The mere fact that such a question has risen is an indicator of the underlying issue. Is there anyone who hasn’t enjoyed pre-marital sex? What could possibly be the connection between marriage and sex in the first place? The core issue of the matter of discussion is derived from the 1940’s Victorian roots. The shift in the discourse of sex commences in the 1960’s. As a result of the introduction and advancement of contraceptive methods a distinction is drawn between sex and reproduction. People began to indulge in the pleasure of sex until the discussion on HIV risks started making its way through. Religious institutions, in spite of their ideological differences, unanimously work towards one common cause, which is the suppression of sex and sexual desire. Despite the failures evident in religious institutions, they do not give up on this common cause. These religious institutions strongly and fanatically stand against the legalization of abortion yet hypocritically burn down condom manufacturing machines, quite literally.
At this particular point of time over 75% of the population in a Western country have had sexual encounters. Hypothetically, the statistic should be quite similar in Sri Lanka, if proper research and surveys were carried out. It is almost strange to encounter a person who has not enjoyed the bliss of pre-marital sex. It is perceived more of a disqualification rather than a qualification.
Though there’s an opinion that this welcoming perception on pre-marital sex was a disastrous thought of the 1960’s, research shows that this situation had persisted even in the 1940’s, the difference lies in the society’s reluctance to openly accept it.
The reason to raise this matter of concern is a so-called medical opinion I encountered at a recently held discussion on sex education. At this discussion, a professional from the public health sector claimed that sex is solely for married couples and the prohibition of pre-marital sex should be internalized strongly into the society.
My initial query to this staggering opinion was the scientific basis behind it. We sort a scientific explanation only in circumstances that are devoid of our value system, which we refer to as “value-free”. Ironically, what we mostly believe as “scientific” has a traditional belief system behind it. Dr. Padeniya in Sri Lanka is a living testimony of this irony. Tissa Jananayake, a science instructor, is yet another classic example. Those involved in the discussion on unbiased science in Sri Lanka is just a handful.
There was once a time when science claimed that homosexuality is a disease, which was the belief in Sri Lanka until recent times. This claim is a completely non-scientific yet functioned as a scientific certification beneath the grip of religious claims. The prohibition of pre-marital sex is yet another instance of religion’s restrictive grasp on the value system of the society beneath the façade of science.
Marriage is not a scientific phenomenon but rather one which is completely cultural, also largely positioned in a heterosexual framework. Homosexual marriages are still not legalized in certain countries like Sri Lanka. By around 12 years a child begins to experience changes in sexual feelings through bio-scientific means yet the average age of marriage is 28 and beyond (Under-aged Muslim marriages being an exception). In such a situation the unnecessary and exaggerated imposition on chastity using the scientific façade to curtail pre-marital sex only leads to an indirect distortion of the discourse on virginity. It is very unfortunate and ironic that individuals who are professionally involved in propagating sex education are subject to such cultural blindness.
It is also ridiculous to be compelled to get married just for the sake of having “sanctioned sex”. The modern trend is such that marriage is no longer perceived as mandatory. The younger generation, especially the women have started questioning marriage as a necessity. Marriage no longer offers the younger generation the enticement it traditionally did. Yet no longer being interested in marriage does not definitely replicate the desire for sex.
Projects related to sex education in Sri Lanka is largely funded by foreign reproductive health programmes. These projects are carried out with the intervention and the monitoring of Government Medical officials. Though the original intention is to socialize accurate information, what eventually happens is an unnecessary imposition of culture that restricts the distribution of this accurate information. this tragic plight of sex education in Sri Lanka is one which is fed by religious institutions.
Implementing an abstinence- only education is considered to be illegal and a violation of human rights in certain countries. The abstinence-only education is one which is proven to be unsuccessful through extensive research and on the other hand abstinence-only education is one which the American Judicial system believes is largely a curtailment of both the right for information and the right for sex of the young generation. Yet it still continues to be a norm in Sri Lanka.
It is believed that pre-marital sex causes unwanted pregnancies, sexually stimulated diseases, regret, depression and shame yet what we fail to understand is that these could all exist in any kind of heterosexual relationship. The bio scientific repercussions can be largely controlled by a use of a condom and the psychological and emotional repercussions are essentials for one’s maturity.
The absence of effective contraceptive methods in one great disadvantage in our context. Other than the use of a condom, the other contraceptive methods are largely centered around the woman. These methods meddle with a woman’s hormonal changes. Though these methods are somewhat effective, many women experience weight gain and mood swings as a result of these methods. The “morning after pill”, more commonly known as “Postinor”, is becoming quite popular among the youth. This indicates that the pill is used without much awareness since it is a pill meant to taken at an emergency and the frequent use of it could lead to adverse side-effects.
Hence the use of the condom seems to appear the probable option as it allows those involved in sex to enjoy the experience with comparatively less intensity but also with the least side effects.
Apart from this, it is claimed that some research shows how those who refrain from engaging in pre-marital sex are more inclined to be in long-term relationships, are comparatively more loyal and have a lower tendency of resorting to divorce. But these opinions were challenged and further research carried out suggest that these are distorted opinions. it is further stated that the number of individuals who have not engaged in pre-marital sex is becoming a significant minority and to arrive at such conclusions based on a minority is scientifically erroneous and flawed.
These restrictive opinions are making a negative impact. This mindset creates personalities that are highly dependent, less enduring and disturbingly insecure. This also would lead to troubled marital relationships with dissatisfied sex lives who blindly live in the marriage largely out of compulsion rather than love. This deprives us the luxury of choice and free-will.
Sex is an amazing experience. The release of dopamine and oxytocin through the indulgence of a sexual act help us be happier and build healthier inter-personal relationships. As we scroll through our newsfeeds in our social media platforms we excessively encounter political conflicts, insults, complaints, self-obsessive depictions, which are all consequences of sexual frustration. To engage in sex and acquire its positive and enriching benefits, sex has to be an act of meaning, if not it would only leave you with and empty and distressing feeling. Sex has to be experienced with its true essence of spirituality.
Sex should not be junk- sex, which like junk-food could lead to a dreadful life. It then becomes an act of consumption and a mere addiction- a momentary pleasure and an endless chase. Sex is meant to be experienced with a consciousness of both body and soul, one which is supposed to aesthetically fulfilling and enriching and that is what defines a healthy sexual experience.
Sex education then should function as an informational pathway that would facilitate a healthy sex life and not create a distorted and a diseased society.
Original Sinhala article by Chinthana Dharmadasa
මේක 1960න් පස්සෙ ඇතිවුනු විනාශකාරී තත්වයක් විදිහට මතයක් තිබුණත් පර්යේෂකයො පෙන්නලා දෙනවා 1940 ගනං වලත් මේ තත්වය මේ විදිහටම පැවතුනා කියල. සමාජය ඒක විවෘතව බාරනොගැනීම විතරයි වෙනස.
කාලෙකට කලින් විද්යාවෙන් කිව්වා සමලිංගිකත්වය රෝගයක් කියල. ඒක මෑතක් වෙන තුරු ලංකාවෙත් උගන්වමින් තිබුන. ඒක තනිකරම විද්යාත්මක නොවන නමුත් විද්යාත්මක සහතිකය ඇතුලෙන් ප්රචාරය කරන ආගමික අගතියක්. කසාදයට කලින් ලිංගිකව හැසිරීමෙන් වැලැක්වීමත් ඒ හා සමානම ක්රියාවක්.
ලංකාවෙ ලිංගික අධ්යාපනය සම්බන්ධ ව්යාපෘතිවලට බොහෝ විට ආධාර ලැබෙන්නෙ වෙනත් රටවල ප්රජනන සෞඛ්ය වැඩසටහන් හරහායි. මේ ව්යාපෘති ලංකාව තුල දියත් කරන්න ඒ අයට සිද්ද වෙනවා විවිධ රජයේ වෛද්ය කණ්ඩායම් එක්ක කටයුතු කරන්න. ඒ අයගෙ අධීක්ෂණය යටතෙයි මේ ව්යාපෘති ක්රියාත්මක වෙන්නෙ. ඒකෙ අදහස වඩා නිවැරදි තොරතුරු සමාජගත කිරීම වුනත් ඇත්තටම එතනදි සිද්ද වෙන්නෙ සදාචාර සීමාවන් මතින් තොරතුරු වාරණය කරන එකයි. ලංකාවෙ ලිංගික අධ්යාපනය පිළිබඳ මේ දුක්ඛදායක යතාර්ථය හිතාමතා නඩත්තු කරන ආගමික එකක්.
කසාදයට පෙර ලිංගිකව හැසිරීමෙන් අනවශ්ය ගැබ්ගැනීම්, සමාජ රෝග, පසුතැවීම්, සිත්රිදීම්, මානසික ආතතිය, ලැජ්ජාව ආදී කාරණාවලට මුහුණ දෙන්න පුළුවන්. හැබැයි මේ තත්වය මොනොගමික කසාදය තුල නොපවතින ඕනම විෂම ලිංගික සම්බන්ධතාවයකට පොදුයි. කොන්ඩමයක් පැළඳීමෙන් ජීව විද්යාත්මක වශයෙන් සිදුවිය හැකි ආපදා සියල්ල මැනවින් කළමනාකරණය කරගන්න පුළුවන් අතර අනෙක් මානසික ආපදා ඇත්තෙන්ම ජීවිතය විඳින්න නම් අවශ්ය ඒවා වෙනවා.
ලිංගික නිදහස ඇත්තටම විඳින්න තියෙන එකම මග කොන්ඩම් එකයි. ඒකෙන් නිරුවත් සතුට පිළිබඳ හැඟීම තරමක් අඩු කළත් දෙන්නාටම සමානව පසු ආපදාවලින් තොරව සතුටු වෙන්න පුළුවන්.
සෙක්ස් කියන්නෙ ඉතාම හොඳ දෙයක්. සෙක්ස්වලින් ඩෝපමින්, ඔක්සිටොසීන් ආදී රසායනයන් මුදාහරිමින් අපිව සතුටට, සැනසිල්ලට පත් කරන අතර අපේ අන්තර්පුද්ගල සම්බන්ධතා වැඩිදියුණු කරනවා. අපිව නිරෝගී කරනවා. අපි ෆේස්බුක් වගේ කලාපයකට ආවම දකින්න තියෙන දේශපාලනය, වාද විවාද, අපහාස, අවලාද, සෙල්ෆි සටන් බොහොමයක් ලිංගික අතෘප්තිමත්භාවයේ ප්රතිඵල. හැබැයි ජීවිතේ අනිත් හැමදෙයක්ම වගේ සෙක්ස් වලින් මේ හොඳ ප්රතිඵල අත්පත් කරගන්න නම් ඒක අර්ථවත් සම්බන්ධයක් වෙන්න ඕන. නැත්නම් හිස්කමක්, මානසිකව බිඳවැටීමක් විතරක් ඉතුරු වෙන්න පුළුවන්. සෙක්ස් කියන්නෙ ආධ්යාත්මිකව, මානුෂිකව පිරුණු අත්දැකීමක් වෙන්න ඕන.
Sex විඳිනවා කියන්නෙ, ගැහැණියක් විඳිනවා කියන්නෙ කායිකව සහ මානසිකව කියන දෙකෙන්ම එකතු වෙන තැනක්. එහෙම එකතු වෙන සම්බන්ධකම් ඇතුලෙ, එකිනෙකාගේ ආසාවන් ගැන විවෘත කතාබහක් ඇති වෙනවා. අලුත් දේවල් කරන්න, ගවේෂණය කරන්න ආසාව ඇති වෙනවා. ළමයි, ජීවන අරගල, මේ සියල්ල පොඩ්ඩකට හරි පැත්තකින් තියලා, Sex තුලින් මානසිකව, ශාරීරිකව දෙදෙනාම සුවයක් ලබා ගන්නවා.
ලංකාවෙ සිනමා ඉතිහාසය තුල බිහිවුනු ප්රෝග්රෙසිව්ම චිත්රපටය ජංගි හොරා කියලයි මං හිතන්නෙ.
කතාවෙ මුල ඉඳන් ජංගිය වෙනුවට පෑන්ටිය හෝ නොකියා ඉතාම ආගන්තුක විදිහට අන්ඩර්පෑන්ට් කියන වචනය යොදන හේතුව නම් හිතාගන්න අමාරුයි. මොකක් හරි හින්ද මුල ඉඳන්ම ජංගියට වාරණයක් තිබිලා තියෙනවා.
ප්රදර්ශනකාමය ඩිසෝර්ඩර් එකක් නැත්නම් මනෝ ආබාධයක් වෙන අයත් ඉන්නවා. ඒ කියන්නෙ අනිත් අයටත් තමන්ටත් හානිකර අන්දමින් මේ ලිංගික රසය පවත්වාගෙන යන එක. ඒ හැසිරීම තමන්ට හිතකර අන්දමින් පාලනය කරගන්න බැරිවීම. එහෙම අය අතලොස්සක් ඉන්නවා.
එක්සිබිෂනිසම්වල අනිත් පැත්තනෙ වොයරිසම් නැත්නම් නැරඹුම්කාමය කියන්නෙ. ඒ කියන්නෙ කවුරුන්ගේ හෝ ලිංගික ක්රියාවක් නැරඹීමෙන් ආස්වාදය ලැබීම. අපි හැමෝම එක විදිහකට අන්එතිකල් වොයරිස්ට්ලා. පොලිසිය ජෝඩු ඇල්ලීම, කාමරවලට පැනීම කියන්නෙ රජයෙන් පවත්වාගෙන යන නිල වොයරිසම් සම්ප්රදාය.
ඉතාම විවෘත කතාබහ කිරීමකින් ඒ නැරඹුම්කාමය ඊට සම්බන්ධ වෙන සියලු දෙනා රසවිඳින බව තේරුම් ගැනීම වැදගත්. ඇවිලෙනසුලුයි මගේ චිත්රපටය වෙනුවෙන් මං ආදරේම කරන මිතුරෙක් මට දුන් ප්රදර්ශනකාමී තෑග්ග මට ජීවිත කාලයටම අමතක නොවෙන එකක්. ඒක වීඩියෝවක්. මගේ මිතුරා ඔහුගේ පෙම්වතිය සමග නිරුවතින් සිටින අතර ඇගේ වැජයිනාවෙන් රෝල් කළ කරදාසියක් එලියට ගන්නවා. ඒකෙ ලියලා තිබුනෙ, ඉන්ෆ්ලැමබල් විෂස් ෆොර් යූ කියල. ඒ දෙන්නාගෙ ප්රදර්ශනකාමී බව මට අමරණීය සුබ පැතුමක් වුනා.
‘මගේ ශිෂ්නය කියන්නෙ මම. ඒකෙන් මගේ හැමදෙයක්ම නියෝජනය වෙනවා. මගේ යුදෙව්බව, පිරිමි බව, සමලිංගික බව මේ හැමදේකම ප්රකාශනය මගේ ශිෂ්නය. පොලිසිය කියන්නෙ මං ලිංගික දෙයක් කළා කියල. මං කලේ ලිංගිකත්වය සම්බන්ධ දේශපාලන ප්රකාශනයක් මිස ලිංගික දෙයක් නෙමෙයි..’ ස්ටීවන් කොහෙන් විස්තර කරනවා.
ඉතින් මේ ඇඳුම් ඉවත්කිරීම කියන්නෙ අපි ඒ විවිධ සංස්කෘතික වැසුම් අයින් කිරීමෙන් ලබන අනුරාගයක් වෙනවා. ඉතා මිළ අධික ලොන්ජරීස්- යට ඇඳුම් අනුරාගය බැදෙන්නෙ මේ කාරණය එක්ක.
ඒ කොහොම වුනත් විවිධාකාරයෙන් රට පුරා බහුතරයක් දෙනා රහසේ ප්රදර්ශනකාමයේ හැසිරෙනවා සහ විඳිනවා. මාත් ඒ විදිහට වෙනත් අය යහන්ගත වෙන තැන්වල බලාහිඳිමින් ඒ විදිහට ආස්වාදය බෙදාගෙන තියෙනවා. ප්රශ්නෙ තියෙන්නෙ අපි කොයිතරම් අපේ ලිංගික චර්යාව ගැන දැනුවත්ද, එහි සෞන්දර්යාත්මකද, අනෙකාට ගරැ කරන්න දන්නවද කියන එක.
