Author: admin

“ඔයා මහ වනචර බැල්ලියෙක් නේද?”
ඒ හිස්තැනට පස්සෙ තමලු මගේ කනට කෙඳිරුවා.
“ඔව්..”
“මිනිහා ළඟ තියාගෙන ඔහොම වෙන මිනිස්සු එක්ක නිදාගන්න තරමට උඹ වේසියෙක්..”
“ඔව්.. ඇත්ත..”
මං තවත් හයියෙන් මගේ ඇගිලි යෝනි තොල් අතර එහා මෙහා කළා.
තමලු මාස්ටර්බේට් කරන ගමන් මාව හියුමිලියේට් කරනවා.
“උඹ මං කියන ඕන දෙයක් කරනවා නේද?”
“ඔව්..”
“නැගිටලා මට උඹේ එක පෙන්නපං එහෙනං..”
මං නැගිට්ටා. කැමරාව ඉස්සරහ ස්කර්ට් එක උඩට ඇද්දා. ආශාවෙන් පෙඟී පිම්බී තිබුන මගේ වැජයිනා එක පෙන්නුවා.

“කී දෙනෙක් ඕකට හු.. ඇද්ද ?” තමලු ඕනවට වඩා යනවද කියල මට හිතුන. ඒත් මට ඕන නං නවත්තන්න තිබුන.
“ඔව්… ගොඩක් අය…” මං නාට්‍යය ඉස්සරහට ගෙනියන්න කැමති වුනා.
ඒ අපහාසය ලැජ්ජාව වගේම කැමරාව ඉස්සරහ මගේ නිරුවත මාව පුදුමාකාර විදිහට ශක්තිමත් කරනවා වගේ මට දැනුනා. මේ ලැප්ටොප් එකත් එක්කම තමලු ඇතුලු මුලු ලෝකෙම මගේ යෝනියේ ගිල්වා දාන්න පුළුවන් වගේ හැගීමක් ඒක.
‘මට පේන්න මාස්ටර්බේට් කරන්න’
තමලුගේ අණ.
“බෑ”
මං පොඩි කාලෙන් පස්සෙ එහෙම තනියම කරගෙන නෑ.
‘කරපං. නැත්තං මං තරහ වෙනවා’
නාට්‍යයෙ සම්පූර්ණ බලය තියෙන්නෙ එයාගෙ අතේ. මට තියෙන්නෙ අවනත වෙන්න. ඒ අවනත වීම කියන්නෙ මගේ උඩුහිතට විරුද්ධ යටිහිතට පක්ෂ ආසාව.
මං හෙමින් ඇඟිල්ලක් මගේ යෝනිය ඇතුලට අරන් ගියා. ඊට පස්සෙ තව ඇඟිල්ලක්. යන්තම් ඇඟිලි සම්පූර්ණයෙන් නොපෙනී ගියා විතරයි.

‘ඌෳම්ම්හ්…….. ’
තමලුගෙ මෝචනය මට ඇහුන. මටත් හෙමින් කෙඳිරි ගෑවුනා.ඒකත් එක්කම එයාගෙ ඒ වනචර ආත්මයත් නැවතුනා. එයා සාමාන්‍ය වුනා. එතකොට මට දැනුනා මං අමු හෙළුවෙන් කියල. මට ලැජ්ජා හිතුන. මං ඇඳුම් පිලිවෙල කරගත්තා.
‘ඔයා මාරයි… මං ඔයාට ආදරෙයි’
තමලු කිව්වා. ඒ පරාජිත වචන යම් පමණකට මාව අස්වැසුවා. එයා ඉන්නෙ සහනයෙන් වග මට දැනුනා. ඒත් එයා මාව ඉතුරු කලේ අසහනයකින්.
ඒත් මට ඊට වැඩියෙන් එයාගෙන් ඉල්ලන එක මදිකමක් වගේ දැනුනා. පිරිමියෙක් වුනහම දැනගන්න ඕන ගෑනියෙකුට කොහොමද සලකන්නෙ කියල.

‘මං යනවා. මට ඇති’
මගේ තරහ පළ කලේ එහෙම. එයාට උත්තර දෙන්න ඉඩක් නොදීම මං ලයින් එක කට් කළා.

ඒ තරහත් එක්ක සිද්දියෙ තිබුනු ආතතිය ඒක තවත් ආස්වාදනීය කළා. පලවෙනි වතාවට පිරිමියෙක් ඉස්සරහ එහෙම වනචර වුනාමයි. මං වොෂ්රූම් එකට ගිහින් මාවම ස්පර්ශ කරන්න ගත්තා. මට තෙමෙන්න ඕන වුනා. ඒ හින්ද ෂවර් එක ඇරගත්තා. මේ දවස්වල වතුර සීතලයි. ඒ වුනාට මං රස්නෙයි. ඇඳුම් පිටින්ම නෑවෙමින් මං වතුර මල යට මොහොතකට කලින් සැනහුන ඩිජිටල් සිහිනය මෙනෙහි කරමින් යෝනිතොල් ඇඟිලිවලින් කිතිකැව්වා.

ඒක විපරීත ආස්වාදයක්. මං සුරතාන්ත පෙලක් එකදිගට පහුකළා. මගේ සර්වාංගයම ඒ විපරීතයෙන් විමුක්තිය ලැබුවා.

මං ආපහු ඇඳට ආවෙ නිවුනු මනසින්. නිදාගන්න.
“මොකද මේ රෑ නාලා?” මලින්ද ඇහුවෙ තෙත එයාගෙ ඇඟට ඉහුනු හින්ද.
‘රස්නෙයි.. දාඩියයි’.
මං නිදි.

පහුවෙනිදා ඔෆිස් ගියත් මං හිටියෙ උඩ පැන පැන. හුඟක් දඟ වැඩක් කරපු පොඩි එකෙකුට තිබුන උද්දාමයක් මට දැනුනා. මෙච්චර කාලයක් මගේ ඇඟ ඇතුලෙ හිටපු මංවත් නොදැන හිටපු මාව අවදි වුනු වගක් දැනුනා.

මං හරි වල්… එහෙම හිතද්දි මට සකුටු හිතුනා.

පැය කොහොමද තත්පර වගේ ගෙවුනෙ කියල මං දන්නෙ නෑ. ඔෆිස් එකේ පැට අට පුරාත් මගේ මයිල් ගස් කෙලින් වෙලා, වරින් වර හිරිගඩු පිපුනු වග විතරක් මං දන්නවා. ඔෆිස් ඇරුනා. මලින්ද ගෙදර ආවා. අපි කෑවා. එයා නිදාගත්තා.

රෑ දහයයි. මගේ ඩිජිටල් රහස් ජීවිතේ දොරටු ඇරෙන වෙලාවයි.
තමලු එන්න එන්නම නරක් වුනා. එයාට මාව සම්පූර්නයෙන්ම නිරුවත් කරන්න ඕන වුනා.

කොයිවෙලාවෙ මලින්ද ඇහැරෙයිද දන්නෙ නෑ. එහෙම වුනොත් මට කියන්න දේකුත් නෑ. හෙඩ්ෆෝන් දෙකක් කනේ ගහගෙන හෙළුවෙන් මාස්ටර්බේට් කරන අමන්දව දැක්කොත් එයාගෙ ඔලුව නරක් වෙයි.
ඒත් ඒ හැම මුරන්ඩු වැඩක්ම වඩ වඩාත් ආකර්ශනීය වුනා. තමලු මාව උමතුවක අද්දරට තල්ලු කළා. ඒ කෙලවරේදි මට මගේ වනාන්තර ආත්මය මුනගැහුන.
මං වල් ගෑනියෙක්..

තමලුයි මායි එක එක දේවල් කළා. එක එක දේවල් මගේ යෝනියට ඇතුල් කරලා බලන්න එයා ආස වුනා. මං කිසි දෙයක් බෑ කිව්වෙ නෑ. මං තමලුගෙ කැමරා ස්පර්ශයෙන් එක රැයකට කීපවතාවක් සුරතාන්තයට පත්වුනා. ඒත් තාමත් මං තමලුව දැකලා නෑ. ඒ කැමරාව පිටිපස්සෙ ඉන්නෙ කවුරු වෙන්න පුළුවන්ද?

ඒ මිනිහව නොපෙනෙන තාක් කල් මට ඒ සිදුර පිටුපස්සෙ දෙවියන්වහන්සේ ඉන්නවා කියල හිතාගන්න පුළුවන්.

‘වේසි, උඹ මට පේන්න උඹේ මිනිහා එක්ක සෙක්ස් කරන්න ඕනි’
තමලු දවසක මට විධාන කළා.
‘බෑ’
‘ඇයි?’
‘මට ඕන නෑ අපි දෙන්නා අතරට එයාව ගන්න’
‘මට ඕනි’
‘ඒක අසාධාරනයි. මට එයාව එහෙම පාවිච්චි කරන්න බෑ’
‘උඹ ඒක කරන්නම ඕනි’

මෙතනදි හරි පුදුම දෙයක් වුනා. මං ලයින් එක කට් කරලා නැගිට්ටෙ නෑ. ඒ වෙනුවට මං ඒ වැරැද්ද කරන අරමුනෙන් නැගිට්ටා. මං හිතන්නෙ මට මං ගැන තිබුනු විශ්වාසය ඉස්මුරුත්තාවෙ ගිහින් තිබුනෙ.
මං කැමරාව ඇඳ පේන විදිහට හැරෙව්වා. මලින්ද ළඟට ගිහින් හෙමින් එයාගෙ කලිසම උඩින් අතගෑවා.
මලින්ද නිදිමතේම අත පැත්තකට ගසලා අනිත් පැත්ත හැරුනා. මං එයාගෙ පිට පැත්තෙන් හාන්සි වුනා. ඇඟේ ගෑවෙන විදිහට ඉන්න ගමන් පැත්තකින් අත එයාගෙ කලිසම ඇතුලට අරන් ගියා. කලබලයක් නැතුව හෙමින් හෙමින් මං මලින්දගෙ ශිෂ්නය උඩපහල කළා. ඊට කලින් කිසිම දවසක මං එහෙම දේකට මුලපුරලා තිබුනෙ නෑ.

මට කිසිම බයක් සැකක් තිබුනෙ නෑ. ලැජ්ජාව කියල දෙයක් අහලකවත් තිබුනෙ නෑ. තමලු කැමරාවෙන් බලාගෙන.

මලින්ද එකපාරට ගැස්සිලා මගේ පැත්තට හැරුනා. ඊට පස්සෙ එයා තිගැස්සුනා. හිතාගන්න බැරුව ආපහු ඇස් ඇරලා බැලුවා.
මං කතාවක් නැතුවම එයාගෙ ශිෂ්නය කලිසමෙන් එලියට ගත්තා. මලින්ද ඇහැරෙන්න කලින් එයා ඇහැරලා හිටියෙ.

මං කෙලින්ම මගේ තොල් ශිෂ්නය මතට පාත් කළා. මලින්ද බලාගෙන කටත් ඇරගෙන. හැබැයි එයා මගේ ඔලුව අතින් තදින් පහලට තල්ලු කළා. සම්පූර්ණයෙන්ම ඒක මගේ කට ඇතුලට තෙරපෙන හැටි තමලු බලාගෙන ඇති.

මං මලින්දගේ ඇඟ උඩ ඉඳගෙන එයාගෙ ශිෂ්නය මගේ යෝනි තොල් අතරින් හෙමින් හෙමින් ඇතුල් කරගත්තා. ඒත් තෙත්වෙලා තිබුනු තරමට ඒක ඕනවටත් වඩා වේගෙන් සම්පූර්ණයෙන් නොපෙනී ගියා. මං මලින්දට පිටිපස්ස හරවලා තමලුට ඉස්සරහින් පේන විදිහට රිද්මයානුකූලව උස්පහත් වුනා. පියයුරු නිරුවත්ව නිදහස්ව පැද්දුනා. මං ඉස්සරහ දෙවියන් වහන්සේ. මගේ පිටිපස්සෙ මලින්ද.
මං මලින්දව දෙවියන්ට පාවාදෙමින් හිටියා.

මගේ ඒ සීමාවක් නැති උන්මත්තක හැසිරීම මට මං ගැනම බයක් ඇති කළා. බිහිසුනු සුරතාන්තයකින් පස්සෙ ආපහු පියවියට ආපු මං කරපු දේ ගැන පසුතැවුනා.
කරන්න දෙයක් නෑ. කරලා තියෙන්නෙ මෝඩම වැඩක්.

මාව මගේ පාලනයෙන් තොරවුනු මොහොතක් නිසා මට ඒකෙ වගකීමක් ගන්න පුළුවන්කමකුත් නෑ.
තමලු එක්ක තියෙන මේ වර්චුවල් සම්බන්ධය නතර කරන්න මං හිතාගත්තා. මේ සම්බන්දෙ මට වගේම මගේ ළඟ ඉන්න මිනිස්සුන්ටත් හානිකර එකක්.
පහුවෙනිදා රෑ දහයට මං බලාගෙන හිටියා එයාගෙන් සමුගන්න.

තමලු කතා කළා. වෙනදට වඩා එයාගෙ කටහඬ අසහනකාරීයි. ඒ හඬ තරහකින් පිරිලා වගේ මට දැනුනා.
‘උඹ දන්නවද? උඹ මහ කැත ගෑනියෙක්. උඹ වගේ උන් ගැන රටටම කියන්න ඕන. මං උඹේ ඔක්කොම වීඩියෝ, උඹයි මිනිහයි ඉන්න වීඩියෝවත් එක්කම එලියට දානවා. ඊට කලින් පුළුවන් නම් ජීවිතේ නැති කරගනිං. නැත්තං මිනිස්සු උඹට ගල් ගහලා මරනවා. උඹ වේසියෙකුටත් වඩා අන්තයි’

මොකක්?
‘උඹට ඇහුනනෙ..’
ඒක ඇත්තක්ද නාට්‍යයක්ද කියල තේරුම් ගන්න මට ටිකක් වෙලා ගියා. මං හිනාවෙන්න උත්සාහ කළා. ඒත් එයා සීරියස්.

‘අදින් පස්සෙ උඹට මාව මුනගැහෙන්නෙ නෑ. හැබැයි උඹට උඹව මුනගැහෙයි. උඹ බලපං ඒ ගෑනිට උඹ කැමතිද කියල’

තමලු ලයින් එක කට් කළා. මුලින් තුෂ්නිම්භූත තත්පර කීපයක් ගතවුනා. ඊට පස්සෙ මගේ මුලු ඇඟම හීතල වෙන්න ගත්තා. කැමරාව පිටුපස හිටපු දෙවියන් විසින් මාව විනිශ්චය කරන්න පටන් අරන් තිබුන.
මට ඒක කියාගන්න කිසි කෙනෙක් හිටියෙ නෑ. මලින්ද වෙනදා වගේම සරලව සැපෙන් නිදාගෙන හිටියා. ඒත් මං හිටියෙ මෝචරියක අයිස් ලාච්චුවක තරම් සීතලක. මාව වෙව්ලන්න අරන් තිබුන.

තමලු එහෙම කිව්වෙ බොරුවට කියල හිතන්න උවමනාවට මං එයාට දිගටම ටෙක්ස්ට් කළා.
ඇයි මේ?
මොකක්ද වෙලා තියෙන්නෙ?
කතා කරන්න ප්ලීස්..
උත්තර නෑ. එහා පැත්තෙ කවුරුත් නෑ.

‘එයා හැමදෙයක්ම එලියට දායිද? ඒක තවත් එයාගෙ ෆැන්ටසියක් විතරද? හෙට ඉඳන් මං ලෝකෙට මුහුන දෙන්නෙ කොහොමද?’

ෆෙෘ්න් එකෙන් ෆෝන් එකට මගේ ක්ලිප් මාරු වෙමින් යනවා මට පෙනුනා. රටේම මිනිස්සු රට ඇතුලෙත් වෙන රටවල් ඇතුලෙත් ඉඳන් මගේ නිරුවතට මාස්ටර්බේට් කරනවා මට පෙනුනා.
මලින්ද??? ඒ මනුස්සයා මේක දරාගන්නෙ කොහොමද?

මං ඉවරයි කියල මට දැනුන. ඔව්, මං මැරෙන්නම ඕනි.
මට වීස් එක හැදුනා. හුස්ම ගන්න අමාරු වුනා. මං පපුව අල්ලගෙන ඇඳේ හාන්සි වුනා. මලින්දව ඇහැරවන්නෙ නැතුව. මේක හාර්ට් ඇටෑක් එකක් නම් හොඳයි. මං මෙහෙමම මැරෙයි.
ඒත් ඒ මරණය බාරගැනීමේ සිතුවිල්ල මාව සංසුන් කළා.

ඇස් වහගත්තම මගේ නිරුවත හැම ඔන්ලයින් සයිට් එකකම නිවි නිවි පත්තුවෙනවා මං දැක්කා.
‘උඹ මැරෙන්න ඕන’ තමලු කියනවා මට ඇහුනා.

මං ඇයි ඌ කියන දේ කරන්න ඕන?
මාව වෙනස් කලේ ඒ ප්‍රශ්නය වෙන්න ඕන.
මං පිරිමියෙක් නං කියල මට හිතුන. මට දැනෙන ලැජ්ජාව සහ බයට හේතුව මං ගැහැනියක් වීම වග මට පසක් වුනා.

රෑ දොලහ පහුවුනා. අමන්දා මැරිලා ඉපදුනා.

මං මගේ ඇඟ ගැන ලැජ්ජා වෙන්නෙ නෑ. මගේ ඇඟ ගැන මට ලැජ්ජාවක් ඇති කරන්න ඉඩ දෙන්නෙත් නෑ. ගැහැනියක් විදිහට මගේ වටිනාකම අනුන්ගේ සදාචාරයෙන් විනිශ්චය කරන්න මං ලෑස්ති නෑ.
මලින්ද මාව දාලා යයි. ඒත් ඇත්තටම මලින්ද මාව දාලා ගිහින් කොයිතරම් කල්ද?

මගේ ඇතුලෙ මං වෙනුවෙන් සටන් කරන ගැහැනියක් නැගිටිනවා මට දැනුන. ලැජ්ජාවේ අන්තිම පතුලෙදි ගැහැනියක් මැරිලා වඩා ශක්තිමත් ආත්මයක් ඇතුව ඉපදෙනවා කියල මට හිතුන.

මගේ ඇස්වලින් කඳුළු කඩාහැලුනා. ඒ මැරුනු මං ගැන දුකට වෙන්න ඇති. කොට්ටෙ පෙඟෙන කල් මං ඇඬුවා. ඒත් ඉකිගැහුවෙ නෑ. අඬන්න අඬන්න මං සැහැල්ලු වුනා. මළගෙයක් තරමට මං අඬන්න ඇති.
ඇස්වල කඳුළු හිඳුනට පස්සෙ මට සනීපෙට නින්ද ගියා. පහුවෙනිදා වෙනදා වගේම එලිවුනා. ෆෝන් ඔන් වුනා. අපි රස්සාවලට ගියා. මගේ නිරුවත විසින් රටම ආක්‍රමනය කරන කල් මං ඉවසිල්ලෙන් බලන් හිටියා.

තමලු මං ලෑස්තියි.
කෝ එයා තාම නෑ.

නිමි

“ඔයා එන්නෙ නැද්ද?”watsapp මැසේජ් එකක්. වෙලාව හරියටම රෑ දහයයි. පොඩ්ඩක්වත් පරක්කු වෙන්න බෑ.
“තාම බෑ..”
මං කියන්නෙ මොකක්ද කියල එයාට තේරෙනවා. මලින්ද තාම ඇහැරලා.
“බෑ.. මට ඕනි”
එයා දැන් ගොඩක් හිතුවක්කාරයි. මාත් ඒකට ආසයි. ඒක හින්ද උල්පන්දම් දීලා දැන් ඕනවට වැඩියි.
“බෑ. එන්නෙම නෑ”
“එහෙම කොහොමද? බලාගමු.”
ටෙක්ස්ට් එකක් යවන්න කලින් උත්තරේ ඇවිත්. එහෙම වෙන්නෙ එයා ෆෝන් එකේම එබීගෙන ඉන්න හින්ද. මොනවා වුනත් පිරිමියෙක් මෙහෙම අසිහියෙන් තමන් එනකං බලන් ඉන්නවා කියල දැනෙන එක පිස්සුවක්. ඉන්න බැරි කරනවා.

මලින්ද තාම නිදි නැතුවත් මං ලැප්ටොප් එක ඇරගත්තා. හැමදාම රෑට මට ගොඩක් වැඩ. ඒක තමයි මං හදලා තියෙන කතාව. මලින්ද දැන් මං කියන දෙයක් ගැන ඊට වඩා එහාට දෙයක් අහන්නත් කම්මැලියි. එයාගෙ මං ගැන තිබුන උනන්දුව මැරිලා. මට ඒක තේරෙනවා. අපි ගොඩක් ළංවුනාම දැනෙන දේවල් අඩුවෙනවා. ඒක හින්දම මං ගැන උනන්දු කාට හරි මං ආස වෙනවා.

තමලු මට මුනගැහුනෙ මං ඒ හිස්තැනේ ඉඳිද්දි. මුලින්ම එයා මට රික්වෙස්ට් එකක් එවලා තිබුන. ජපුරෙ ඉගෙන ගන්න වග කියලා තිබුන. මං ඇක්සෙප්ට් කළා.

“හායි ” එයා ටෙක්ස්ට් කළා.
මං හිනාමූනක් යැව්වා.
“You have a beautiful smile. Don’t let it fade.” එයා කිව්වා.

අපි කතාව පටන් ගත්තෙ එහෙම. මීට මාසෙකට විතර කලින්.
ඊට පස්සෙ අපි හැමදාම චැට් කළා. රෑ එක දෙක වෙනකල්. කැමති සිංදු ෆිල්ම් පොත් එදා දවසෙ රටේ වෙච්ච දේවල් ගැන අපි සුමානයක් විතර චැට් කරන්න ඇති. ඊට පස්සෙ අපි අපි ගැන. අපේ ආසාවල් ගැන කතා කළා. ඇත්තටම එයා මගේ ආස තැන් ගැන කතා කළා.

‘මං හරි ආසයි ඔයාගෙ බෙල්ලෙ යට පැත්තට. හැරෙද්දි මතුවෙන නාරටියට..”
“බොරු කියන්න ඕන නෑ. ඇත්තට ආස තැන ගැන කෙලින් කියන්න” වටේ යද්දි මං එයාට විහිළු කළා.
‘හ්ම්ම්.. ඇත්තටම මං ආසම ඔයාගෙ boobs වලට’

රෑ එලි වෙනකල් එහෙම හිත කිතිකැවෙන දේවල් කතා කර කර ඉන්න කෙනෙක් ඉන්න එක මරු. ඒ කියන සමහර ඒවට ඇඟේ හිරිගඩුත් පිපෙනවා. මලින්ද නිදි. මං ඕනවටත් වඩා ඇහැරලා. තමලු එක්ක බෑ.

“පොඩ්ඩක් ගලවලා පෙන්නන්නකො..”
තමලු එකපාරට එහෙම ඉල්ලීමක් කළා.
“ඔයාට පිස්සුද?”
මං හිතන්නත් කලින් මං කියලා ඉවරයි.
“මොනාද හලෝ..”
“බෑ.. එච්චරයි..”

එදා රෑ එතනින් කලින් ඉවර වුනා. අපි තරහ වුනා. මට නින්ද ගියෙත් නෑ.
තමලු කියන එක කරනවද නැද්ද? මට පුළුවන්ද එහෙම වෙන පිරිමියෙක් ඉස්සරහ ඇඳුම් ගලවන්න?
හොඳටම රස්නෙයි. දාඩියත් දානවා.

එයා ආයිමත් මාත් එක්ක කතා නොකර ඉඳීද?
එහෙම ළඟින් චැට් කරපු කෙනෙක් නැති වෙලා යනවා කියන්නෙ ලොකු හිස්තැනක් ඉතුරු කරනවා. ඊට පස්සෙ රෑට මං මොනවද කරන්නෙ? ආදරයක් නොවුනට ඒක සමහර විට ආදරේකටත් වැඩි ඇබ්බැහියක්.

මං ආයිමත් චැට් කරන්නෙ නෑ. මං තීරණය කළා. ඊට පස්සෙ මට නින්ද ගියා.
ඒත් උදේ වෙද්දි ආපහු ඒ හිස් තැන එහෙමම තිබුන. මලින්ද ලෑස්ති වෙලා වැඩට ගියා. මං කාංසියට බියොන්සෙගෙ crazy in love  දාගත්තා.

I look and stare so deep in your eyes (I…)
I touch on you more and more every time
When you leave, I’m begging you not to go
Call your name, two, three times in a row
Such a funny thing for me to try to explain
How I’m feeling, and my pride is the one to blame (Yeah)
‘Cause I know I don’t understand
Just how your love can do what no one else can

සිංදු කියන්නෙ හරි නපුරු ජාතියක්. මට තමලුගෙ වල් ඉල්ලීම් දඟකාර ආදර ඉල්ලීම් වගේ පේන්න ගියේ වචන පේලි කීපයයි.

ඇයි මට එයාව විශ්වාස නැත්තෙ? ඇයි ඇයි මං බය?
මං ෂවර් එක යට ඉන්න ගමන් මගෙන්ම ඇහුවා.

එතකොට එයා සෙක්ස් කරන්න කතා කළත් මං යනවද?
ඒක කල්පනා කරද්දිම මගේ කකුල් මැද්දෙ ඉඳන් හදවත වෙනකල් එකපාර දැනුන විදුලියෙන් මං උත්තරේ තේරුම් ගත්තා. මං ඉන්නෙ විනාසයක් අද්දර.

ඔෆිස් එකේ වැඩ මං කලේ වෙනදට වඩා හයියෙන්. වැඩ කරන වේගෙට කාලෙ දුවනවා වගේ හැඟීමක් මට තිබුන. මේල් ටික ගහගෙන ගහගෙන ගියා. මීටින්ග්ස් ටික කඩාගෙන බිඳගෙන ගියා. සැරින් සැරේට මැසේජ් එකක් ඇවිත්ද කියල බැලුවා. ෆේස්බුක් යූටියුබ් මොකුත් නෑ. පුළුවන් තරම් ඉක්මනට දහවල රෑ කරවන්න මං වැඩකළා. ආදරේකට පුළුවන් අපිව හරිම ප්‍රොඩක්ටිව් කරන්න.

ආදරයකට?
ඔව්. ඒක සමාන්තර ආදරයක්.

ගෙදර ආවා. නෑවා. කණ්ණාඩියෙන් මගේ ඇඟේ හැම තැනම බැලුවා. මුරන්ඩු මයිල්ගස් ඔලුව උස්සලද? නිපල්ස් වෙනදට වඩා පාත් වෙලා වගේද? හැරෙද්දි වම් තට්ටමේ උපන් ලපේ පේනවද?මං හරියට කැම් ගර්ල් කෙනෙක් වගේ. අනේ අමන්දා…උඹ නං ඇත්තටම වල්.  මං මටම කියාගත්තා.
මලින්ද ගෙදර ආවා. මං කෝපි හදලා දුන්නා. එයාගෙ ඔෆිස් එකේ විස්තර කිව්වා. ඒවා කිය කිය හිනාවුනා. එයා හරිම හොඳ කෙනෙක්. ඒත් හැමදාම වගේ එයාට මගේ දවස කොහොමද කියල අහන්න අමතක වුනා.

රෑ දහයයි. මලින්ද නිදි. තමලුගෙන් දවසෙම කිසි පනිවිඩයක් නෑ. දහය පහුවෙලත් තාම නෑ. මාව බිමටම කඩාගෙන වැටුන.

“හායි…”
ඉවසන්න බැරිම තැන මං ටෙක්ස්ට් කළා.
“හලෝ…”
විනාඩි දහයකට විතර පස්සෙ එයා.
“එනවද?”
ඒ මං.
“අද බෑ. වැඩක්. ”
එයාගෙ ආඩම්බර.
මං ෆෝන් එක තියල ගිහින් නිදාගන්න හැරුනෙ. ඔච්චර නං බෑ.

“ආවා..”
එතකොටම එයාගෙන් ටෙක්ස්ට් එකක් ආවා. මාව තෙත් වුනා.
“ඔයාට මාව විශ්වාස නෑ නේද?”
එයා ටෙක්ස්ට් එකට පස්සෙ දුක මූනක් අමුනලා එව්වා.
“නෑ..”
“එහෙනං?”
“එකපාර බෑ කියල හිතුන”
“අද පුළුවන්ද?”

මට මගේ පපුව ගැහෙන සද්දෙ ඔක්කොටම වඩා සද්දෙන් ඇහෙනවා. මං හැරිලා බැලුවෙ ඒ සද්දෙට මලින්දත් ඇහැරලද කියල. හුස්ම වැටෙන්නෙ හරියට පිරිමියෙක් ඇඟ උඩ ඉන්නකොට වගේ.
මං කැමරාව ඔන් කළා. හෙඩ්ෆෝන් දෙක දාගත්තා.

“ෂා….”
මට දැන් තමලුව ඇහෙනවා. එයාට තිබුනෙ හරිම අසහනකාරී හඬක්. ඒකට මං ආසවුනා.
එයා හාට් පෝලිමක් එව්වා.

‘කොහොමද? ඔයා හිතපු තරම් ලස්සනද මං?’ මං එයාගෙන් ඇහුවා.
“ඕක ගලවන්නකො ඉතින්..”

පලවෙනි වතාවට කසාද බැඳපු මිනිහා පිටිපස්සෙ තියාගෙන වෙන පිරිමියෙක් ළඟ නිරුවත් වෙන්න මං ලෑස්තියි. මේ වෙව්ලිල්ලට පපුව පැලුනෙ නැත්තං.. ඔව් ඒක මං කරයි. මං බොත්තමෙන් බොත්තම නිදහස් කළා. බ්‍රා එකෙන් විතරක් වැහුනු පියයුරු කැමරාව ඉස්සරහ. ලාවට දාඩියත් දාලා.

“ඔයාගෙ කැමරාවත් ඔන් කරන්නකො”
“බෑ..”
“ඇයි?”
“මං ආස මෙහෙම”

එයා ආස එහෙම වුනාට මං නිරුවත් වෙන්නෙ නිකංම තිරයක් ඉස්සරහ. ඒ කැමරාව පිටිපස්සෙ ඇස් දෙකක්ද ඊට වඩා වැඩි ගානක් තියෙනවද කියන්නවත් මං දන්නෙ නෑ.

“බෑ.”
මං ආපහු බ්ලව්ස් එකේ බොත්තම් දාගන්න හැදුවා.
“ප්ලීස්..”
“හ්ම්…. ”

රතුපාට බ්‍රා එක අකරින් පේන මගේ පියයුරු පිරිමියෙක් පිස්සු වට්ටන තරම ගැන දැනීමක් මට තිබුන. මේක හරිම අමුතු අත්දැකීමක්. මගේ පෑන්ටි එක මේ වෙද්දි සම්පූර්නයෙන්ම තෙතයි. කකුල් තැවරෙද්දි ලිස්සනවා මට දැනෙනවා. “ඕකත්..”
මං අත් පිටිපස්සට දාලා හුක් එක පැන්නුවා. මගේ පියයුරු තුඩු නිරාවරනය කරමින් බ්‍රා එක පහතට වැටුනා.
 තමලු හුස්ම ගන්න සද්දෙ මට ඇහුනා. එයා මැරෙන්න තරම් තදට හුස්ම ගත්තා.  නෑ… එයා මාස්ටර්බේට් කරන වග මට දැනුනා. මාත් මගේ අත ස්කර්ට් එක ඇතුලට අරන් ගියා.

‘ල ස් ස න…….” හිරවුනු හුස්මක් එක්ක එයාට කියවුනා. ඊට පස්සෙ ටික වෙලාවක් හුස්ම විතරයි. මං දිහා ඒ සිදුරෙන් කවුරු හරි බලන් ඉන්නවා කියල කියන්නෙ ඒ හුස්ම විතරයි.

 To Be Continued..