුරාම මේ චෝදනා ලැයිස්තුව එල්ලවෙනවා.

    දරුවන් උපතේදීම සුරතාන්තය ලබයි. පීඩොෆීලියා සහ ව්‍යභිචාර මගින් යහපතක් සිදුවූ දරුවන් සිටී

    ඇල්ෆ්‍රඩ් කින්සි

    කින්සිගේ පර්යේෂණ අතර ආන්දෝලනාත්මකම දේ වන්නේ අතදරුවන් සුරතාන්තයට පත්වීම පිළිබඳ කළ පර්යේෂණයි.

    ‘හැම සුරතාන්තයක්ම කියන්නෙ පිටකරහැරීමක්. ඒක සැමියෙක් සහ බිරිඳක් අතර, බල්ලෙක් සහ ‍කොල්ලෙක් අතර, කෙල්ලෙක් සහ දැරියක් අතර කියලා වෙනසක් පවතීද? විකෘති හෝ ප්‍රකෘති යනුවෙන් දෙයක් නැත්නම් එවැන්නක් පවතින්නේ කෙසේද?

    කින්සි වාර්තා

    කින්සි දරුවන්ට සුරතාන්තයක් ඇතැයි නිගමනය කළ විතරක් නෙමෙයි ඇතැම් බාලාපචාර හෝ ව්‍යභිචාරී යැයි සළකන සිදුවීම්වලින් දරුවන්ට යහපතක් සිදුවන බවටත් යෝජනා කළා. කින්සි පවසන විදිහට වැඩිහිටියන් සහ ළමයින් අතර ලිංගික හැසිරීම් හෝ ව්‍යභිචාරයන් තහනම් කිරීම පිටුපස කිසිදු තහවුරු කළ වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක හෝ වෙනත් පදනමක් නැහැ.

    ‘උපතේ පටන් මරණය දක්වාම ලිංගික ජීවියෙක් වන මිනිසාට ළමාවියේ මුහුණ දෙන ව්‍යභිචාරී හෝ වැඩිහිටි/ළමා ලිංගික ක්‍රියාවලින් සිදුවන හානියක් නොමැත. බොහෝවිට ඉන් යහපතක් සිදුවන අවස්ථාද ඇත’

    -කින්සි

    මෙතනදී කින්සි විසින් කියන්නෙ බලහත්කාරී ලිංගික චර්යාවන් පිළිබඳව නොවේ. එමෙන්ම සියලු ලිංගික හැසිරීම් සම්බන්ධයෙන්ද නොවේ. නමුත් මේ ගැන කාන්තා අයිතීන් පිළිබඳ සංවිධාන මගින් දැවැන්ත විරෝධතා මතුවෙනවා.

    කින්සි කියන්නෙ මිනිසා ස්වභාවයෙන්ම ද්වි ලිංගික නැත්නම් බයිසෙක්ෂුවල් කියල. ඕනම කෙනෙක් බ්‍රහ්මචාරී හෝ විෂම ලිංගික හෝ මොනොගමස් වන්නේ ආගමික බලපෑම විසින් කියල එයා සහතික කරනවා. ඒ වගේම සියලුම ආකාරයේ ගුද සංසර්ගයන් ස්වභාවික සහ නිරෝගී බව මේ ඇමරිකානු ජීව විද්‍යාඥයා නොබියව ප්‍රකාශ කරනවා.

    ලිංගිකත්වය සම්බන්ධ තහංචි සහ ලිංගික නීති සියලු කාලයන්හි පැවති යහපත සහ අයහපත මත පදනම් වූ ඒවා නෙමෙයි කියන එක ඇල්ෆ්‍රඩ් කින්සි පෙන්වා දෙනවා. ඒවා නිරන්තරයෙන්ම සමාජය තුල කැඩෙන බිදෙන වාරණයන්. සියලු සදාචාර මිනුම්දඩු සංස්කෘතික තත්වානුරෝපණයක් (කන්ඩිෂනින්ග්) තත්වයක් පමණක් බවට එයා තර්ක කරනවා.

    කින්සි කියන්නෙ විද්‍යාඥයෙක්ද නැත්නම් හැංගුනු බලාපචාරිකයෙක්ද? කියල මේ ප්‍රකාශ දරාගත නොහැකි වුනු අය ප්‍රශ්න කරනවා. ගැහැණුන්ගේ සහ මිනිසුන්ගේ විවිධ වූ ලිංගික සම්බන්ධතා ඔහු නිරීක්ෂණය කළා. ඔහුට පුළුවන් බොහෝ ආකාරයන්ගේ නිදහස් ලිංගික සම්බන්ධතා තමන්ගේ ජීවිතය ඇතුලෙත් පර්ය‍ේෂණය කළා. තමන්ගේ බිරිඳ සහ පර්යේෂකයන් සමගත් සීමා බිඳහෙලන ලිංගික එක්වීම් කරගෙන ගියා. කුඩා ළමයින්ගෙන් ලිංගික දේ ගැන ඔවුන් හිතන ආකාරය විමසුවා. පීඩෝෆයිල්ස්ලා එක්ක සාකච්ඡා කළා. මේ කිසි දෙයක් කොයිතරම් විමසීම් කළත් නීතියේ බලධාරීන්ට හෙලිදරව් නොකරන්නත් ආචාර සම්පන්න වුනා.

    කින්සි විසින් බලපරාධකරුවෙක් පොලිසියට ඉදිරිපත් කිරීමෙන් තොරව ඔවුන් හා සාකච්ඡා කරමින් කරුණු සෙවීම ආචාර විරෝධී බවත් මේ නිසා මේ සාක්ෂි පිළිගත නොහැකිවන බවටත් ඇතැම් පාර්ශ්ව චෝදනා කරනවා. මේ වෙනුවෙන් කින්සි ආයතනය කියන්නෙ ඇල්ෆ්‍රඩ් කින්සි කිසිම අවස්ථාවක බාලාපරාධ හෝ වෙනත් ලිංගික ක්‍රියාවන් ප්‍රවර්ධනය කිරීමට දායක නොවුනු අතර එවන් පර්යේෂන සඳහා කිසිවෙක් පුහුණු කිරීමද සිදු නොකළ බවයි. ඒ නිසා කින්සි හෝ කින්සි ආයතනය බාලාපරාධී යැයි චෝදනා කිරීම පදනම් විරහිත බවයි.

    කින්සි කියන්නෙ තමන්ගෙ ලිංගික ආශාවන් සාමාන්‍යකරණය කරන්න පර්යේෂණ පැවැත්වූ ප්‍රෝඩාකාරයෙක්?

    1990 ගණං වෙද්දි ජුඩිත් රීස්මන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් කින්සි විරෝධී පෙරමුණක් හැදෙනවා. ඇය ‘කින්සි- සෙක්ස් සහ ප්‍රෝඩාව’ නමින් පොතකුත් ලියනවා. එයා කියන්නෙ කින්සිගේ පර්යේෂණ සොයාගැනීම් එක්සත් ජනපදයට වසංගතයක් බවයි.

    දික්කසාද, ගබ්සා, ලිංගික අයාලේ යාම්, ලිංගික‍ රෝග, නීත්‍යානුකූල නොවන දරු උපත්, අසභ්‍ය චිත්‍රපට, සමලිංගිකත්වය, ස්ත්‍රී දූෂණ, ළමා අපචාර ආදී සියල්ලෙහි වැඩිවීමට කින්සි වග කිව යුතුයි කියලයි ඇන්ටයි කින්සි පෙරමුණ කියන්නෙ. හිරකාරයන්ගෙන් ආදීන්ගෙන් ගන්නා තොරතුරු සාමාන්‍ය තොරතුරු හැටියෙන් සලකන්න බෑ කියලත් ඔවුන් කියනවා.

    මේ ක‍රුණු ජනතාවට අව‍බෝධ වන දවසක සෙක්සොලොජි කියන විෂය නැවත අලුතෙන් ලියන්න සිද්ද වෙන බවටත්, රජයේ සහ ආගමික ඉස්කෝලවලින් ලිංගික අධ්‍යාපනය ඉවත් කිරීමට සිදුවන බවටත් මේ කින්සි විරෝධීන් කියා සිටිනවා.

    1960 ගණංවල ලිංගික අධ්‍යාපනයේ පදනම සකස් කෙරුනේ මේ කින්සි වාර්තා මතයි. ඒ කාලයේ ඇකඩමික් තනතුරුවල සිටි අය කින්සිගේ අදහස් විශ්වාස කළ අයයි. ලිංගික අධ්‍යාපනවේදීන් වුනේද ඒ අයයි. ඊට කලින් ‍ලිංගික අධ්‍යාපනය වුනේ මානව ජීව විද්‍යාව, ප්‍රජනනය, සෞඛ්‍යය සහ විවාහය පමණයි. තමන් ලිංගික ජීවීන් යනුවෙන් වටහා ගන්නා අධ්‍යාපනයක් ආරම්භ වුනේ කින්සිගෙන් පසුවයි.


    චින්තන ධර්මදාස

  • වික්ටිමයිසේෂන්වලට එරෙහිව අතීතයක අයිතිය

    වික්ටිමයිසේෂන්වලට එරෙහිව අතීතයක අයිතිය

    ලංකාවෙ අවුරුදු 16ක කොල්ලෙක් අවුරුදු තිස් ගාණක ගුරුවරියක් එක්ක සම්බන්ධයක් පවත්වලා. ඒ ගුරුවරිය එක්ක වාර ගණනාවක් හෝටල්වලට ගිහින්. දැන් ඒ කොල්ලට අවුරුදු 20ක්. වෙනත් ප්‍රේම සම්බන්ධයකුත් පවත්වගෙන යනවලු. මේ කොල්ලා අර ටීචර් තමන්ව අපහරණය කළා කියල නඩුවක් දානවා. ඔය ප්‍රවෘත්තිය නිව්ස් සයිට්වල පලවෙනවා.

    මෙතනදි වැදගත් කාරණයක් තමයි අවුරුදු 16 කියන්නෙ ලිංගික සම්බන්ධතා පැවැත්විය හැකි වයසක් කියන එක. අනික ලංකාවෙ ජීවත් වුනු තරුණයො බහුතරයක් පිලිගන්නවා මේක තමන්ගේ ෆැන්ටසියක් බව. ඒ කියන්නෙ යම් කෙනෙකුට බලහත්කාරයක් සිදුවෙන්න බෑ කියන එක නෙමෙයි. නමුත් සමාජ සංස්කෘතික බලය තියෙන්නෙ ඒක විඳින්න බලාගෙන ඉන්න ෆැන්ටසියක් කියන එකට.

    එතනදි අපහරණයක් හෝ බලහත්කාරයක් සිදුවුනත් අවුරුදු හතරකට පස්සෙ නැවත හැරිලා මේ විදිහට නඩු පැවරීම අර ඇමරිකාවෙ ජනප්‍රිය වුනු මීටූ රැල්ලෙන් ආපු ලෙඩක්. යම් කාරණයක් ගැන තමන්ට අවුරුදු ගානක් ගතවෙලා හිතෙන දෙයින් අර අතීතයට වරදකාරීත්වයක් පවරන්න බෑ. ඒක ඒ මොහොතෙ දෙන්නෙක් අතර සිදුවුනු ගනුදෙනුවට සහ ඒ කාලයට සාපේක්ෂයි. මෙතනදි සම්බන්ධතාවය වදයක් වීම නිසා හෝ වෙනත් කාරණයක් නිසා මේ තරුණයා පලිගන්න යනවා කියන එකටයි වැඩි සම්භාවිතාවක් තියෙන්නෙ.

    මේ ගැන පෝස්ට් එකක් ලියද්දි මං ඒක ටිකක් සැරට ලිව්වා. ඒකට හේතුවමත් සංස්කෘතිකව අධිපති කතිකාව තේරුම් ගන්නෙ නැතුව ළදරු මානසිකත්වයක් මවාපෑම ගැන තියෙන විරෝධය. වෙන විදිහකට කිව්වොත් කෙල්ලෙක් වැඩිහිටි පිරිමියෙක් අතින් අතවරයට ලක්වීම සහ කොල්ලෙක් වැඩිහිටි කාන්තාවක් අතින් අතවරයට ලක්වීම කියන්නෙ එකම සංස්කෘතික කතිකාවක් නෙමෙයි. කොල්ලා සහ කාන්තාව අතර සම්බන්ධයේදී කොල්ලාව වික්ටිම් කෙනෙක් නැත්තං පීඩිතයෙක් හැටියට හඳුනාගැනෙන සමාජ මානසිකත්වයක් නෑ. ඒක හොඳ තත්වයක් විදිහටයි මං දකින්නෙ. අපි හැම තැනකම වික්ටිම් මෙන්ටැලිටියක් ක්‍රි‍යේට් කිරීම නෙමෙයි කළ යුත්තෙ. වික්ටිම් මෙන්ටැලිටි එක සංස්කෘතිකව පවතින තැනත් වෙනත් ආකාරයකට පරිවර්තනය කිරීමයි විය යුත්තෙ. අද පොලිටිකලි කරෙක්ට් සදාචාරවාදීන්ගේ උවමනාව වෙන්නෙ සමාජයේ හැම තැනකම වික්ටිම්ස්ලා නිර්මාණය කිරීම. ඒක හානිකර තත්වයක්.

    මෙතනට අදාලව මං මගේ අතීතයේ සිදුවීමක් සිහිපත් කළා. පහේ පංතියෙදි මම අපේ පංතියෙ ළමයින්ට කසාද බැන්දට පස්සෙ කරන දේ කියල දෙන්න යනවා. ගලපටලය යනුවෙන් ඇති යමක් පුරුෂ ලිංගය ඇතුල් කිරීම නිසා සිඳී යනවා කියල මම උන්ට කියලා දෙනවා. මෙතන හිටපු නාහෙට නාහන එකෙක් මේ ගැන පංතියේ ටීචර්ගෙන් විමසනවා. ටීචර් මාව කැඳවනවා. ඊට පස්සෙ අම්මලටත් එන්න කියනවා. මගේ ආශ්‍රයන් ගැන හොයලා බලන්න කියනවා. කවුන්සලර් කෙනෙකුට පෙන්නන්න කියනවා. එතකල් සති අන්තෙ ටීචර්ගෙ ගෙදර එන්න කියනවා.

    මේ සති අන්තය අමුතු එකක් වෙනවා. ටීචර් මාව නොයෙක් විදිහට ස්පර්ශ කරන්න ගන්න අතර ඇගේ නිරුවත් ප්‍රදේශ මට ස්පර්ශ කරන්නත් ඉඩ දෙනවා. ඉතාම කුලෑටියෙක් වුනු මං මේකෙන් බය වෙනවා. නමුත් ටීචර් කොහෙත්ම බලහත්කාරයක් විදිහට මාව පීඩාවට ලක්කිරීමක් සිදු කරන්නෙ නෑ.

    මං මේ ගැන ඉස්කෝලෙ යාළුවන්ට කියනවා. ඒ වෙද්දි මගේ යාළුවන්ට මීට වඩා රසවත් අත්දැකීම් උන්ගෙ ගෙවල්වල තිබුන. මං තමයි තරමක් පිටිපස්සෙන් හිටියෙ. මේ කතාව අහන උන් මාව නෝන්ඩි කරනවා. ඒ අවස්ථාව ගැන උද්දාමයට පත්වෙනවා. මේ දිරිගැන්වීමත් එක්ක මං තව සති අන්ත කීපයක් ටීචර්ලගෙ ගෙදර යනවා. ඊට පස්සෙ මට මේක ඇතිවෙනවා. මං ගෙදරට ටීචර් හරි අමුතුයි කියල කියනවා. ගෙදර අය ඊට පස්සෙ මාව යවන්නෙ නෑ. ටීචරුත් ආපහු කවදාවත් මගෙන් මොකුත් අහන්නෙ නෑ. ඔය අතරෙ අපේ පංති මාරු වෙනවා.

    මේ අත්දැකීම සමහර විට පහේ පංතියෙ කෙනෙකුට ලොකු බලපෑමක් ඇති කරන්න පුළුවන්. ඒත් මට මේක රෙජිස්ටර් වෙලා තියෙන්නෙ ඉතාම සුන්දර අත්දැකීමක් විදිහට. ඒකට බලපාන්නෙ සංස්කෘතිය කියලයි මං හිතන්නෙ. මේ සිදුවීම මහා භයානක දෙයක් නෙමෙයි විදිහට බාරගන්න වටපිටාවක් මට තිබුන. කොල්ලෙක් සහ ටීචර් කෙනෙක් අතර ෆැන්ටසිය මට තිබුන. ඒ හින්ද වික්ටිම් කෙනෙක් වෙනුවට මට ලැබුනෙ ජයග්‍රාහී ස්වභාවයක අත්දැකීමක්.

    මං ඕක පෝස්ට් එකක සටහන් කරන්නෙ මේ වික්ටිම් මෙන්ටැලිටියට විරුද්ධව. නීතිය සහ සදාචාරය පවතින්නෙ මං මේ කියන දේට පිටින් සහ එය අභියෝග කරමින්. ඒත් මිනිහෙකුට තමන්ගේ ජීවිතය නීතියෙන් සහ සදාචා‍රයෙන් ඔබ්බට දකින්න හැකියාවක් තියෙන්න ඕන. ඩෙනිස් පෙරේරා මේකට කියන්නෙ ආචාර ධාර්මික තලයෙන් දැකීමේ හැකියාවක් පැවතිය යුතුයි කියල.

    නීතිය සහ සදාචාරය කියන්නෙ මේ කාලයට අනුරූප දෙයක් විතරයි. ඒක මිනිස් පැවැත්ම එක්ක සම්බන්ධ කාරණයක් නෙමෙයි. අපි යම් සිදුවීමක් දිහා ඊට අදාල අයගෙ පුද්ගලික වපසරිය තුලින් තේරුම් ගැනීමක් කරද්දි අපිට මේ පැවැත්ම ගැන සාධකය මුනගැහෙනවා. එතකොට අපි බ්ලැන්කට් විදිහට අපචාර, අපහරණ චෝදනා ඇතුලෙන් ඒක බලනවා වෙනුවට ඇත්ත පවතින සංස්කෘතික සාධකවලට සාපේක්ෂව ඒ දිහා බලනවා. අපේ සියල්ල නිවැරදි කිරීමේ බයස් එක හෙවත් අන්තගාමීබව වෙනුවට අපි ඒක මනුස්ස ගනුදෙනුවක් හැටියට දකින්න උත්සාහ කරනවා. එතනදි යමෙකුට හානියක් බලහත්කාරයක් සිද්ද වෙලා තියෙන්නත් පුළුවන්, නොතිබෙන්නත් පුළුවන්. ඒත් බ්ලැන්කට් අර්ථකතන නැතුව අපි ඒ සිද්ධිය විශේෂව හඳුනාගෙන ජීවිතය ඇතුලෙන් ඒක කියවන්න උත්සාහ ගන්නවා.

    ඒ වෙනුවට දැන් කරන්නෙ අපි ළඟ තියෙන අර්ථකතනවලින් ජීවිතවලට දමාගැසීමයි. ජීවිත වාරණය කිරීමයි. සංස්කෘතික තහංචි පැනවීමයි. ඇත්තට පවතින සංස්කෘතික සමාජ කාරණා නොතකා හරමින් වෙන රටකින් ආනයනය කළ මිනුම් දඩුවලින් අපේ මිනිස් සම්බන්ධතාවලට සීමා නිර්ණය කිරීමයි.

    මේ සියල්ල පිටුපස ඇති බරපතල කාරණය ලිංගිකත්වය ගැන රිග්‍රෙසිව් ආකල්පයයි. ලිංගිකත්වය පොසිටිව් දෙයක් විදිහට බාරගැනීමෙන් මේ අර්බුද ගණනාවකට ලැබිය හැකි පිළියමට බාධා කිරීමයි. ලිංගිකත්වය හොඳ සතුටු දෙයක් හැටියෙන් බාරගන්නා සමාජයක අතවරයකට ලක්වෙන දරුවෙකුට දැනෙන පීඩාව අඩුයි. මේ ගැන මං කාලයකට කලින් අපේ වෙරල තීරයේ දරුවන් එක්ක පර්යේෂණයක් පවා කළා. අපි විසින් අතවරය යැයි හඳුන්වන දේ ඒ අයගෙ ජීවිතවල එහෙම ඛේදනීය අත්දැකීම් වුනේ නෑ. මෙතනදි අවධාරණය කරන්න ඕන මේ කතා කරන්නෙ කොල්ලන්ගේ ජීවිත ගැන විතරයි කියන එක. ඒකට හේතුව කෙල්ලෙකුගේ ජීවිතය ගැන සංස්කෘතික කතිකාව ඉතාම පසුගාමී එකක්. ඕනෑම දේකින් අතවරයට අපහරණයට ලක්විය හැකි පෙති සිඳී යා හැකි මලක් හැටියටයි කෙල්ලෙක් ගැන ප්‍රතිරූපය නිර්මාණය වෙලා තියෙන්නෙ. ඒක ඉතාම හානිකර තත්වයක්.

    ඒ වගේම මෙතනදි අදහස් කරන්නෙ නෑ හැම කෙනෙකුටම මේක හොඳ විදිහට බලපානවා කියල. ඒ ඒ පුද්ගලයා අනුව මේ බලපෑම වෙනස් වෙනවා. නීතිය හෝ සදාචාරය වෙනස් කිරීමේ උවමනාවක් මට කොහෙත්ම නෑ. නමුත් ඒ ඇතුලෙ සිදුවෙමින් පවතින විකාරයට විවේචනයක් මට තියෙනවා.


    චින්තන ධර්මදාස

  • දරුවන් ලැබීම සතුට අඩු කරයි

    දරුවන් ලැබීම සතුට අඩු කරයි

    අපි සාමාන්‍යයෙන් අහලා තියෙන, බහුලව විශ්වාස කරන දේ තමයි කසාද බැඳලා ළමයි නැත්තං ඒ පවුල් ජීවිතේ සතුටක් නෑ කියන එක. ඒක හින්දම බැඳපු දවසෙ ඉඳන් පාරෙ හම්බුවෙන මිනිස්සුත් අහන්නෙ ළමයෙක් හදන්නෙ නැද්ද කියල. මේ ගැන දශක ගණනාවක දත්ත ගවේෂණය කරමින් පර්යේෂණ කීපයක්ම සිද්ද වෙලා තියෙනවා. විස්මයට කාරණය වෙන්නෙ ළමයි නැති අය ළමයි ඉන්න අයට වඩා සතුටෙන් ජීවත් වෙනවා කියල මේ පර්යේෂණ මගින් සනාථ වීමයි. දෙමව්පියන් බවට පත්වීම ජීවිතේ නොසතුට වඩන මගක් විදිහටයි ඇත්ත හෙලිවෙන්නෙ.

    මේක මේ අද ඊයෙ තත්වයක් නෙමෙයි. 1970 ගණන්වල ඉඳන් ඇත්ත තත්වය පැවතිලා තියෙන්නෙ මෙහෙමයි. ළමයි හදන්න කියල බණ කියන අම්මලා තාත්තලා කියන විදිහටම ලෝකෙ කැරකෙන්නෙ නෑ කියන එක තමයි පේන්න තියෙන්නෙ.

    එක පර්යේෂණයක් තමයි 2011 කරපු තෝමස් හැරිසන් පර්යේෂණය. මේ නෝර්වේජියානු පර්යේෂණයෙදි හෙලිවුනා ඇත්තටම දරුවො නැත්තං ජීවිතේ තේරුමක් නෑ කියල මිනිස්සු විශ්වාසයකින් පෙලෙන බව. හැබැයි ඇත්තටම පර්යේෂණය අවසානයේදි පෙනුනෙ ළමයි හින්ද දෙමව්පියන්ගේ ජීවිතයේ ගුණාත්මක තත්වය පහතට වැටෙන බවයි.

    ඒ වගේම පවුල් සබඳතා ගැන ජාතික කවුන්සිලය මගිනුත් දත්ත පදනම් කරගෙන මෙටා ඇනැලිසිස් එකක් කළා. මෙතනදි මේ සතුට සම්බන්ධයෙන් නිශ්චිත මිනුමක් ගන්න ඒ අය උත්සාහ කළා. එතනදි ඒ අයට දකින්න තිබුණු දෙයක් තමයි ළමයි නැති පවුල්වල අය අතර වඩා රොමාන්තික සම්බන්ධයක් පවතින බව. කුඩා දරුවන් ඉන්න අම්මලා වැඩිපුරම තමන්ගේ ජීවිතයේ තෘප්තිය අහිමියි කියල කිව්වා. පිරිමි නම් එහෙම විශේෂයක් නැතුවම දරුවෙක් ලැබීමෙන් පස්සෙ තමන්ගේ ජීවිතයේ තෘප්තිමත්භාවයේ අඩුවීමක් ඇති වග සළකුනු කළා.

    මේ අතර ඇමරිකානු සමාජ විද්‍යා ජර්නලයේ ප්‍රකාශයට පත්වූ අධ්‍යනයකුත් මේ කාරණය ගැන ගැඹුරෙන් විමර්ශනය කළා. ඒ අය මීට බලපාන ආර්ථික කාරණා ගැන උනන්දු වුනා. එතනදි සංවර්ධිත රටවල ජීවත්වන දරුවන් නැති පවුල්වල අය ඉතා ඉහළ මට්ටමක තෘප්තිමත් ජීවිතයක් ගත කරන බව පේන්න තිබුන.

    දරුවන් ඇති අය සහ නැති අය අතර සතුටේ විෂමතාවය ඇමරිකාව වගේ රටවල ලොකුවට තිබුන. ඇමරිකාවෙ ළමයි නැති අයගෙ සතුට ඇති අයට වඩා 12%කින් විතර වැඩියි. අයර්ලන්තය, බ්‍රිතාන්‍ය, නවසීලන්තය, ඔස්ට්‍රේලියාව වගේ රටවල තත්වයත් මීට බෙහෙවින් ආසන්නයි.

    මෙතනදි පර්යේෂකයන් පැහැදිලිව පෙන්වා දෙන්නෙ ළමයි විසින් නොසතුට ඇති කරනවා නෙමෙයි කියන කාරණයයි. විවිධ කාරණා ගණනාවක් එකිනෙක මත බලපෑමෙන් මේ තත්වය ඇතිවෙනවා මිස එය ළමයා විසින්ම උදා කරන දෙයක් නෙමෙයි කියලයි මේ අය කියන්නෙ.

    වඩාත් නොසතුටෙන් හිටියෙ සින්ගල් මම්, නැත්නම් තනිව දරුවෙක් හදාගන්නා මව්වරුයි. ඒ වගේම පහල සමාජ ස්ථරවල මේ නොසතුටේ ප්‍රතිශතය වැඩියෙන් පෙනුනා. ඉහළ සමාජ ස්ථරවලත් දරුවන් ලැබීමෙන් පස්සෙ ඒ අයගෙ සතුට විශාල වශයෙන් අඩුවෙන බවක් දකින්න තිබුන. ඒකට හේතුව ඒ අය දෙමව්පියන් වෙන්න කලින් බුක්ති විඳපු නිදහස විශාල නිසා බව පවුල් සබඳතා පිළිබඳ ජාතික කවුන්සිලය කියනවා.

    රටවල් අටක විතරක් ළමයි ඉන්න අය ළමයි නැති අය තරම්ම සතුටකින් ඉන්න වග පෙනුනා. ස්පාඤ්ඤය, නෝර්වේ සහ පෘතුගාලය මේ රටවල් අතර තිබුන. ඒ ගැන හොයලා බලද්දි පෙනුන දේ තමයි ඒ රටවල පවුල් ඉලක්ක කරගෙන ක්‍රියාත්මක වෙන පහසුකම් සහ විවිධ සහන මේකට බලපානවා කියල.

    රජයෙන් පවුල්වලට හිතකර ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීමෙන් මේ දරුවන් ඇති පවුල්වල නොසතුට යම් පමණකට අවම කරන්න පුළුවන් වග පෙනුනා. දෙමව්පියන්ට වි‍ශේෂ නිවාඩු, දරුවන් වෙනුවෙන් පවුලට ලබාදෙන විවිධ සහනාධාර, අධ්‍යාපනය ආදිය වෙනුවෙන් දැරීමට සිදුවන වියදම් පහසු කිරීම ආදිය මගින් යම් සහනයක් මේ තත්වයට ලබාදෙන්න පුළුවන් වෙනවා. ඇමරිකාව තමයි අධ්‍යනයට තෝරාගත් රටවල් අතරින් මේ පහසුකම් ලබාදීම අතින් පහළම තැනක පැවතුනු රට වුනේ.

    මෙහෙම පවුල් විශේෂ කරගනිමින් ක්‍රියාත්මක වන ප්‍රතිපත්ති නිසා දරුවන් නැති පවුල්වලට කිසිම බලපෑමක් ඇති වුනේ නෑ. ඇත්තටම එවන් ප්‍රතිපත්ති නිසා සමස්තයක් වශයෙන් කාන්තාවන්ගේ සතුට ඉහළ යන බවක් පෙනුනා.

    දරුවක් ලැබීමෙන් සතුට උපදිනවා කියල පොදුවේ විශ්වාස කළාට දෙමව්පිය සතුට කියන එක ඉතා සංකීර්ණ කාරණයක්. ඒකට බලපාන කරුණු ගණනාවක් තියෙනවා. මෙතනදි දුප්පත්කම නැත්තං සම්පත් හිඟය කියන එක දරුණුවටම බලපෑම් ඇති කරනවා. ඉහළ පාංතික පවුලක වුනත් සම්පත් හිඟතාවයක් ඇතිවෙද්දි සතුට පහළ වැටෙන වග පෙන්නුම් කළා.

    තවත් අපූර්ව කාරණයක් වුනේ ස්පාඤ්ඤය වගේ රටවල විස්තෘත පවුල් ක්‍රමය නිසා සතුට වැඩි කරන බවයි. මෙහිදී ඇතිවන දුෂ්කරතා ප්‍රශ්න ආදිය සමූහයක් අතර බෙදී යාමෙන් දොම්නස අඩුවීමක් සිද්ද වෙන බව හිතන්න පුළුවන්.

    අනෙක් කාරණය තමයි ළමයි හදන්නෙ කවුද කියන එක. ළමයි ඇත්තටම ඕන අයද කියන ප්‍රශ්නය. ස්පාඤ්ඤය, ඉතාලිය වගේ රටවල දරු සාඵල්‍යතාවය අඩුයි. මේ නිසා දරුවන් අවශ්‍යම අය උත්සාහයෙන් දරුවන් හදනවා. ඒත් ඇමරිකාව වගේ රටක සාඵල්‍යතාවය වැඩියි. ඒ නිසා දරුවන් ඕන නැති අයත් ළමයි හදනවා.

    මේ අධ්‍යයන වලදි පෙනී ගිය තවත් දෙයක් තමයි අවුරුදු 50-70 දක්වා වයස්වල දෙමව්පියන් තමන්ගේ දරුවන් නිවසේ රැඳී සිටීම ගැන නොසතුටෙන් පසුවන බව. ළමයි ගෙදරින් පිටව ගොසින් නම් ඒ අයගෙ සතුට වැඩිවුනා.

    ඒ වගේම එක ළමයෙක් ඉන්න අම්මලට වඩා ළමයි කීප දෙනෙක් ඉන්න අම්මලා වඩා සතුටෙන් ඉන්න වගත් පෙනුනා. මෙතනදි පවුලක් විදිහට ඇතිවන සාමූහික ප්‍රීතිය විසින් අනෙක් නොසතුටුකම් මකාදානවා කියලයි පර්යේෂකයො අනුමාන කරන්නෙ.

    ළමයි හදන විදිහත් මේ සතුටට බලපාන බව ප්‍රකාශ වුනා. ළමයෙක් කියන්නෙ දෙමව්පියන්ට අවශ්‍ය හැටියෙන් අඹා ගත යුතු මැටි පිඩක් නැත්තං, හැඳි ගාලා හදන හොද්දක් කියල හිතන මොඩ්ල් එක අසාර්ථකයි වගේම එයින් දෙමව්පියන්ගෙ ජීවිත පවා විනාශ කරන බවයි ඇලිසන් ගොප්නික් කියන ළමා සංවර්ධන මනෝ විද්‍යාඥවරිය පවසන්නෙ. ඒක ස්වභාවික නොවූ මෙන්ම නරක ප්‍රතිඵල ඇති කරන ආකෘතියක් හැටියෙන් ඇය බැහැර කරනවා.

    දෙමව්පියන් හැටියට විඳින සතුටට තමන් මවක් හෝ පියෙක් හැටියෙන් විශිෂ්ටයි කියන හැඟීම තමන්ටම දැනෙන්න උවමනා වග මේ විශේෂඥයන් පෙන්වා දෙනවා. ඒ වගේම ළමයි නැති ජීවිතය අඳුරුයි කියන එක යල් පැනගිය මිත්‍යාවක් බවත් ළමයෙක් හැදීමෙන් සතුට ඇති නොවන බවත් ඔවුන් කියනවා. ඒ සතුට උපදින්න ළමයාට අමතර තව බොහෝ කාරණා එකතු වෙන්න ඕන. වැදගත්ම දේ ළමයෙක් හදන්න කලින් හිතන්න ඕන.

  • කාමසූත්‍රය නැවත කියවන වෙන්ඩි ඩොනිගර්

    කාමසූත්‍රය නැවත කියවන වෙන්ඩි ඩොනිගර්

    වෙන්ඩි ඩොනිගර් කියන්නෙ ඇමරිකානු ඉන්ඩුලොජිස්ට් කෙනෙක්. ඒ කියන්නෙ ඉන්දියාව පිළිබඳවම හදාරන මහාචාර්යවරියක්. එයා පොතක් ලියනවා හින්දු- විකල්ප ඉතිහාසයක් නොහොත් ශිව ඇදහීමේ තපස සහ ශෘංගාරය ගැන. ඒ පොතට දරුණු විවේචන එල්ල වෙනවා. ඩොනිගර් කියන්නෙ සෙක්ස් ඔබ්සෙස්ඩ්, ලංකාවෙ භාෂාවෙන් නම් සෙක්ස් ඇරියස්, ලෝකෙ හැමදෙයක්ම සෙක්ස් කියල හිතන ගෑනියෙක් කියල.

    ඩොනිගර් මේ අපවාද මැද ඊටත් වඩා කන්න වෙන දේකට අතගහනවා. එයා වාත්ස්‍යානගේ කාමසූත්‍ර නැවත කියවනවා. the mare’s trap නැත්නම් Redeeming Kamasutra කියන්නෙ ඇය නැවත විවරණය කරන කාමසූත්‍රය.

    කාමසූත්‍ර කියන්නෙ ලෝකෙ වැඩියෙන්ම වරදවා වටහාගත්ත පොත වෙන්න පුළුවන් කියල ඩොනිගර් කියනවා. ‘කාමසූත්‍රයේ සෙක්ෂුවල් ඇක්ට් එක ගැන තියෙන්නෙ එක කොටසයි. කාමසූත්‍රය ඔය මිනිස්සු කියන විදිහෙ සෙක්සි පොතක් නෙමෙයි. ඉන්දියාවෙ අනිත් ගොඩක් දේවල් සෙක්සි කාමසූත්‍රයට වඩා’

    ඩොනිගර් කියන්නෙ කාමසූත්‍ර සමාජ විද්‍යාත්මක ග්‍රන්ථයක් විදිහට සලකන්න ඕන කියල. ඒක ඒ යුගයෙ ධනවත් මිනිස්සු සමාජයේ ජීවත් වුනු විදිහ ගැන කියනවා. ඒක මනෝ විද්‍යාව පැත්තෙන් අධ්‍යනය කරන්න ඕන. මොකද ඒක අපිට මානව සම්බන්ධතා ගැන කියනවා.

    කාමසූත්‍ර විශේෂ ග්‍රන්ථයක් නෙමෙයි කියලයි ඩොනිගර් පෙන්වා දෙන්නෙ. ඒ යුගයෙ තිබුණු ශෘංගාර සංස්කෘතියෙ තවත් එක ප්‍රකාශනයක් විතරයි. කාමසූත්‍ර වි‍ශේෂ වෙන්නෙ ඒ කතා කරන ඉන්දියාවෙ සෙක්ස් විෂය හින්ද නෙමෙයි. ඒ දිහා බලන ගැඹුරු පරිණත ආකාරය හින්ද. සෙක්ස් ගැන කාම සූත්‍රයෙ එන මනෝවිද්‍යාත්මක දෘෂ්ටිය හින්ද.

    ඩොනිගර් වාත්ස්‍යානගේ අර්ථ ශාස්ත්‍ර, ධර්ම ශාස්ත්‍ර කියන පොත් දෙකත් අතර‍ කාමසූත්‍ර පිහිටුවමින් අන්තර්පඨිතමය කියවීමක් කරනවා.

    ඇය පෙන්වා දෙන්නෙ බටහිරට පරිවර්තනය වුනු රිචර්ඩ් බර්ටන්ගේ කාමසූත්‍ර ඉතාම දුර්වල පරිවර්තනයක් කියල. ඒ වෙනුවට කාම සූත්‍ර කියන්නෙ ස්ත්‍රීවාදී ප්‍රකාශනයක් කියලත්, ඒක ලිංගිකත්වය දිහා ඉතාම පුළුල් ලිබරල් දෘෂ්ටියක් ඇතුව ලියලා තියෙනවා කියලත් ඩොනිගර් කියනවා.

    ‘කාමසූත්‍ර සියලු ලිංගිකත්වයන් දිහා නිදහස්ව බලලා තියෙනවා. දැන් පෝර්න් පවා තහනම් කරන්න දඟලන ඉන්දියානු රජය කියන්නෙ වර්තමාන ඉන්දියාව කොයිතරම් රිප්‍රෙසිව් (ලිංගිකත්වය යටපත් කරන) සමාජයක්ද කියන එකයි. මේ ලිංගික යටපත් කිරීම විදිහට මතුවෙන්නෙ පශ්චාත් යටත්විජිතවාදයේ කම්පනයන්’

    – වෙන්ඩි ඩොනිගර් –

    කාන්තාව සම්බන්ධයෙන් කාමසූත්‍ර ඒ තරම් අතීතයකදී ඉතාම ප්‍රගතිශීලී දැක්මක් යෝජනා කරනවා. ඒ අනුව ගෙදරක මූල්‍ය කටයුතු භාරවෙන්නෙ බිරිඳට. තමන්ව සතුටු කරන්න බැරි පිරිමියෙක් එක්ක ඉන්න එපා කියල කියනවා. ඒ වගේම ලිංගික ක්‍රියාවකදී මූලිකම වෙන්නෙ කාන්තාවගේ සතුට කියන එක අවධාරණය කරනවා. සෙක්ස් කියන්නෙ ළමයි හදන්න කරන ක්‍රියාවක් නොවන බවත් කියනවා.

    ඒ වගේම කාමසූත්‍රය කුලභේදයත් බැහැර කරනවා. ජීවිතයේ වාත්ස්‍යාන යෝජනා කරන සතුට විඳින්න කිසිම වර්ණයක කෙනෙකුට බාධාවක් නැති වග එහි කියනවා. මේකෙ තේරුම කාමසූත්‍ර ෆෙමිනිස්ට් හෝ ලිබරල් කියන එක නෙමෙයි. ඇදහිය නොහැකි තරමෙ නිදහස් දැක්මකින් ගැහැණුන්, හීන කුල මිනිසුන්, වෙනත් ලිංගිකයන් දෙස බැලීමෙන් ලියවුනු එකක් කියන එක.

    ඩොනිගර් ගෙ; හින්දු- විකල්ප ඉතිහාසයක්’ පොතටත් ඉන්දියාවෙන් එල්ල වුනේ දැඩි විරෝධයක්. ඒ පොත ගිනි තියන්න පටන් ගත්තා. අන්තිමට පෙන්ගුයින් සමාගම විසින් ඒ පොත ඉන්දියාවෙන් ඉවත් කරගත්තා. කාමසූත්‍ර නැවත කියවීමටත් එලෙසම විරෝධයක් පැන නැගුනා.

    කාමසූත්‍ර මගින් කරන වැදගත්ම යෝජනාව සෙක්ස් කියන්නෙ ස්වභාව ධර්මයේ ක්‍රියාවක් නෙමෙයි ඒක සංස්කෘතික ක්‍රියාවක් බව අවධාරණය කිරීමයි කියල ඩොනිගර් සඳහන් කරනවා.

  • Batman සහ Catwoman – සෙක්ස් ෆැන්ටසියක්ද?

    Batman සහ Catwoman – සෙක්ස් ෆැන්ටසියක්ද?

    මං කොමික් බුක් රසිකයෙක් නෙමෙයි. ලංකාවෙ චිත්‍රකතා රසිකයෙක් වුනු මට කොමික් බුක්ස් අතපත ගාන්න ලැබුන මිස ඒවායෙ ෆෑන් කෙනෙක් වෙන්න ලැබුනෙ නෑ. කොමික් බුක් රසිකත්වය ලංකාවෙ බිහිවුනෙ මගෙන් පස්සෙ පරම්පරාවක.

    ඒත් මං කොමික් බුක් ආශ්‍රිත චිත්‍රපටිවල මරාගෙන මැරෙන රසිකයෙක්. විශේෂයෙන් බැට් මෑන්, සුපර් මෑන් සහ අනිත් මෑන්ලගෙ ෆිල්ම් මට මගඅරින්නම බෑ. එකම චරිත ටිකක් තියාගෙන ඒවා හරහා විවිධ අධ්‍යක්ෂවරුන් විවිධ පැතිකඩවලට යන හැටි මට හරිම ආකර්ශනීයයි.

    ඒක ෆිල්ම් යුනිවර්ස් එකක්. ඒ විශ්වයේ ඩීසීවරුන් සහ මාවල්වරුන් ගැටෙනවා. මාවල්වරුන්ගේ සුපිරි වීරයො ටිකක් ප්‍රොග්‍රෙසිව් ලිබරල් චරිත. උන් ඩිමොක්‍රටික් පාක්ෂිකයි වගේ. මාර්වල්වරුන් කෙලින්ම ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්ව විලන් කෙනෙක් විදිහට දාලත් ඇන්දා.

    ඩීසීවරුන්ගේ සුපිරි වීරයො ගතානුගතිකයි. ඒ ගොල්ලො බලන්නෙ කොහොම හරි සිස්ටම් එක ආරක්ෂා කරන්න. බැට්මෑන් ගත්තොත් මිනිහා රදලයෙක්. එයා කරන්නෙම සමාජයේ පහල පංතියකින් පැන නගින කැරැල්ලක් මර්දනය කරන එක. ඒක බොහෝ විට අරාජික කැරැල්ලක්. එතනදි පෙන්නන්න හදන්නෙ බැට්මෑන් තමන් ඉහල පාංතිකයෙක් විදිහට දකිනවා නෙමෙයි, එයා පිටස්තරයෙක් විදිහට ලෝකයේ පැවැත්ම ආරක්ෂා කරන්න හදනවා කියල. හැබැයි එයා අවසාන අර්ථයෙන් ආරක්ෂා කරන්නෙ බලවතුන් විසින් නිර්මාණය කරන සිස්ටම් එක.

    පොදුවේ ගත්තම හැම සුපිරි වීරයෙක්ම ගතානුගතිකයි. හැම කෙනෙක්ම අවසාන අර්ථයෙන් සටන් කරන්නෙ පවතින තත්වය ආරක්ෂා කරන්න. විලන්ලා තමයි ඇඩ්වාන්ස්. ඒ අය සටන් කරන්නෙ අලුත් ලෝකයක් නිර්මාණය කරන්න. බ්ලැක් පැන්තර් විලන් ගත්තොත් එයාට ඕන වෙන්නෙ වකන්ඩාවරුන්ගෙ ධනය ලෝකයේ දුප්පත් කලු මිනිස්සු අතර බෙදාදෙන්න.

    සුපිරි වීරයා අවසානයේ අපිට හැමදාම කියන්නෙ නපුර පරාජය කළ නොහැකියි කියන එක. ඒ කියන්නෙ කැරලිකරුවන් යලි යලිත් බිහිවෙනවා කියන එක. ඒ වීරයො අපිට මේ කැරලිකරුවන්ව පෙන්නන්නෙ පිස්සො විදිහට. ජෝකර් වගේ ෆිල්ම් එකක් නැවත හැරිලා ප්‍රශ්න කලේ ඒක.

    වීරයනි, උඹලට අපිව පිස්සොද?

    කොහොම වුනත් ඩීසීවරුන්ට තියෙනවා මාවල්වරුන්ට නැති ඉරොතික හැකියාවක්. නැත්තං ගැඹුරක්. බැට්මෑන්, වොන්ඩර් වුමන්, කැට් වුමන්, ඇක්වා මෑන් වගේ චරිතවල මේ ඉරොතික ආකෘතිය හොඳට දැනෙනවා. මාර්වල්වරුන් රොමැන්ටික් පැත්තට යද්දි ඩීසීවරුන් ඉරොතික පැත්තට යනවා කියන්න පුළුවන්. ඩීසිවරුන් වැඩිහිටියි. මාවල්වරුන් ළමයි.

    බැට්මෑන් චරිතය හරිම සුවිශේෂී එකක්. එයා නියෝජනය කරන්නෙ අඳුර. කවුන්ට් ඩ්‍රැකියුලාගේ හෙවනැල්ල බැට්මෑන් මත තියෙනවා. එයා පතුරන්නෙ බය. නීතියට උඩින් ක්‍රියාත්මක වෙන ආන්ඩුවෙ පැරා මිලිටරියක් බැට්මෑන් කියන්නෙ.

    හැබැයි ඒ අඳුරට තියෙනවා ෆ්‍රොයිඩියානු ගැඹුරක්. බැට්මෑන්ට තියෙන්නෙ තමන්ගේ පියා අහිමිවීම පිළිබඳ අර්බුදය. ඒ කියන්නෙ පාලනය සහ නීතිය අහිමිවීම නිසා දැනෙන ඊඩිපස් අර්බුදයක්. තමන්ගේ අනන්‍යතාවය ගැන අවුලක්. එයා තමන්ව හඳුන්වන්නෙ පලිගැනීම විදිහට. සමාජයෙන් ඉටු නොවන වංශවත් තාත්තාගේ මරණයට යුක්තිය ඉල්ලන්න එයා අඳුරෙ බලය අතට ගන්නවා.

    මේක බෲස් වයින්ගේ පෞර්ෂ අර්බුදයක් විදිහට ගේනවා. එයාට සමාජයේ යුක්තිය කියන්නෙ අහිමි වුනු තාත්තා. ගෝතම් නගරය කියන්නෙ තාත්තාගේ සොහොන් බිම. තාත්තාගෙන් ගැලවුනු චරිතයක් වෙන්න බැරි වංශවත් පෞර්ෂහීන පුතෙකුගේ ලිංගික අර්බුදයක් තමයි බැට්මෑන් කියන වීරයා.

    එයා අඳින්නෙ ලේටෙක්ස් ෆෙටිෂ් එකක් දනවන ඇඳුමක්. නාඳුනන නිදහස් රමණයන්ගෙන් මුසපත් විය හැකි ශෘංගාර සාදයකට ගැලපෙන ඇස් වැසූ වවුල් මුහුණක්. ඒ එක්ප්‍රෙෂන් නැති කලුකුමාර මුහුණ සමග ඇහෙන විජය කුමාරතුංග පන්නයේ ෆ්ලැට් ගැඹුරු හඬක්.

    දැන් සුපිරි වීරයො ඔක්කොම තරුණ වෙවී බොළඳ වෙවී යන කාලයක්. ඉතින් අපිට බැට්මෑන් වෙස්මූන යටට බෙන් අෆ්ලික් නැති වෙලා සරාගී අයිකොනයක් වුනු රොබර්ට් පැටින්සන් එනවා. පැටින්සන් කියන්නෙත් වැම්පයර් කෙනෙක්. මළ මිනිහෙක්. බැට් මෑන් කියන්නෙත් මළ මිනිහෙක්.

    පැටින්සන් බැට්මෑන් වෙනවත් එක්කම 2022 දකින්න තියෙන ලොකුම වෙනස තමයි බැට්මෑන් තවත් ගැඹුරින්ම ඉරොතික වෙනවා කියන එක. මේ පාර බැට්මෑන් ඇඳුමෙ ඒ ලේටෙක්ස් ඇතිල්ලෙන චිරි චිරිය පවා ඇහෙනවා. ලේටෙක්ස් ෆෙටිෂ් එකේ ප්‍රධාන දෙයක් තමයි පියවි සම ස්පර්ශවීම පුළුවන් තරම් වැලැක්වීම. දෙතුන් වතාවක්ම ෆිල්ම් එකේ බැට්මෑන් ග්ලවුස් දාලා ඉන්නෙ කියන එක වචනයෙන්ම මතක් කරනවා. ඇඟිලි තුඩු පවා ස්පර්ශයට නිරුවත් නෑ.

    සෝ ක්‍රැවිට්ස්ගෙ කැට්වුමන් (සෙලීනා කයිල්) චරිතය සියලු සුපිරි වීරවරියන් ඉක්මවා ශෘංගාර පිම්මක් පනිනවා.

    කැට් වුමන් කියන්නෙ ගෝතම් නගරයේ අනිත් සුවිශේෂීම චරිතය. එයා පැහැදිලිවම ඩොමිනේට්‍රික්ස් කෙනෙක්. කසයක් අතින් අරන් හදවතේ වේදනාව දරන් ඉන්න සරාගී ගැහැණියක්. බෲස් වයින්ට වඩා වෙනස් විදිහට එයාට තියෙන්නෙ ඇබියුසිව් ෆාදර් කෙනෙකුගේ ප්‍රශ්නයක්. එයාගෙ අම්මා දිවි නසාගන්නවා. තාත්තා බීලා මැරෙනවා. එයාව පරිවාසයෙදි තඩි මහත වෝඩ්න්ගෙන් පහරදීමට ලක්වෙනවා.

    ඇබියුසිව් තාත්තා නිසා සෙලීනා කොහොමත් අධිකාරිය නොඉවසන කෙල්ලෙක් වෙනවා. ඒත් අන්තිමට පාරට වැටෙන සෙලීනා ඩොමිනේට්‍රික්ස් පුහුණුව ලබන්නෙ ටෙඩ් ග්‍රාන්ට්ගෙන්. ටෙඩ් සෙලීනාට බීඩීඑස්එම් ශෘංගාර පාඩම් හිංසනය තුලින් කියලා දෙනවා. ඒක තමයි කැට්වුමන්ගේ කොමික් කතා ඉතිහාසය.

    මැට් රිව්ස් 2022 බැට්මෑන් අධ්‍යක්ෂවරයාට අනුව කැට්වුමන්ගෙ තාත්තා නගරයේ ධනවතෙක්. පාතාල ව්‍යාපාරිකයෙක්. බෲස් වයින්ගෙ තාත්තාගේ යාලුවෙක්. බෲස්ගෙ අම්මා ගැන නුවුමනා හෙලිදරව්වක් කරන්න යන පත්තරකාරයෙක් නිශ්ශබ්ද කරන්න බෲස්ගෙ තාත්තා සෙලීනා (කැට්වුමන්) ගෙ කුප්‍රකට තාත්තාගෙ උදව් ගන්නවා.

    බැට්මෑන්ට තියෙන්නෙ තාත්තා අහිමි වීම ගැන ප්‍රශ්නයක්. කැට්වුමන්ට තියෙන්නෙ තාත්තා දුෂ්ට අධිකාරිය ගැන ප්‍රශ්නයක්.

    ඉතින් මේ කැට් වුමන් සහ බැට්මෑන් මුනගැහෙන මැට් රීව්ස්ගෙ වර්ෂන් එක තමයි මේ දවස්වල හෝල්වල දිගහැරෙන්නෙ. මේකෙ කැට්වුමන් ගැන අලුත් හෙලිදරව්වක් කරනවා. ඒ තමයි කැට්වුමන් බයිසෙක්ෂුවල් කියන එක. එයා එයාගෙ රූම්මේට්ට කතා කරන්නෙ baby කියල. ඒ වගේම තමන්ට මේ චරිතය බයිසෙක්ෂුවල් කරන්න ඕන වුනා කියල මැට් රීව්ස් සහ සෝ ක්‍රැවිට්ස් දෙන්නම කියනවා.

    මේ කතාවෙ දුෂ්ට‍යා හරියට සෝෂල් ජස්ටිස් වොරියර් කෙනෙක් වගේ. එයා බැට්මෑන්ටත් එහා ගිහින් පිවිතුරු යුක්තියක් ඉල්ලා සිටිනවා. අතීතයේ කළ වැරදිවලට පවා වන්දි ගෙවන්න කියනවා. බැට්මෑන් සටන් කරන්නෙ තමන්ට වඩා යුක්තිගරුක දුෂ්ටයාට විරුද්ධව.

    කතාව අවසානයේදි කැට් වුමන් බැට්මෑන්ට කතා කරනවා මේ දේශපාලනය අතෑරලා පවුලක් වෙලා ඉමු කියල. දෙන්නාගේ ෆැන්ටසිත් හොඳින් ගැලපෙන හින්ද ඒක හොඳ යෝජනාවක්. ඒත් කැට්වුමන්ට තාත්තාව මරන්න පුළුවන් වුනාට බැට්මෑන්ට ඒක කරන්න බෑ. එයා තාත්තා එක්ක මළ නගරයේ නවතිනවා. දේශපාලනය තෝරගන්නවා. කැට්වුමන් (ගැහැණිය) ජීවිතය හොයාගෙන අනිත් මාවතට හැරෙනවා.


    චින්තන ධර්මදාස

  • ස්වයං වින්දනය කළොත් අපායෙ යයිද?

    ස්වයං වින්දනය කළොත් අපායෙ යයිද?

    (සුක්කවිස්සට්ඨි – ස්වයං වින්දනය පිළිබඳව බුදුන්වහන්සේගේ ඉගැන්වීම)

    කෑම අරුචිය හා ඇග වැහැරුණු භික්ෂුවකි. මුහුණේ කිසිම ප්‍රසන්නබවක් නොමැත.”සෙය්යසක” නම් ඒ භික්ෂුව දුටු උදායි හිමියන් උන්වහන්සේ අමතා ගැටලුව කුමක්දැයි ඇසීය.

    සෙයියසක හිමියන් රාගයට ඇති ලැදිකම ප්‍රකාශ කළ අතර සසුන අත්හැර නොයා ස්වයං වින්දනයෙ යෙදෙන ලෙස උපදෙස් දෙන ලදි.

    සෙයියසක හිමියන් හස්ත උපක්‍රමයෙන් වින්දනය ලබාගත් අතර මේ පිළිබඳව දැනගත් අනෙක් භික්ෂූන් බුදුන්වහන්සේ හමුවට සෙයියසක හිමියන් පමුණුවන ලදි.

    ශුක්‍රාණු පිටකරන අවස්ථා කුමක්ද යන්න බුදුදහමේ දක්වා ඇත.

    1. නිරෝගීකම පිණිස
    2. සැප පිණිස
    3. දරුබීජයක් වෙනුවෙන්
    4. බෙහෙත් පිණිස
    5. වර්ණය සොයාබැලීමට
    6. දානය පිණිස (මේ දරුපල නැති අයට දරුවන් ලබා ගැනීමට ශුක්‍රාණු පරිත්‍යාග කිරීමයි)
    7. විනෝදයට

    ස්වයං වින්දනය ගිහි ජීවිතය උදෙසා වූවක් බවත් එය බ්‍රහ්මචර්‍යාව පුරන භික්ෂුවට නුසුදුසු නිසාත් “දැන දැන ශුක්‍රමෝචනය(ස්වයං වින්දනය) තහනම් කරන ලදි.එහෙත් එය සසුනෙන් නෙරපීමට තරම් බරපතල වරදක් ලෙස නොදුටු බුදුන්වහන්සේ සිල්වත් වැඩිමහලු භික්ෂුවකට වරද ප්‍රකාශ කර,වරදින් නිදහස් විය හැකිබව ප්‍රකාශ කරන ලදි.

    මේ බුදුන්වහන්සේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ලෙස මානවයන්ගේ ලිංගිකත්වය පිළිගත් ආකාරයයි. මහමෙව්නාවේ බණ කරුවන් හා විකාර ධර්ම දේශකයන් ලිංගිකත්වය සදාචාර විරෝධී දෙයක් ලෙස හංවඩු ගැසීම නියම බුද්ධ දේශනාවට පටහැනිය.ඒ විකාර කතා නිසා අද ලංකාව අපයෝජන ,ඝාතන,දික්කසාද ,අනියම් සම්බන්ධතා,ව්‍යභිචාරය ආදී අර්බුධයන්ට පැමිණ ඇත.

    (ස්වයං වින්දනය ගිහියාට තහනම් නැත. ස්වයං වින්දනය තහනම් කර ඇත්තේ භික්ෂුවටය.)

    සංස්කෘතික වහලය ගලවන්න – ඡන්නං විවරේථ…. ලංකාවේ ගමන්මග කොයිබටද ?


    කැකිරාවේ සුදස්සන හිමි

  • නාමල්ගේ ත්‍රීසම් එක

    නාමල්ගේ ත්‍රීසම් එක

    නාමල් රාජපක්ෂ ඇමතිතුමා ෂැංග්‍රිලා හෝටලේ යෙහෙළියන් දෙන්නෙක් එක්ක ත්‍රීසම් එකක් දාපු කතාවක් ලංකා ඊනිව්ස් එකේ පළවෙලා තිබුන. එතනට හදිස්සියේ ආපු ලිමිනි පලායමින් සිටි නාමල්ට හෑන්ඩ් බෑග් එකකින් ගැහුවා කියලත්, ඊට පස්සෙ තරහ වෙලා තමන්ගේ ගෙදර ගිය ලිමිනිව ශිරන්ති මැදිහත්වෙලා ආපහු එක්කං ආවා කියලත් ඒකෙ ලියල තිබුන.

    මේ කතාව ගොසිප් එකක් හින්ද ඇත්තක් වෙන්නත් පුළුවන් බොරුවක් වෙන්නත් පුළුවන්. යම් පමණකට ඇත්ත සහ යම් පමණකට බොරු තියෙන කලවමක් වෙන්නත් පුළුවන්.

    මේ ගොසිප් එක ලංකාවෙ අපිට දකින්න පුළුවන් ඉහළම ත්‍රීසම් අවස්ථාව නිර්මාණය කරනවා. ඒක සංකේතීය වශයෙන් හරිම වැදගත්. ඒක ශරීර රමණයකට එහා ගිය දේශපාලනික රමණයක් වෙනවා.

    මේක පොලිටිකල් ත්‍රීසම් එකක්. දකුනේ මහා සිංහල බෞද්ධයා චීන හෝටලයක කාමරයක බටහිර නිදහස් ලිංගික ජීවිතය විඳින මොහොතක්. සිංහල බෞද්ධයයි චීනයයි බටහිර නිදහස් සෙක්ස් ලයිෆ් එකයි එකට ඇඳ උඩ.

    ඒක රූපකයක්. මුලින්ම අපි කියන්න ඕන නාමල් ත්‍රීසම් එකක් දැම්මත් ඒකට අපි චියර් කරනවා මිස ඉරිසියා කුහක කතා කියන්නෙ නෑ. ත්‍රීසම් කියන්නෙ ඉතාම ආස්වාදනීය රමණීය නිරෝගී ලිංගික හැසිරීමක්. නාමල් වගේම හැම කෙනෙක්ම ත්‍රීසම් දානවා නම් හොඳයි.

    හැබැයි මෙතන තියෙන ප්‍රශ්නය නාමල් කියන චරිතය විසින් රකින බොරු සදාචාරය. රටට පෙන්නන්න හදන ධර්මිෂ්ට කොටළු තාරුණ්‍යය. ඒ මවාපාන සංස්කෘතිය විසින් ලංකාවෙ බහුතරයක් තරුණයන් ආශා හිරකරගත් අසහනකාරීන්, කුහකයන් බවට පත් කරනවා. මේ ගොසිප් එක ඇත්තටම ලියවෙන්නෙමත් ඒ නාමල්ලා විසින් අන්දන ලද අය වෙනුවෙනුයි. ඒ ජනතා නියෝජනය තමයි ලිමිනි. දැන දැන වුනත් ඉවසන් ඉන්න, අතට අහුවෙන එකකින් දමලා ගහලා අඬලා නිකං ඉන්නවා ඇරෙන්න කරන්න දෙයක් නැති අර කුහක සදාචාරයේ ගොදුර.

    ත්‍රීසම් කියන්නෙ විවෘත ලිංගික ඇසුරක්. ඒක විඳින්න සුදුසුකම් ලබන්නෙ විවෘත ලිංගික මිනිස්සු. බොරු සදාචාරවාදීන්ගේ ත්‍රීසම් වලින් නිර්මාණය වෙන්නෙ සතුට වෙනුවට වේදනාව සහ පීඩාව.

    නාමල්ලාට අපේ යෝජනාව වෙන්නෙ විවෘත වෙන්න කියන එක. ලිමිනි/ බිරිඳ බැහැර කරපු, පිටතින් තැබූ ලිංගික විනෝදයක් පවත්වාගෙන යනවා වෙනුවට ඒ අයවත් ඒ විනෝදයේ පාර්ශ්වකරුවන් කරගන්න කියන එක. තමන්ගේ ත්‍රීසම් හෝ වෙනත් ලිංගික ආශාවන් ගැන බිරිඳ එක්ක කතාබහ කරන්න. තමන් මොන විදිහක මනුස්සයෙක්ද කියන එක ඇයට බය නැතුව කියන්න. ඒ විවෘතබව කියන්නෙ ඇයට කරන ගෞරවයක්. අන් ලිංගික ඇසුරකදී බිරිඳක් වඩාත් වේදනාවට පත්වෙන්නෙ තමන්ව රැවටීම, තමන්ට නිගරු කිරීම හින්ද.

    දෙදාස් පන්සීයේ බොරු සංස්කෘතික ප්‍රවාදය පැත්තකින් තියන්න. ඔය දෙන්නගේ ආදර ව්‍යවස්ථාව ඔය දෙන්නා නිර්මාණය කරගන්න. ඒ විවෘතබව සමාජයට දෙන්න. සෙක්ස් කියන්නෙ ඉතාම හොඳ ක්‍රීඩාවක්. අනිත් හැම ක්‍රීඩාවකටම වඩා තමන්ටත් අනුන්ටත් යහපත් ප්‍රතිඵල දෙන ක්‍රීඩාවක්.

    ඒ ක්‍රීඩාව කරන්න නම් ශරීරය වගේම මනසත් එතනට ගේන්න ඕන. බෙදුනු බව වෙනුවට සමස්තය ඇඳ උඩට ගේන්න ඕන. එතකොට අර හෑන්ඩ් බෑග් එක‍ වෙනුවට ආදරනීය හාද්දක් හුවමාරු කරගන්න පුළුවන්.

  • ඇයි හඳයා මෙහෙම? – ඇල්බොරාදා හෙවත් කක්කා බාල්දිය

    ඇයි හඳයා මෙහෙම? – ඇල්බොරාදා හෙවත් කක්කා බාල්දිය

    ඇල්බොරාදා කියන්නෙ අළුයම කියන එකටයි. හඳයා එයාගෙ අලුත් ෆිල්ම් එක, නෙරූදාට කක්කා ගැසීමට නම තියන්නෙ අළුයම (ඇල්‍බොරාදා) කියලයි. සමහර විට ඒ මේ වෙද්දි පොලිටිකලි කරෙක්ට් කැන්සල් කල්චර් එක විසින් නෙරූදාව දූෂකයෙක් ලෙස හඳුන්වාදෙමින් කරගෙන යන පටු ව්‍යාපෘතිය ‘අවදිවීමක්’ හැටියෙන් හඳයා අර්ථගන්වන හින්ද වෙන්න පුළුවන්.

    හඳයා තමන්ගේ අලුත් චිත්‍රපටය කරන්නෙ මේ metoo රැල්ලේ දේශපාලනයට අත්දෙකම උස්සමින් වග පැහැදිලියි. මේ හින්ද ලංකාවෙ පොලිටිකලි කරෙක්ට් සිනමා ධාරව පටන් ගන්නෙ හඳයාගෙ ඇල්බොරාදාගෙන්. මේ චිත්‍රපටියට විදේශීය ඇගයුම් සම්මාන ලැබුනොත් කාලෙකට කලින් යුද්ධය, වියළි කලාපය අන්තර්ජාතික සිනමාවේ විකිණුනාක් මෙන් පොලිටිකලි කරෙක්ට් රැල්ලක් මෙහේ ඇතිවෙන්නත් නියමිතයි. ඒත් අවාසනාවට මේ වෙද්දි නෙට්ෆ්ලික්ස් වැනි මුලදී මේ රැල්ල උඩ බෝට්ටු පදිමින් සිටි ප්ලැට්ෆෝම් පවා මේ කරෙක්ට්නස් එක ජෝක් කරමින් ඉන්න කාලෙක තමයි අපි මේක ආනයනය කරන්න යන්නෙ. උදා විදිහට ත්‍රී බිල්බෝර්ඩ්ස් වගේ ෆිල්ම් එකක් මේ පොලිටිකලි කරෙක්ට් රැල්ල පිටිපස්සෙ ඉන්න සෝෂල් ජස්ටිස් වීරයන්ව කරකවලා අතෑරියා. ඒ ඉල්ලන යුක්තියටම ප්‍රතිවිරෝධයක් විදිහටයි ඒ චිත්‍රපටි හැදුනෙ. කලාව මේ ප්‍රවණතාමය දේශපාලන දෘෂ්ටීන් මත නොපිහිටා මානුෂීය අර්ථයන් මතම පිහිටිය යුතුයි කියල ආත්ම ප්‍රකාශන කලාවේ යෙදෙන නිදහස් කලාකරුවන් විශ්වාස කළා.

    ඒත් ලංකාවට ටික ටික මේ අතීතය පවා නිවැරදි කරන ළදරු වලිප්පුව එබිකම් කරන්න ගත්තා. බ්ලැක් ලයිව්ස් මැටර් කැරලිකරුවන් බ්‍රිතාන්‍යයේ එඩ්වර්ඩ් කොල්ස්ටන්ගේ ප්‍රතිමා පෙරලාදාන්නෙ එයා අතීත වහල් හිමියෙක් කියල චෝදනා කරමින්. නමුත් ඒ නගරයම ඉදි කරන්නෙත් කොල්ස්ටන්. අපිට ඒ විදිහට අතීතය නිවැරදි කරන්න පුළුවන්ද? එහෙම කරන්න අපි කවුද?

    ලංකාවෙ ඇඩ්වර්ටයිසින්වල තමයි මේ පිස්සුව මුලින්ම මතු වුනේ. ‘කලු’ කියල ගැහැණියක් හඳුන්වාදීමට විරුද්දව ස්ත්‍රීවාදී රංචුවක් මුලින්ම කෝලාහල කරලා ඒ දැන්වීම කැන්සල් කළා. ඊට පස්සෙ මෑතක නැවත සකලබුජං කොටකලිසම් සිංදුව නිවැරදි කරන්න තවත් බිස්කට් එකක් ලොකු වෑයමක් දැරුවා. ඒ සිංදුව ළමා මෙහෙකාර සේවය ගැන කියවුනු සිංදුවක් කියමින් ඒ වචන වෙනස් කරලා අලුත් බහුබුතයක් එලියට දැම්මා. මේකට අනිවාර්යෙන්ම සම්මාන ලැබෙන්න නියමිතයි. ඒත් ඇත්තටම ඒකෙන් කලේ අර පැරණි ගීතයේ රසය, මතකය විකෘති කිරීම සහ විනාශ කිරීමයි. සකලබුජං අහපු කිසි් කෙනෙක් ඒක ළමා මෙහෙකාරයෙකුට හිනාවෙන සිංදුවක් හැටියෙන් රසවින්දෙ නෑ. ඒ කාලෙ බුලින්ග් කියල සංකල්පයක් පවා නෑ. මෑත යුගයේ සංකල්ප, ඒ සංකල්පය උපදින්න පෙරවූ යුගයකට අරන් ගිහින් ඒ තත්වයන් විනිශ්චය කරන්න යොදාගැනීම අමනෝඥ ක්‍රියාවක්. එතනදි සිද්ද වෙන්නෙ අදාල සමාජයේ පැවති සංස්කෘතික තත්වයන් නොතකා හරිමින් තමන්ගේ ප්‍රවණතාමය කාරණයක් අස්වාභාවික ලෙස මතු කිරීම. නෙරූදා ගැන හඳයා කරන්නෙත් ඒ විදිහෙම වැඩක්.

    නෙරූදාගේ නමින් චිලියේ අන්තර්ජාතික ගුවන්තොටුපොලක් නම් කරන්න යද්දි ඒ රටේ සෝ්ෂල් ජස්ටිස් වීරයො කැරලිගැහුවෙ ස්ත්‍රී දූෂකයෙකුට ගෞරව කළ යුතු නෑ කියලයි. නෙරූදා විසින්ම තමන්ගේ ජීවිතයේ අතීතය දෙස හැරී බලමින් කළ ප‍ාපොච්චාරණයන් නෙරූදාවම අපරාධකාරයෙක් විදිහට හඳුන්වන්න මේ අපරිණත‍යො පාවිච්චි කරනවා. ඒ අවංකබව සහ අවලෝකනය වෙනුවට කොහේවත් නැති සංස්කෘතික යුක්තියකින් නෙරූදාට දඩුවම් දෙන්න හදනවා.

    හඳයා කරන්නෙ ඒ රැල්ල උඩ පදින්න උත්සාහයක් බව කියන්න වෙනවා.

    මං හඳයාගේ ෆෑන් කෙනෙක්. ඉතා දරුණු රසිකයෙක්. ඒ ආදරය නිසාම හඳයා ගැන දැඩි විචාරයකට යාමේ අයිතියත් මට තියෙනවා. හඳයා ඇල්බොරාදා මගින් කරන්නෙ නිර්මාණයක් නෙමෙයි, අපරාධයක්. ඒක ඉතාම අසාධාරණ අපරාධයක්.

    ඇල්බොරාදා නරඹන හැම කෙනෙක්ම නෙරූදාගේ සටහන් කියවන්නම ඕන. වාසනාවකට ෆිල්ම් එකත් එක්ක ඒ පොත සිංහලට පරිවර්තනය වුනා. තමන්ගේ කතාව කියන්න මුද්‍රන කවුළුවක් හෝ නෙරූදාට විවෘත කරන්න තරමට සරසවි නිෂ්පාදකයො සාධාරණ වීම අගය කරන්න ඕන.

    නෙරූදා ලංකාවෙ ගත කරන්නෙ ඉතාම කාංසාමය කාලයක්. හුදකලාව සහ ඇසුරු කළ හැකි සමාජයක් නොවීම නෙරූදාට ලංකාව ගැන මතකය අඳුරු කලාපයක් කරනවා. එයා ලංකාවට එන්නෙත් බුරුමයේ ත්‍රස්තවාදී පෙම්වතියකගෙන් පලායාමේ උවමනාවෙන්. ඒ පෙම්වතිය නෙරූදාව තමන්‍ටම පමණක් අයිති කරගැනීමේ ආලයේ ස්වභාවික යැයි සම්මත උමතුවෙන් පෙලෙනවා. ඒ ආදරේට නෙරූදා බයවෙනවා.

    නෙරූදා ලංකාවෙ ගත කරන්නෙ නෙරූදාගේ කවියක් තරම්ම වේදනාව මුසු කාව්‍යමය කාලයක්. ඒත් හඳයා තමන්ගේ චිත්‍රපටිය ඇතුලෙ ඒක දේශපාලන කක්කා බෙට්ටක් කරනවා. ඇත්තටම ලංකාවට හිමිකරගන්න තිබුනු සුන්දර සිනමා අවකාශයක් හඳයා විසින් අහිමි කරනවා.

    නෙරූදා සම්මතයේ නීති තඹ සතේකට නොතකන නිදහස් සෞන්දර්යවාදියෙක්. නෙරූදා පවතින්නෙම තමන්ගෙම වූ මානුෂිකත්වය ගැන අදහසක කියල පැහැදිලියි. ඒක බලයට අසාධාරණයට එරෙහිවීමත් සමගම තවත් තලයකින් වරදකාරීත්වය, සංවේදීබව, පසුතැවීම හා කාංසාව ආදිය මුසුවුනු සංකීර්ණ ඉසව්වක්. නෙරූදා තමන්ගේ මතක සටහන් ලියා තබන්නේ ඒ විනිශ්චයෙන් තොර දෙවියන් ඉදිරියේ බඳු විශ්වයක ඉඳන්. ඉන් පිටත පැවතුනු දරුණු යතාර්ථයට සාපේක්ෂව නෙරූදාගේ ලෝකය ළමයෙකුගේ තරම්ම අහිංසක එකක්.

    මුහුදෙන් අල්ලන- මරන මාළුවෙක් ගැන පවා නෙරූදා කම්පාවෙනවා. ඒ වගේම ඒ කාලෙ ලංකාවෙ අපේ මිනිස්සුන්ගේ දාමරිකකම් එයා විනිශ්චයකින් තොරව සටහන් කරනවා. උදා විදිහට ලංකාවෙ ඒ කාලෙ පැවතුනු අලි දඩයම සහ අලින්ට කරන හිංසනය නෙරූදා දකිනවා. ඒ ගැන සානුකම්පිතව බලනවා විනා එයා ලංකාවෙ මිනිස්සු නොමිනිසුන් විදිහට තමන්ගේ ඇගයීම්වලින් ඔවුන්ව විනිශ්චය කරන්න වෑයම් කරන්නෙ නෑ.

    ඒ වගේම පවතින දැඩි වික්ටෝරියානු සදාචාර පසුබිමත් එක්ක නෙරූදාගේ වටිනාකම් පවතින්නෙ ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධ තලයක. එක දවසක පිරිමි දා හතරක් පමණ සමග එකම නිවසක රමණය කළ කාන්තාවකගේ කතාවක් අහන නෙරූදා කියන්නෙ ඒ කාන්තාව වෙනුවෙන් එයාගෙ හදවතේ වෙනම ගෞරවනීය කලාපයක් විවෘත වුනා කියලයි.

    ලංකාවෙ ගත කරන කාලය පුරාම විවිධ ගැහැණුන් සමග ආස්වාදය ලබන නෙරූදාට කායික සතුටක් මිස තමන්ගේ හිස් පැවැත්ම යම් පමණකින් හෝ පිරෙන මානසික තෘප්තියක් එයින් ලැබෙන්නෙ නෑ. එයාට ඊට වඩා යම් ගැඹුරු, ඇත්ත දෙයක් ඕන වෙනවා. එයාගෙ උමතු බුරුම පෙම්වතිය එයාව හොයාගෙන ඇවිත් ගෙදර වත්තෙම පදිංචි වෙනවා. ඒක ඇත්තටම සිදුවුනු දෙයක් වුනත් හඳයා ෆිල්ම් එකේ මේක පෙන්නන්නෙ හීනයක්ද යතාර්ථයක්ද කියල හිතාගන්න බැරි බොඳවූ මානයක. ඒක හරිම ලස්සන සිනමා භාවිතයක් කියල මං හිතනවා. ඇත්තට බාහිරින් සිදුවෙනවාටත් වඩා නෙරූදා තුල ඇතිවෙන බය, පීඩාව ඒකෙන් නිර්මාණාත්මකව මතුවෙනවා.

    ඒ වගේම හඳයා තමන්ගේ වියමන ඇතුලෙ දේශපාලනිකව නෙරූදාව කොටු කරනවා. ගෙදර ඇත්තට ඉන්න බ්‍රම්පි වෙනුවට දෙමළ මනුස්සයෙක් අඩංගු කරනවා. ඒ මනුස්සයාට සදාචාර විනිශ්චයන් ලබාදෙනවා. මුලදීම හඳුන්වාදෙන යකාගෙ මූන බවට කවිකාර නෙරූදාව පත්කරන්න කෘතිය පුරා පිඹුරුපත් අඳිනවා.

    නෙරූදා මේ සැඩොල් තරුණිය දකින්නෙ දෙවඟනක් විදිහටයි. ඒ සමාජයෙන් ප්‍රතික්ෂේප වුනු නාඳුනන ජීවිතය නෙරූදාගේ කාංසාත්මක පැවැත්මට දිව්‍යමය අරමුණක් වෙනවා. වැසිකිලි බාල්දිය හිසෙන් රැගෙන එන තරුණියක් ගැන ප්‍රේමයෙන් බැඳීම කොයිතරම් රූපාකාර්ථමයද? ඒක මාරම තැනක්. ෆ්‍රොයිඩ් කක්කා විස්තර කරන්නෙ ළමාවියේදී අඳුරගන්නා පිවිතුරුම ත්‍යාගය හැටියටයි. තමන් විසින් පිටතට නිර්මාණය කරන එකම වටිනාම දේ. දෙමව්පියන් විසින් ප්‍රතිකේෂප කරන, සඟවන තමන්ගේ දේ. අපි රත්තරං සහ සියලුම ත්‍යාගයන් පිළිබඳ මේ ළමා වියේ කක්කාමය ආශාව පවත්වාගෙන යනවා කියලා ෆ්‍රොයිඩ් විස්තර කරනවා.

    ඒ කක්කා බාල්දිය හිසින් ගත් තරුණියක් ගැන ඇතිවන ආශාව ඉතාම ගැඹුරු මානසික හැඟීමක් වෙන්න ඕන. ඒක සිහිනයක් තරම්ම ගැඹුරුයි. දේශපාලනයක් ඇතුල්වෙන්න බැරි තරම් සංස්කරණයෙන් තොරයි. සමාජයෙන් පහත් යැයි දකින, ප්‍රතික්ෂේප කරන මේ කක්කා තරුණිය තමයි නෙරූදාගේ ජීවිතේ දිව්‍යමය ත්‍යාගය වෙන්නෙ.

    හඳයා නෙරූදා විස්තර කරන දේවරූප සංකල්පය පාවිච්චි කරනවා. නමුත් ඒ අතර තමන්ගේ ප්‍රබන්ධමය යතාර්ථයකින් නෙරූදාගේ දේවරූපය කෙලෙසනවා. ඒ දිව්‍යමය ආදරය අපවිත්‍ර කරනවා.

    මෙතනදිත් හඳයා නෙරූදාගේ දේවරූපය සහ විය හැකි යැයි උපකල්පිත සෝෂල් ජස්ටිස් යතාර්ථය දෙපැත්තට ඡේදනය කරනවා. ඒත් සෝෂල් ජස්ටිස් ප්‍රබන්ධයට නෙරූදාගේ අත්දැකීම අසාධාරණ විදිහට යටපත් කරනවා.

    ඒ කාලෙ සාමාන්‍ය සැඩොල් තරුණියකගේ ජීවිතය ගත්තොත් එතන ‘දූෂණය’ කියල දෙයක් පවතින්න හැටියක් නෑ. ඒ ගැහැණු පිරිමි සබඳතාවල ආදරය කියන්නෙම බලහත්කාරයක්. අපේ රාවණා යුගයේ පටන්ම පැහැරගෙන ඒම ආදරයක් විදිහටයි පවතින්නෙ. මානව විද්‍යාවේ බොහෝ ගෝත්‍රවල පැහැරගෙන යාම විවාහයක්. හැම කෙල්ලෙක්ම වගේ බඩවැටියක, ලන්දක කවුරු හෝ පිරිමියෙකුගේ ආශාවකට නතුවෙනවා. ඒක අපි අද දරන ශිෂ්ට යැයි සම්මත සංස්කෘතික ආකල්පවලට පෙරපැවති යුගයක්. අපි පූසෙක් අතින් පූසියක් දූෂණයට ලක්වෙනවා කියල කියන්නෙ නෑ. අපේ සංකල්පය ඒ අවකාශයට අදාල නෑ.

    ඒ වගේම යම් බලයක් ඇති කෙනෙකුගේ උවමනාවට ලිංගිකව අවනත වීම ඉතාම ලේසියෙන් සිද්ද වෙනවා. ලංකාවෙ බොහෝ නිර්මාණවල වලව්වෙ හාමු විසින් බලෙන්, අඬා වැළපෙන ගම්බද තරුණියන් කෙලෙසන හැටි පෙන්නනවා. ඒත් මේ අවස්ථාව ගැඹුරින් හිතලා, හොයලා බලලා නිර්මාණය වුනේ පියාඹන අශ්වයා ටෙලි නාට්‍යයේ විතරයි කියලයි මං හිතන්නෙ.

    ඒ නාට්‍යයේ වලව්වෙ හාමුගෙ ආශාව පිණිස යන ගැහැණිය ඒ පසුවත් ඒ මොහොත මෙනෙහි කරමින් තනිව සතුටු වෙනවා. තමන්ගේ ගඳගහන පිරිමියා වෙනුවට පිරිසිදු පිරිමියෙකුගේ පහස ලැබීම ගැන ඇතුලතින් ආඩම්බර වෙනවා.

    ‘හාමු ළඟ වළාකුලු සුවඳයි’ ඒ ගැහැණිය තමන්ගේ සැමියාට කියනවා.

    මෙතනදි කාරණා දෙකක් වැඩකරනවා. එකක් බලය නැත්තං පවර් කියන එක. අනික සිඩක්ෂන් කියන එක. අපි දේශපාලනිකව යමක් දිහා බලලා විනිශ්චය කරන්න යද්දි මගහරින කාරණය තමයි සිඩක්ෂන් හෙවත් වසඟය. වසඟය බලහත්කාරයක් නෙමෙයි. වසඟයකදී දෙපාර්ශ්වයම තෘප්තියක් අත්විඳිනවා. බලය, ධනය, රූපය හෝ කක්කා බාල්දියක් වුනත් වසඟයට බලපාන්න ඉඩ තියෙනවා.

    උසස් යැයි සම්මත කෙනෙකුගේ ආකර්ශනයට බඳුන්වීම පහත් යැයි ප්‍රතික්ෂේපිත කාන්තාවකට දැනෙන්න ඉඩ තියෙන්නෙ අද අපි කැම්පස් එකක් ඇතුලෙ ඉඳන් විනිශ්චය කරන ආකාරයෙන් නෙමෙයි. ඒක බොහෝ විට බලහත්කාර දූෂණයකට වඩා අප්‍රකාශිත කැමැත්තකින් ඉඩදීමක් වෙන්න පුළුවන්.

    නෙරූදා කොළඹ ගෙදර නිදාගන්නෙ බූරු ඇඳක. හඳයා ඒක වියන් ඇඳක් බවට පෙරලනවා. ඒ ඇඳ රූපයක් විදිහට බලයකින්, සල්ලාලකමකින් ආරෝපනය කරනවා. නෙරූදාගේ අතින් බූරු ඇඳක් උඩ කෙළෙසෙන සැඩොල් තරුණියකගෙන් ඒ ස‍ෝෂල් ජස්ටිස් බලහත්කාරයේ ස්වරූපය හදන්න අමාරු වුනා වෙන්න පුළුවන්.

    මේ සැඩොල් තරුණිය ගැන ආදර උමතුවෙන් ඇය වෙනුවෙන් පළතුරු සාරි ආදිය තබමින් ආදර පූජා කළ හැටි නෙරූදා ලියනවා. ඒත් ඒ ආදරයේ භාෂාව ඇයට තේරෙන්නෙ නෑ. ඇය එක්ක කතා කළ හැකි භාෂාවක් නෙරූදා දන්නෙ නෑ. සැඩොල් තරුණිය හඳුනන ආදරයේ භාෂාව කුමක් විය හැකිද? ඒක අනිවාර්යෙන්ම ශරීරමය භාෂාවක්. ආදරය ප්‍රකාශ කරන තෑගිමය සංකල්පවලට පෙර පැවති එකක්.

    තමන් අතින් අල්ලාගත් සැණින් ඇය කාමරය වෙත පියමං කළ බවත්, ඇඳ මත නිරුවත් වූ බවත් නෙරූදා ලියනවා. හඳයා මේ අවස්ථාව ප්‍රචණ්ඩ බලහත්කාරී දූෂණයක් බවට පෙරලනවා. හඳයාගේ සැඩොල් තරුණිය කෑ ගසමින් වන සතෙක් මරණයෙන් ගැලවෙන්න දඟලනවා බඳුව පොරබදනවා. මෙය බලාසිටින හඳයාගේ දෙමළ බ්‍රම්පි පවා කැළඹීමට ලක්වෙනවා.

    හඳයාගේ බ්‍රම්පි නෙරූදාව ප්‍රතික්ෂේප කරන්නෙ ස්ත්‍රී දූෂණයක් කළ නිසාද නැත්නම් සැඩොල් තරුණියක් සමග රමණය කිරීමෙන් නෙරූදාත් සැඩොලෙක් බවට පත්වූ නිසාද කියල අපැහැදිලියි. එය අනිවාර්යෙන්ම දෙවැන්න විය යුතු නමුත් මේ සදාචාර විනිශ්චයක යෙදෙන සිනමා කෘතිය ඉඟිකරන්නෙ පළමුවැන්න දිශාවටයි.

    දෙවඟනක් දූෂණය වූ සැටියෙන් හඳයා නෙරූදාගේ සැඩොල් තරුණිය හා රමණය විකෘති කරනවා. ඇය පිළිමයක් මෙන් ඇදේ වැතිර හිටියා කියල නෙරූදා සටහන්වල ලියනවා. ඒක අකමැත්තක් හැටියෙන් එයා දකිනවා. ඒත් ලංකාවෙ ගෑනු මළකඳන් මෙන් ඇදේ වැතිර සිටීම නෙරූදාට අමුතු වුනාට අපිට අමුතු වෙන්න විදිහක් නෑ. පරසතු මල් චිත්‍රපටියෙ ‘කැමති දෙයක් කරගන්න’ කියල අනුලා ඇදේ දිගාවෙන්නෙත් මේ විදිහටමයි.

    නමුත් ඇගේ සහභාගීත්වයක් නැතුව තමන්ගේ ආස්වාදය වෙනුවෙන් පමණක් පැවති සංසර්ගය ගැන නෙරූදා පසුතැවිලි වෙනවා. ඒත් ඒ කාලෙ නෙමෙයි අද පවා රමණයේදී තමන්ගේ ආස්වාදය වෙනුවෙන් ක්‍රියාකාරී වෙන ගැහැණු ලංකාවෙ කොයිතරම් අල්පද? අපේ අම්මලා පවා විශ්වාස කලේ එය පිරිමින්ට සතුටු වෙන්න ඉඩ ලබාදීමක් හැටියෙන් විතරයි. එහෙම බැලුවොත් අපිට තාත්තලා සීයලා ආදී පරණ පරම්පරා සියල්ල ස්ත්‍රී දූෂකයො හැටියට නම් කරන්න වෙනවා.

    මං මෙතනදි ස්ත්‍රී දූෂණයට අනුබල දෙනවා නෙමෙයි. ඒත් කන්සෙන්ට් කියන දේ නොපැවති යුගයකට කන්සෙන්ට් එක අදාල කරගැනීම වැරැද්දක්. ඒ වගේම නෙරූදා විසින් තමන්ගේ ඇතුලාන්තය ගැන විවෘතව තැබූ සටහන් ඉතාම ඌනිත ආකාරයකින්, පටු දේශපාලන කෝණයකින් අර්ථකතනය කිරීම සිනමාකරුවෙක් හැටියට හඳයා කරන බරපතල වැරැද්දක්.

    එතනින් නොනැවතී හඳයා මේ සැඩොල් ත‍රුණිය දියේ ගිල්වා මරාදානවා. ඒ මදිවට නෙරූදාගේ හිසේ කක්කා බාල්දිය තබා ප්‍රසිද්ධියේ ඇවිද්දමින් ඊට දඩුවම් දෙන්නත් යනවා.

    මීට කාලෙකට කලින් අනෝමා ජනාදරී හඳයාට මීට සමානම චෝදනාවක් කරනවා. මං පුද්ගලිකව ඒ චෝදනාව විපරීත, අසාධාරණ එකක් හැටියෙන් බැහැර කළා. අනෝමා එක්ක හිටගත්තට වඩා පිරිසක් එතනදි මං වගේම හඳයා එක්ක හිටගත්තා. මං ඒ චෝදනාවලට විරුද්ධ වුනේ ඒවා සම්බන්ධතාවයක් ඇතුලෙ සිදුවු දේ පසුව වෙනත් ආකාරයකින් අර්ථ ගන්වමින් ස්ත්‍රියක් වීමේ දේශපාලන වාසිය (සෝෂල් ජස්ටිස් බල ධූරාවලියේ පහතින් පිහිටීමේ වාසිය) ලබන්නට ගොනු කරන විකාරසහගත කතන්දර බැව් පෙනෙන්න තිබුනු නිසා. දැන් හඳයා ආපහු හැරිලා නෙරූදාට මේ චෝදනාව කරන එක කොයිතරම් අයිරොනිකල්ද?

    දැන් අර නෙරූදා‍ගේ කක්කා බාල්දිය මගේ ඇඟට පෙරලෙන්නට නියමිතයි. නහය වහගන්න ඕන.


    චින්තන ධර්මදාස

  • වික්ටෝරියාවේ ලිංගික නිදහස සහ ෆියොනා පැටන්

    වික්ටෝරියාවේ ලිංගික නිදහස සහ ෆියොනා පැටන්

    2022 පෙබරවාරි 10 වෙනිදා වික්ටෝරියානු පාර්ලිමේන්තුවෙ ලිංගික ශ්‍රමික වෘත්තිය අපරාධහරණය කිරීමේ පණත සම්මත වෙනවා. ඒ අනුව විශේෂ නීති කිසිවක් නොමැතිව සාමාන්‍ය අනෙකුත් වෘත්තියක් හා සමානවම ලිංගික ශ්‍රමික වෘත්තිය සැලකිය යුතු වෙනවා.

    මේ ගැන ෆේස්බුක් එකේ කතාබහ යන අතරෙ මට යාලුවෙක් මැසේජ් එකක් එවලා තිබුන. වික්ටෝරියා ප්‍රාන්තයේ ලිංගික ශ්‍රමය සැපයීම සම්බන්දයෙන් 1994 වගේ කාලයක පටන්ම නීතිගත තත්වයක් පැවතුනා කියල එයා මට කිව්වා. ඒ කියන්නෙ යම් යම් සීමාවන්ට යටත්ව වුනත් මේ ගණිකා වෘත්තිය සම්බන්ද නිදහස එහේ තිබුණ කියන එක. මෑත නීති ප්‍රතිසංස්කරණයෙන් ඒ ගොල්ලො කරන්නෙ වීදි ගණිකා වෘත්තිය සහ ලිංගික ශ්‍රමිකයන් සඳහා බලපත්‍ර දීමට අදාල සීමාවන් ඉවත් කරන එකයි. බලපත්‍ර ලත් ගණිකා නිවාස කොහොමත් නීතිගතවයි තිබුනෙ. නමුත් ඔයා ස්වාධීන ලිංගික ශ්‍රමිකයෙක් නම් ඔයාට ඔයාගෙම ස්ථානයක් පවත්වාගෙන යාම නීතියෙන් තහනම්ව පැවතුනා. ඒ ස්ථානය සේවය ලබාගන්නා විසින් සැපයිය යුතුවයි තිබුනෙ. මේ නීතිය මෑත සම්මත වූ පණතින් ඉවත් කළා. මේ නිදහස දිනාගැනීම පිටිපස්සෙ ඉන්න දැවැන්ත චරිතය වෙන්නෙ ෆියොනා පැටන් කියන මන්ත්‍රීවරිය.

    ෆියොනා පැටන් කියන්නෙ රීසන් පක්ෂයෙ නායිකාව. පැටන් 2009දි පක්ෂයක් පටන් ගන්නවා ඔස්ට්‍රේලියානු සෙක්ස් පක්ෂය නමින්. ඒ පක්ෂය එයා පටන් ගන්නෙ ලිංගිකත්වය සම්බන්ධයෙන් එකතැන පල්වෙමින් තිබුනු වාරණය සහ සීමාවන්ට විරුද්ධව. නිදහස වෙනුවෙන්, විවාහයේ සමානත්වය වෙනුවෙන් වගේම මත්ද්‍රව්‍ය සම්බන්ධ නීති වෙනස් කිරීම වෙනුවෙන් ඒ පක්ෂය සටන් කරනවා. ඒ වගේම යුතනේෂියා හෙවත් මරණයේ අයිතිය වෙනුවෙනුත් ඔවුන් පෙනී සිටිනවා. 2017දි මේ පක්ෂයේ නම රීසන් පාර්ටි කියල වෙනස් කරනවා.

    සෙක්ස් පාර්ටි කියන නම ඉතාම ආකර්ශනීය වුනත් ඒ නම නිසා ගොඩක් අනවශ්‍ය කරදරවලට මුහුණ දෙන්න වුනා කියල ෆියොනා කියනවා. මිනිස්සු ඇවිත් මේ නම හින්ද තමන්ගෙ ළමයින්ව චන්ද මධ්‍යස්තානෙටවත් ගෙනියන්න බෑ කියල තමන්ට බැනවැදුනු බව ෆියොනා කියනවා.

    ‘ඒත් සෙක්ස් කියන වචනය හැම රජයේ පත්‍රිකාවකම තියෙනවා. අපේ උප්පැන්න සහතිකේ පවා තියෙනවා. ඒත් මිනිස්සුන්ට සෙක්ස් පාර්ටි කියන එක දරාගන්න අමාරු වුනා’

    බහුතරයක ඉල්ලීම් සලකලා නම වෙනස් කළත් තාමත් තමන් සෙක්ස් පාර්ටි කියන නමට බැඳිලා ඉන්නවා කියලා ෆියොනා කියනවා.

    ‘සෙක්ස් පාර්ටි කියන නම ඕනම තැනක කැපිලා පේනවා. ඒ වගේම අපේ මැතිවරණ ව්‍යාපාරවලදි අපි ගොඩක් විනෝදාත්මක වැඩ කළා. දේශපාලනය කියන්නෙ සීරියස් දෙයක්ම වෙන්න ඕන නෑ. අපිට පුළුවන් විනෝදයත් එක්ක දේශපාලනය කරන්න. එකවතාවක් අපි ගෙනිච්ච ස්ලෝගන් එකක් වුනේ ‘හැම කෙනෙකුටම හැපි එන්ඩින් එකක්’ කියන එකයි’

    පැටන් දේශපාලනයට එන්න කලින් ඔස්ට්‍රේලියාවෙ ජාතික වැඩිහිටි ආස්වාද කර්මාන්තයේ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරී විදිහට කටයුතු කළා. ඒකට කියන්නෙ ඊරොස් ඇසොසියේෂන් කියල. වැඩිහිටි ලිංගික ආස්වාද සම්බන්ධ කර්මාන්තවල වෘත්තීය අයිතීන් වෙනුවෙන් පිහිටුවාගත්ත සංවිධානයක් ඒක. ඒ වගේම එයා ලිංගික අයිතීන් සහ ඒඩ්ස් සම්බන්ධ දැනුවත් කිරීම් වෙනුවෙන් අවුරුදු 20ක විතර කාලයක් වැඩකරනවා.

    2001දි කැන්බරාහි ජාතික ඉරොතික කෞතුකාගාරය ඇති කරන්න කරන්න මුල්වෙන්නෙත් ඇයයි. ඒ කෞතුකාගාරය ඇති කරන්නෙ ඉරොතික කලාවන්, ඉතිහාසයන්, ඡායාරූප ආදිය ආරක්ෂා කරමින් මහජනයාට ප්‍රදර්ශනය කරන්නයි.

    ෆියොනා ඇත්තටම ලිංගික ශ්‍රමිකයෙක් විදිහට කාලයක් කටයුතු කළ කෙනෙක්. 2010දි මේ සෙක්ස් පක්ෂෙන් ජනප්‍රිය පෝර්න් තරුවක් වුනු ඇන්ජෙලා වයිට් පවා වික්ටෝරියානු ප්‍රාන්තය වෙනුවෙන් තරග කරනවා.

    ෆියොනා පැටන් තමන්ගේ සහකරුවා සමග ඕපන් රිලේෂන්ෂිප් හෙවත් විවෘත සම්බන්ධතාවයක් පවත්වාගෙන යන කෙනෙක්. ඔවුන්ගේ සම්බන්ධයට දැනට වසර 25ක්. මේ නිදහස සහ අවංකබව දෙදෙනා අතර බැ‍ඳීම තවත් ශක්තිමත් කළ බව ෆියොනා කියනවා. ඇය තමන්ගේ අතීත ලිංගික අත්දැකීම් පොතක් වශයෙන් ලියා පළකර තියෙනවා . සෙක්ස් ඩ්‍රග්ස් ඇන්ඩ් ඉලෙක්ටෝරල් රෝල් ඒ පොතේ නමයි.

    තමන් පාර්ලිමේන්තුවට ආවෙ කරන්න වැඩ ලිස්ට් එකක් අතේ තියාගෙන බවත් එකින් එකට ඒ දේවල් ජයගන්නා බවත් ෆියොනා කියනවා. ‘මං ආවෙ නිකං අයිනකට වෙලා පාර්ලිමේන්තුවෙ ඉන්න නෙමෙයි. මට තියෙනවා ජයගන්න අරමුණු ලැයිස්තුවක්. ඒවා එකින් එක ටික් කරමින් මං ඉස්සරහට යනවා’

  • ලිංගික තෘප්තිය ගැන කතා නොකර ලිංගික අධ්‍යාපනය හානිකරයි – පර්යේෂකයෝ පෙන්වා දෙයි

    ලිංගික තෘප්තිය ගැන කතා නොකර ලිංගික අධ්‍යාපනය හානිකරයි – පර්යේෂකයෝ පෙන්වා දෙයි

    ලිංගික අධ්‍යාපනයේදී තෘප්තිය සහ ආශාව යන දෙක අඩංගු කිරීමෙන් කොන්ඩම් පාවිච්චිය වැඩිකළ හැකි බව අධ්‍යයන මගින් පෙන්වයි.

    රූබි ජීසන් සඳහන් කරන පරිදි ඇය පාසැලේදී ලිංගික අධ්‍යාපනය ලැබුවද ආශාව සහ තෘප්තිය වෙනුවෙන් ලිංගික සම්බන්ධතා පැවැත්වීම හෝ ලිංගිකත්වය සහ ස්ත්‍රීපුරුෂභාවය පිළිබඳ සංවාදයක් එහි අඩංගු වුනේ නැත.

    පැවතුනේ කෙහෙල් ගෙඩියකට කොන්ඩම් දැමීම සහ මූලික කරුණු ගැන සාකච්ඡාවක් පමණි. ශරීර අවයව ගැන, ලිංගිකව බෝවන රෝග ගැන සහ ප්‍රවේශම්කාරී ලිංගික එක්වීම් ගැන පමණක් ඉගැන්වීම සිදුවිය. ස්වයං වින්දනය ගැන කතා කළේද පුරුෂයන්ට පමණක් සීමාවූ පරිදිය.


    ‘පාසැලේදී ලිංගික තෘප්තිය ගැන කතා කිරීම මට කිසිසේත්ම අපහසුතාවයක් දනවන දෙයක් නෙමෙයි. එහෙම වුනා නම් කන්සෙන්ට් හෙවත් අනුමැතිය ගැනත්, LGBTQ ලිංගිකත්වයන් සහ ස්ත්‍රී ස්වයං වින්දනය ගැනත් වඩා විවෘත සංවාදයක් ඇතිවීමට ඉඩ තිබුනි.

    තෘප්තිය බැහැර කරමින් කරන මේ ඉගැන්වීම් මගින් සිදුවන්නේ විෂමලිංගික නියමයන්ට බැහැර ලිංගික ක්‍රියාවන් බැහැර කිරීමය’’


    මිනිසුන් ලිංගික ක්‍රියාවේ යෙදෙන මූලිකම අරමුණ තෘප්තියයි. නවතම අධ්‍යයන මගින් පෙන්වන්නේ ලිංගික අධ්‍යාපන සහ සෞඛ්‍ය ප්‍රවර්ධන වැඩසටහන් මගින් තෘප්තිය නොතකා හැරීම සහ එය අපචාරී අර්ථයකට බඳුන් කිරීමක් සිදු කර ඇති බවයි.

    ලෝකය පුරා 2005-2020 දක්වා ලිංගික සෞඛ්‍ය පිළිබඳ ලියවුනු ජාත්‍යන්තර ලියවිලි සටහන් අතර ලිංගික තෘප්තිය ගැන කතා කර ඇත්තේ 33 වතාවක් පමණක් බව පර්ය‍ේෂණවලදී හෙලිවී ඇත.


    මේ අවස්ථාවන්හිදීද ඒවා ලිංගිකව බෝවන රෝග සහ කොන්ඩම් පාවිච්චිය යන කාරණාවලට සීමා කර ඇත. කොන්ඩම් පාවිච්චිය සම්බන්ධයෙන් තෘප්තිය අදාල කරගනිමින් කතා කළ මේ අවස්ථාවන් 08න් පමණක් වුවත් ධනාත්මක කැපී පෙනෙන කොන්ඩම් පාවිච්චි ගැන උනන්දුවක් ඇති වී ඇති බව පැහැදිලිය.

    මේ පර්යේෂකයන් පෙන්වා දෙන්නේ ලිංගික තෘප්තිය ලිංගික අධ්‍යාපනයට අදාල කරගැනීමෙන් ලිංගික සෞඛ්‍ය සම්බන්ධයෙන් ඉතාම ධනාත්මක ප්‍රතිඵල ඇති කරගත හැකි බවයි. නමුත් මේ සාකච්ඡාවන් ලිංගික අධ්‍යාපන විෂයට අන්තර්ගත කොට නැත.


    පාසැල් ඇතැම් විට දෙමව්පියන්ගෙන් විරෝධය මතුවේ යැයි බියෙන් ලිංගික තෘප්තිය පිළිබඳ කාරණා කතා නොකරයි. එයින් තරුණ පිරිස් ලිංගික ක්‍රියාවල යෙදෙන්නට වඩා උනන්දු කිරීමක් සිදුවේ යැයි දෙමව්පියන් සිතනු ඇතැයි ඔවුන් බියෙන් පසුවෙයි.


    නවසීලන්තයේ සිදු කළ පර්යේෂණයකින් පැහැදිලි වන්නේ තරුණ පිරිස් තමන්ගේ ජීවිතයට අදාල නොවන සහ අවදානම පමණක් ඉස්මතු කරන මේ ලිංගික අධ්‍යාපනයෙන් වෙහෙසට පත්ව ඇති බවයි.


    පවුල් සැලසුම් අධ්‍යාපන පද්ධතියට‍ 2007 සිට ලිංගික තෘප්තිය යන කාරණය අඩංගු කිරීමට තීරණය කර ඇත.

    එමෙන්ම ගුරුවරුන්ට වැඩි ආත්ම විශ්වාසයකින් මේ කරුණු ඉගැන්වීමට හැකියාවක් ඇති කිරීමටත්, එමගින් වඩා ඵලදායී ලිංගික අධ්‍යාපනයක් ලබාදීමටත් ඔවුන් අතිරේකව සහාය දක්වයි.


    ලිංගික තෘප්තිය නැති ලිංගික අධ්‍යාපනය විෂමලිංගිකත්වයට සීමා වුනු, අසාධාරණ ලෙස පටු කරන ලද, වෛද්‍යමය මුහුණුවරක් ගනු ඇති අතර එය අවදානම මගහැරීම යන කාරණයට පමණක් සීමා වේ.