Faculty of Sex

Author: admin

  • ඇරියස් නැති සමාජයක් ගැන පැතුමක්

    ඇරියස් නැති සමාජයක් ගැන පැතුමක්

    බෞද්ධ රටක හැදිලා, බෞද්ධ පාසලකට ගිහින්, sex ගැන, කොල්ලෙක් එක්ක සම්බන්ධකමක් පවත්වන්න ඕනේ විදිහ ගැන වෙනම අදහසක් මට ලංකාවෙදි තිබුනේ. ඉස්කෝලේ කාලේ, යාලුවෝ අතරේ ඇතිවෙන කතාබහකදි උනත්, කොල්ලෙක් එක්ක පවත්වන sex/ make out සම්බන්ධ අත්දැකීම් ගැන බෙදාගන්නේ නැති තරම්..

    ‘අනේ නෑ එයා හරි හොදයි, අතකින් වත් අල්ලන්නේ නැහැ’ කියන එක තමයි සමාජයේ පිලිගැනීම වෙනුවෙන් බහුලවම කියන දේ..එහෙම සමාජයක හැදුන මට, ඒ හණමිටි අදහස් සියල්ල සම්පූර්ණයෙන්ම වගේ කණපිට පෙරලුනේ ඇමෙරිකාවේ ආවාට පස්සෙයි..

    College එකට ගිය පලවෙනි දවසේම, hallway එකේ පොඩි පොඩි containers වල condoms දාලා තිබුනම ඕන කෙනෙක්ට ගන්න කියලා, මට ඒක හිතාගන්න බැරි තරමේ අලුත් අත්දැකීමක් උනා..

    sex කියන්නේ දරුණු අපරාධයක් නෙමෙයි කියන එක මට වැටහෙන්න පටන් ගත්තා.

    Sex ගැන විවෘත වීම තුලින් මනුස්සයෙක්ට ලැබෙන්නේ නිදහස සහ මානසික සුවය කියන එක මම කාලෙත් එක්ක තේරුම් ගත්තා.

    කෙල්ලෙක් sex ගැන කතා කරන එක ලංකාවෙ සමාජය තුල කැප නෑ, බැඳලා නැත්තන් කීයටවත් කැප නැහැ.

    කොල්ලෙක් හා සමානව, විවෘත ජීවිතයක් කෙල්ලෙක් ගත කරන එක, sex, masturbation වගේ මාතෘකා ගැන කතා කරන එක, ලංකාවෙ බහුතරයක් පිරිමින්ට වගේම ගෑනුන්ටත් දරාගන්න බැරි දෙයක්, අමුත්තක්, magic එකක්.

    Sex වලට මම කැමතියි, ඒක මගෙ ජීවිතේ මම ආසම සහ වැදගත්ම කොටසක් කියන එක මම පැකිලෙන්නෙ නැතුව පිලිගන්නවා. වෙන දෙයක් නිසා නෙමෙයි, එහෙම පිලිගන්න එකෙන් මම මට අවංක වෙනවා කියලා මම විශ්වාස කරනවා.

    තමන් කැමති කෙනෙක් එක්ක හෝ කීප දෙන්නෙක් එක්ක, ආස විදිහකට sex කිරීමෙ/ විදීමෙ අයිතිය හැම මනුස්සයෙක්ටම, ගෑනු පිරිමි බේදයකින් තොරව තිබිය යුතුයි කියන එක මම දැඩිව පිලිගන්න කාරණයක්..

    මිනිස්සු විදිහට අපි හැමෝටම sex තුලින් ලැබෙන මානසික සුවය වෙන කිසිම දේකින් ලබන්න බැහැ.

    ඒ කාරණේ අපි හැමෝටම එහෙම උනත්, ඒක අනුමත කරලා ඒ අත්දැකීම ඇත්තටම විදින්නෙ, අඩුම තරමේ ඇද උඩදි වත් තමන්ව restrict නොකර ඒ වින්දනය උපරිම ලබන්න දන්නේ ඉතාම පොඩි පිරිසක්, ගෑනු නම් ඇත්තටම නැති තරම්..

    ගැහැණියක් විදිහට, පිරිමියෙක් හෝ වෙනත් ලිංගිකයෙක් එක්ක ලිංගිකව එකතු වෙනකොට, ඒ කෙනාගෙන් තමන්ගේ ඇග ගැන තියෙන ආසාව, තමන්ව විඳින්න තියෙන නොරිස්සුම් කම දැනෙනකොට, ඒ හැගීමට ලෝබ නැහැ කියලා තමන්ට අවංක වෙමින් කිසිම ගැහැණියකට කියන්න පුලුවන් ඇති කියලා මම හිතන්නේ නැහැ, එහෙම කියනවා නම්, ඒ සාමාන්‍යය ගැහැණියක් වෙන්න බැහැ..

    ගොඩක් වෙලාවට එහෙම නොකියා ඉන්නවා නම් ඉන්නේ දාහක් කාරණා නිසා.. ආගම, සමාජයේ පිලිගැනීම වගේ මෙකී නොකී කාරණා!

    තමන්ව කුණු කොල්ලෙට දාලා, ඊට උඩින් අනිත් මිනිස්සු කියන දේවලුයි, ආගම කියලා ඔලුවට දාන දේවලුයි, මේ හැමදේටම මුල් තැන දෙන එකෙන් තමන්ට නැති වෙන්නේ තමන්වමයි, සිරකාරයෙක් වෙන්නේ තමන්ගේ ශරීරය ඇතුලෙමයි..

    ජීවිතේ කියන්නේ සතුට හොයන ගමනක්..

    සතුටයි ලිංගිකත්වයයි කියන්නේ එකට යන දෙන්නෙක්.

    සතුට තියෙන්නේ අත්හැරීම තුල කියලා බුදු හාමුදුරුවෝ උනත් දේශනා කලේ, සැප විදලා මිසක් ඊට කලින් නෙමෙයි!

    තමන් කවුද කියන එක තේරුම් අරන්, තමන් වෙනුවෙන් තීරණ ගන්න, ජීවිතේ විඳින්න..

    තමන් ජීවිතේ විඳිනවානම්, තව කෙනෙක් ජීවිතේ විඳින දිහා කුහකකමක් නැතුව බලන්න පුලුවන් වෙනවා..

    කෙල්ලෝ කොල්ලෝ ආදරේ කරන්න, ජීවිතේ විඳින්න බය නැති පරිසරයක උස් මහත් වෙනවා කියන්නේ දියුණු, ඇරියස් නැති සමාජයක හෙට දවස!

    ශේනි විජේසුන්දර

  • Take it out, Flaunt it! – Lovehoney

    Take it out, Flaunt it! – Lovehoney

    Have you recently taken out that favourite sex toy of yours, discreetly hidden under your pile of clothes? That piece of bliss that you secretly cherish in the confines of your bedroom? A sex toy is a possession which is considered almost illicit to have, yet we all yearn for the intense bliss a sex toy adds to our routine sexual experience, both when alone and with a partner. A sex toy in your possession is not a crime, rather a gift that helps you gain sexual liberation. A possession to be a proud owner of, a possession that gives you blissful control of your own pleasure, a possession that enhances and intensifies your beautiful relationship with yourself and with your lover and a possession that breaks all stigma around sex. It is no longer meant to be hidden in secret drawers but rather one to flaunt with confidence.

    Though the use of sex toys shows considerable increase in Sri Lanka, it is still treated with a great deal of discretion. Yet the doors of sexual pleasure and liberation these sex toys could open are immense. Those sexual fantasies we erotically weave in our heads are brought to life by these sex toys. Why scorn them when all what they do is tap on our deepest parts of pleasure?

    Porn is where sex toys first made its presence conspicuous. It portrayed how sex toys trigger shuddering and mind-blowing multiple orgasms in both men and women. Yet the mere use of sex toys in porn appeared both confining and almost unattainable to those outside of the fictitious world of porn. An attempt to take it outside of the context of pornography was seen then in 1998 in the TV series Sex and the City, when Charlotte’s obsession with her sex toy is enticingly portrayed. This marks the entry of sex toys into popular culture. It gradually started to ease out of its pornographic context and seep into other forms of media, which was not perceived as exclusively adult content. Fifty Shades of Grey then takes it into a whole new level. The pleasure coined with pain with the use of sex toys reimagines new bounds of eroticism and for some extent normalizing such sex plays.

    Despite these depictions of pleasure through sex toys in popular art forms, sex toys as an industry hadn’t entirely taken its course. Sex toys as an industry was still perceived with illicit and discreet implications. Buy it secretively, from a dubious cite and hide it under piles of clothes. Some sex toys appeared in unusual designs leaving the user utterly confused about its purpose, since instruction manuals weren’t openly shared. It was dodgy in every sense of the term.

    It is in such a context that two individuals – Richard Longhurst a former editor of a magazine and Neal Slateford a former music producer – procure the idea of launching an online retail shop for adult content such as sex toys and lingerie. The idea dawned on then when they watched an erotica show in London. Inspired by the play of erotic they invested £9000, which is every penny they had in their possession, and launched their online adult store purchasing £1500 worth adult content. Their very first office space was Richard’s small bedroom. This marked a crucial step in trying to eradicate the discretion and the stigma surrounding the use of sex toys.

    Yet this attempt to normalize the use sex toys was no easy task. Richard and Neal have claimed that the process was quite a daunting one even for them. They explained how oblivious they were about the purpose and the function of the products that appeared before them. At times even shocked by what they saw. They stated that they too took time to absorb and comprehend the nature of adult contents and that the acceptance was a gradual process. It is then that they realized that sex toys were no different from other products out there.

    That is how Lovehoney, UK’s biggest online adult retailer, currently a £850 million worth company was launched in 2002. This was how the male-centric pleasure play was shattered by a brand and eventually made sexual pleasure accessible and plausible for everyone and no longer in the confines of porn.

    At the point of the launch of Lovehoney, there had been no such retailer to purchase sex toys through confidential and reliable means, hence Lovehoney can be considered to be a trailblazer in the online adult retailer industry. The normalization of the sex toys began through their very marketing strategy. They photographed the products with an artistic touch and presented it to the user with a comprehensive user manual. It was no longer perceived with its initial discretion. The result was being able to sell 1000 sex toys a month and make a profit of £37,000 in its very first year of launch.

    In 2011 Lovehoney is rebranded with the tagline “The sexual happiness people”, with a broader vision “to become the world’s leading sexual happiness brand, synonymous with a healthy, happy sex life”. This can be perceived as a daring act by a company to crush the pretentious notions of cultural morality that hindered the open discourse on sex toys. Sex toys were no longer considered as illicit but rather as facilitators of unimaginable sexual pleasure. Lovehoney plays a pioneering role in redefining sexual pleasure with sex toys, not only can it be intensely pleasurable but it was both safe and healthy too.

    The recognition of this pioneering attempt by Lovehoney was apparent when they were awarded for their conceptualization by Queen Elizabeth herself. Lovehoney is the UK’s biggest online adult retailer with 8 other websites globally including France, Germany, Spain, EU, US, Canada, Australia, and New Zealand. Its 300 strong team is based across the UK, USA and Australia and serves its 2.2m global customer base. Lovehoney is celebrated for the innovative inclusivity as an enhancer of the sexual experience, providing the safest and the most confidential customer care for their wide variety of online sex toys and lingerie.

    A turning point for Lovehoney in 2012 when Lovehoney secures exclusive world rights outside America to design, manufacture and sell adult pleasure products based on the Fifty Shades of Grey trilogy. This allowed Lovehoney to expand its notions of sexual pleasure.

    Lovehoney’s sources for inspiration is quite an interesting one. When founders were questioned about this in an interview they stated that they attend lots of trade shows to keep up with what’s going on in the adult market and holds a “Design a Sex Toy competition” every year to find out what customers want. The winners get the chance to have their toys made and distributed through Lovehoney.

    There has been a surge in the sales of Lovehoney products, especially during the times of Covid. When people were compelled to be confined and isolated, the void they experienced were mainly compensated through food, alcohol and sex toys, as sales statistics indicate. Until the year 2021, Lovehoney had displayed a significant increase in international sales and this contribution was once again recognized and awarded the Queen.

    Another striking feature of Lovehoney is, in addition to customer satisfaction, the company’s growth also relies largely on employee satisfaction. The employees are given considerable decision making power and are also permitted to get any of their products free of charge. The founders believe that if they seek to sell happiness and pleasure to the world, they should first ensure that their employees experience this happiness.

    Lovehoney products are now available in Sri Lanka. For all those who yearn to indulge in a pleasurable sexual journey.

  • රතිකෙළ‍ියේ සොඳුරු කැරැල්ල – Lovehoney

    රතිකෙළ‍ියේ සොඳුරු කැරැල්ල – Lovehoney

    මාස්ටර්බේට් කරන එක නැත්තං ස්වයං වින්දනයේ යෙදීම පිරිමි වැඩක් විදිහට තමයි සමාජෙ බහුතරයක් අතර රෙජිස්ටර් වෙලා තියෙන්නෙ. ඒක කොල්ලන්ගෙ අවශ්‍යතාවයක්. ස්වයං වින්දනයේ යෙදීම කාන්තාවකට සුදුසු නෑ කියල ගොඩක් කාන්තාවන් තමන්වම සීමා කරගන්නවා. ඒක හින්දම කාන්තාවන් ස්වයං වින්දනයේ යෙදීමම එක විදිහකට යම් නිදහසක් අත්පත් කරගැනීමක්. ඒකෙන් ස්වයංවින්දනය පිරිමි අවශ්‍යතාවයක් කියන තැනින් ගලවලා අරගෙන ගැහැණු ස්වාධීනත්වයක් කියන තැන පිහිටුවනවා. මෙතනදි සෙක්ස් ටෝයිස් ලොකු කාර්යභාරයක් ඉටුකරනවා.

    සෙක්ස්ටෝයි එකක් කියන්නෙ හැම වැඩිහිටියෙක් විසින්ම අත්පත් කරගත යුතු, ළඟ තබාගත යුතු දෙයක්. ඒකෙන් ලිංගික ජීවිතයේ කැපී පෙනෙන වර්ධනයක් අත්පත් කරගන්න පුළුවන්. තමන්ගේ ශරීරය පිළිබඳ ආත්ම විශ්වාසය වඩවන්නත්, ලිංගිකත්වයේදි ස්වාධීනත්වය වර්ධනය කරන්නත් සෙක්ස් ටෝයිස් උදව් වෙනවා. ඒ වගේම සම්බන්ධතා ඇතුලෙදි සහකරුවා/සහකාරිය අතර බැඳීම් රසවත් කරනවා. ලිංගික ක්‍රියාව සැහැල්ලු සොඳුරු ක්‍රීඩාවක් බවට පත් කරනවා. වැදගත්ම දේ තමයි සෙක්ස් ටෝයිස් ඉතාම විද්‍යාත්මකව තෘප්තිය වැඩිකිරීම සඳහාම නිපදවලා තියෙන එක. ඒ නිසා අනිවාර්යෙන්ම ඉක්මනින් ඉහළම සුරතාන්තයන් කරා ළඟා වෙන්න මේ සෙල්ලම් බඩු අපිට උදව් වෙනවා. අපි හැමෝගෙම විවිධ ලිංගික දුර්වලතා තියෙනවා. ඒවා ඉක්මවා සතුට අත්පත් කරගන්න සෙක්ස් ටෝයිස් ලොකු පිටුවහලක්. විශේෂයෙන් ප්‍රාණවත්වීමේ සහ දිගු වේලාවක් සංසර්ගයේ යෙදීමේ අපහසුතා ඇති අයට මේ රති මෙවලම්වලින් විස්කම් පාන්න පුළුවන්.

    සෙක්ස්ටෝයිස් කියන දේ මුලින් තිබුනෙ පෝර්න් ඉන්ඩස්ට්‍රි එකට කොටුවුනු තැනක. 98දි Sex and the City වැඩසටහන් මාලාවෙ කුප්‍රකට චාර්ලට් තමන්ගෙ සෙක්ස් ටෝයි එකක් වුනු හාවාට ඇඩික්ට් වුනු කතාවෙ ඉඳන් මේක ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය ඇතුලට පොලාපැන්නා. ඇත්තටම මේ අනුරාගයේ රස රහස සාමාන්‍ය සමාජයට අරගෙන ඒමෙදි Sex and the City වගේම Fifty Shades of Grey කතා පෙල විශාල වැඩකොටසක් කරනවා.

    98දි සෙක්ස් ඇන්ඩ් ද සිටි විසින් අලුත් කවුළුවක් විවෘත කළත් ඒ අවශ්‍යතාවය පිරිමහන්න වෙළඳපොල දියුණු වෙලා තිබුනෙ නෑ. සෙක්ස්ටෝයිස් ඒ වෙද්දිත් තිබුනෙ හරිම ඩොජි විදිහකට. ඒ කියන්නෙ රහස්‍ය මට්ටමක. ඒවා කවුරුන් විසින් මොනවා පිනිස පාවිච්චි කරනවද කියන දැනුවත් බව පවා ඇතිවෙලා තිබුනෙ නෑ. මෙන්න මේ කාලෙදි තමයි රිචර්ඩ් ලොන්ග්හර්ස්ට් කියන මැගසින් කතුවරයා සහ නීල් ස්ලේට්ෆෝර්ඩ් කියන මියුසිෂන් එකතු වෙලා සෙක්ස්ටෝයිස් වලට ඔන්ලයින් ෂොප් එකක් දාන්න කල්පනා කරන්නෙ. මේ අදහස මේ දෙන්නට එන්නෙ ලන්ඩන්වල ඉරොටිකා ෂෝ එකක් බැලුවට පස්සෙ. අතේ තියෙන ඔක්කොම හූරලා පවුම් 9000ක් එකතු කරගෙන ඒ ගොල්ලො ඔන්ලයින් ෂොප් එක දානවා. පවුම් 1500ක් වටින බඩු තොගයක් මුලින් ගෙන්න ගන්නවා. ව්‍යාපාරික ස්ථානය වෙන්නෙ රිචර්ඩ්ගේ නිදන කාමරය.

    වැඩේ පටන් ගත්තට දෙන්නටම වැඩේ ගැන කිසිම අවබෝධයක් නෑ. කොටින්ම ‘අපි මේ මොන මඟුලක්ද කරන්න යන්නෙ’ කියල දෙන්නටම හිතෙනවා. බඩු පෙට්ටි ඇවිත් ඒවා විවෘත කරද්දි ඒ ගොල්ලොම බයවෙනවා.

    ‘අපිත් ටික ටික තමයි අපි විකුණන ප්‍රොඩක්ට් එක බාරගන්න පුරුදු වුනේ. ඒකෙ ෂොක් එක නැතිවෙලා යන්න අපිටත් කාලයක් ගතවුනා. ඒත් ඇත්තටම සෙක්ස්ටෝයිස් කියන්නෙත් අනිත් හැමදෙයක්ම වගේ තවත් නිෂ්පාදනයක් විතරයි’

    2002 දි ස්ටාර්ට්අප් එකක් විදිහට ‘Lovehoney’ පටන් ගන්නෙ එහෙමයි. මේ වෙද්දි ඒක පවුම් මිලියන 850ක ව්‍යාපාරයක්.මේ දෙන්නා වැඩ පටන්ගන්න කොට සෙක්ස් සම්බන්ධ කිසිම නිෂ්පාදනයක් විශ්වාසෙන් ගන්න තැනක් නෑ. ඒ ප්‍රොඩක්ට්ස් තිබුනත් ඒවා පාවිච්චි කරන විදිහක්, උවමනාවක් ගැන කවුරුවත් හරියට දන්නෙ නෑ. මේ දෙන්නා මුලින්ම කරන්නෙ හැම ප්‍රොඩක්ට් එකක්ම ලස්සන ෆොටෝග්‍රාෆ් කරන එක. ඊට පස්සෙ තමන්ගේ ලේඛන හැකියාව පාවිච්චි කරලා ඒ නිෂ්පාදන එකින්‍එක විස්තරාත්මකව පාරිභෝගිකයාට හඳුන්වලා දෙනවා.

    පළවෙනි අවුරුද්දෙම මාසෙකට ටෝයිස් 1000ක් අලෙවි කරන්න මේ දෙන්නට පුළුවන් වෙනවා. ඒ අවුරුද්දෙ ආදායම පවුම් 37000ක් වෙනවා.

    ලව්හනී ඉදිරිපත් වෙන්නෙ පෝර්න්වල කොටසක් වෙලා තිබුනු සෙක්ස්ටෝයිස් එදිනෙදා ලිංගික ජීවිතයේදී හැමෝටම හිතකර ආස්වාදනීය දෙයක් බවට පත්කරන්න.

    2011දි ඒ ගොල්ලො සෙක්ෂුවල් හැපිනස් පීපල් කියල තමන්ව හඳුන්වාගන්නවා. ලිංගිකව තෘප්තිමත් මිනිස්සු වෙනුවෙන් පෙනී සිටින නිෂ්පාදනයක් විදිහට ඉස්සරහට එනවා. බොරු සදාචාරයෙන් ‍වහගෙන ඉන්න ලිංගික සංස්කෘතිය ඇතුලෙ සෙක්ස්ටෝයිස් කියන්නෙ විවෘතබව සහ බාරගැනීම වෙනුවෙන් ගහන කැරැල්ලක්. බරපතල, වරදකාරී දෙයක් විදිහට සෙක්ස් මත පනවා තිබුනු බර සැහැල්ලු කරමින් ඒක සොඳුරු ක්‍රීඩාවක් බවට පෙරලන එළඹුමක්.

    2016දි මේ ව්‍යාපාරය වෙනුවෙන් ලව්හනී දෙපොල රැජිණගෙන් සම්මාන ලබනවා. බකිංහැම් උද්‍යාන සාදයෙදි රැජිණ සහ ඩියුක් එඩින්බරෝ මුනගැහෙන්නත් අවස්ථාව ලැබෙනවා. මේ වෙද්දි ලව්හනී කියන්නෙ ලෝකෙ විශාලතම ඔන්ලයින් සෙක්ස්ෂොප් එක. සෙක්ස්ටෝයිස් සහ අනුරාගී ඇඳුම් ආයිත්තම් තමයි ඒ අයගෙ බිස්නස් එක. බ්‍රිතාන්‍ය වගේම ඔස්ට්‍රේලියාව, ප්‍රංශය, ජර්මනිය, ස්පාඤ්ඤය, යුරෝපා සංගමය, කැනඩාව, නවසීලන්තය ආදී රටවල් ගණනාවක මේ රති අරගලය ක්‍රියාත්මක වෙනවා.මිලියන 2.2ක පාරිභෝගික පිරිසක් සහ 300ක කාර්යමණ්ඩලයක් ආදර මීවිත වටේ රැස්වෙනවා.

    ෆිෆ්ටිෂේඩ්ස් ‍ඔෆ් ග්‍රේ කතා මාලාව වෙනුවෙන් සෙක්ස්ටෝයිස් නිෂ්පාදනය කිරීමේ අයිතිය ලබාගැනීමත් එක්ක ලව්හනී තමන්ගේ විප්ලවයේ දැවැන්තම අදියරට එළඹෙනවා. ඒ අනුර‍ාගී කතිකාවට අවශ්‍ය මෙවලම් ඒ අය අතින් නිපදවෙනවා.

    පාරිභෝගිකයන්ට අලුතෙන්ම අවශ්‍ය ශෘංගාර මෙවලම මොකක්ද කියල තේරුම් ගන්නෙ කොහොමද? රිචර්ඩ් සහ නීල්ගෙන් සඟරාවක් ප්‍රශ්න කරලා තිබුන.

    ‘අපි ලෝකෙ වටේම තියෙන ඉරොටික් නිෂ්පාදන සංදර්ශන බලන්න අනිවාර්යෙන්ම යනවා. ඒ ඇසුරෙන් අපිට ශෘංගාරය ගමන් කරමින් තිබෙන යම් යම් දිශානතීන් හිතාගන්න පුළුවන්. ඒ වගේම හැම අවුරුද්දකම අපි ලව්හනී නිමැවුම් තරගයක් පවත්වනවා. ඕනම කෙනෙකුට තමන්ගේ අලුත් ශෘංගාර මෙවලමක් ගැන සංකල්පයක් ඒකට ඉදිරිපත් කරන්න පුළුවන්. ඒකෙන් තෝරගන්න හොඳම නිමැවුම් අපි නිෂ්පාදනය කරනවා’

    කොවිඩ් කියන්නෙ හැමෝගෙම ලිංගික ජීවිතය සංකෝචනය වුනු කාලයක්. සබඳතාවලින් මිනිස්සු දුරස් වුනා. එකිනෙකා අතර පරතරයක් තියාගන්න සිද්ද වුනා. මේ කාලෙදි කෑමබීම, ඇල්කොහොල් සහ සෙක්ස්ටෝයිස් තමයි ලෝකයේ බහුතරයක වැඩිපුර මිළදී ගැනීම් වුනේ. මේ නිසාම ලව්හනී නිෂ්පාදන අලෙවිය මේ කාලෙදි සුවිශේෂී විදිහට ඉහල ගිහින් තියෙනවා.

    2021 අවුරුද්දෙ වසර 06ක් පුරා එකදිගට කැපී පෙනෙන අන්තර්ජාතික අලෙවියක් පෙන්වූ ව්‍යාපාරය හැටියට ලව්හනී නැවතත් රැජිනගේ සම්මාන ලබනවා.

    ලව්හනී ව්‍යාපාරය සමග වැඩකරන සේවකයන්ටත් විශේෂ වරප්‍රසාද තියෙනවා. ඕනම පැමිනිල්ලක් ගැන ස්වාධීනව ක්‍රියාත්මක වෙන්න ඒ ගොල්ලොන්ට පුළුවන්. ක්‍රියා විරහිත යමක් වෙනුවෙන් අලුතෙන් ප්‍රොඩක්ට් එකක් ලබාදීම වගේ තීරණ වුනත් ඒ අයට තනියම ගන්න පුළුවන්. මේ සේවක මණ්ඩලයේ සියල්ලන්ටම තමන්ට අවශ්‍ය සෙක්ස්ටෝයිස් නොමිලේ ලබාගන්නත් අවකාශ තියෙනවා.‘අපේ වැඩකරන අය සතුටෙන් ඉන්නෙ නැත්තං අපි කොහොමද අනිත් අයට සතුට බෙදන්නෙ?’ ආදරමීවිත නිර්මාතෘවරු කියන්නෙ එහෙමයි.

    මේ ලව්හනී බ්‍රෑන්ඩඩ් සෙක්ස්ටෝයිස් දැන් ලංකාවෙත් තියෙනවා. තත්වයෙන් උසස්, වගකීමත් ඇති රතිකෙළි උපාංග, අනුරාගී විලාසිතා හොයන, විඳින රසවත් වෙන අයට ඔන්ලයින් ඒවා ඇණවුම් කරන්න පුළුවන්.

  • Purple Rain

    Purple Rain

    I toss and turn, yet again, I have almost found a distressing familiarity with this restlessness. I hear his heavy breathing next to me. A heaviness of breath in contrast to the lightness of his heart. I envy him. His eyes droop with sleep the very moment his head rests on the pillow. And here I am, at 12.30 a.m., still up as a bat.  I shut my eyes tightly only to be disturbed by the vibration of my phone. And there it was the message notification – “Are you up?”, the name on the phone sends a cold and exciting shrill. I open the message and reply- “hey yeah? All Good?” since it was unusual of my sender to text me on a Saturday night… I am out of bounds during the weekend. He immediately responds “I wanna see you tomorrow…at 10”. The tangled emotions rushed in one fierce wave. The stirring arousal of the thought of seeing him again being the most distinct emotion. But this desire was surpassed by anger. Fuck consent! The demanding tone, that absence of a question mark in his text, that confidence he has that I will give in unquestioningly, his arrogance…Fuck it! I reply – “OK.. 10 then”…. That feeling I got when I hit the send button is inexplicable. What is it that I feel? Ahhhh yes… it is revolt!!!! I squirm with anger and disgust at myself for blindly submitting to his call… yet again!

    I wake up, battered. Is it even possible to feel this exhaustion and exhilaration at the same time? Well apparently it is. I run on my morning errands, all the while scheming in my head my escapade. There we are at the breakfast table, and I blurt out “Hey.. I will be going to meet Chathu at around 9, she’s had a fight again with her husband and is depressed, you remember what happened last time right?”, the lie slipped off my lips casually, well should I brag about mastering the art of deception? The effortlessness of my lie made me feel that usual contempt I feel towards myself. A feeling I’m getting immune to. “Shall I drop you?” he asks, with concern. I overlook the piercing feeling of guilt I feel for not feeling even an ounce of guilt of my deception. Avoiding eye contact I reply ,“No it’s fine…I’ll take a cab.. I might take a while”. A woman driven by passion and desire is the most productive. By 8.30 a.m. I had completed all my chores, house cleaned, food on the table, laundry sorted, chores on another day would have been carried out throughout the day spending hours.

    I step into the shower… I let the cold water run slowly down my body. I carefully smother my apricot shower gel, a fragrance he loves inhaling. I close my eyes and feel the soft fragrance be absorbed into every inch of my body. My sliding hands takes a rest on my hard nipples. I tell myself that it is a stiffness resulting by the cold water and not the burning desire of the thought of my nipples lingering in his mouth. I shirk the thought away quickly, and drill into my wondering mind the initial feeling of anger and revulsion I felt. My drawn out shower comes to an end. I step out and avoid looking at myself in the bathroom mirror.  I pick my clothes with extra cautious, every little action carried out with such deliberation. My hands instinctively go to the Chanel No.5 on my dresser, it is his favorite. I abruptly stop my instinctive act and pick my jimmy Choo instead. I choose the fragrance of today’s experience. I spray it in places that will carry memories of another intense moment. I check the time, it reads 9.15, I book my cab and wait in my room to avoid a moment with the man who trusts me with all his heart. I look at myself on the mirror as I smack my lips. There she stands, an unfamiliar woman, an air of strangeness around her today. Yes, today I give you a different version. Cab arrives. I wrap a shawl around me and step out of the house with an abrupt goodbye, avoiding eye contact with the two in the living room, avoidance, a skill I have acquired through this process of deceiving.

    I give the driver the directions. I take my shawl off my shoulder and chuck in my bag. I could see the glaring eyes of the cab driver on me. What must he be thinking? I wonder. Would he guess that I am a woman greedily running to the arms of another man? I cover my cleavage with my hands and I laugh in my head thinking of the hypocrisy of my gesture. Does covering my bosom from this stranger’s lustful eyes make me chaste? I check my watch, it is 10.15, I am late. A deliberate delay, from this ever-so-punctual woman. Just five minutes away from my destination. I give the direction to the last turn to his apartment. The turn that turned my life topsy-turvy 18 months ago.

    I get off the cab. Again, avoiding eye contact with the stranger in the cab. I walk up one fleet of stairs, it’s as if my feet automatically carry me to the door. My body and my head seem to always be at a brawl with each other. I knock, once, twice and that is all it took. There he was, at the door, the familiar strong smell of cigarettes and the Nivea shower gel. Clad in a tight grey T-shirt. Something seemed absent…Oh yes… he wasn’t smiling. “You’re late!” He snaps. His look of annoyance was soon replaced by a perplexed expression. “You don’t look like yourself today”, knowing very well what he was talking about I ask him “Really? What’s different?”. He doesn’t seem pleased. “You are showing too much skin today”. He was right, I never dress provocatively, but here I was today, with a heavy cleavage. “Oh that, just got a new top, so I thought I’ll show it off today”. I lie.

    This man, the most chaotic man I have ever met, has the most organized and spotless apartment ever, any time of the day. Maybe this is his version of deception. His fucking façade. Pun intended. “Coffee?” He asks, “No.. you’ve got coke?”, surprised again, he gets me a chilled can of coke. I sit on the couch that bears memories that are not meant to be articulated. He sits next to me. I can feel his eyes on my cleavage, I feel his warm and heavy breathing. “new perfume babe?”…. “yeah… you like it?” I ask seductively. “It’s okay… but I miss the old one” sounding almost nostalgic. It is ironic how he seeks familiarity in me, his mere distraction.  I bite my lower lip, very consciously, and reply “Well then, it’s time you get used to new things”, he laughs, for the first time in the day, “too many new things in one day is a little too much right, let me try one at a time.”

    He takes the chill coke from my hand and rests it on the side of my neck. The sudden chill makes me let out a soft moan. The pleasure and contempt of letting this man make me moist almost instantly is something I love and detest at the same time. He then starts softly kissing the chill patch of water left, slowly licking it off. But instead of tilting my head back to make way for his tongue, I slowly push him away. He is confused. This is what I am going to indulge in today. That look of surprise on his face. This unanticipation. This confusion. This control. I push him slightly away and sit on his lap facing him, I run my nails down his stubble, pricking him as I move to his chest. Oh there it is… that confused look again. I smile deviously. I flip my hair to the side with one swift move and graze his ears, I start nibbling, biting. His breathing gets heavier, and a moan almost escapes his lips, I smile deviously. My tongues slowly makes its from his ear to his neck. I devour him. I nibble on his neck. I know he loves it. The hardness I feel as slowly and rhythmically move gives it all away. His hands move up to my boobs from under the top. His grip on boobs get harder and tighter with each flick of my tongue. I move to his lips. His magical lips. I don’t play with soft kisses today, but I probe my tongue with the passion accumulated in the past three days. I bite the corner of his lips and I avoid meeting his eyes. He tries to hastily undo my “new top”, I shove his hands away, lean back, take my time and slowly unbutton my top, with such deliberation. What a fucking seductress I have become. But I enjoy these conflicting emotions. My deliberation as opposed to my urge to rip it off. His eyes cannot conceal the impatience. I slip off my top, and proudly show off my possession. His favorite possession rather. His fingers hastily move to the contraption in the front of red bra. I suppress my smile as his fingers try to figure out the contraption. I revel in the moment for a few seconds. The pleasure of seeing his usually skilled hands fumble with my bra. I take it off, and let my full boobs fall on his yearning hands. He doesn’t spare a moment, he fondles  my boobs, and slips it into his mouth, sucking and biting, just the way I like it. I relish it. The wetness of his tongue drives me crazy and I could feel the slurping moistness down there. I take his T shirt off and lick my way down his well-toned body. All the while I could feel his straining hardness waiting to be let free. I like this reversal of roles. I was getting used to letting my body be devoured by him, let him use me and bend me in any way he pleases, because it pleases me too. But today I enjoy being the pleaser and bending his ego at my own pace. I feel his frustration as I take my own sweet time to unzip his pants. And how readily his hard dick fell into my mouth. But I was determined to confuse him today. I swirl my tongue on the tip of his fully erect wonder, slow, circular twirls before I take his dick into my mouth and almost gag. His eager hands try to shove me deeper, but I push his hands away. Today I do it my way. I look up at him with my mascara smudged eyes. I fervently suck his dick, only to take a break to take turns slipping his balls in my mouth. I could sense the change of his breathing and his beat, I knew it was just a matter of seconds now, he gives me a warning glance, so that I could take my mouth away and present him my boobs for his glorious warm cum. But I ignore the look and keep sucking. He loses himself like almost in a trance. I do not budge. I take in every drop. I wait till he is out of this orgasmic trance, just to see that look of confusion on his face. And there it was “I thought you don’t like taking it in your mouth”, he says as his panting subsides. I wipe the corner of my lips with my fingers and licking my fingers I say “I told you, it is time to get used to new things”. I get back up on my feet and take my bag with my toiletries and my spare set of lingerie to the washroom. It is time to clear the traces of my steamy act of deception.

    “Let me drop you home”, and that’s unusual. He might have had a really good time then, not something he is used to admitted. “No, my cab is on its way”, I take the can of coke and finish what I started. “I’ll pick you up on Wednesday then”, once again no question mark in the tone. The suppressed feeling of revulsion at being available for his every beck and call rises back again. But instinctively I reply “Okay”. He walks with me to the cab. I get in, avoiding eye contact with both the “lover” outside the car and the stranger inside.

  • නිදහස සොයා ගිය දැරියන් තිදෙනා

    නිදහස සොයා ගිය දැරියන් තිදෙනා

    කොළඹ 12න් අතුරුදන් වුනු මුස්ලිම් දැරියන් තුන්දෙනා ආපහු ගෙදර ඇවිත් කියල පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක නිහාල් තල්දූව මාධ්‍යවලට කියල තිබුන. මේ දැරියන් තුන්දෙනා ආගිය අතක් නෑ කියල පැමිණිලි ලැබුනෙ සඳුදා. අවුරුදු 15ක දැරියක් සහ 13ක දැරියන් දෙදෙනෙක් ගැන තමයි මේ ප්‍රවෘත්තිය පළවුනේ. එකම පවුලක සහෝදරියන් දෙදෙනෙක් සහ ඥාති සහෝදරියක් මේ අතර හිටියා.

    දැන් ප්‍රශ්නෙ ඉවරයි. ළමයි ගෙදර ආවා, කතාව සමාප්ත වුනා. ඒත් මොකක්ද ඇත්තටම මේ දැරියන්ට වෙලා තිබුනෙ?

    ගෙදරින් පැනලා යන මේ කුඩා දැරියන් තමන්ගේ ස්වර්ණාභරණ උකස් කරලා මුදල් අරගන්නවා. ඒ මුදලින් තමන් කැමති ඇඳුම් පැළඳුම් ගන්නවා. කැමති විදිහට අඳින්න පළඳින්න අහිමි නිදහස එක දවසකට හෝ හිමි කරගන්නවා. ඊළඟට වත්තල පැත්තෙ නැටුම් පංතියකට ඇතුල්වෙන්න උත්සාහ කරනවා. ඒත් වයස අඩු නිසා ඒ අයව නැටුම් පංතියෙන් බාරගන්නෙ නෑ. ආපහු ගෙදර යන්න බැරි හින්දා මේ තුන්දෙනා අනුරාධපුරේ යන බස් එකකට නගිනවා. අනුරාධපුරෙන් මහනුවරට එනවා. මහනුවරින් ආපහු කොළඹ එනවා. දැනගන්න තියෙන විදිහට ඊළඟට මේ දැරියන් තුන්දෙනා සිරිකොතටත් ගිහින් තියෙනවා. සජිත් ප්‍රේමදාස මුනගැහෙන්න හදලා තියෙනවා. අවාසනාවට සජිත් ඒ වෙලාවෙ ඉඳලා නැති නිසා මේ වගේ ප්‍රශ්නෙකදි එයා කොහොම ක්‍රියා කරයිද කියන එක අපිට බලාගන්න බැරි වෙනවා. වෙන යන්න තැනක් නැති තැන ආපහු තමන්ගේ ඥාති නිවසකට යන්න මේ දැරියන් තීන්දු කරනවා.

    මේක තනිකරම ඉරාන චිත්‍රපටයක කතාවක් වගේ. උපන් ආගම හින්දම තමන්ට තහනම් කළ නිදහස හොයාගෙන මේ පුංචි කෙල්ලො තුන්දෙනෙක් ගහන කැරැල්ලක් මේක.

    මුස්ලිම් සංස්කෘතියේ දැඩි විදිහට විශේෂයෙන්ම කාන්තාවන්ගේ නිදහස පාලනය කරනවා. අනිත් ආගම්වල තියෙන්නෙත් සාපේක්ෂ වෙනසක් විතරයි. මේ වෙද්දි අලුත් බෞද්ධ භික්ෂූනුත් කොටට ඇඳීම, ගීත නැරඹීම වගේ දේවල් පාපයන් හැටියට දේශනා කරමින් යනවා. කාන්තාවන් බලෙන් හික්මවන්න හදනවා.

    තමන් උපන් පවුලේ ආගම නිසා තමන්ගේ ජීවිතයේ කැමති යමක් තෝරාගැනීමට ඇති අයිතිය අහිමි කිරීම කොයිතරම් ඛේදයක්ද? තමන්ට අඳින්න පළඳින්න ඇති නිදහස, නටන්න, කන්න බොන්න ඇති නිදහස තමන් ඉපදෙන්නත් කලින්ම තීන්දු වෙලා තියෙන එක කොයිතරම් අසාධාරණයක්ද? මේ විදිහට දරුවන්ට තමන් කැමති දෙයක් ඉගෙනීමේ අයිතිය ජාති ආගම් හේතුමත තහනම් කිරීම ළමා අයිතිවාසිකම් උදුරාගැනීමක් නෙමෙයිද? (දෙමව්පිය කැමැත්ත පරිදි පොඩි උන් මහණ කිරීම හා සමානම හිංසනයක්)

    මේ නිදහස හොයාගෙන ගිය දැරියන් ඒ ගමනේදි තව කොයිතරම් ආපදාවලට ලක්වෙන්න ඉඩ තිබුනද?

    දැරියකට විතරක් නෙමෙයි ලංකාවෙ ගුරුවරියකටවත් තමන් කැමති ගැලපෙන ඇඳුමක් ඇඳීමේ නිදහසක් නෑ. සාරිය අනිවාර්යයක් වෙලා තියෙනවා. කාන්තාවන්ගේ තෝරාගැනීමේ නිදහස මේ විදිහට අවහිර කිරීමේ පදනම මොකක්ද කියල කිසි කෙනෙක් ප්‍රශ්න කරන්නෙ නෑ.
    තමන් විසින් තෝරා නොගත් ආගමක් හෝ සංස්කෘතියක් විසින් දරුවන්ගේ ජීවිතය පාලනය කිරීම, නිදහස අහිමි කිරීම කියන කාරණය සාකච්ඡාවට ගත යුතුයි. ඒ කවර හෝ ශික්ෂණයක් ඔවුන්ගේ තෝරාගැනීමක් විය යුතුයි. එහෙම නැත්තං එතන සිද්ද වෙන්නෙ බලහත්කාරයක්. මේ දැරියන් පලා යන්නේ ඒ බලහත්කාරයෙන් දවසකට හෝ මිදිලා නිදහසක් විඳින ආශාවෙන්. ඒක හදවතට දැනෙන ඉල්ලීමක්.

    දැන් ආපහු ඒ දැරියන් පරණ විදිහට ඒ සංස්කෘතිය ඇතුලෙ කූඩු කරාවි. පෙරටත් වඩා දැඩි විදිහට රැකවල් පනවාවි. හරියට ගහලා හදපු නැති නිසා කියල දෙමව්පියන්ටත් ඥාතීන් චෝදනා කරාවි. සිරගත කළ, නිදහස අහිමි කළ, කාන්තාවන් විදිහට ලොකු මහත්වෙලා (සමහර විට පුළුවන් තරම් ඉක්මණට) පවුලේ කැමැත්ත පරිදි කසාදයකට එළඹීම ඒ අයගේ දෛවය වේවි. තමන්ගේ නිදහස වෙනුවෙන් මේ කළ කැරැල්ල ඒ අයත් අමතක කරන මතකයක් වේවි.

    නටන්න ඇති ආශාව පාපයක් බව තමන්ටම දැඩිව කියාගන්න මේ දැරියන්ට සිද්ද වේවි.

    මේ දැරියන් කවදා හෝ දවසක මව්වරුන් වී තමන්ගේ දරුවන්ටවත් ඒ තමන්ට අහිමි වූ නිදහස විඳින්න ඉඩ දෙයිද? සංස්කෘතික බලහත්කාරය ක්‍රියාත්මක වෙන්නෙ ඒ විදිහට නෙමෙයි. පීඩිතයාම ඊළඟ වටයේ පීඩකයා වීමයි ඒකෙ සැබෑ මුහුණුවර වෙන්නෙ.

  • අනුරගෙ පුතා නයිට් ක්ලබ් ගියා

    අනුරගෙ පුතා නයිට් ක්ලබ් ගියා

    අද යාලුවෙක් එක්ක කතා කර කර ඉඳිද්දි ඉන්ටලෙක්චුවල්ස්ලා ගැන කතාවක් ඇදුනා. යාලුවාගේ අදහස වුනේ ඉන්ටලෙක්චුවල්ස්ලා ඒ කියන්නෙ බුද්ධිමතුන් කියන පිරිස අතෑරලා සාමාන්‍ය පොදු ජනයා කියන අය එක්ක දේශපාලනය කරන්න ඕන කියන එක. ඒ අයට කතා කරන්න ඕන, ඒ අයගෙ භාෂාව තේරුම් ගන්න ඕන කියල දැඩි හැඟීමක් එයාට තිබුන. ඒකට එයා කිව්වෙ මහපොලොවෙ දේශපාලනය කියල.

    මගේ අදහස වුනේ එහෙම මහ පොලොවක් කියල එකක් නෑ කියන එක. ඒ මහපොලොව කියන්නෙම යාලුවාගේ ඉන්ටලෙක්චුවල් ෆැන්ටසියක් කියන එක. මේ ඉන්ටලෙක්චුවල්ස්ලා කියන මානව ප්‍රභේදයත් එහෙම නොවන පොදු ජනයා කියන මානව ප්‍රභේදයත් දෙකම නිර්මාණය වෙන්නෙ යාලුවාගෙ ඔලුව ඇතුලෙ කියන එකයි මට පැහැදිලි කරන්න ඕන වුනේ.

    ඇත්තටම එහෙම විවිධ මනුස්ස ජාති දෙකක් නෑ. ඉන්නෙ එක ජාතියක්. ඒ එකම ජාතියක් දරන විවිධ කොලිටීස් ගැනයි අපි පුද්ගලාබද්ධ කරලා කතා කරන්නෙ. ඉන්ටලෙක්චුවල්ස්ලා නෑ. තියෙන්නෙ ඉන්ටලෙක්චුවලිටි එකක්. බුද්ධිමය ස්වභාවයක් . ඒ වගේම ස්ටුපිඩිටි නැත්තං ඕර්ඩිනරිටි කියන ස්වභාවයනුත් පවතිනවා. ඒවා එකම මනුස්සයෙක් තුල විවිධ අවස්ථාවල පිහිටනවා. අපි මේ ස්වභාවයන් පුද්ගල ‍පෞර්ෂයන් විදිහට අඳුරගන්න එක අර්බුදයක්.

    ඕෂො මේක ලස්සනට විස්තර කරනවා. ඩාන්සර් හෙවත් නටන්නෙක් නෑ. නැටුම විතරයි පවතින්න පුළුවන්. පුද්ගලයා එක අවස්ථාවක නැටුමක් බවට පත්වෙනවා. නැටුම නැති වුනාම නටන්නෙක් ඉතුරු වෙන්න බෑ. බුද්ධ කියන්නෙත් ඒ වගේම ස්වභාවයක්. කෙනෙක් බුද්ධ ස්වභාවය බවට පත්වෙනවා. ඒ ස්වභාවයෙන් එලියට ආවම බුදුන් කියල කෙනෙක් නෑ.

    අපි විසින් ආමන්ත්‍රණය කරන්නෙ මොන ස්වභාවයටද කියන එකයි වැදගත් වෙන්නෙ. අපි මනුස්ස ගනුදෙනුවක් කරද්දි අපිට පුළුවන් ඒ ස්වභාවය තෝරගන්න. මේ තෝරාගැනීමෙන් එකක් අනෙකට වඩා හොඳයි හෝ උසස් කියල එකක් අපිට කියන්න බෑ. අපි අනෙකාගේ ආමන්ත්‍රණය කරන්නෙ කුමන මනුෂ්‍ය ස්වභාවයටද කියන එක විතරයි තේරුම් ගන්න වෙන්නෙ.

    එතනදි අපි බුද්ධිමය ස්වභාවයට ආමන්ත්‍රණය කරනවා කියල තීරණය කලොත් ඒ කියන්නෙ අපි අනෙකාගේ තාර්කිකත්වයත් එක්ක ගනුදෙනු කරනවා කියන එක. අපි පොදු ජනයාට නැත්තං ගැමියාට ආමන්ත්‍රණය කරනවා කියල තීරණය කළොත් ඒ කියන්නෙ අපි ගනුදෙනු කරන්නෙ අනෙකාගේ අතාර්කිකත්වයත් එක්ක. නොදන්නාකමත් එක්ක.

    අපි නිතර පුරුද්දට කියන විදිහට නගරෙ සහ ගමේ කියල මිනිස්සු දෙකෙ‍ාටසක් නෑ කියන එකයි මගේ අදහස. ඒක හුදු මතුපිට ස්වරූපයක්. ස්ටීරියො ටයිප් එකක්. ඇත්ත කාරණය වෙන්නෙ නාගරිකයා ඇතුලෙමයි ගැමියා ඉන්නෙ. ගැමියා ඇතුලෙමයි නාගරිකයා ඉන්නෙ.

    හැබැයි අපි අනෙකාව ආමන්ත්‍රණය කරන්න තෝරගන්න ඒ ස්වභාවය නැත්තං කොලිටිය අපේ දේශපාලනය නම් නිශ්චිතව සලකුණු කරනවා.

    රාජපක්ෂලා හැඟීමෙන් වැඩ කරන ගැමියා තමන්ගේ ආමන්ත්‍රණය කරගත්තා. නයි නැටෙව්වා, ධාතු වැ‍ඩමෙව්වා, පැණි පෙරෙව්වා. ඒ රාජපක්ෂලාගේ දේශපාලනය තියෙන තැන. ගමෙන් පටන් ගමු කියල ජවිපෙ හැරෙද්දි හිනායන්නෙ ඒකයි. ගම කියන්නෙ අතාර්කිකත්වයට. ඒක පළාතක් නෙමෙයි මානසික කලාපයක්.

    ජවිපෙ කතා කරන ගම තියෙන්නෙ නාගරිකයාගේ ඔලුවෙ. ඒක හරියටම අනුර කුමාර කියන්නෙ නිර්ධන පාංතිකයෙක් කියල හැදිලා තියෙන හිතලුව වගේම එකක්. අනුර කුමාර නිර්ධන පාංතිකයෙක් වෙන්නෙ ඒ ජවිපෙ පාක්ෂිකයන්ගෙ ඔලුවෙ විතරයි. ඒක ෆැන්ටසියක්. අනුර එහෙම නෑ.

    දැන් අනුරගෙ පුතා නයිට් ක්ලබ් එකක බීලා ඩාන්ස් කරපු එක ගැන ලොකු ප්‍රචාරයක් යනවා. නිර්ධන පාංතික අනුර ස්වභාවය ඇත්තක් කියල බාරගත්ත අය මේකෙන් අවුල් වෙනවා. නයිට් ක්ලබ් යන පුතෙක් ඉන්න අනුර කෙනෙක් ඒ අයට අනුව පවතින්න බෑ. ඒ අතරෙ තව තැනක පාඨලී දිවයිනට කතා කරනවා. මං නං ක්ලබ් යන්නෙ නෑ, බොන්නෙ නෑ කියනවා. පාඨලීගේ ඔලුවෙ දිවයින පාඨකයෙක් කියල කෙනෙක් ඉන්නවා. හැබැයි ඒ දිවයින පාඨකයාම ෆේස්බුක් එකේදි වෙනස් වෙනවා. ඒ දිවයින පාඨකයාම රෑට හොරෙන් නයිට් ක්ලබ් යනවා. ජවිපෙ පාක්ෂිකයන්ගෙ ඔලුවල තියෙන අනුර ස්වභාවය වගේම තමයි පාඨලීගේ ඔලුවෙ තියෙන දිවයින ස්වභාවයත්.

    මේක හැමදේකදිම එහෙමයි. දැන් අපිට මේ ඇත්ත කණට ගහලා වගේ පේනවා. සාමාන්‍ය ජනතා ස්වභාවය නන්නත්තාර වෙනවා. මුස්ලිම් බෞද්ධ අන්තවාදය පෝෂණය කරපු බොදුබල සේනාව අද එක රටක් එක නීතියක් වෙනුවෙන් ජාතික නායකත්වය දෙනවා. එංගලන්තෙ වෛද්‍ය විද්‍යාව ඉගෙන ගත්ත පාදෙණිය පිටිකිරි බීමෙන්, ගවමස් කෑමෙන් ආයුෂ අඩුවෙනවා කියනවා. අතීත මුතුන්මිත්තො මස් කෑවෙ නැති නිසා අවුරුදු සීය එකසිය පණහ ජීවත් වුනා කියනවා.

    මේ හැමතැනදිම අපි දකින්නෙ අපි යම් තත්වයන් ස්වභාවයන් මනුස්සයන්ට ඝනීභූත කිරීමේ අවුල. ඒක තත්වයක් පෙනී සිටීමක් විදිහට ගත්තම අපිට තේරුම් ගන්න වෙන්නෙ ඒ අය කරමින් ඉන්න දේශපාලනය කියන කාරණය විතරයි.

    උදා විදිහට අනුරට දැන් කියන්න පුළුවන් දේවල් කීපයක් තියෙනවා. එකක් පුතා නයිට් ක්ලබ් ගියේ නෑ කියන්න පුළුවන්. නැත්තං පුතා නයිට් ක්ලබ් ගියාට මං එහෙම නෑ කියන්න පුළුවන්. තුන්වෙනුව කොල්ලො කෙල්ලො නයිට් ක්ලබ් යන එක විනෝද වෙන එක අවුලක් නෑ කියන්න පුළුවන්. මේ තැන් තුනේදි අනුර කතා කරන්නෙ ස්වභාවයන් තුනකට. පලවෙනි එකේදි ගැමි ස්වභාවයට. මොකක් හරි වරදක් වුනොත් ඒක කළේ නෑ කියලම පරසක්වල ගැසීම. ඇගෙන් සද්දෙන් වැඩේ ගොඩදාන එක. ඒක ගොඩක් මහින්දට ළඟයි. මේ වෙද්දි ජවිපෙ සාමාජිකයො තෝරාගෙන ඇති බවක් පේන්නෙ ඒක.

    දෙවෙනි එක ප්‍රබුද්ධ ස්වභාවය. පුතාට හිමිවන නිදහසත්, තමන් පෙනී සිටින වික්ටෝරියානු බෞද්ධ මූලධර්මත් එකට පරිස්සම් කිරීම. අර මගුල්ගෙවල්වල කාමරේ ඇතුලෙ හොරෙන් බොන්න දෙන වැදගත්කම. චම්පික ක්ලබ් යන්නෙ නෑ කියද්දි 43 කල්ලිය චම්පික එහෙම වුනාට එයා අපි ජොලි කරනවට විරුද්ද නෑ කියන්නෙ ඒකයි. ජවිපෙ තරමක් දියුණු වගේ පෙන්නන්න හදන කට්ටිය ඉන්නෙත් මේ ලයින් එකේ.

    තුන්වෙනි එක ලිබරල් නාගරික ස්වභාවය. මංගල මැරුනට පස්සෙ ඒකට උදාහරණයක් ලංකාවෙ නෑ. ඇපොලිජිටිකල් නැතුව ලෞකික නිදහස වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම. අනුර මෙතන හිටගනී කියල කොහෙත්ම හිතන්න බෑ. ඒක මිනිස් නිදහස පිලිගැනීමක් වගේම සාම්ප්‍රදායික හණමිටි පිලිගැනීම් අභියෝග කරන ස්වභාවයක්. අනුරට පුළුවන් මේ ස්වභාවයන් තුනෙන් ඕනම එකකට ආමන්ත්‍රණය කරන්න. ඒක අනුරගේ දේශපාලන තෝරාගැනීම වෙනවා. ඒ තමයි අනුර කතා කරන ජනතාව.

    එතකොට අනුර විසින් යම් නිශ්චිත පිරිසක් තෝරගන්නවා නෙමෙයි. මේ සියල්ල එකම පිරිස තුල එකවිට පවතිනවා. තමන් ප්‍රමුඛ කොට ගන්නෙ මොන ස්වභාවයද, ඒ හරහා තමන්ගේ දේශපාලන අරමුණ මොකක්ද කියන එක විතරයි කතන්දරය. පලවෙනි එ‍කේදි අරමුණ වෙන්නෙ රැවටීම හරහා බලය. දෙවෙනි එකේදි අරමුණු වෙන්නෙ පිවිතුරු බව හරහා නොකිලිටි බව හරහා බලය. තුන්වැන්නෙ අරමුණ වෙන්නෙ නිදහස හරහා බලය.

    අපි ආමන්ත්‍රණය කරන තැන අපි ජනතාව නිර්මාණය කරනවා.

    මේ ඉන්ටර්නෙට් යුගයෙදි, එකම මිනිහෙක් ප්‍රොෆයිල් ගානක් හරහා එක් එක් ස්වරූපයන්ගෙන් පෙනී සිටින කාලෙකදි බුද්ධිමතුන්, මෝඩයන්, ගැමියන්, නාගරිකයන් විදිහට මිනිස්සු දිහා බලන එක අපේ මනක්කල්පිතයක් විතරයි. ඒ වෙනුවට අපි ජීවත් වෙන, ගනුදෙනු කරන, අදහස් හුවමාරු කරන ලේයර් එක, නැත්තං ස්වභාවය තීරණය කිරීම තමයි වඩා පැහැදිලි සළකුනු කිරීමක් වෙන්නෙ.

    අපි තෝරාගන්නේ රැවටිලිකාරීත්වය නම් අපි රැවටිලිකාර ජනතාවක් නිර්මාණය කරනවා. අපි තෝරගන්නෙ පිවිතුරු – නොකිලිටි බව නම් ඒ හරහා අපි දැඩි පාලනයක් සහ අධිපති ජනතාවක් නිර්මාණය කරනවා. අපි තෝරගන්නෙ නිදහස නම් අපි නිදහස් ජනතාවක් නිර්මාණය කරනවා.

    එතකොට රාජපක්ෂ යනු රැවටීමද, චම්පික යනු සුචරිතවාදයද, අනුර යනු ඔලුව ජපන් කඳ ජපන්ජබර කියන එකද බව අපිට තේරුම් ගන්න පුළුවන්.

    මේ තුනම එකම ජනතාවකගේ පැතුම. එකම ජනතාවකගේ අවුල.

  • Jessica

    Jessica

    Jessica’s 30th birthday

    “I want something that I won’t ever forget”, said Jessica

    Buying gifts for birthdays has always been a bit difficult. It’s easier to just buy an Iphone, a watch or a ring. But that’s not Jessica’s style. We shared a habit of giving each other thoughtful and meaningful gifts. Since the time we’ve known each other, we rarely gave each other gifts that had no meaning or thought behind it. Of course Jessica is better at gift-giving than me.

    Her gifts have always taken me by surprise. There’s something beautiful when two people become creative in a relationship and now it was my turn.

    But this time I was totally lost.  So I did the next best thing, I went on Google to get some ideas. No insight there either, an empty mind was all I had.

    2 more days…

    “See…he still remembers”

    Jessica forwarded me a message from Ijay that evening

    “Hey angel, you’re becoming thirty on Friday right?”

    Ijay remembering Jessica’s birthday only revealed my own forgetfulness. It’s true that I’m terrible at remembering numbers, especially dates.

    My friends always say that my memory cells have died because I smoke weed

    ‘Don’t be crazy machan, it’s good to forget the past. Memory is a pathway to old ways of thinking, it’s a barrier to progress’. Like with everything, I highlighted the bright side of this.

    “Even if someone cut your balls off, you’d say its progress”

    My friends know me very well. In fact, I never saw the negative side of most things. If something bad happened, I’d always look for the silver lining. I enjoyed doing that, but Jessica’s 30th birthday had to be special.

    I started brainstorming again for hours with no luck.

    2 days to go and I still had no idea what to give her.

    “Machan, do you have any idea what to get your wife for her birthday?”

    I asked the guys who were aimlessly walking around the office.

    “Machan, why don’t you gift her ex-boyfriend for her birthday. Nothing can be more surprising than that right?”

    Chamith said that in jest, but the thought didn’t leave me. That’s not a bad idea, I looked at my phone to read Ijay’s message again.

    I made up my mind.

    “This time I’m going to give you something incomparable, but you should give me the freedom to do whatever I want. You should be hundred percent submissive” I told Jessica when I got home that afternoon.

    I got Jessica’s consent for my mind-blowing plan.

    “What..what are you going to do? Are you going to kill me murderer..?”

    She came and sat on my lap, started sucking my lips to interrupt me from talking. She kissed and sucked on them as she liked. I was still in my office clothes. She started teasing me, as if to punish me for keeping her birthday plan a secret. Without my permission, she removed my belt and slipped her hand in to stroke my cock.

    Just the touch of her fingers was enough to get me aroused. I called them ‘magic fingers’. Her fingers aroused and stimulated me even when I’m lying in bed, exhausted after great sex.

    You’d think that would happen to me with any woman. No, only Jessica could turn me on like that

    Jessica zipped down my pants and started caressing my penis with her fingertips.  Next thing I know, she put it inside her soft mouth.

    Jessica and I have been married for 3 years. We live in a small apartment. There is a church opposite our flat. Some days, we would hear the choir singing from across the lane.

    This was our favorite time to have sex, when the soft rays of the evening sun seeped through the window and the choir is singing in the background. Making love to Jessica’s divine body, kissing her to the soulful music of hymns was a thrill that gave me so much pleasure.  She called me a pervert.

    Since Jessica had given me permission to do whatever I want for her birthday, I called Ijay

    “Machan…”

    5th of August. My excitement that day was off the roof.  Naively, Jessica went to office. I stayed back.. I tidied the house, made everything look good and got ready for our crazy evening.  I put ‘cigarettes after sex’ to play in the background.

    Now everything was ready for the night. I lit up fragrant candles, cut up some cheese, apples and grapes to make a delicious platter.  The living room was filled with red balloons, Jessica’s favorite colour. I waited for the cake.

    On the table was a beautiful handcrafted wooden box, inside that was Jessica’s birthday gift.

    The clock was ticking…

    Jessica came home sharp at 5pm..

    “Happy Birthday my angel….”

    She looked in surprise at all the decorations I had done. She was happy, she came to me with tears in her eyes and put her arms lovingly around me.

     “Am I going to be too old for you Dee?”

    Jessica is 8 years younger to me

    ‘You’re starting your naughty thirties my love’…

    I kissed her lips affectionately.

    “You taste like a forest” she remarked

    I had just finished smoking a joint

    Jessica thought this was it. She glanced at the mysterious box on the table and went over to open it.

    “Nope”

    I stopped her. I took her to the bathroom for a shower. After the shower, I took a  towel and started wiping her body slowly. I grabbed her honey and almond moisturizing cream from the drawer and applied it all over her neck, arms and legs. Then I took her Ralph Lauren Romance perfume and dabbed a few drops in all her pulse points.

    Jessica’s body released a sweet woody scent. The fragrance of a beautiful naked woman, my Jessica.

    She had already bought her birthday outfit, a long blue dress. It was a backless dress so she didn’t wear a bra. The dress had a long slit that revealed Jessica’s beautiful legs, she wore her heels and looked in the mirror.

    Jessica in her blue dress aroused me

    She probably thinks we are going out for dinner.

    I took her by the hand and went over to the table where my gift was. I opened the wooden box and took out the red satin cloth.

    “What??? Are you going to blindfold me??”

    Jessica looked surprised and half-shocked at the same time.  I was thrilled. I nodded. Now she doesn’t have permission to say anything.

    She just had to be submissive tonight.

    “You are a crazy bastard!”. She said while I put the satin cloth to cover her eyes. I went  behind her and tightened the knot.

    Ijay was already downstairs. I sent him a text. Everything was ready for the night. The only problem is that my heart is beating faster than usual.

    ‘Can a person die from having a heart that beats too fast? Would I die as a lover with a broken heart?’’

    More importantly, is what I’m about to do right?  If I cross a boundary today, if something goes wrong, the damage might be irreversible.  But someone had to commit the crime. I justified tonight’s plan in my perverted mind.

    I took Jessica to the bedroom. Switched off the lights and lit up the candles. Then I poured wine into three glasses and put on some jazz music in the background

    Ijay entered the room. Without saying a single word, I hugged and welcomed him. I asked him to stay silent.

    “So what are we doing?”

    Jessica asked, confused by my long silence.

    “We are undressing now”

    I took Jessica in front of Ijay. I started undressing her, her blue dress fell down to the floor, revealing her breasts. One nipple was reddened from a hickey I gave her last night. I asked Ijay to kiss her breasts. He looked nervous. The unfamiliar soft touch of Ijay gave Jessica goosebumps.

    I watched as Ijay kissed my wife’s breasts. It’s an indescribable feeling. The eroticism and the wildness of this moment was not a sensation I had experienced before.

    It was arousing to see Jessica’s breasts moving to the rhythm of Ijay’s tongue. She moaned.

    “Dee”

    Ijay pressed her breasts tight. I tried to control my cock that was getting harder by the second.

    Ijay removed his pants, he has a bigger cock than me, and I watched it become erect.

    Jessica touched it and knelt down in front of Ijay.

    Ijay looked at me just before Jessica was about to put his dick inside her mouth. My eyes were fixed on Jessica’s lips.

    Seconds later, Ijay’s cock disappeared into Jessica’s mouth completely. He covered his mouth to stop himself from moaning

    Jessica grabbed his ass to suck his dick harder. I watched as she playfully licked it, gliding her tongue all over his penis. I walked around them, watching closely while giving myself a hand-job.

    In a sudden moment, I intensely felt the pain and the pleasure from watching my wife making love to another man.

    I thought of rolling some Kush. This is a good time to get high.

    I started rolling the joint with unsteady hands and an erect dick.  My eyes didn’t want to miss anything that was happening between Jessica and Ijay, so I finished rolling the joint quickly.

    “You’re dick has got bigger Dee..”

    Jessica lovingly whispered to Ijay…

    I lit up my joint and shared it with Ijay. He took a couple of puffs. Ijay smoked the joint in one hand and held Jessica’s head tight towards his penis from the other hand. She started gagging and coughing. Ijay loosened his grip.

    He completely stripped off Jessica and laid her down on the bed and started kissing her wet pussy.

    Jessica had shaved her vagina, leaving just a little bit of pubic hair. She did that for me, for tonight, but it was Ijay who was eating her out right now.  That moment of selfless eroticism gave me a sense of deep affection.

    While sucking on Jessica’s nipples, Ijay brought his cock in front of Jessica’s vagina. He started playfully caressing Jessica’s pussy lips. Unable to stay still with the pleasure, Jessica moaned.

    “Dee”…

    Jessica said my name again, but it was Ijay who was there.

    I watched closely as Ijay entered inside Jessica. I came to the edge but managed to stop by thinking about something else.

    Ijay grabbed Jessica’s legs towards him and moved inside her. I could tell from the way their bodies touched that they had made love many times before Jessica and I got together. Jessica’s vagina lovingly welcomed Ijay’s cock.

    Ijay rolled Jessica over and started caressing the opening of Jessica’s ass. He seemed possessive of Jessica

    “You are so good you bastard!”. Jessica was enjoying every bit of this.

    “Why are you silent? Isn’t it exciting for you?”

    “Hmm.. you’re a slut you know that right” I finally broke the silence

    That aroused her even more. Ijay was about to enter his cock inside her ass but I stopped him

    “Haven’t you two done that yet?”  Ijay asked me.

    It seemed like that they have had alot of anal sex before. Ijay ignored me and effortlessly thrusted his cock inside. Jesssica panicked.

    “You can’t be!”

    Jessica removed the blindfold. She looked at Ijay and then at me. Overcome by surprise and disbelief, she covered her face for a few minutes.

    “I can’t believe this!” Jessica screamed

    Jessica looked mad at me, so I went near her and started stroking her hair.

    “Are you upset?” I asked

    ‘Shhhh..

    She let Ijay keep his dick inside her. Jessica looked at me, shy and naughty at the same time. I thought she never looked so beautiful as she did right now

    While Ijay and Jessica were having anal sex, Jessica gestured me to come near her, she grabbed my dick and started sucking it.

    I couldn’t hold it any longer. Tonight was my wildest fantasy come true. I felt like a star about to burst into a million pieces. I took Jessica’s moving breasts in my hand

    I vaguely remember that Ijay came inside Jessica; she took a moment to enjoy Ijay’s release. She looked at him with eyes full of love.  Bonds that were once strong don’t easily fade because of distance, Ijay and Jessica both knew that.

    Then I came.  My cum fell like a drizzle all over Jessica’s body and a little bit of it came on Ijay.

    We laughed. The three of us stayed in bed talking and laughing, reminiscing stories from the past. I was happy to see Jessica evolving her idea of what marriage is. She looked happy to share love with Ijay and me.  This was a new adventure for us.

    We went to the living room and cut Jessica’s birthday cake.  We had cake and finished a couple of wine bottles, all the while being naked. We kissed each other often that night and our love continued to blossom.

    END

    Rochelle Abeywardena

  • කොටට ඇන්දොත් නඩුව පරාදයි

    කොටට ඇන්දොත් නඩුව පරාදයි

    මේ මෑතක වීඩියෝවක් සංසරණය වුනා මුස්ලිම් හාදයෙක් කාන්තාවන් කොටට ඇඳීම අපරාධයක් වන්නේ කෙසේද කියන එක විද්‍යාත්මකව පැහැදිලි කරන.

    ‘මං ආගම, සංස්කෘතිය පැත්තකින් තියන්නංකො. මං විද්‍යාවෙන් පැහැදිලි කරන්නං’ කියල තමයි එයා වැඩේ පටන්ගන්නෙ.

    මෙතනදි මේ උත්තර දෙන හාදයාට වඩා වැදගත් වෙන්නෙ ප්‍රශ්න අහන කාන්තාව. බොහෝ දුරට ඒ මුස්ලිම් කාන්තාවක් වෙන්න පුළුවන්. ඇය අහන්නෙ,

    ‘ඔයගොල්ලො අමුඩයක් ගහ‍ගෙන හිටියට අපිට ප්‍රශ්නයක් නැත්තං අපි කොටට ඇන්දම ඔයගොල්ලොන්ට ප්‍රශ්නයක් වෙන්නෙ කොහොමද ?’ කියල. කාන්තාවක් විදිහට නැගිටලා එහෙම ප්‍රශ්නයක් අහන තරමට මුස්ලිම් සංස්කෘතිය ප්‍රගතිශීලී වෙලා තිබීම ඉතා හොඳ තත්වයක්.

    ඒ මයික් එක ළඟ ඉන්න හාදයා විස්තර කරනවා ගැහැණියකගෙ නිරුවතක් දැකීමෙන් පිරිමින්ගෙ ටෙස්‍ටෙස්ටරොන් ශ්‍රාවය වෙන්න ගන්නවය, එතකොට අම්මා අක්කා පේන්නෙ නැතුව යනවය, ඒ හින්ද කාන්තාව සියල්ල වසා සිටීම සමාජයේ පැවැත්මට අවශ්‍යය කියල.

    මේ වීඩියෝව මුස්ලිම් රැස්වීමක සිදුවීමක් පාදක කරගත්තා වුනාට මේ පිලිගැනීම මුස්ලිම් බෞද්ධ ක්‍රිස්තියානි භේදයක් නැතුව දරන ආගමික අදහසක්. කොටට ඇඳන් යනවට විරුද්ධව උපහාස අපහාස කරමින් ඒවා ධර්ම දේශනා යැයි හඳුන්වපු හාමුදුරුවරු රටේ ඉන්නවා. කිරිබත්ගොඩ ඥානානාන්ද වගේම විද්‍යාත්මකව දොස්තර පාදෙණිය වගේ කෙනෙකුගෙන් ඇහුවත් මේ මතය ඉහළින්ම සාධාරණීකරනය කරනවා විතරක් නෙමෙයි බෙදා හරින්නත් ඉතසිතින් දායක වෙනවා. අගරදගුරු වුනත් එතනදි වෙනසක් වෙන්නෙ නෑ.

    නිරුවත් ශරීරයක් දැක්කම ටෙස්ටස්ටරොන් ශ්‍රාවය වැඩි‍වෙනවා කියන එක ඇත්තක්. දෘෂ්‍ය උත්තේජනයකින් හෝමෝන ශ්‍රාවය වැඩිකරන්න පුළුවන්. හැබැයි ඒ හෝමෝන මගින් විතරක් ලිංගික ආශාව නැත්තං සෙක්ස් ඩ්‍රයිව් එක වැඩි කරනවද කියන එක නිශ්චිත නොවූ කාරණයක්. බලපාන තවත් හේතු ගණනාවක් අතර හෝමෝනත් එක දර්ශකයක්.

    ටෙස්ටස්ටරොන් කියන හෝමෝනය පිරිමින්ගෙ පමණක් තියෙන එකක් නෙමෙයි. පිරිමින්ගෙන් දහයෙන් පංගුවක් විතර ප්‍රමාණයක් ගැහැණුන්ටත් ටෙස්ටස්ටරෝන් තියෙනවා. ඇගේ ලිංගික ආශාව හෙවත් ලිබිඩෝව වැඩි කරන්න ඊස්ට්‍රජන් ප්‍රොජෙස්ටොන් සමග ටෙස්ටස්ටරොන් දායක වෙනවා. ඔසප් කාලය ආසන්න වෙද්දි පිරිමින් වගේම දැඩි ලිංගික ආශාවකින් කාන්තාවත් මුසපත් වෙනවා. ඒත් පිරිමින්ව වහලා තියන්න කවුරුවත් ඉදිරිපත් වෙන්නෙ නෑ.

    ටෙස්ටස්ටරොන් කියන්නෙ මේ කියන විදිහෙ ලිංගික උන්මත්තකභාවය ඇති කරන හෝමෝනයක් නෙමෙයි. මාංශ වර්ධනය සහ ශක්තිමත් කිරීම, රතු සෛල නිෂ්පාදනය, අස්ථිවල ඝනත්වය, සිරුරේ මේදය බෙදාහැරීම ආදී කාරණා ගණනාවටම මේ හෝමෝනය හේතුවෙනවා.මේ ආගමික තර්කනයේ ‍තියෙන ප්‍රධානම අවුල ඒක පිරිමි කේන්ද්‍රීය, විෂම ලිංගික කේන්ද්‍රීය එකක් වීම. ගැහැණු ලිංගික ආශාවේ තර්කය මගහරින අතරම සමලිංගික ආශාව පිළිබඳ තර්කයත් මෙතනදි නොතකා හරිනවා. ඒ වගේම නිරුවත සම්බන්ධ සංස්කෘතික තර්කනයත් සම්පූර්ණයෙන්ම අමතක කරනවා. උදා විදිහට නියුඩිස්ට් සමාජයක කිසි කෙනෙක් නිරුවතක් දැකීමෙන් පාලනය කළ නොහැකි විදිහට ලිංගිකව ආශාවකින් පිස්සු වැටෙන්නෙ නෑ. රැලෙක්ස් රණසිංහ මේ ගැන ලස්සන කතාවක් කියනවා.

    ‘නිරුවතින් සිටින කාන්තාවකගේ රුවට වඩා සිල් රෙද්ද යන්තමින් ඔසවා වැටකින් පනින තරුණ උපාසිකාවකගේ රුවක් අනුරාගී විය හැකිය’ කියල.

    සියලු කාමයන්ගෙන් වසා තැබූ අයෙක් ඉතාම සාමාන්‍ය දේකින් පවා ලිංගිකව උන්මාදයට පත්විය හැකි ආකාරය චුල්ලප‍ලෝභන ජාතකයෙ ලස්සනට විස්තර කරනවා. මේ කුමාරයා වශී වෙන්නෙ රුවක් දැකීමෙන් නෙමෙයි ගායනා කරන ස්ත්‍රී හඩක් ඇසීමෙන්.

    විෂුවල් ස්ටිමියුලස් එක නැති වුනාට ශරීරය තව කොතෙකුත් අනුරාගී උත්තේජන නිර්මාණය කරගන්නවා. යටලීයෙන් නාරිලතා මල් පිපෙන්න පටන් ගන්නවා. තාපසයන්ට ලියතඹරා මල් පිපෙනවා. ගහකින් කොලයකින්, සතෙකුගෙන් හෝ උත්තේජනය වෙන තරමට නොපැසුනු ඉන්ද්‍රිය සංවේදන බලහත්කාරී වෙනවා.

    පිරිමින් ගැහැණුන්ට වඩා දෘෂ්‍යමය දෙයින් උත්තේජනය වෙනවා කියන එක පර්යේෂණවලදි පෙනුනා. ගැහැණියක් දකින යමකින් පමණක් උත්තේජනය ලැබීමේ ප්‍රවනතාවය අඩුයි. ඇගේ ශෘංගාරමය අර්ධය එතනදි වඩාත් පරිණතයි.තමන්ගේ ආශාවන් පාලනය කරගත නොහැකිවීම වෙනුවෙන් සමස්ත සමාජයම වසා තැබිය යුතුයි කියන එකයි මේ ආගමික කොට ඇඳුම් කතාවේ හරය වෙන්නෙ. අතීතයේ බෞද්ධ භික්ෂුන් අඩු තරමේ මේ ආශාවන් පාලනය කරගත නොහැකි නිසා තමන් වනගත වීම යෝජනා කළා. ඒත් වත්මන් භික්ෂුන්ගේ සහ අනෙකුත් ආගමික පූජකයන්ගේ යෝජනාව වෙන්නෙ තමන්ගේ අශිෂ්ට මනස පාලනය කිරීම වෙනුවෙන් සකල සමාජය වසා තැබීමයි. තමන්ගේ දරුවන් හදාගැනීමට නොහැකි නිසා සමස්ත සමාජයේ වැඩිහිටි අයිතිය උදුරාගැනීමයි.

    පුද්ගල නිදහස පිළිබඳ දැක්මක් තිබුනා නම් අඩුම තරමෙ විද්‍යාවෙ දියුණුවත් එක්ක තමන්ගේ ටෙස්ටස්ටරොන් ප්‍රමාණය අඩු කරගැනීමෙන් ඔය කියන ලිංගික ආතිතය මගහරවා ගැනීමේ යෝජනාවක්වත් මේ අයට ගේන්න තිබුන.

    හෝමෝනවලින් පමණක් ලිංගික උත්තේජනය නැත්තං ආශාව පාලනය කරනවා කියන්න සාක්ෂි නෑ. ඒකට තවත් ගොඩක් සංකීර්න මොළයේ ක්‍රියාකාරීත්වයන් බලපානවා කියන එකයි අදහස. අපේ පූර්ව මස්තිෂ්ක කොටසින් අපි දකින යමක් ලිංගිකව ප්‍රමාණවත්ද කියන එක සලකා බලනවා. අපි හැමෝම එකම දේකින් එකම පමණකට උත්තේජනය වෙන්නෙ නෑ. අපේ උත්තේජනය පාලනය කරන ස්නායු ක්‍රියාකාරීත්වයන්ට මොළයේ විවිධ ප්‍රදේශවලින් සංකීර්ණ බලපෑම් ඇතිකරනවා.

    ගැහැණු පිරිමි ලිංගික උත්‍තේජන වෙනසට හෝමෝන, මොළයේ ක්‍රියාකාරීත්වයේ වෙනස්කම් සහ අපි අවට පවතින ලෝකය නැත්තං සංස්කෘතිය කියන තුනම හේතු වෙනවා. නිරුවත සම්බන්ධ ලිංගික සංඥා නිර්මාණය කරන්නෙ සංස්කෘතිය විසින්. නියුඩිස්ට් සමාජයක නිරුවත ලිංගික සංඥාවක් නොවන අතර අපේ සමාජයේ ඒක අධි ලිංගික සංඥාවක් වෙන්නෙ සංස්කෘතික වෙනස්කම හරහා. ඔව් එතනදි ඇත්තටම පිරිමින් කේන්ද්‍ර කරගනිමින් අධිමාත්‍රාවෙන් ස්ත්‍රී නිරුවත පිළිබඳ ලිංගික සංඥා බෙදාහැරීමක් සිද්ද වෙනවා. ඒක නිසා පාලනය කරගත නොහැකි පිරිමි ආශාවේ ගොදුර ගැහැණිය විය යුතුද?

    මිනිසාගේ පූර්ව මස්තිෂ්ක ප්‍රදේශයේ තියෙනවා ඕර්බිෆ්‍රන්ටල් කෝටෙක්ස් කියල කලාපයක්. මේ මගින් ලිංගික ආශාව පාලනය කරනවා. ඉතාම දියුණු ස්නායු ප්‍රදේශයක් වන මෙයින් යමක් කිරීම සුදුසුද නැද්ද කියන එක ගැන දැනීමක් ඇති කරනවා. උදා විදිහට නිරුවතින් සිටින කාන්තාවක් දකින පිරිමියෙකුට ලිංගික උත්තේජනයක් ඇතිවුනාට පිහියක් අතින් අරන් තමන් දිහාවට නිරුවතින් එන උමතු කාන්තාවක් දැකීමෙන් පිරිමියෙකුගේ ශිෂ්නය ප්‍රාණවත් වෙන්නෙ නෑ. ඕර්බිෆ්‍රන්ටල් කෝටෙක්ස් එකෙන් ආරක්ෂාව පිළිබඳ හැඟීම මතුකරනවා. සමහර වෙලාවට මත්ද්‍රව්‍යයක් අරගෙන ඉන්න කෙනෙකුගේ මේ ක්‍රියාවලිය නිසි විදිහට සිද්ද නොවෙන්න පුළුවන්. ඒත් එතනදි තමන්ගේ ක්‍රියාවෙ වගකීම පැවරෙන්නෙ මත්වූ අයට මිස කොටට හැඳි කතට වෙන්න බෑ. තමන්ගේ ලිංගික ආශාව පාලනය කරගත නොහැකියි කියන්නෙ මොළයේ මේ කලාපය අඩුවෙන් සංවර්ධනය වීමක්. ඒ වගේ කෙනෙකුට කෑමක් දැක්කත් අධික ආශාවක් ඇතිවෙලා ඒක පාලනය කරගත නොහී මිනිහෙක් මරලා හරි කෑම එක කන්න හිතෙන්න පුළුවන්.

    තත්වය මෙහෙම වුනත් නිදහස් යැයි සලකන බටහිර රටවල පවා ප්‍රසිද්ධියේ නිරුවතින් හැසිරීම ගැන බොහෝ විවාද ඇතිවෙනවා. බොහොමයක් රටවල තාමත් ඒක දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදක්. ඒත් මොකක්ද මේ ගැන පර්යේෂණවලින් කියවෙන්නෙ?

    මිනිස්සු නිරුවත් සමක් දැකීමෙන් අතිශයින් උත්තේජනය වෙන බව ඇත්තක්. අපේ ඇස අනෙක් හැම රූපයක්ම පරදවලා නිරුවත් රූපය ඉක්මනින් අඳුරගන්නවා. හැබැයි නිරුවත් ගැහැණු රූපයක් දකින පිරිමින්ගේ ප්‍රචන්ඩකාරී හැසිරීම් අඩුවෙනවා. ඔවුන් සාමකාමී වෙනවා. ඒ ගොල්ලො ලිංගිකව උත්තේජනය වෙනවා තමයි.

    මේ උත්තේජනය ලිංගික ප්‍රකාශනය නැත්තං ඔරියන්ටේෂන් එක අනුවත් වෙනස් වෙනවා. කාන්තාවන් උත්තේජනය වෙන්නෙ යම් ලිංගික ක්‍රියාවක් දැකීමෙනුයි. නිකංම නිරුවත් රූපයක් ඔවුන් උත්තේජනය කරන්නෙ නෑ. සමලිංගික කාන්තාවන් පිරිමින්ටත් වඩා නිරුවත් කාන්තාවන් දැකීමෙන් උත්තේජනය වෙනවා. විෂම ලිංගික ගැහැණුන් පිරිමි ගැහැණු නිරුවත් දෙකෙන්ම උත්තේජනය ලබනවා.

    සැන්ෆ්‍රැන්සිස්කෝවල ප්‍රසිද්ධ නිරුවත සම්බන්ධ සංවාදයේදි මතුවුනු කාරණය තමයි ඉන්ඇඩ්වර්ටන්ට් විවර් නැත්තං අහම්බ ප්‍රේක්ෂකයා කියන එක. ඒ කියන්නෙ නොදැනුවත්ව මේ දර්ශනයට ලක්වෙන අයට හානියක් වෙනවා කියන අදහස. මේක තමයි ළමයින්ට අසභ්‍ය දර්ශන දකින්න ලැබීමෙන් වෙන හානිය කියල අපි නිතර අහන්නෙ. මේ ගැන කිසිම පර්යේෂණයක් නොකරපු කාලෙදි සම්මත සමාජයේ විශ්වාසය මත පිහිටා විද්‍යාවත් කියන්න ගත්තෙ ‍මේක දරුවන්ට භයානක තත්වයක් ඇතිකරන්න පුළුවන් කියල.

    ඒත් මේ සම්බන්ධයෙන් අවුරුදු 18ක් තිස්සෙ දරුවන් කුඩා අවධියේ පටන් නව යොවුන් වියට එළඹෙන තෙක් පර්යේෂණ සිද්ද කළා. දෙමව්පියන්ගේ නිරුවත දකිමින් වර්ධනය වෙන දරුවන් මේ අධ්‍යනයට පාත්‍ර වුනා. එතනදි පෙනුනෙ එමගින් කිසිදු ආකාරයක මානසික කම්පනයක් හෝ අහිතකර බලපෑමක් ඇති කරන්නෙ නෑ කියන එකයි.

    ඒ වෙනුවට මේ නිරුවත දැකීමෙන් ඇතිවෙන හොඳ ප්‍රතිඵල ගණනාවක් හෙලිදරව් වුනා. මේ දරුවන්ගේ ආත්ම විශ්වාසය ආත්ම සංයමය වර්ධනය වුනා. කායික සම්බන්ධතාවලදි ඒ අය වඩාත් සුවපහසු වුනා. ආදරය සම්බන්ධයෙන් වඩා පරිණත වුනා. පවුලේ සහ පවුලෙන් බාහිර සම්බන්ධතාවලදි ඒ අය කැපී පෙනෙන විදිහට යහපත් ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරන්න ගත්තා. නිරුවත දැකීමෙන් මනුස්ස ජීවිතය වඩා යහපත් කරන බවට පෙනී ගියා.

    මේ ආගමික නීති සීමා ආදිය මහා බයකින් කතා කරන්නෙ අනුරාගය හෙවත් සිඩක්ෂන් ගැනයි. ඒ අනුරාගය දරාගැනීමට තමන්ට තියෙන නොහැකියාව ගැනයි. ඇත්තටම මනුස්ස ජීවිතය වඩා රසවත් කරන්නෙ මේ අනුරාගී කලාපයන් විසිනුයි. හුදු ලිංගික ක්‍රියාවෙන් ඔබ්බට ගිහින් විවිධ ශරීර කොටස් හෝ ශරීරයෙන් බැහැර කොටස් උත්තේජන ලෙස ගනිමින් පිබිදෙන්න පුළුවන් වීම හොඳ දෙයක්. ඒක තවත් කෙනෙකුට හිරිහැරයක් නොවන පරිදි පාලනය කරගන්න පුළුවන් වීම ශිෂ්ටත්වයේ නැත්තං සංස්කෘතියේ වැදගත් පුහුණුවක්. ඒ අනුරාගය කලාත්මකව විවිධ ස්වරූපයන්ගෙන් බුක්ති විඳිමින් සංතර්පණය වීම දියුණු මානව සංස්කෘතියක ලක්ෂණයක්.

    ඒ වෙනුවට එයින් බියපත්ව අන්තර්ජාල, සිනමා, කලා සහ කාන්තා ශරීරය පවා වසා දමා, වාරණය කළ ජීවතයක් ගත කරන්න තීරණය කිරීම කියන්නෙ හරිහැටි සංස්කෘතික පරිණාමයක් නොලැබූ දුර්වල මිනිස් ප්‍රජාවක කරුමයක්.

  • අන්සතු ප්‍රේමය හරිහැටි දැකීම

    අන්සතු ප්‍රේමය හරිහැටි දැකීම

    මේ දවස්වල හිට්ම සිංදුව ‘අන්සතු ඔබ’ නෙ. ඒක කියන්නෙ තිසර වීරසිංහ. මේ සිරා වීඩියෝව හදලා තියෙන්නෙ නිම්න දේවපුර. සාමාන්‍යයෙන් ලංකාවෙ ට්‍රෙන්ඩින් වෙන සිංදු වර්ගයට අයිති නැති, විකල්ප, බුද්ධිමත් පාඨක ගතිලක්ෂණ පෙන්නුම් කළත්, අන්සතු ඔබ ට්‍රෙන්ඩින් වෙනවා. සමාජ මාධ්‍යවල අනියම් ප්‍රේමයන් ගැන කතිකා හදනවා. සාම්ප්‍රදායික පෙම්වතුන් කැළඹෙනවා. අසාම්ප්‍රදායික පෙම්වතුන් පිනා යනවා?

    නෑ මං හිතන්නෙ නෑ අසාම්ප්‍රදායික පෙම්වතුන් ඒ තරම් ආස්වාදයකට පත්වෙනවා කියල. මේ සිංදුවෙ ඉලක්කයමත් සාම්ප්‍රදායික පෙම්වතුන්මයි. සාම්ප්‍රදායික නැත්තං සම්මත ප්‍රේමය තුලම හිරවෙලා ඉන්න, කොටුව පනින්න ආසා කරන පිරිස සහ කොටුව පැනගන්න බය පිරිස. ඒක තමයි සිංදුවෙ හරිම ඕඩියන්ස් එක. ආසා පිරිස වර්ණනා කරනවා. බය පිරිස බනිනවා.

    මගේ කතාව කියන්න කලින් මේ සිංදුව වෙනුවෙන් මේ මිනිමලිස්ට් කතාව හිතපු උන්ටත්, මේ තරම් සියුම්ව, ඩීටේල් ඇතුව ඒ රංගනය කරපු උන් දෙන්නටත් මගේ ආදරය සහ ගෞරවය පිරිනමන්න ඕන. ඒ වීඩියෝව ටයිමින්, ආර්ට් ඩිරෙක්ෂන්, කැමරා සියල්ලම හොඳටම ගැලපුනු ආතල්ම වැඩක්.

    මේකෙ ගොඩක් අය කතා කරන එකම රූප රාමුවෙන් වැඩේ ඉවර වෙනකල් යන එක නං මට මාර වුනේ නෑ. ඒක ගොඩක් ඕවරේටඩ් වැඩක් මේ වෙද්දි. ශිල්පීය දක්ෂතා ලොකු කරලා පෙන්නන ඒ වගේ වැඩවලට මං පුද්ගලිකව ඒ තරම් කැමති නෑ. හැබැයි තනි කැමරා රූප රාමුවෙ අපි ඉන්නෙ කියල නොදැනෙන තරම් සියුම්ව ඒක කරන එක වැඩක්.

    සිංදුවෙ ප්‍රධාන චරිත දෙක බැහැලා ගියාට පස්සෙ ගායකයා නගිනවා. ඒ ගායකයා බව නොදැන ලියවුනු මාර විචාර කීපයක්මදැක්කා. කීයෙන් කී දෙනෙක් මේ ඉන්නෙ ගායකයා කියල නොදැන සිංදුව බැලුවද කියලා ෂුවර් නෑ.

    සාමාන්‍යයෙන් මියුසික් වීඩියෝ කරපු ඕන එකෙක් දන්නවා ගායකයා ඌව වැඩිපුර පෙන්නගන්න කොයිතරම් වදයක් දෙනවද කියල. ඒක වරදකුත් නෑ. තමන් වියදම් කරලා අඩුගානෙ තමන්ගෙ මූන පෙන්නගන්න බැරි නම් වැඩකුත් නෑනෙ. එතනදි තිසර වීරසිංහ සෑහෙන කැපකිරීමක් කරලා තියෙනවා. ත්‍රීවීල් එකට නැගලා කරන යන්තම් මිමිනීමකින් විතරයි තමන් ගායකයා කියල හඳුන්වාදෙන්නෙ. ඒක හරිම ලස්සනයි. හැබැයි ඒ තිසර කියල තේරුම් ගන්න බැරි උන් රොත්තක් දකිද්දි හිතෙනවා ඒ අන්තිම විනාඩිය අපතේ ගියාද කියල.

    දැන් මං මගේ කාරණයට එන්නං. මේ සිංදුව සම්මත සාම්ප්‍රදායික විවාහයට ඇළුම් කරන අය වෙනුවෙන් හැදුන එකක්. ඒක නමේම තියෙනවා. අන්සතු පෙම. ප්‍රේමයක් කවුරුවත් විසින් සතු කරගන්න පුළුවන් දේපොලක් හැටියෙන් විශ්වාස කරන කෙනෙකුට හිතෙන හැටියක් ඒක. ඒක අන්සතු දෙයක් හොරකම් කරනවා වගේ හැඟීමක්. ඒකෙ තියෙන්නෙ සාම්ප්‍රදායික සම්බන්ධතා විශ්වාස කිරීම. ඒ හින්ද සිංදුව පටන්ගන්නෙම හොරකමක් කියන තැනින්.

    මේ සිංදුව සිංදුවකට වඩා කවියක්. කවි බණක්. ඒ කවිබණ තාලය ලංකාවෙ ට්‍රෙන්ඩින්. චාමර වීරසිංහ ඕපන් ස්ටේජ්වල කවිබණ කියන්නෙ ඒ හින්ද. අන්සතු පෙම කියන්නෙ පරදාර සේවනය ගැන කවිබණක් විදිහටයි මං දකින්නෙ. ට්‍රෙන්ඩින් වෙන්න අනිත් හේතුව තමයි දුක. ලංකාවෙ සතුටු සිංදු ට්‍රෙන්ඩින් කරන්න බෑ. මේ සිංදුව පුරා තියෙන්නෙ දුකක්. ළඟ හිටියත් ළං කරගන්න බැරිකම ගැන දුකක්. මේ සිංදුවෙ වචන අන්තිම සාම්ප්‍රදායික තැනකින් ලියවෙන්නෙ. මේ පෙම්වතුන් කොටුව පැනපු නැත්තං සීමාව අතික්‍රමණය කරපු දෙන්නෙක් නෙමෙයි.

    වරදක් නොකරම වර‍දේ බැඳිලා…

    හැඟීමෙන් විතරයි වරදෙ බැඳිලා තියෙන්නෙ. ඒ හින්ද මේ ආදරය පිවිතුරුයි. කන්‍යාමයයි. ඒක වල්කමක් විදිහට දාගන්න බැරි කරනවා. සෙක්ස් කරලා නෑ කියන එක අවධාරණය කරලම කියනවා. එතකොට මේ අන්සතු බව තියෙන්නෙ කොතනද? සිංදුවෙ වචන වල හැටියට හැඟීම්වලින් නම් ඇය ඔහු සතු බවත් පැහැදිලියි. මේ කතා කරන්නෙ ඇගේ ශරීරය ගැන. ඒ ශරීරය තමයි තාම මේ පෙම්වතා සතු කරගන්න බැරි වෙලා තියෙන්නෙ. සෙක්ස් නොකිරීමේ පිවිතුරුබවම අවධාරණය කරන පසුගාමී සාම්ප්‍රදායික ආදර සංස්කෘතියේ ගිලුනු සිංදුවක් විදිහටයි ‍මං මේක දකින්නෙ. මේක මාස්ගත වීමට (බහුතරයා විසින් වැළඳගැනීමට) හේතුව වෙන්නෙ මේ පසුගාමී බවයි.

    සෙනෙහස උතුරන වදනට සිත් වී
    ඔය නෙතු අද්දර නවතිනු රිසිවී
    දැන දැන හිමි නොවනා බව නොදැනී
    මම තව තව ඔබ වෙත පෙම් කරමී

    මේ කියන්නෙ අසම්මත ප්‍රේමයක් ගැන නෙමෙයි. මේ කියන්නෙ කුළුඳුල් ප්‍රේමයක් ගැන. අසම්මත ප්‍රේමයක් වෙන්නෙ සම්මතය කඩන තැනින්. අසම්මත ප්‍රේමයක් පටන් ගන්නෙම සෙක්ස්වලින්. මොකද ඒක තමයි සම්මතයට එරෙහිව ගහන කැරැල්ල. මේ කරන්නෙ සම්මතය පරිස්සම් කිරීම. නැවත හිමි කර ගැනීමේ ආශාව. මේක අඩුගානෙ ටයිටැනික්වල ජැක් රෝස් තරම්වත් නිර්භීත ආදරයක් නෙමෙයි. ගිල්ටියේ පැහැවමින් ඒ ගිල්ටියම රස විඳිමින් ගත කරන ලාංකේය ආදර උරුමයක්. විවාහයෙන් පිට ආදරය ඇතුලෙත් ආපහු හොයන්නෙ දුක. මේක අර බෞද්ද දුක් දොලහ ඇතුලෙ තියෙනවා. පියේහි විප්පයෝගෝ දුක්ඛෙ‍ා.. ප්‍රියයන්ගෙන් වෙන්වීමේ දුක. අසම්මත ප්‍රේමයේ උත්සවය මේ සිංදුවෙදි මගඅරිනවා. විරාගයේ අරවින්ද වගේ මඩ නොගෑවෙන, ශුද්ධ වූ අනියම් ප්‍රේමයක් ගැන සංකල්පයක් හදනවා. ඒක තමයි සාම්ප්‍රදායික විවාහයේ හිරවෙලා ඉන්න බෙලහීන සිංහල බෞද්ද පිරිමියාගේ ප්‍රේමයේ උපරිම සීමාව.

    මේ රූප රචනයේ ආදරය දනවන විදිහ හොඳට බලන්න. කැම්පස්වල තියෙනවා බත් ලව් එක කියල එකක්. ඒකෙදි කෙල්ල විසින් කොල්ලට දිනපතා උයලා බත් එකක් අරන් ඇවිත් කවනවා. ඒ බත් එකට තමයි කොල්ලා නොගැලවෙන්න ඇලවෙන්නෙ. මේක අන්තිම ග්‍රාම්‍ය ආදර සංස්කෘතියක්. කොල්ලාගෙ කොලර් එක හදනවා. නැප්කින් එකක ඔතලා කෑම එකක් අරන් එනවා. මේ හැමදේකින්ම ප්‍රකාශමාන වෙන්නෙ සමානයෙකුගේ ආදරයක් නෙමෙයි. ආපහු මාතෘ ප්‍රේමයට කැඳවීමක්. උයා පිහා ඇඳුම් සෝදා දී රැකබලාගැනීමේ ආදරයක්. මේක සංස්කෘතියක් විදිහට පිටුදැකිය යුතු පුහුණුවක්. අන්සතු පෙම වැඩියෙන් හිට් වුනේ මෙන්න මේ විදිහට හරියට ඊඩිපස් සංකීර්ණය විසඳුනේ නැති රටේ බහුතරය අතර. මං කලින් කිව්වා වගේ අසම්මත ප්‍රේමයන් විඳින අය මේ සිංදුවට කැමති වෙන්නෙ නෑ. ඒකට හේතුව මේ කියන වරදකාරීත්වය ඒ ප්‍රේමය විසින් බාරගන්නෙ නැති එක. මේකට කැමති වෙන්නෙ සම්මතය ඇතුලෙ අසම්මතය හොයන බියසුළු පෙම්වතුන්. ප්‍රේමයක පරමාර්ථය සුඛය මිස දුකක් නෙමෙයි. කරන්න ආසයි බයයි එකේ වුනත් තියෙන්නෙ කිතිකැවෙන ජොලියක්. මෙහෙම මළ පද වැලපිල්ලක් නෙමෙයි.

    ඉතින් මගේ අදහස වෙන්නෙ අන්සතු පෙම කියන එක ලාංකේය සාම්ප්‍රදායික සමාජයේ ප්‍රේම ෆැන්ටසියක් කියන එකයි. ඒක අසම්මත ප්‍රේමයක් විදිහට ගැනීම අසම්මතයට කරන නිග්‍රහයක් කියන එකයි.

    මේක කොහෙත්ම මේ නිර්මාණ කාර්යය පහත හෙලා දැකීමක් නෙමෙයි. මේකෙ තියෙන අයිඩියොලොජිකල් අවුලත් එක්ක ඒක හරි තැන පිහිටුවීමක් විතරයි.

    චින්තන ධර්මදාස

  • Living Together ජීවිතේ

    Living Together ජීවිතේ

    කාලයක් තිස්සෙ ඉන්බොක්ස් හරහා මැසේජ් ඇවිත් තියෙනව ලිවින් ටුගෙදර් ඉන්න ගැන අදහස්, අත්දැකීම් බෙදාගන්න කියල. ඉතින් කසාද නොබැඳ ලිවින් ටු ගෙදර් ඉන්න කෙනෙක් විදියට මේ සටහන ලියන්න කල්පනා කලා. සටහන දිගයි. කැමති අය විතරක් කියවන්න.

    “ආදරය කරන්න බඳින්නෙ මොකටද…?”

    මමයි මගෙ ප්‍රියම්භිකාවියයි කසාදෙ අත්සන් නොකර ලිවින් ටුගෙදර් ඉන්න එක ගැන මුල් කාලෙ අහද්දි මම ලෑස්ති කරගෙන හිටිය කෙටි උත්තරය ඒ. ඒත් ප්‍රායෝගික අවස්ථා වලදි කියන්න අමාරු, ඒ ප්‍රශ්නයට මට දෙන්න තියෙන ඇත්තම උත්තරය කියනව නම් මෙහෙමයි.

    “අපි දෙන්නගේ ආදර සම්බන්ධය ගැටගහල තියෙන්නේ අපි අතරෙ මැදිහත්කරුවෙක් විදියට ක්‍රියාකරන රාජ්‍යය (state එක) විසින් ය කියන අදහසට මගේ හිතේ ඇතිවෙන්නෙ නොකැමැත්තක්. මම කැමති අපේ ආදර සම්බන්ධය අපි දෙන්නගෙම එකඟතා, තේරුම් ගැනීම්, මෙහෙය වීම් මත පදනම් වුන අපිටම ගැලපෙනව කියල අපි හිතන අපිම හදාගත්ත හැඩයක් ගන්නවට. එතකොට ඒ ආදරය අපේ. අපි එකතු වෙන්නෙත්, අපේ ආදර සම්බන්ධය පවත්වාගෙන යන්නෙත් කවද හරි වෙන් වෙනව නම් වෙන් වෙන්නෙත් අපේම උවමනා එපාකම් අනුව. පුද්ගලයෙක් හෝ (ඒ කියන්නේ දෙමාපියන්, යාලුවන්, නෑදෑයන්) හෝ වෙන කවුරු හරි හදපු නීතියක් නෙමේ අපේ සම්බන්ධයේ හැඩය තීරණය කරන්නේ. අපිමයි. ඒ නිදහස, අනෙක් අයගෙන් අපි වෙන් වන ඒ ස්වාධීනත්වය ගැන හැඟීම, අපි ගැන අපිටම තියෙන හිමිකම මං හිතනව අපේ ආදර සම්බන්ධයට සමාජයෙන් නියම කරල තියෙන සාම්ප්‍රදායික උදාසීන ආකෘතියට හිරවෙනව වෙනුවට හැමදාම නැවුම් බවක් එක් කරනව කියල. මොකද අපේ ආදරයට වෙන මැදහත් කරුවො නැහැ. අපි දෙන්නා අතරෙ වෙන කවුරුත් නැහැ. කාටවත් උත්තර බැඳිය යුතු නැහැ. අපිව එකිනෙකාට කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන් බැඳල තියෙන බාහිර බලවේග නැහැ. අපිව එකට තියන්නෙ අපේ ආදරයම විතරයි. ඉතින් අපිට අපේ ආදර සම්බන්ධය වටිනව නම්, අපිට ඒක පවත්වාගෙන යන්න ඕන නම් අපිම ඒ වෙනුවෙන් දිනපතා වැඩ කරන්න ඕන. Effort එකක් දාන්න ඕන. අපි ගැන අපිටම තියෙන ඒ වගකීමට මම කැමතියි. එතකොට ආදරය කියන්නෙ ඒ වෙනුවෙන් මහන්සි විය යුතු දෙයක් ය කියන හැඟීම දැනෙනව. එක තැන පල් වෙවී තියෙන, ජීවිතයේ නානාප්‍රකාර දේවල් ඉදිරියේ මඟහැරී යන අඹුසැමි සම්බන්ධයක් නෙමේ, මේක පණ ගැහෙන ආදරයක්. ඕනෑම වෙලාවක මියයන්න ඉඩ තියෙන, ජීවත් වෙන ආදරයක්. මං ඒකට මාර ආසයි!”

    මම තේරෙන වයසට ආපු කාලෙ ඉඳල මම කැමති වුනේ ආකෘති ගත නොවන සම්බන්ධයකට.(තේරෙන වයස කිව්වේ වයස අවුරුදු 26න් පස්සෙ).

    සැමියා.. බිරිඳ.. පෙම්වතා… පෙම්වතිය.. අලුත බැඳපු ජෝඩුව.. ළමයි ඉන්න අම්මා, ළමයි ඉන්න තාත්තා… මැදි වයසේ යුවල… වයසට ගිය වැඩිහිටියො දෙන්නා..

    මේ වචන අස්සෙ තියෙනවා සමාජය විසින් හදපු ආකෘතියක්. අපි වෙනුවෙන් අපේ සම්බන්ධයේ එක් එක් කාලය තුළ හැඩයත් අපි රඟපෑ යුතු භූමිකා ගැන අවිඥ්ඥාණික නියමන් එකතුවකුත්, සමාජීය අපේක්ෂාවකුත් ඒ එක්කම එනව. ඒ අපේක්ෂිත භූමිකා, හැසිරීම් අනුව අපව ඇගයීමට ලක් වෙනව. එක් එක්කෙනා හැසිරිය යුතු විදිය ගැන කලින් නියම කරන ලද නිර්දේශ මාලාවක්. ඒක ඇත්තටම ආරක්ෂිතයි. තම තමාගේ භූමිකා අනුව වැඩ කලාම ලේසියි.

    ඒත් මට ඒ පහසුව ඕන නැහැ. මම කැමතියි මගේ ජීවිතයේ වටිනාකම්, ඒ ඒ කාල වල මගේ භූමිකාව මං විසින්ම හොයාගන්න. වෙන කවුරුත් නිර්දේශ කරල තියෙන උපදෙස් මාලාවක් අනුගමනය කරන්න තරම් මම සමාජීය හර පද්ධතිය විශ්වාස කරන්නෙ නැහැ. මොකද වෙන දේවල් වගේ නෙමෙයි මේක මගේ ජීවිතය. මගේ ජීවිතයේ මට වැදගත්ම දෙය.

    මගේම වෙච්චි මටම ආවේණික ඒ පාර හොයාගෙන යාමේ පළමු පියවර තමයි, මගේ ආදර සම්බන්ධය අතරට රාජ්‍යය (state එක) සම්බන්ධ කර ගත යුතුය කියල මට දීලා තියෙන ගයිඩ් ලයින් එක බැහැර කරන එක.

    මුල ඉඳලම මම දැනගෙන හිටියෙ නැහැ මම ආදරය කරන කෙනාව දාන සමාජීය ආකෘතිය මොකක්ද කියල.

    ඇය මගේ බිරිඳද? නැහැ. මම කොහේවත් අත්සන් කරල ඇයව අයිති කරගෙන නැහැ. නීතියකින් ඇයට බැඳිල නැහැ. අපව එකට තියාගන්න එකම බන්ධනය අපේ හිත් අතුලෙ තියෙන බැඳීම විතරයි. ඇය මගේ පෙම්වතියද? ඒත් නැහැ. නිකම්ම නිකන් පෙම්වතිය කියන වචනයෙන් ඇය සහ මම දැන් අවුරුදු ගානක් තිස්සෙ ගෙවන ජීවිතයේ ඇය ගැන මා තුළ තියෙන හැඟීම කියවෙන්නෙ නැහැ වගේ. ඒ වචනය මදි වගේ. ඇය මගේ හොඳම යාලුවෙක්ද? පැහැදිළිවම ඔව්. ඇය හොඳම යාලුවෙක් විතරක් නෙමෙයි. ඇය තමා මගේ හොඳම යාලුවා. නමුත්, හොඳම යාලුවා කියන වචන දෙකෙනුත් ඇයව විස්තර කෙරෙන්නෙ නැහැ. ඇත්තටම ඇය මගේ කව්ද?

    ඇයට මගේ ජීවිතය තුළ තියෙන තැන විස්තර කරන්න මට වචනයක් එන්නෙ නැහැ. ඒ හැඟීම විස්තර කෙරෙන වචනයක්, නිලයක්, පට්ටමක්, ලේබලයක් මීට කලින් කවුරුත් නිර්මාණය කරල නැහැ. ඒකයි ඒ ගැන කල්පනා කරද්දි මට හිතෙන්නෙ. අනික් අය හදල දීපු කිසිම ආකෘතියකින් ඒක හරියටම කියවෙන්නෙ නෑ කියන එකෙන්ම ඒ හැඟීමට දෙන්නෙ අමුතුම වටිනාකමක්. ඒ වටිනාකමට මම මාරම කැමතියි.

    “ජීවිතයේ වටිනාම දේවල් වචනයෙන් විස්තර කරන්න බැහැ” මම විශ්වාස කරන දෙයක්.

    මේ මගේ කැමැත්ත. හැමෝම මේ දේවල් වලට එකඟ වෙන්න ඕනය කියල මම කියන්නෙ නැහැ. මගේ කැමැත්ත, මගේ පුද්ගලික අදහස් බෙදා ගැනීමක් විතරයි මේ.

    “බඳින්නෙ නැති එකෙන් පස්සෙ කාලයක ප්‍රශ්න ඇතිවෙන්නෙ නැද්ද?” ඊළඟට එන ප්‍රශ්නය.

    ඔව්. ප්‍රශ්න ඇති වෙන්න පුළුවන්. බැන්දත්, නොබැන්දත්. ඒත් මම ආදරය කරන, ආදරය කරපු කෙනෙක් එක්ක, බැරි වෙලාවත් කවද හරි අපි වෙන් වෙන දවසක් ආවත්, කතා කරල විසඳගන්න බැරි ප්‍රශ්නයක් එන්න විදියක් නැහැ. අපි මිනිස්සු. තිරිසන්නු නෙමෙයි..!

    මම පුද්ගලිකව ආදරය ගැන විශ්වාස කරන තව අදහසක් බෙදාගන්නම්.

    “ආදරය කරපු දෙන්නෙක්ට කවද හරි ආදරයෙන් වෙන් වෙන්න බැරි නම්, ඒ දෙන්නා අතර තිබිල තියෙන්නෙ මනුෂ්‍යයන් විදියට එකිනෙකාගේ ආශාවල්, ස්වාධීනත්වය, නිදහස කෙරේ ගරුත්වයෙන් පිරි ආදරයක් නෙමෙයි. එකිනෙකා අයිති කරගැනීමේ මෙහෙයුමක්. තමාගේ සැප සතුට මුල් කරගෙන ඒ වෙනුවෙන් තවත් මනුස්සයෙක්ව මෙවලමක් විදියට පාවිච්චි කරපු මොකක්දෝ කැත සම්බන්ධයක්. එකිනෙකාව බාහිර ලෝකයෙන් ඈත් කරල, ඒ කෙනාගෙ කැමැත්ත ඇතුව හෝ නැතුව එයාව හැමදාම තමාගෙම කරගන්න උත්සාහ කරපු බල අරගලයක්. ඒක මට ආදරය කියල මම අදහස් කරන, මට දැනෙන හැඟීමට සමාන කරන්න බැහැ. ඒ විදියට හිමිකමක හැඟීමකින් අයිති කරගන්න උත්සාහ කරගන්න පුළුවන් වාහන, ඉඩම්, දේපල වගේ දේවල්. මනුස්සයෙක්ව එහෙම අයිතිකරගන්නෙ කොහොමද? එහෙම දෙයකට කියන්න වෙන්නෙ වෙන මොකක් හරි කුණුහරපයක් මිසක් ආදරය කියල නෙමෙයි”

    කෙටියෙන්ම, එකිනෙකා කෙරේ ගෞරවයෙන් අනෙකාගේ හොඳම ප්‍රාර්ථනා කරමින් වෙන් වෙන්න බැයි නම් ඔබ ආදරය කරල නැහැ. මේ මට ආදරය දැනෙන හැටි.

    “බැන්දෙ නැත්නම් පස්සෙ තේරෙයි” වගේ කතා වලින් නොකියා කියවෙන දේ අපි හැමෝම නොදන්නව නෙමේ. වෙන් වෙන දවසට දේපල බෙදාගැනීමේ ප්‍රශ්න, ළමයි බෙදා ගැනීමේ ප්‍රශ්න!

    මාව අදාල කරගෙන කතා කරනව නම්, අපි ළමයි බිහි කරන්නෙ නැති නිසා ඒ ප්‍රශ්නය අපිට අදාල වෙන්නෙ නැහැ. (මීට කලින් මගේ මේ අදහස ගැන නොදන්න කෙනෙක්ට ඒකට හේතුව එක වාක්‍යයකින් සාරාංශගත කරනව නම්, “මෙවන් ලෝකයකට දරුවෙක් නොගෙනෙන්න තරම් අපි නූපන් දරුවන්ට කරුණාවන්තයි”. ඔබ එකඟ වෙන්න එපා. ප්‍රශ්නයක් නැහැ).

    ඊලඟට දේපළ ගැන කියනවා නම්, තමාට හිමි යමක් තමාගේ මරණින් පස්සෙ කාට හරි අයිතිවෙනවට කැමති නම් මරණයට කලින් ඒ අදාල ලියකියවිලි සකස් කරන්න පුළුවන්. කොටින්ම කසාද බැඳපු කෙනෙක්ට පුළුවන් තමන්ගේ බිරිඳට හෝ දරුවන්‍ට හැර වෙනම මනුස්සයෙක්‍ට හැමදේම ලියල මැරිල යන්න.

    මේකෙන් හෙළි වන දේ තමයි මේ අයගෙ සම්බන්ධකම් වල මුල් තැන දීල තියෙන්නෙ දේපළ, ඉඩම්කඩම් ගෙවල් දොරවල් යාන වාහන වලටනෙ කියන දේ. ආදරය එන්නෙ දෙවනුවට කියන දේ. එහෙම වීමේ වරදක් කියනව නෙමෙයි. ඒත් මතුපිටින් කියද්දි කියන්නෙ එහෙම කතාවක් නෙමේනෙ.

    ගෑණියෙකුයි මිනිහෙකුයි ගැන ඕනම දෙයක් අරන් බලන්න. සින්දු, චිත්‍රපටි, කවි, නවකථා.. ආදරයෙ පැණි බේරෙනව. උතුරා පිටාර ගලනව. කාවද මේ රවට්ටගන්නෙ? පිට මිනිස්සුන්වද තමාවමද නැත්තන් දෙගොල්ලන්වමද? හරි නම් සින්දු හදන්න ඕන ආදරය ගැන ලියල නෙමේ. ඉඩම් දේපළ ගැන ලියලා.

    “වෙන් වුනත් කමක් නෑ ඔබ මගෙන්….
    ඉඩම් ඔප්පුව දීපන් ගුටිනොකා හොඳ හිතින්….”

    “…අනේ මට ඔබ නැතුව බෑ දාලා යන්න එපා….
    බැංකු පොතේ සල්ලි ටිකයි ඉඩමෙ කෑල්ලකුයි දීලා යන තැනක පල ඩලා….//”

    ඔහොමනෙ හරි නම් මේ මානුෂීය සම්බන්ධකම් ගැන සිංදු කියන්න වෙන්නෙ.

    කසාද සහතිකය අත්සන් නොකලාම ජීවිතයේ යම් යම් අවස්ථාවල ප්‍රායෝගික ගැටළු එන්න පුලුවන්. ඇත්ත. මොකද සමාජීය ජීවන රටා සම්මතයන් එකිනෙකින් අනික බැඳිල තියෙන විදියට සකස්වෙන නිසා. (උදාහරණයකට දැන් කැබ් එකක් දාගන්න එකේ ඉඳල ඊමේල් එකක් යවාගන්න දක්වා ෆෝන් නම්බරයක් හැමෝටම තියෙන්න ඕන. එතනින්ම ෆෝන් එකක් නොගැනීම කියන එක සෑහෙන අමාරු දෙයක් බවට පත් කරනව. ඒ වගේ). ඒ වගේ හදිසි ශල්‍යයකර්මයකට වුනත් කසාද අයිතිය හිමි වෙන්න ඕන කල යුතුදේ තීරණය කරන්න.

    නමුත්, ඒ වගේ සමහර විට එන්න පුළුවන් ප්‍රශ්න එවෙලාවට මූණ දීලා වෙන ක්‍රම වලින් විසඳගන්න තමාට හැකි නම්, ඒ ආත්ම විශ්වාසය තියෙනව නම් ලිවින් ටුගෙදර් ඉන්න එක ප්‍රශ්නයක්ම නෑ. කිසිදා නොඑන්න පුළුවන් ශල්‍යකර්මයක් වෙනුවෙන් අවධානමක් ගන්න අකමැති නිසා බඳින්න ඕන කියන මිනිස්සු තමාගේ නූපන් දරුවාගේ අනාගතය ගැන කතා කරද්දි සුභවාදී දේශනා තියන හැටි උත්ප්‍රාසජනකයි. අවධානම තමාගෙ වෙද්දි සිද්ධ වෙන්න ඉඩ අඩුම දෙයට පවා සූදානම් වෙනව.. ඒත් අවධානම වෙනත් ජීවිතයක වෙද්දි??

    කසාද බඳින්න කැමති අය ඒ දෙයට වගේම නොබැඳ ඉන්න කැමති අය තමාට ලේසි දේ කරන්න හේතු හොයාගන්නව. ඒ වගේ බඳින්නත්, නොබැඳ ඉන්නත් හේතු හදාගන්න එක එච්චර අමාරු වැඩක් නෙමෙයි. තම තමාගෙ වටිනාකම් අනුවයි ඔය දේවල් තීරණය වෙන්නෙ.

    තව ලොකුම හේතුවක් තියෙනවා කසාද බැඳීම ගැන ආයෙ හිතල බලන එක සුදුසුයි කියල මම යෝජනා කරන්න හේතු වෙන.

    කවුරු මොනව කිව්වත්, මොන සුරංගනා කථාවක් දෙඩුවත්, බැන්දයින් පස්සෙ අවුරුදු තුන හතර යද්දි ඕනම සම්බන්ධයක් ඒකෙ ස්වභාවය වෙනස් වෙලා නිරස වෙනවා වෙනවාමයි. ලිවින් ටුගෙදර් හිටියත්, බැන්දත්, ඉනා කැව්වත් ඔය ඇත්ත වෙනස් වෙන්නෙ නම් නැහැ. ඉතින්, ඔතනදි ආදරයෙන් ඉන්න දෙන්නෙක්ට ලිවුන් ටුගෙදර් සංකල්පය නොදැනුවත්වම හරි පොසිටිව් විදියට වැඩ කරනව කියල මම හිතනව.

    හිතන්න මෙහෙම.

    ඔයා ජොබ් එකක් කරනවා. ඔයා දන්නවා ඔයා කරන ජොබ් එකේ ඔයා අතින් වැරැද්දක්, අතපසුවීමක් වුනොත්, ඒ වැරැද්ද තරමක් විශාල වැරැද්දක් වුනත් ඔයාගෙ ජොබ් එක ඔයාට නැති වෙන්නෙ නැහැ කියල. ඔයාගෙ ජොබ් සෙකියුරිටි එක උපරිමයි කියල හිතන්න.

    එහෙම තැනක ඔයා වැඩ කරද්දි ඔයා ඔයාගෙ වැඩ ගැන පොඩ්ඩක් හරි දක්වන අවධානයේ අඩුවීමක් වෙයිද වැඩිවීමක් වෙයිද ?කල් යද්දි යද්දි? මොනව වුනත් මේ ජොබ් එක තියෙනවනෙ කියල හිතෙද්දි?

    අනිත් පැත්තට, ඔයා කරන ජොබ් එක කොයි වෙලේ ගහල යයිද කියල ඔයා දන්නෙ නැත්නම්. ඔයා කරන වැරදි ෆයිල් එකකට ගිහින්, එකතු වෙලා, එකපාරම බකස් ගාලා ඔයාගෙ ජොබ් එක ගහලා යන්න චාන්ස් එකක් තියෙනවා කියල දන්නවා නම්, කොච්චර කල් ගියත් අලුත් දවසක වැඩ කරද්දි ඒ ජොබ් එක ඔයාට ඕන නිසා, ජොබ් එක නැති වෙයි කියන බය නිසා ඒ ගැන තමා තුළ වැඩි අවධානයක්.. වැරදි කරන්න බයක් තියෙනවා නේද??

    මට හිතෙනව ඒ වගේම තමයි ලිවින් ටුගෙදර් ඉන්න එකයි, කසාද බඳින එකෙයි ප්‍රදානම, වැදගත්ම වෙනස කියල. මොකද ලිවින් ටුගෙදර් සම්බන්ධයකදි දෙන්නාට දෙන්නා මඟ හැරී යන්න තියෙන ඉඩ අඩුයි, කසාද සම්බන්ධයකට සාපේක්ෂව.

    මෙතනදි තවත් කරුණක් කියන්න ඕන. ගොඩක් දෙනෙක් හිතන් ඉන්නව ආදර සම්බන්ධයක් විනාශ වෙලා යන්නෙ තමන් හෝ තමන්ගෙ සහකාරියා/සහකාරිය වෙන ගෑණියෙක් එක්ක, මිනිහෙක් එක්ක නිදියගත්ත දවසට කියල. රණ්ඩු කරල රණ්ඩු කරල ඉන්නම බැරි තැනට ආවම දික්කසාද වෙන දවසයි ආදර සම්බන්ධය අවසන් වෙන දවස කියල.

    ඒත් මම හිතන්නෙ ඊට වඩා වෙනස් විදියට.

    කා එක්කවත් නිදාගන්න ඕන නැහැ, දවසෙන් දවස සිද්ධ වෙන පොඩි පොඩි දේවල්, නොසලකා හැරීම්, සිත් රිදවීම්ම ඇති සම්බන්ධයක් විනාශ වෙලා යන්න. එකට අවුරුදු දහය විස්ස ඉන්න යුවලවල් ඉන්නවා සම්බන්ධය විනාසම වෙලා ගිහින් අවුරුදු ගාණක් වෙලත් වෙනත් බාහිර හේතු නිසා එකට ඔහේ ‘කාලය ගෙවන’!

    කසාද බැන්දයින් පස්සෙ නොදැනුවත්වම දෙන්නෙක් ඒ දෙන්නාගෙ සම්බන්ධය ගැන දාන effort එක අඩු වෙනවා.ඇයි? කොහොමත් එයා ඉන්නවනෙ. ගෙදර තියෙන තවත් බඩුවක් ගාණට හිත ඇතුලෙ අනිකාව පරිවර්තනය වෙනව.

    අපි හැමෝම ආදරය කරල තියෙනව. ඒ ආදරය කරපු යුගයන් වල අත්දැකීම් මතක් කරගෙන බලන්න. ඒ කාලෙ එකිනෙකාගෙ වැරදි ඉවසනවා, අනෙකාගෙ හිත රිද්දන්න බයයි. තමාගෙ වැරදි පුළුවන් තරම් අඩු කරනවා. ඇයි? යාලුවො, දෙමාපියො වගේ බාහිර සාධක වලට එච්චරම තමන්ගෙ සම්බන්ධෙට ඇඟිලි ගහන්න දෙන්නෙ නැහැ. හැමදාම අංක එක තමාගේ පෙම්වතායි/පෙම්වතියයි.

    ආදරය කරන කාලෙ, සාමාන්‍යය භාෂාවට අනුව කසාද බඳින්න කලින් කාලෙ සම්බන්ධයේ ස්ථීරත්වය අඩුයි. කොයි වෙලේ කැඩෙයිද දන්නෙ නෑ. ඉතින් ඉවසීම, අනෙකා කෙරේ අවධානය, අනෙකාගේ හැඟීම් ගැන සංවේදීබව වැඩියි.

    ඒත් බැන්දයින් පස්සෙ…?

    කසාද බඳින දවස කියන්නෙ පෙම්වතුන් දෙන්නෙක් තමාගෙ ආදරය නැමති සුන්දර රෝගය හොඳ කරගන්න පළමු බෙහෙත් මාත්‍රාව ගන්න දවසට.

    අනික, ලිවින් ටුගෙදර් ඉන්න දෙන්නෙක්ට කවදා හරි සම්බන්ධය නිරස වෙලා හරි, වෙන යම් හේතුවක් නිසා හරි, එකිනෙකාට එකිනෙකා එපා වෙලා හරි, වෙන් වෙන්න ඕන වුනොත් ලේසියෙන්ම කතා කරලම ඒක කරගන්න පුළුවන්. සරලවම කියනවා නම් දෙන්නා එකට ඉන්න මූලික වෙන්නෙ දෙන්නා දෙන්නා ගැනම තියෙන ආදරය, හැඟීම විතරමයි.

    ඒත් කසාද බැඳලා ඒක ලෙහා ගන්න උසාවි ගානේ රස්තියාදු වෙවී, තුන්වන පාර්ශවයකට ඒ ආදර මතකයන් විනිශ්චය කරන්න බාර දීලා දෙන්නා දෙපැත්තට වෙලා බලන් ඉන්න එක…. මට නම් ඒ හැඟීම ගේන්නේ අප්පිරියාවක්.

    තමා ආදරය කරන කෙනාව අත්සන් කරල තමාව දාලා යන්න බැරි විදියට ලියා නොගත්තොත් එයා කවද හරි තමාව දාලා යයි කියල හිතන් ආදරය කරන මිනිස්සුන්ගෙ මානුෂීය සම්බන්ධතා ගැන නම් මට හිතාගන්නවත් බැහැ.

    “කසාද බඳිනව කියන දේ ගො-න්*ක$ම අතින් දෙවෙනි වෙන්නේ ළමයි හදන එකට විතරයි” කියල මම කීපවතාවක්ම බුකියෙ ලියල තියෙනව. ඒකට හේතුව, මෙච්චර තමා ඇසුරු කරන ජීවිත වල කසාදය කියන සම්බන්ධයේ ප්‍රායෝජික කටුක ඇත්ත දකින ගමන්.. නෑ නෑ මට එහෙම වෙන්නෑ මං තමා මේ කසාද ජීවිතේ කියන ප්‍රශ්නය විසඳගෙන මැරෙනකල් ආදරෙන් ඉන්නෙ.. කියල හිතල බැඳගත්තොත් ලෙහා ගන්න හතර අතේ ගාගන්න ඕන හිරකූඩුවක් වගේ ඒ නීතිමය බැඳීමට කැමැත්තෙන් ඇතුල් වෙන්න මනුස්සයෙක්ට තියෙන්න ඕනේ එසේ මෙසේ ගො-න්_ක-ම_ක් නෙමේ කියන අර්ථයෙන්.

    දවසක් මගේ යාලුවෙක් ඉන්බොක්ස් එකට මැසේජ් කරල ඇහැව්වා “මචං අපිත් ලිවින් ටුගෙදර් ඉන්න ට්‍රයි කලා. ඒත් මාර ප්‍රෙශර් එකක් ආවා බං නෑදෑයන්ගෙන්. අන්තිමට බඳින්න වුනා බං. උඹට එහෙම වුනේ නැද්ද? උඹ කොහොමද ඒක හැන්ඩ්ල් කලේ?” කියල.

    මං ඕකට උත්තරේ කල්පනා කලා. ඒ කරන අතරෙ මට එහා පැත්තෙ හිටිය මගේ හාමිනේ මහත්මියගෙන් (ඔය, ගැලපෙන හරි වචනයක් නෑ ඇයව හඳුන්වන්න) ඇහැව්වා ඒ ප්‍රශ්නය. මෙහෙම යාලුවෙක් මගෙන් අහනවය කියල.

    “අපිට ප්‍රශ්න ආවනෙ. මතක නැද්ද? යාලුවො, නෑදෑයො එහෙම කොච්චර ප්‍රශ්න කලාද?” ඇය කිව්වා.

    “යාලුවා අහන්නෙ අපි ඒක හැන්ඩ්ල් කල හැටි ගැන” මම ඇයට කිව්වා. අවුරුදු හත අටකට කලින් සිදුවීම්නෙ. මගේ මතකය කොහොමත් බිංදුවයි. මං මොකක් හරි මහප්‍රාණ උත්තරයක් ඇති කියල ඒක මොකක්ද කියල කල්පනා කර කර හිටියේ යාලුවගෙ ප්‍රශ්නයට උත්තරය විදියට.

    “අපි ගණං ගත්තෙ නෑ ඒ කිසිදෙයක්” ඇය කිව්වා.

    ඔව්නෙ. අපි ගණන් ගත්තෙ නෑනෙ. සතපහකට ගනන් ගත්තෙ නෑ.

    කොච්චර සරල උත්තරයක්ද? ඒ එක්කම ප්‍රායෝගික ජීවිතයේ ක්‍රියාත්මක කරන්න සාමාන්‍යය මනුස්සයෙක්ට කොච්චර නම් අමාරු, සංකීර්ණ උත්තරයක්ද??

    සටහන ටිකක් නෙමේ හොඳටම දිග වුනා. නමුත් මේ ගැන උනන්දු අය කියවයි කියල දිග වුනත් කමක් නෑ කියල ලියල දැම්මා. මේ අදහස් හැමෝටම සෙට් වෙන්නෙ නැහැ. හැමෝටම සෙට් විය යුතුත් නැහැ.

    මම ගොඩක් වෙලාවට ලියන සටහන් වලින් බහුතරයක් සටහන් ලියන්නේ තමාගේ ජීවිතයේ හැඩය හැකි තරම් තමාම නිර්මාණය කරන්න බලන, නිදහස්ව හිතන්න, ජීවත් වෙන්න බය නැති මිනිස්සුන්ට. එහෙම අය මං හිතන්නෙ ලක්ෂයකට එක්කෙනෙක් වගේ ප්‍රමාණයක් ඉන්නෙ. සමහර විට ඊටත් අඩුවෙන්.

    ඒ අය එක්ක අදහස් බෙදාගැනීමක් විතරයි මේ. තමන්ම තමන්ගෙ ජීවිතයේ හැඩය තමන්ට ඕන විදියට කස්ටමයිස් කරගන්න. සමාජය විසින් හැමෝටම හදපු ආකෘති අස්සට තමා ඇඹරිලා නැමිලා හිර වෙන්න හදනවට වඩා මට අනුව නම් ඒක වටිනවා. හැමෝටම මේ ජීවන රටාව ගැලපෙනවය කියල මම කියන්නෙ නැහැ. නමුත් ඒ ගැලපීම නොගැලපීම තමාම තීරණය කරන්න ඕන දෙයක්. මේ වගේ අදහස් තමාට ගැලපෙනව කියල දැනෙනව නම්, මේ ගැන ආයෙම පොඩ්ඩක් හිතල බලන්න.

    හැබැයි ඔබ අයිති බහුතරයක් දෙනා ඉන්න ගොඩට නම්, ඒ කියන්නෙ කසාද බඳිනවද නැද්ද කියන එක නෙමේ.. කසාද බඳින දවස, බඳින විදිය, අඳින ඇඳුම, නැකත, විවාහ උත්සවේ ස්වභාවයෙ ඉඳල දරුවට නම තියන මුල් අකුර පවා දෙමාපියන්ගේ වචන වලටයි නෑදෑයන්ගේ ඇස් වලටයි යට වෙලා තීරණය කරන කෙනෙක් නම්…. දෙමාපියන්ගේ වචන හින්දා තමන්ගේ ප්‍රියයා එක්ක ගැටුම් ඇති කරගන්න ජාතියේ එක්කෙනෙක් නම්…

    මේ සටහන සම්පූර්ණයෙන්ම අමතක කරල ඒ ජීවන රටාව ගෙනියන්න.

    මම ඒවගේ සම්බන්ධකම් හඳුන්වන්නෙ “සාමූහික පවුල් කෑම්” කියල. මොකද කසාද ජීවිතේ ගෙනියන්නෙ දෙන්නෙක් නෙමේ. මිනිහගේ අම්මයි, ගෑණිගේ නැන්දයි, අල්ලපු ගෙදර අංකල් පවුල් කෑම ගැන දෙන චරිත සහතිකයයි, යාලුවෝ දාන කිංඩි ප්‍රමාණයයි, නෑදෑයන්ගේ අදහසුයි එකී මෙකී නොකී අටෝරාසියක් දෙනාගේ සිතුම් පැතුම් වලට අනුව ජීවත් වෙන කෙනෙක් නම්, කොල්ලෙක් නම් තමන්ගෙ මූණේ රැවුලෙත් කෙල්ලෙක් නම් තමන්ගෙ කොණ්ඩෙත් දිග පවා තීරණය කරන්නේත් අම්මා තාත්තා නම්, මේ සටහන ඔබට නෙමෙයි.

    අවසාන වශයෙන්,

    කසාද බැන්දත් නැතත්, ලිවින් ටුගෙදර් හිටියත් නැතත්, ආදරය කලත්, තනිකඩව හිටියත් ජීවිතයේ අවධානමක් තියෙනවා. තියන පියවර වරදින්නත් හොඳම එකෙන් කෙළවෙන්නත් ඉඩ තියෙනවා.

    ඒ ජීවිතයේ හැටි.

    ඒක ඉතින් දෙමාපියන් අපිව මේ ලෝකයට ගෙනාපු දවසෙ ඉඳන් කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන් අපට මූණ දෙන්න වෙලා තියෙන කටුක ඇත්ත.

    මෙතනදි මට ෆ්‍රාන්ස් කෆ්කාගේ කතාවක් මතක් වෙනවා.

    “මම නිදහස් වුනෙමි. ඒ නිසාම මම අතරමං වී ඇත” (I am free, that is why I am lost.)

    අතරමං වෙන්නත් ඔක්කොටම කලින් නිදහස් වෙලා ඉන්න ඕන.

    මේ සටහන නිදහස් වෙලා ජීවිතය ගවේෂණය කරන්න කැමති අයටයි. තමාගේ ජීවිතයේ හැඩය තමාම හදාගන්න උත්සාහ කරන අයටයි. ඒ අයට හිතන්න යමක් බෙදාගන්න එකයි මේ සටහනේ අරමුණ.

    ඔක්කොමල්ලා කරන දේ ඒ විදියටම කරන්න ගියොත් වරදින එකත් ඒ ඔක්කොටම වෙන විදියටම වෙයි.

    හැබැයි පොඩ්ඩක් ඇස් ඇරල බලන්න. එතකොට පෙනෙයි එකිනෙකාගෙන් වෙනස් මිනිස්සු එකම දේ කරන්න ගිහින් ඒ හැම දෙනාටම එකම විදියට නහුතෙටම වැරදිලා තියෙන බව.

    ජේමිස් බණ්ඩාගේ සටහනක්