Tag: sex

  • Brown Alice – Chapter 20

    Brown Alice – Chapter 20

    අද ඔයාව හම්බවෙන්න ආවෙ මං ගැනම විතරක් කියන්න.
    Sex වලදි මම ආසම මොනාටද,
    මම වැඩිපුරම turn on වෙන්නෙ මොනාටද කියලා ඔයත් එක්ක කවදාවත්ම කියලා නැති නිසා,
    ඒ ගැන මට කියන්න හිතුනා.

    සැබෑ ජීවිතේ නොලැබෙන දේවල් තමයි sex වලදි මම හැමවෙලාවකම crave කරන්නෙ කියලා මට හිතෙනවා.
    මගෙ goal එක හැම වෙලාවකම Reality එකෙන් පුලුවන් තරම් ඈතට යන එක.
    ඒක අපි හැමෝටම පොදු දෙයක් වෙන්න ඇති සමහරවිට, නේද?
    අපිට නොලැබෙන දේවල්ම හොයන එක?

    මම මං ගැන realize කරන් ඉන්න qualities, traits තියෙනවා.
    මම කෙනෙක්ට කැමති වුනොත්, ඒ කෙනත් මට කැමති වෙන possibility එක තමයි ජීවිතේ හැමතිස්සෙම මම අත්විඳලා තියෙන්නෙ.
    මේක looks සම්බන්ධ කාරණයක්ම නෙමෙයි,
    Looks matter වෙන්නෙ නැහැ කියනවා නෙමෙයි, මිනිස්සු ඒක matter කරගන්නවා, it’s the way of the world.
    නමුත්, looks වල power එක overcome කරන්න පුලුවන් personality එකට.
    තමන් තමන්ව carry කරන විදිහට.
    කොච්චර looks තිබුනත් වැඩක් නැහැ තමන් confident නැත්නම්.
    Confidence කියන්නෙ මගෙ ජීවිතේ නම්,
    coping mechanism එකක්.

    පොඩි කාලෙ විස්තර කියද්දි මම කිව්වා නෙ මම හැදුන වැඩුන වටපිටාව ගැන.
    ගෙදර ඇතුල toxic වුනාට, මම ආස කලා මගෙ වටේ හිටපු මිනිස්සුන්ට,
    ඒ හරහා මට ලැබුන exposure එකට.
    ඒ අය අතරෙ කිසි දවසක මම unseen, unheard, කියලා මට දැනිලා නැහැ.
    හැම වෙලාවකම අනිත් අය මාව desire කරනවා කියලා assurance එකක් මට නිතරම දැනුනා.
    මිනිස්සු මට කැමති වෙන එක,
    මාව ආශ්‍රය කරන්න ආස වෙන එක මට කාලෙත් එක්ක සාමාන්‍යය දෙයක් වුනා.
    I knew I was loved.
    ඒක තමයි ලොකු වෙනකන්ම මට තිබුන හයිය වුනේ.
    මම ගෙදරින් escape එකක් හොයන්න පාවිච්චි කලේ අනිත් මිනිස්සුන්ගෙන් මට ලැබුන ආදරේ, attention එක.
    මගෙ Safety net එක හැමවෙලේම තිබුනෙ මම හදාගත්ත අනිත් relationships ඇතුලෙ.
    ඒ හින්දා මගෙ personality එක ඒ විදිහට මිනිස්සු අතරෙමයි ගොඩනැගුනෙ.

    ලොකු වෙන්න වෙන්න, date කරන්න පටන්ගත්තමත්, ඒක ඒ විදිහටම සිද්ධ වුනා.
    මගෙ වටේ attraction එකක් හැමවෙලේම වගේ maintain වුනා,
    අඩුවක් නැතුව desired කියන එක හැමවෙලේම දැනුනා.
    කල් යන්න යන්න ඒකත් ජීවිතේ සාමාන්‍යය දෙයක් වුනා.
    මට කැමති නොවුන පිරිමියෙක් මේ තාක් මට ජීවිතේ මුණගැහිලා නැහැ.
    ඒ bubble එක තාමත් මගේ burst වෙලා නැහැ.
    මම ආස කෙනෙක් මට ආස වෙන එක හැමවෙලේම effortlessly සිද්ධ වෙලා තියෙනවා.

    මගෙ හොඳම යාලුවා ඉස්සර ඉඳලා මට විහිලු කරන දෙයක් තමයි,
    මාව හම්බවෙන කිසිම කොල්ලෙක් මට කැමති නොවී ඉන්නෙ නැහැ කියලා,
    මාව දැන අඳුරගෙන ආශ්‍රය කලොත්, කීයටවත් මට අකමැති වෙන්නෙ නැහැ කියලා.
    එතකොට මම එයාට එහෙම නොවුන තැන් ගැන මතක් කරලා දෙනවා,
    එතකොට එයා කියනවා, ඒ නම් ටික මට මතකෙන් කියන්න පුලුවන් කියන්නෙ,
    ඒ කොච්චර පොඩි ගානක්ද කියලා.
    මම ඉතින් හිනා වෙනවා.

    මේ හේතු හින්දා වෙන්න ඇති,
    මම ආස මාව වැඩිය ගනන් ගන්නෙ නැතුව,
    මට ලොකු importance එකක් දෙන්නෙ නැතුව,
    සාමාන්‍ය විදිහට මට සලකන අයට.
    ඒ කියන්නෙ, ignorant, rude කියන එක නෙමෙයි.
    නමුත්, මාව කෙල්ලෙක් විදිහට දකින්න කලින්, මනුස්සයෙක් විදිහට acknowledge කරන අයට මම හරිම ආසයි.
    Gender එකෙන් සම්බන්ධකම් මනින මිනිස්සු මට attractive නැහැ.

    දැන් හැරිලා බලනකොට තේරෙනවා,
    මම relationships වල ඉඳලා තියෙන්නෙම, අදටත් ඉන්නෙ,
    ආදරේ කරලා තියෙන්නෙ, අදටත් කරන්නෙ,
    ඒ grace එක තිබුන චරිත වලට විතරයි කියලා.

    Sex වලදි මම හොයන්නෙ මාව inferior කරන හැඟීමක්.
    මම කියන්නෙ, කාටවත් notice වෙන්නෙ නැති,
    යටහත් පහත් නොවුනොත්, sex ලබන්න පොඩ්ඩක්වත් capable නැති,
    බැගෑපත් නොවුනොත්, හැමෝම easily disregard කරන කෙනෙක් කියලා හිතන්න මම ආසයි.
    I’m a submissive lover,
    A giver.

    මතකයි නෙ ඔයාට මම කිව්වා අපේ ගෙවල් ළඟ electronics shop එකක් තිබුන මට වඩා වැඩිමල් අයියා කෙනෙක් ගැන?
    එදා එයා පළවෙනි පාරට මට එයාගෙ කාමරේට යමු කිව්වම,
    මම already convince වෙලා හිටියෙ.
    එයාගෙ charming personality එකෙන් මාව already submissive කරගෙන එයා හිටියෙ.
    ඇවිත් එයාගෙ ඔඩොක්කුවෙන් වාඩිවෙන්න කිව්වම, ඇඳේ හාන්සි වෙන්න කිව්වම,
    ඇඳුම් එයාට ඕන වෙලාවට එකින් එක ගලවනකොට,
    මම හිටියෙ එයාට මාව සම්පූර්ණයෙන්ම බාර දීලා.
    එයාට ඕනෙ දේ තමයි මටත් ඕනෙ වුනේ,
    That was what made me so horny.

    කාලෙ යන්න යන්න,
    මම හිටපු long term relationship එකෙත්,
    Sex කරපු, විඳපු ගොඩක් වෙලාවල් වල,
    මම crave කලේම,
    demean වෙන්න,
    Disregarded කියලා දැනෙන්න,
    පුලුවන් තරම් vulnerable වෙන්න,
    desperate කෙනෙක් වෙන්න,
    එළිය ලෝකෙදි මම නොවෙන, මට වෙන්න බැරි කෙනෙක් වෙන්න.
    Unnoticeable වෙන්න.
    ‘Do as you told’ කියන එක මට sex වලදි පුදුම විදිහට arousing.

    හැබැයි interestingම දේ තමයි,
    ඒ තැනට මාව පත් කරන්න හැම පිරිමියෙක්ටම බැරි එක.
    ‘පිරිමියෙක්’ කියලා කිව්වෙ,
    If it’s a girl, I don’t seek the same experience.
    I’ll tell you all about it on a different day.
    මට කැමති හැම පිරිමියෙක්ටම මට කැමති හිතෙන්නෙ නැහැ,
    ඒකෙන් මට තේරිලා තිබුනා මම හොයන්නෙ mainstream නොවන spark එකක් කියලා.

    මට sex වලදි boundaries නැහැ,
    මම කරන්න ආස නැහැ, බැහැ, කියලා දෙයක් මට ඇත්තටම නැහැ.
    As long as it gives me pleasure, I wanna do it all.
    සාමාන්‍යයෙන් නම් එදිනෙදා ජීවිතේ, මට හැමදේම පිළිවෙලට, පිරිසිදුවට ඕනෙ,
    I don’t like cluttered spaces, unswept floors, unmade beds, messy closets.
    But when in comes to sex, I want to be the dirtiest soul you could possibly imagine.
    I wanna be soaked in sweat and drowned in spit.

    මගෙ ආසාවන් මට හැමෝමත් එක්ක fulfill කරගන්න බැරි හේතු තියෙනවා.
    මොකද ඒ කෙනා,
    මම sex වලදි vulnerable වෙන තරම් දරාගන්න පුලුවන් strong masculinity එකක් තියෙන කෙනෙක් වෙන්න ඕනෙ,
    එහෙම අය අඩුයි.
    ගොඩක් පිරිමි හිතන්නෙ, masculinity එක පෙන්නන්න පුලුවන් emotionally unavailable වෙන එකෙන් කියලා,
    එහෙම නැත්‍තන් තද ඉරකින් වගේ ගැහැණු, පිරිමි කියන එක පුලුවන් තරම් වෙන් කරලා සම්බන්ධකම් දිහා බලන්න ඕනෙ කියලා,
    That’s too immature.

    Sex වලදි මම ආස දේවල්, සැබෑ ජීවිතේත් එක්ක පටලගන්නෙ නැති කෙනෙක් කියන්නෙ,
    ‘Do as you told’ කියන එකට මම arouse වෙන්නෙ sex වලදි විතරයි කියන එක තේරෙන කෙනෙක්ට.
    බඩගින්නට sex හොයනවා වෙනුවට,
    Taste එකක්, preference එකක්, තියෙන කෙනෙක් විතරයි මට sexy.
    මට මේ තියෙනවා වගේම, එයාටත් requirements තියෙන්න ඕනෙ.
    මට කැමති ඇයි කියන එකට interesting උත්තරයක් නැත්තන් ඒ කෙනාට මට ආස හිතෙන්නෙ නැහැ.

    ඔයා දැන් මෙහෙම හිතන්න,
    මම ඔයා ඉස්සරහා කලු පාට lace bra එකක් එක්ක, සුදු පාට thong එකක් ඇදලා, කොණ්ඩෙ කඩලා, ඇදේ හාන්සි වෙලා ඉන්නවා කියලා.
    ඔයා ළඟ මම submissive වෙන්නෙ, ඇඳේ හාන්සි වෙන්නත් කලින්මයි.
    මම bra එකයි panty එකයි පිටින් ඉන්නත් කලින්මයි.
    ඒක වෙන්නෙ ඔයාගෙ personality එකට මම attract වෙනකොටමයි.
    එහෙම තමයි මම ඔයා කියන පරක්කුවට strip කරන්නෙ,
    ඔයා ලඟ දණ ගහගෙන ඔයාව සනසන්නෙ,
    ඔයා කියන ඕනම දෙයක් කරන්න ඉබේම කැමති වෙන්නෙ.

    මම මෙහෙම කියද්දි ඔයාට ඉන්න බැහැ නේද මාව kiss නොකර?
    අද යන්න කලින් kiss එකක් දෙන්නම්.
    ඊට කලින්,
    ඔයත් එක්ක මම කරන්න ආස දේවල් ගැන තව ටිකක් කියලා ඉන්නද?

    මම ආසයි,
    ඔයා මාව ඇඳේ එහෙට මෙහෙට දදා ඔයාට ඕන විදිහකට මාව පාවිච්චි කරනවා නම්.
    මගෙ කොණ්ඩෙන් අල්ලගෙන බෙල්ල kiss කරන ගමන්,
    අත් දෙක දෙපැත්තට කරලා තදට අල්ලගෙන,
    බෙල්ලෙ ඉඳන් මාව lick කරනවා නම්.
    ඒ වෙලාවට කිසි දෙයක් කරකියා ගන්න බැරුව ඔයා ළඟ අසරණ වෙන්න මම ආසයි.

    දණගහගෙන blowjob එකක් දෙනකොට ඔයා මගෙ ඔලුවෙන් අල්ලගෙන ඔයාට ඕන විදිහකට,
    ඕන පැත්තකට හරවලා මාව handle කරනවා නම් මම ආසයි.
    මට ඕනෙ ඔයා ළඟ weak වෙන්න.
    මම ඉන්නෙ ඔයාගෙ හැම ආසාවක්ම සංසිඳවලා ඔයාව සනසන්න විතරයි කියලා හිතන්නයි මට ඕනෙ.

    මට තියෙන එකම වටිනාකම ඔයාව සතුටු කරන එක කියලා ඔයාගෙ කටින් කියනවා අහන්න ආසයි.
    එහෙම කියන ගමන්, ඔයාගෙ දිවෙන් මාව තෙමලා දානවානම්,
    මාව පෙඟිලා යනකන් මාව lick කරනවා නම්.
    මගෙ ඇඟේ හැම තැනක්ම තියෙන්නෙ ඔයාට සතුට ගේන්න,
    ජීවිතේ මට වෙන purpose එකක් නැහැ කියලා හිතන්න මම ආසයි.

    මගෙ ඇඟ දිහා බලාගෙන ඔයා සතුටු වෙන හැටි,
    මාව අල්ල අල්ල විඳින හැටි බලන එක කියාගන්න බැරි තරම් arousing.
    මන්දා මට තව horny වෙන්න පුලුවන්ද කියලා.
    මේ wet වෙලා තියෙන තරමට මගෙ ඇඟම තෙමිලා ගිහින්!
    ඔයා කියන ඕනෙ දෙයක් මම දැන් කරන්න ලෑස්තියි.
    I wanna beg for you,
    For all of you.

    Mmm..
    තව මම ආස දේවල් ගොඩක් තියෙනවා,
    ඔයා එයාව නිදහසේ හම්බවෙන්න එන දවසක එයාම කියයි.

    එයා?

    ඔව්, එයා.
    එයා කියන්නෙ,
    Brown Alice.

    එයා කතා කරන්න දන්නෙ,
    නිරුවත් ආත්ම එක්ක විතරයි,
    එයා ආදරේ කියලා දන්නෙ,
    ඇඟවල් එකට බැඳෙනකොට දැනෙන හැඟීම් වලට විතරයි.
    එයා ඉන්න ලෝකෙ තියෙන්නෙ,
    නිමක් නැති desires විතරයි.
    නම්, ගම් නැහැ,
    ආදරේ විතරමයි.

    ඔය ඉතින්.
    ඔහොම බලන්න එපා මං දිහා…
    You are making me beg on my knees for you,
    Twice.

    Here’s a kiss on your lips,
    As promised,
    until we meet again.

  • ආශාව පුද්ගලිකයි. තෘප්තිය පොදුයි –  කල්ට් අතිරේකය

    ආශාව පුද්ගලිකයි. තෘප්තිය පොදුයි – කල්ට් අතිරේකය

    පුද්ගලික දේපොල ක්‍රමයට විරුද්ද වෙන කිසි කෙනෙක් මේ කාලෙ ඇති කියල මං හිතන්නෙ නෑ. පෙරටුගාමී පක්සෙ වගේ කණ්ඩායමක කීප දෙනෙක් ඉන්න පුළුවන්. ඒත් පුද්ගලික දේපොල ක්‍රමය කියන්නෙ මිනිසා විසින් නිර්මාණය කරගත්ත ඉතා සුවිශේෂ වගේම වැදගත් සංකල්පයක්.

    පොදු දේපොල කියන්නෙ ඇත්තටම නාස්තියක්. ඒක ප්‍රායෝගිකව ඕනම කෙනෙක් දන්නවා. ඒක හින්දයි රජය කියන පොදු අධිකාරියට වුනත් ව්‍යාපාර වලින් සහ අනෙක් ආර්ථිකමය දේවල් වලින් අයින් වෙලා නියාමන කාර්යයක් කරගෙන ඉන්න කියලා යෝජනා වෙන්නෙ. රජයේ පොදු කියන සංකල්පය විසින් රටක සම්පත් විනාශ කරනවා.

    මේක හොඳටම පැහැදිලි කරන්න පුළුවන් කංසා ගැන මට සමීප උදාහරණයකින්. සමහර වෙලාවට අපි යාලුවො ටිකක් එකතු වෙලා, සල්ලි දාලා පොදු පාවිච්චිය සඳහා කංසා ටිකක් ගන්නවා. මෙහෙම ගන්න පොදු කංසා ටික අපි පුදුම වේගයකින් ඉවර කරනවා. ඇත්තටම නාස්ති කරනවා. ඕනම තරමක් දවසකින් වගේ ඉවර කරනවා.

    හැබැයි අපි තනි තනියෙන් සල්ලි දාලා අපේ පුද්ගලික පාවිච්චිය වෙනුවෙන් කංසා ටිකක් ගන්න වෙලාවල් තියෙනවා. එතකොට අපි හරිම අරපරිස්සම්. කලින් වගේම යාලුවො එක්ක ඔතාගෙන බොනවා. ඒත් සීමිත විදිහට. ඒකෙන් හැමෝටම තේරුමක් ඇති විදිහට කංසා බොන්නත් අවස්ථාව ලැබෙනවා. අර පිස්සුවෙන් වගේ ගහගෙන ගහගෙන යාම නවතිනවා.

    කංසා පුද්ගලික දේපොලක් විදිහට අත්පත් කරගැනීම නිසා පොදුවේ පාවිච්චිය නවතින්නෙ නෑ. අපි හැම පුද්ගලික දෙයක්ම පාවිච්චි කරන්නෙ පොදුබවක් ඇතුලෙ. එහෙම නැත්තං මිනිස්සුන්ට සතුටු වෙන්න බෑ. පුද්ලිකව ධනය අත්පත් කරගන්න අය ලොකුවට පාර්ටි දානවා. නැත්තං පන්සල් හදනවා. නැත්තං තව තව බිස්නස්වලට වියදම් කරනවා. චිත්‍රපටි හදනවා. මේ කියන්නෙ පොදුබවක් වෙනුවෙන් ඒ මුදල් නැවත වියදම් වෙනවා. ඒකෙන් තමයි ඕනම කෙනෙක් තෘප්තිමත් වෙන්නෙ.

    මහින්ද රාජපක්ෂ පුද්ගලිකව මාර සල්ලි ගොඩක් හොරකම් කළා කියන එක ප්‍රසිද්ද කතාවක්නෙ. ඒත් ඒ සල්ලි ගොඩ හොරකම් කලේ ලංකාවෙ බහුතරයක් වෙනුවෙන් කියලයි මගේ තේරුම් ගැනීම. මහින්ද මහත්තයා කියන හැමෝම මහින්දගෙ කාලෙදි එක එක විදිහට අයථා ලාභ ඉපැයුවා. ගමේ පුංචිම තැන දක්වාම මුදල් ගලා යන දූෂිත ක්‍රමයක් මහින්ද නිර්මාණය කළා. ඒක නරක දෙයක් වෙන්න පුළුවන්. හැබැයි ඒ හොරකමේ පොදුබවක් තියෙනවා.

    රජයක් කියන්නෙත් පොදු දෙයක් වශයෙන් තේරුම් ගැනීම වැරදියි. එතකොට රජය කියන්නෙම නාස්තියක් වෙනවා. රජයක් කියන්නෙ අපි අපේ පුද්ගලික බදු මුදල්වලින් නඩත්තු කරන, අපේ ආශාවන් හඹා යාම වෙනුවෙන් අවශ්‍ය තත්වයන් නිර්මාණය කරන්න මැදිහත්කරුවෙක් විදිහට ක්‍රියා කරන පාර්ශ්වයක්. එහෙම නොවන තැනදි අපි රජය ප්‍රශ්න කරනවා. ඒ කරන්නෙ අපේ පුද්ගලික උවමනාවන් අනුව. මාක්ස්වාදය හෝ ජාතිය හෝ ආගම හෝ ලිබරල්වාදය හෝ මේ කවර බැනර් එකක් යටතේ වුනත් අපි පෙනී ඉන්නෙ අපේ පුද්ගලික උවමනාව වෙනුවෙන්. ඒක එහෙම තේරුම් නොගැනීම භයානක ප්‍රතිඵල ඇති කරනවා.

    තව මෑතකදි දැකපු කාරණයක් තමයි අපි ලූප්හෝල්ස් නැත්තං විවරයන් කියන ඒවායේ වටිනාකම කොයිතරම් අවතක්සේරු කරනවද කියන එක. මේක මට මතක් වුනේ මෑතක ෂෙයාර් වුනු වීඩියෝවක් හින්ද. කාන්තාවක් කොතනක හෝ පොලිසිය විසින් පාර්ක් කළ නොහැකි යැයි සලකුණු කළ පෙදෙසක කාර් එකක් පාර්ක් කරලා. ඒකට දඩයක් ලියන්න ආපු පොලිස් නිලධාරියා ගැන එයා සැමියාට කෝල් එකක් අරගෙන කියනවා. ඒ කාන්තාව හැමදේකටම සැමියාට කතා කරන ස්වරූපයේ කාන්තාවක් බව පැහැදිලියි. ලයිසන් ඉන්ෂුවරන්ස් ගැන පවා අහන්නෙ මහත්තයාගෙන්. ඒක ඇය තමන්ගේ සැමියා එක්ක පවත්වාගෙන යන සම්බන්ධතාවෙ ස්වරූපය.

    මෙතන තියෙන අර්බුදය වෙන්නෙ සැමියාට පොලිස් නිලධාරීන්ගේ අංක ලබාදෙමින් ඔහුගේ යම් තත්වයක් උපයෝගි කරගෙන එතැනින් ගැලවීමට ඇය දරන උත්සාහයයි. ඒ කියන්නෙ අපේ රටේ පවතින විවරයක් ඇය සරලව පාවිච්චි කරනවා. ඒ තමයි දැනඇදුනුම්කම් හෝ තත්වය මතින් යම් වාසියක්, වරප්‍රසාදයක් ලබාගැනීම. මේක වරදක්ද? ඔව්. නීතිය අනුව වරදක්. ඒත් මේක නොකරන කෙනෙක් ඉන්නවද? ඍජුව හෝ වක්‍රව මේක අපි හැමෝම කරන ස්වභාවික වරදක් කියන එකයි මගේ තේරුම් ගැනීම. ඒක ලූප්හෝල් එකක්. හැබැයි හැම ලූප්හෝල් එකක් කියන්නෙම මානුෂික අවකාශයක්. ඒ කියන්නෙ යම් මනුස්ස ගනුදෙනුවක් ඇතුලෙ නිර්මාණය වෙලා තියෙන ඉඩක්.

    නීතිය කියන්නෙ මනුස්සකමෙන් තොර කලාපයක්. අපි නීති සහ තවත් සීමා පනවාගන්නෙ තාර්කික පදනමක් මතයි. ඒත් මිනිස් පැවැත්ම කියන්නෙ තාර්කික කලාපයක් නෙමෙයි. අපි අපේ අතාර්කික පැවැත්ම වෙනුවෙන් නීතිය වේවා, වෙන ඕනම ආකාරයකින් පනවා ගත් ආකෘතියක මිනිස් විවරයන් නිර්මාණය කරගන්නවා. මුදල් මගින්, ඇඳුනුම්කම්, තත්වය, බලය මේ ඕනම ආකාරයකින් අපි මේ විවරයන් යොදාගන්නවා. ඒවා වැරදිසහගත තමයි. ඒත් එහෙම විවරයන් නොතිබුනා නම් මීට වඩා ජනතාව පීඩාවට ලක්වෙන්න තිබුන. නීතිය හෝ එසේ පනවා ගත් සියලු ආකෘතීන් පරිණාමය වෙන්නෙ මේ විවරයන්හි පවතින අවශ්‍යතාවය තේරුම් ගැනීම හරහා මිස ඒ විවරයන් වසා දැමීමට උත්සාහ කිරීම මත නෙමෙයි.

    ඉතිං මේ කාන්තාව මෙසේ තමන්ගේ සැමියා හරහා යම් තත්වයක් පාවිච්චි කරමින් මේ දඩුවමෙන් ගැලවී යන්න දරන උත්සාහය මට මනුස්ස දෙයක්. එතනදි ඒක වීඩියෝ කරමින් පොලිස්කාරයා කරන්නෙ බරපතල වරදක්. වීඩියෝ කිරීම නෙමෙයි වරද වෙන්නෙ, එයා සමාජ මාධ්‍යවලට මුදාහැරීමයි. ඒක හරියටම යම් කෙනෙකුගේ ලිංගික වීඩියෝවක් ඉන්ටර්නෙට් එකේ දැමීම තරම්ම පාදඩ ක්‍රියාවක්. හැමෝම කරන ස්වභාවික වරදක් සාන්තුවරයෙක් වශයෙන් පෙනී සිටිමින් මෙසේ මුදාහරින පොලිස්කාරයා කරන්නෙ අර කාන්තාවගේ පුද්ගලික සීමාව වයලේට් කිරීමක්. ඒක පාර්කින් ටිකට් එකක් බේරගන්න සැමියාට කතා කිරීම වගේ නෙමෙයි බරපතල වරදක්. ඒත් අපි හැමෝම වර්චු සිග්නලින් නැත්තං ‘අපි හරිම යුක්තිගරුකයි’ පාර්ට් එකක් දාමින් අර කාන්තාවට ඇගිල්ල දික්කරනවා මිස කැමරාව පිටිපස්සෙ ඉන්න පොලිස්කාරයා දිහා බලන්නෙ නෑ.

    මට හිතෙන්නෙ අපි අපිට අවංක වීමයි වැදගත්. එතනදි අපිට අනුන්වත් තේරුම් ගන්න පුළුවන්, අපිවමත් තේරුම් ගන්න පුළුවන්. වැදගත්ම දේ ටොක්සික් නොවී ජීවත් වෙන්න පුළුවන්.

  • ලෙනින්ගේ කලිසම ඇතුලට එබෙමු

    ලෙනින්ගේ කලිසම ඇතුලට එබෙමු

    ව්ලැද්මීර් ලෙනින්ගෙ ලිංගික ජීවිතය ගැන හොයන්න මට උනන්දුවක් ඇති කළේ ෆේස්බුක් මිතුරෙක් වන බුද්ධි දිනේෂ්. ලෙනින්ගේ නොයෙක් ඕපාදූප හොයමින්, කොනිත්තමින් හිටපු මට වඩා රසවත් කලාපයක් ගැන ඔත්තුවක් ලබාදුන්නෙ ඔහුයි.

    ඕනෑම ‍විශාල ප්‍රතිරූපයක ලිංගික ජීවිතය පිළිබඳ කියවීම අතිශය වැදගත්. ඒ අතිශය පුද්ගලික ජීවිතයත්, ප්‍රසිද්ධ ජීවිතයත් අතර ගැටුම තමයි ඒ අදාල පුද්ගල චරිතය වෙන්නෙ. කෙනෙකුගේ ලිංගික ජීවිතය පිළිබඳ දැනීමක් නැතිව ඔහුගේ හෝ ඇයගේ දාර්ශනික, දේශපාලන ජීවිතය කියවීම ඔහු හෝ ඇය පිළිබඳ කියවීමක් නෙමෙයි. කර්තෘත්වයෙන් තොර සංකල්ප ගනුදෙනුවක් විතරයි.

    පිරිමියෙක් ගැඹුරින් තේරුම් ගන්න නම් ඔහු කතා කරද්දි ඔහුගේ පුරුෂ ලිංගය දිහා බලන්න ඕන. ඒ කටින් පිටවෙන වචන සහ යටපත් ලිංගික ජීවිතය අතර සම්බන්ධය තේරුම් ගන්න. ගැහැණියක් ගැඹුරින් තේරුම් ගන්න නම් ඇගේ වචන දිහා නැතුව දෙතොල් දිහා බලන්න ඕන.

    ඒක මං ඉගෙන ගත්තෙ සයිමන්ගෙන්. සයිමන් ගැන ප්‍රසිද්ධ කතාවක් තියෙනවා. ඒ මහජන පුස්තකාලෙ ශ්‍රවණාගාරයේ ඉස්සරහ පුටුවක තියාගෙන පියසීලි විජේගුණසිංහ විසින් සයිමන්ව පතුරු ගහපු සිදුවීමක්. සයිමන්ගේ රචනාවල ඇති පිරිමි බව, කෲර‍ බව ආදිය කුමාරිගේ ස්ත්‍රීවාදී විවේචනයට හසුවුනා ලු. සයිමන් ඒ සියල්ල අහගෙන ඉඳලා,

    ‘ඔය වගේ ලස්සන තොල් දෙකකින් ඔය වගේ නපුරු කතා කියන්නෙ කොහොමද කියල මං බලාගෙන හිටියෙ…’ වගේ කතාවක් කිව්වලු. මේ කතාව කල්පිතයක් වෙන්න පුළුවන්. ඒත් ඒකෙ සයිමන් කියන කතාව වැදගත්. වචනවල නපුරු බව වෙනුවට තොල්පෙතිවල සොඳුරු බව දෙස බලා සිටීම.

    ඉතිං මං ලෙනින්ගේ ලිංගික ජීවිතය ගැන කියවන්න පටන් ගත්තා. ලෙනින්ගෙ ලිංගික ජීවිතය ගැන ඔය පාක්ෂිකයො සහ ඇදහිලිවන්තයො දන්නෙ නැති තරම්. ඒත් ඉතිං මේක කියවලා මට විරුද්ධව අවි ‍අමෝරා ගන්න එක තේරුමක් නෑ. ‍මේ ලිපියෙ අරමුණ කොහෙත්ම අපහාසයක් නෙමෙයි. ඒ වෙනුවට ලෙනින් ගැන ප්‍රකට නොයෙක් කතා අතර එයාගෙ අප්‍රකට රහස් ජීවිතය ගැනත් කුතුහලයක් දැල්වීම විතරයි.

    ලෙනින්‍ගේ ජීවිතයට බලපාන සුවිසල් ගැහැණිය වෙන්නෙ ලෙනින්ගෙ අම්මා. මරියා උල්යානොවා.

    තාත්තා මැරෙද්දි ළමයි හයදෙනෙක් පවුලෙ. මේ හය දෙනාගෙම බර පැටවෙන්නෙ අර අම්මා‍ට. මේ පවුලෙ කිසි කෙනෙක් ගොඩක් වැඩිමල් වෙලත් කිසිම ආකාරයේ ඉපැයීමක් කරන්නෙ නෑ. ඒ අය දිගටම අම්මා මත යැපෙනවා. මේ හැමෝම විප්ලවවාදීන්. ලෙනින් හැර අනිත් හැමෝම හිරෙත් ඉඳලා තියෙනවා.

    ලෙනින්ගෙ අම්මා – මරියා උල්යානොවා

    ලෙනින්ගේ මුලු පවුලම ජීවත් වුනේ අම්මාගේ පැන්ෂන් එකෙන් කියල ලෙනින්ගෙ වැඩිමල් සහෝදරිය ආන්නා උල්යානොවා ලියනවා.

    ලෙනින් අවුරුදු 40ක් වෙනකල් ජීවත් වෙන්නෙ අම්මාට ලැබෙන මුදලින්. අවුරුදු 17ක් ලෙනින් රටෙන් පිටවෙලා ඉන්නවා. ස්විට්සර්ලන්තෙට, පැරීසියට, ජර්මනියට යනවා. ස්විට්සර්ලන්තෙදි එයාගෙ අසනීප තත්වය නිසා සැනටෝරියම් එකක (විශේෂ සෞඛ්‍ය පරිශ්‍රයක) ඉන්න වෙනවා. එයා එතන ඉඳන් අම්මාට මෙහෙම ලියනවා, ‘මේ රිසෝර්ටයේ හිටපු දවස් කීපයට මට ලොකු ගුණයක් දැනෙනවා. හැබැයි මේ ප්‍රතිකාර හරි ගනං. දැනටමත් මගේ සල්ලි ඉවරයි. තව රූබල් සීයක් විතර පුළුවන් නම් එවන්න’ මේ 1895දි.

    සති තුනකට පස්සෙ එයා බර්ලිනයට යනවා. එහේ ඉඳන් ආපහු අම්මාට ලියුමක් ලියනවා.

    ‘බය හිතෙන කාරණය වෙන්නෙ ආපහු මගේ සල්ලි ඉවරයි. පොත් ගන්න නිතර පෙළඹෙන නිසා සල්ලි වාෂ්ප වෙනවා. පුළුවන් නම් තව රූබල් 50ක් 100ක් එවන්න’

    අම්මා හැම වෙලාවකම ලෙනින් කියන දේ කරනවා.

    මරියා උල්යානොවාට පැන්ෂන් එකෙන් හැමදේම කරන්න පුළුවන්කමක් තිබුනෙ නෑ. එයාට හම්බුවෙන්නෙ මාසෙකට රූබල් සීයක් විතර. ඒ කාලෙ ඒක ‍සෑහෙන ගානක්. හැබැයි මේ වියදම කොහෙත්ම ප්‍රමාණවත් වුනේ නෑ. ලෙනින් ඒ කියල තමන්ගේ සුවපහසුව කැප කළෙත් නෑ. එයා පිටුවහල්ව ඉඳිද්දී පවා එයාගේ සහ බිරිඳගේ වැඩ පිණිස මෙහෙකාරයෙක් නඩත්තු කළා.මේ දෙන්නා නිතර පිටතට ගිහින් කැෆේ වලින් ආහාර ගත්තා (සුනිල් හඳුන්නෙත්ති දැක්කා නම් ඉඳලා හමාරයි) කෘප්ස්කයාට කුස්සියෙ උයන්න පිහන්න දැනීමක් තිබුනෙත් නෑ.

    මේ හින්ද අම්මාට තාත්තලාගෙ පරම්පරාවෙන් ලැබුනු ගෙදර විකුණන්න වෙනවා. විකුණලා හම්බුවෙන සල්ලිවලින් ලොකු කොටසක් වැය වෙන්නෙ පවුලෙ ණය ගෙවන්න. ඉතිරි ටික පවුලෙ අරමුදලක දාලා ඒ පොලියෙන් දරුවන්ට ජීවත් වෙන්න හදලා දෙනවා. ලෙනින් අම්මාට ලියන හැම ලිපියකම පාහේ මේ පවුලේ අරමුදල ගැන සඳහන් කරනවා.

    ලෙනින්ට යාළුවො හිටියෙ නෑ. එයාගෙ ජීවිතේ ලොකු භූමිකාවක් කළේ ගැහැණුන් විසින්. ලෙනින් ගැන විශේෂඥයෙක් වෙන ‍‍ලෙව් ඩැනිල්කින් කියන විදිහට, ලෙනින්ට කිසිම යාලුවෙක් හිටියෙ නෑ කියල කියන්න පුළුවන්.

    ලෙනින් කියන්නෙ එයාගෙ අම්මාගෙ අන්තිම කොපෙක් ටිකත් වියදම් කරලා රිසෝර්ට් එකකට යන ජාතියෙ පුතෙක්. ඒක නරක නෑ. ඒ තමයි ලෙනින්.

    ඒ වගේම එයා විශ්වාස කළේ නෑ ගැහැණුන්ට ලිංගික ආශාවන් තියෙනවා, ඒවා තෘප්තිමත් කරන්න අයිතියක් තියෙනවා කියල.

    ලෙනින්ට බිරිඳක් හිටියට තවත් පෙම්වතියකුත් හිටියා. එයා ගත කළේ පොලිගමි නැත්නම් බහුභාර්යා ජීවිතයක්.

    කෘප්ස්කයා තමයි ලෙනින්ගෙ ජීවිතේ වැඩිම කාලයක් රැදුනු සහකාරිය. එයා ජීවිත කාලෙම ලෙනින් එක්ක හිටියා. ඒ දෙන්නා මුනගැහෙන්නෙ පෑන් කේක් කකා, තේ බොමින් පැවැත්වුනු මාක්ස්වාදීන්ගෙ සාදයකදි. ඊට පස්සෙ ඉඳන් ලෙනින් ඉරිදා දවල් කෑමට කෘප්ස්කයාගෙ ගෙදර යන්න පටන් ගන්නවා. මේ අතර ලෙනින් තවත් ශිෂ්‍යාවන් මුනගැහෙන්න යනවා (කෘප්ස්කයා විතරක් නෙමෙයි).

    කෘප්ස්කයා සහ ලෙනින්

    ලෙනින්ව පිටුවහල් කළාම කෘප්ස්කයා ලෙනින් එක්ක යන්න තීරණය කරනවා. ඒ දෙන්නා කසාද බඳින්නෙ එහෙදි. ඒත් සයිබීරියාවෙ සීතලට මේ දෙන්නා අතර තිබුනු ආශාවේ-අනුරාගයේ බැඳීම් මිය යන බවක් පේනවා. කෘප්ස්කයා ලියනවා, ‘අපිට සීතල කාමරේට වෙලා ඉන්න කිසිම උවමනාවක් තිබුනෙ නෑ. අපි නිතර චිත්‍රපටි බලමින් නාට්‍ය බලමින් කාලය ගත කළා’.

    නමුත් මේ ඇසුරෙහි වෙනස කෘප්ස්කයා තවත් ලෙනින්ට ළං කරනවා. කලින් කිව්වා වගේම ලෙනින් කිසි දවසක ගැහැණියකගේ ආශාවන් පිළිබඳ පිළිගැනීමක් තිබුන කෙනෙක් නෙමෙයි. ඒත් මේ ගැහැණුන් ඔහුට අසීමිතව ආදරය කළා.

    ‘ගැහැණුන්ට ලිංගික විප්ලවයක් කළ නොහැකියි. ඒ ඔවුන්‍ට ඒ ගැන ගැඹුරු සහ පුළුල් දැනුමක් නැති නිසයි’ ලෙනින් ලියනවා.

    හැබැයි එයාට පැරිසීයෙ එයාගෙ (අනියම්) පෙම්වතිය සමග බැ‍දෙන්න මේ පිලිගැනීම් බාධාවක් වෙන්නෙ නෑ. ඉනෙස්සා ආමන්ඩ් දැඩි බොල්ෂෙවික්වාදිනියක්. ලෙනින් එයා එක්ක බැඳුනත් කෘප්ස්කයා අත්හැරීම ප්‍රතික්ෂේප කරනවා. මේ ගැහැණුන් දෙදෙනා ඉතාම කුළුපඟ මිතුරියන් බවට පත් වෙනවා. පස්සෙ මේ තුන්දෙනාම එකට ජීවත් වෙන්න පවා පටන් ගන්නවා. විවෘතව නොවුනත් ඔවුන් රහසිගතව මේ පොලිගමි සබඳතාව පවත්වාගෙන යනවා. ඒ අතින් ලෙනින්ට ජීවිතේ මුනගැහෙන්නෙ ආශ්චර්යමත් ගැහැණු. එයාගෙ පක්ෂෙ සහෝදරවරුන්ට මේ ගැන යන්තම් හරි ඉවක් දැනෙන්නෙ ලෙනින් මේ දෙන්නවම මුල් නම් වලින් ආමන්ත්‍රණය කරන්න ගන්න හින්ද. සාමාන්‍යයෙන් ලෙනින් අන් අයව ආමන්ත්‍රණය කරන්නෙ ඉතාම විධිමත් ආකාරයට.

    ඉනෙස්සා මිය ගිහින් අවුරුදු තුනකින් ලෙනින් මිය යනවා. කෘප්ස්කයා ලෙනින්ගෙ භෂ්මාවශේෂ ඉල්ලනවා ඉනෙස්සා සමීපයෙන් තැන්පත් කරන්න. නමුත් ඒ ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප වෙනවා.

    වික්ටෝරියානු යුගය සහ රුසියානු විප්ලව යුගය සම්බන්ධයෙන් අධ්‍යයන කරන හෙලන් රැප‍ර්පෝර්ට් කියන පරිදි,

    ‘ලෙනින්ගේ ජීවිතයේ මුනගැහෙන සියලු ගැහැණුන් ඔහු විසින් සූරාකනවා. නඩෙස්ඩා කෘප්ස්කයා, ලෙනින්ගේ මව මරියා, නැන්දණිය එලිසාවෙටා, සහෝදරියන් වූ ආන්නා සහ මරියා, පෙම්වතිය වූ ඉනෙස්සා ආර්මන්ඩ් යන සියල්ලන්ට ලෙනින්ගේ දේශපාලනය වෙනුවෙන් ජීවිත කා‍ලයම වැරහැලි අඳිමින් ජීවත් වෙන්න සිද්ද වුනා’

    ලෙනින්ගේ පෙම්වතිය ඉනෙස්සා

    මේ කිසිම ගැහැණියකට ඉතිහාසයේ ලැබිය යුතු ගෞරවය නොලැබුනු වග හෙලන් සඳහන් කරනවා. අද පවා වාමාංශික පක්ෂවල බැනර් පෝස්ටර් විදිහට එසැවෙන වීරයො පිරිමි විතරයි.

    මේ විදිහෙ ගැහැණුන් ඇසුරෙ ජීවත් වුනු ලෙනින් ලිංගිකත්වය, එහි නිදහස ගැන බැලුවෙ කොයි විදිහටද? එයා ෆ්‍රොයිඩ්ගෙ මනෝ විශ්ලේෂණයම බුර්ෂුවා විකාරයක් විදිහට බැහැර කරනවා. ලිංගිකත්වය මිනිස් ජීවිතයේ ප්‍රධාන අංගයක් විදිහට බාරගැනීම ලෙනින් ප්‍රතික්ෂේප කරනවා. මේ තැන නම් තාම ලංකාවෙ වාමාංශිකයොත් ඉන්නවා.

    ‘ෆ්‍රොයිඩ්ගේ උපන්‍යාසය විද්‍යාත්මක බවක් පෙන්නන්න හැදුවත් එය ආධුනිකයෙකුගේ පොට වරද්දා ගැනීමක් විතරයි. ෆ්‍රොයිඩ්ගේ න්‍යායන් දැන් විලාසිතාවක් වෙලා. මම සෙක්ස් ගැන පොත්පත්වල පළවෙන න්‍යායන් විශ්වාස කරන්නෙ නෑ. මේ න්‍යායන් සරුවට පැලවෙන්නෙ බුර්ෂුවා සමාජය විසින් රැස්කළ ගොම ගොඩවල් මතයි. ඉන්දියානු සාන්තුවරයෙක් තමන්ගේ බුරිය දිහා බලා‍‍ගෙන භාවනා කරනවා වගේ, සමාජයේ ලිංගික ප්‍රශ්න දිහා බලාගෙන ඉන්න අයව මං විශ්වාස කරන්නෙ නෑ. මේ හතු පිපෙන්නා වගේ සෙක්ස් තියරි පැන නගින්නෙ පුද්ගල උවමනාව මතයි. තමන්ගේ විපරීතභාවය හෝ අධිකාමය සාධාරනීකරණය කිරීමටයි. මේවා මගින් බුර්ෂුවා සමාජ සදාචාරයෙන් සමාව ගැනීමයි බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ. මෙය මට සියල්ල සෙක්ස් මත පදනම් කිරීම තරම්ම පිළිකුල්සහගතයි. මේ තියරි මොන තරම් ප්‍රගතිශීලී වුනත්, විප්ලවීය වුනත් අවසාන අර්ථයෙන් ඒවා සේවය කරන්නෙ බුර්ෂුවා සමාජයටයි.

    ‍ලිංගිකත්වය ගැන න්‍යායන් බැහැර කිරීමෙන් වගේම ලෙනින් ලිංගිකත්වය සහ ආදරය ගැන දැරුවෙත් අතිශය සාම්ප්‍රදායික අදහසක්. ඒක ඇත්තටම ලෙනින් ගත කළ පොලිගමි ජීවිතයට පරස්පරයි. ලෙනින්ගෙ අදහස අනුව ආදරය නැවත සමාජ පිළිගැනීම් මත පැවතිය යුතු වෙනවා.

    ‘කොමියුනිස්ට් සමාජයක ආදරය සහ සෙක්ස් හරියට වතුර වීදුරුවක් බොනවා තරම් සරල, නොවැදගත් දෙයක් වෙනවා කියල කතාවක් ඔබ අසා ඇති. මේ වතුර වීදුරුවෙ කතාව අපේ මිනිස්සුන්ව පිස්සු වට්ටනවා. මේක සම්පූර්ණයෙන්ම මාක්ස් විරෝධී කතාවක්. ලිංගික ජීවිතය කියන්නෙ ස්වභාවික ‍දෙයක් විතරක් නෙමෙයි. එහි සංස්කෘතික සාධකත් සැලකිල්ලට ගන්න වෙනවා. ඒ චර්යාව සාමාන්‍ය මනුෂ්‍යයෙක් විසින් සිදු කරයිද කියල හිතන්න වෙනවා. ඔව් තිබහ සංසිදුවන්න ඕන තමයි. ඒත් ඒකට මඩ වතුර බොනවද? සමාජයේ පිළිගැනීම් මෙතනදි ඉතාම වැදගත්. වතුර බොන එක තනි පුද්ගලයෙකුගේ වැඩක්. ඒත් ආදරය කියන්නෙ දෙන්නෙක් සම්බන්දයි. තුන්වැන්නෙක් ඉපදෙන්න පුළුවන්. ඒ කියන්නෙ ඒක සමාජ කාරණයක් වගේම සමාජ වගකීමක් වෙනවා’

    (මේ ප්‍රකාශය ඥානසාර වගේ කෙනෙක්ගෙ කියලා හිතාගෙන කියවන්න. එතකොට එහි ඇති අයහපත මැනවින් තේරුම් ගන්න පුළුවන්)

    ලෙනින් ඉනෙස්සාට ලියන ලියුමක මෙහෙම කියනවා,

    ‘මං කෙලින්ම කියන්නෙ, ඔය නිදහස් ආදරය ගැන කොටස වහාම මකා දමන්න. ඒක බුර්ෂුවා ඉල්ලීමක්. කිසිම නිර්ධනයෙක් නිදහස් ආදරය ඉල්ලන්නෙ නෑ’

    රුසියානු ජනමාධ්‍යවේදිනියක් වන මාෂා ගෙසොන් කියන විදිහට බොල්ෂෙවික්වාදීන්ට කවදාවත් සෙක්ස් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රගතිශීලී දැක්මක් තිබුනෙ නෑ කියල. විශේෂයෙන් සමලිංගිකත්වය ගැන.

    ‘ඒ අයට තිබුනෙ සාර්ගේ රුසියාවෙ තිබුනු සමාජ ආයතන විනාශ කළ යුතුයි කියන අදහස විතරයි. ඒ හින්ද පවුල් සහ බැඳුනු නීති ඉවත් වුනා. ඒවත් එක්ක සමලිංගිකත්වය වරදක් කර තිබුනු නීතිත් අයින් වුනා. මේක බටහිර රටවල පොත් පත්වල වැරදි විදිහට සටහන් වුනා, සමලිංගිකත්වය නීතිගත කළා කියල. ඒත් ඇත්තටම සමාජය වඩාත් ගතානුගතික වෙමින්, එහි ආයතන දැඩි වෙමින්, පසුගාමීත්වයකට ඉක්මනින් ඇදී ගියා. 1930 ගනං වෙද්දි මේ පසුගාමීත්වය සම්පූර්ණ බලය අත්පත් කරගත්තා. 1934 දි සෝවියට් සමුහාන්ඩුව විසින් නැවත සමලිංගිකත්වය අපරාධයක් බවට පත්කිරීමට පියවර ගත්තා. ඒක නොවැලැක්විය හැක්කක්’

    (නමුත් සාම්ප්‍රදායික සදාචාරවාදී රාජ්‍ය නීතින් ඉවත් කිරීමෙන් නව සෝවියට් ආන්ඩුව මුලිකත්වය ගත් වෙනස, මිනිසුන්ගේ පුද්ගලික සම්බන්ධතා සමලිංගික, බහු ලිංගික, සමූහ ලිංගික ආදී කවර ආකාරයක වුවත් රජයකට ඒවා සම්බන්ධයෙන් මැදිහත්වීමක් නැති බවට ලෝකය පුරා ලිංගික විමුක්තිකාමීන් ගෙන ගිය සටනට විශාල ශක්තියක් වූ බව කියන්න ඕන)

    ලෙනින් කොයිතරම් සමාජ පිළිගැනීම මත ආදරය පැවතිය යුතුයි කිව්වත් ලෙනින් සමාජ රෝගවලට ගොදුරු වුනා. සමාජ රෝගයකට ගොදුරු වීම කොහෙත්ම පහත් ‍තත්වයකට වැටීමක් නෙමෙයි. නමුත් ලෙනින් විසින් පිළිගත් ජීවිතය අනුව ගත්තොත් ලෙනින්ගේ පුරුෂ ලිංගය සැරිසරලා තියෙන්නෙ එයා විශ්වාස කළ තැන්වලම නොවන වග පේනවා.

    ලෙනින්ට සිපිලිස් වැළදී තිබුනු බවට කතාවක් බොහෝ කාලයක ඉඳන් තිබුන. යුරෝපියානු නියුරොලොජි ජර්නලයට ඊශ්‍රායල් චිකිත්සකයන් තිදෙනෙක් ඉතිහාසයේ වාර්තා පරීක්ෂා කර බලමින් කියන්නෙ එය සත්‍යයක් බවයි. ලෙනින්ට මෙය වැළදී ඇත්තේ ඔක්තෝබර් විප්ලවයට කලින් යුරෝපයේදී බවත්, වරින් වර උත්සන්න වූ එය 1924 ලෙනින්ගේ මරණයට පවා හේතුවූ බවත් ඔවුන් සඳහන් කරනවා. මේ අය සාක්ෂි විදිහට ලෙනින් විසින් ප්‍රතිකාර ගත් වෛද්‍යවරුන්ගේ තොරතුරු ඉදිරිපත් කරනවා.

    මේ ලෙනින් ගැන තවත් කතා විතරයි. මේවාට ප්‍රතිවිරුද්ධ තව තවත් කතා ඇති. මෙතන වැදගත් දේ වෙන්නෙ ලෙනින්‍ කලිසමක් නැතුව හෙළුවෙන්, ඇට දෙක කහ කහා පොඩ්ඩක් අපි වගේ එහා මෙහා ඇවිදින හැටි බලාගෙන ඉන්න එකයි. මොකද අපි ඇගිල්ල උරුක් කරගත්ත මහා වීර ලෙනින් දිහා ගොඩක් කල් බලාගෙන ඉන්න හින්ද.


    චින්තන ධර්මදාස

  • වැඩිහිටියන් වෙනුවට ළමයින්ට Sex උගන්නමු !

    වැඩිහිටියන් වෙනුවට ළමයින්ට Sex උගන්නමු !

    ළමයි කියන්නෙම, හරිම curious ජාතියක්.
    ලොකු වෙන්න වෙන්න, ඒක වැඩි මිසක් අඩු වෙන්නෙ නැහැ.
    Sex වලට expose වෙන එක, ඒ ගැන දැනගන්න ඕන වෙන එක, තමන්ගෙ ඇඟේ කොටස් ගැන දැනගන්න ඕන වෙන එක,
    ඒ curiosity එකේම කොටසක් මිසක් වෙන මුකුත් අමුතු දෙයක් නෙමෙයි.
    ඒ තමයි සාමාන්‍යය මිනිස් ස්වභාවය.
    මේ දේවල් අපිට නතර කරන්න විදිහක් නැහැ.
    It’s the way of things.

    ළමයි මේ දේවල් ගැන curious වෙන්න පටන් ගන්නකොටම,
    ඉස්කෝලෙන් ඉගෙනගන්න කල් කියලා ඉන්නෙ නැතුව, ළමයින්ට ඒ අවශ්‍ය අවබෝධය දෙන එක තමයි, වැඩිහිටියෝ විදිහට දෙමව්පියන්ගෙ වගකීම.

    අවුරුදු 4,5ක් වෙනකොට, තමන්ගෙ නම මොකද්ද, වයස කීයද, වගේ දේවල් දැනගන්න කාලෙ වෙනකොට, Sexuality/ ලිංගිකත්වය, ගැන healthy conversation එකක් ගෙදර පටන් ගන්න ඕනෙ.
    හිතවත්කම්, සම්බන්ධකම්, යාලුකම්, තමන්ගෙ body parts වල නම්, මේ හැමදෙයක් ගැනම කතාබහක් ටික ටික ඇති වෙන්න ඕනෙ.

    මට මතකයි වෙන රටක news එකක්, පොඩි ගෑනු ළමයෙක්ව abuse වෙලා පවුලෙ කෙනෙක්ගෙන්, ඒ ගැන kindergarten ගිහින් teachers ලට කිව්වට,
    කවුරුත් ඒක serious දෙයක් විදිහට consider කරලා නැහැ.
    ‘He touched my apples’ කිව්වට, මේ කියන්නෙ මොකද්ද කියලා කාටවත් තේරිලා නැහැ.
    ‘Apples’ කියන්නෙ, body part එකකට කියන ආදේශක නමක් කියන එක කවුරුත් හිතලා නැහැ.
    Boobs, Vagina, Penis, වගේ body parts වල හරි නම් ළමයින්ට loud and clear කියලා දෙන එකේ වැරැද්දක් නැත්තෙ මේ නිසයි.
    තමන්ගෙ ශරීරයේ කොටස් වල නම් කියන්නෙ, ‘කුණුහරප’ නෙමෙයි.
    ළමයි පරිස්සම් කරනවා කියන්නෙ, දැනුවත් කරන එකට,
    ignorant කරවන එකට නෙමෙයි.

    බහුතරයක් දෙමව්පියන්, විශේෂයෙන්ම ලංකාව වගේ සෑහෙන regressive රටක,
    sex ගැන තියෙන්නෙ බයක්.
    දැනුවත් වෙනවා වෙනුවට කරන්නෙ පුලුවන් තරම් ළමයිව sex වලින් ඈත් කරලා තියන්න හදන්න එක.
    Sex වටේ අමුතු මනංකල්පිත බයක් හදාගෙන ඉන්නවා.
    වැඩිහිටියෝ හිතනවා ළමයි sex ගැන දැනගත්තොත්, curiosity එක වැඩි වෙලා වේලාසනින්ම sex කරන්න පටන් ගනී, එහෙමත් නැත්නම් ළමයිගෙ ඔලු විකෘති වෙයි කියලා.

    නමුත්, ළමයින්ව sex ගැන දැනුවත් කලොත් ඇත්තටම සිද්ධ වෙන්නෙ ඒකද?
    AAP (American Academy of Pediatrics) එකෙන් කරපු research එකකදි prove වෙලා තියෙනවා,
    ළමයි sexuality ගැන දැනුවත් වෙන තරමට sex කරන්න පරක්කු වෙනවා කියලා.
    Sex කරනවා නම්, safety precautions අරගෙන වගකීමකින් sex කරන්න ඉගෙනගන්නවා කියලා,
    Teenage pregnancies වලින් වැළකෙන්න ළමයි දැනගන්නවා කියලා.
    දෙමව්පියෝ, වැඩිහිටියෝ ළමයි ‘පරිස්සම්’ කරන්න නොයේක ප්‍රයත්නයන් දරද්දි,
    ළමයි තමන්ට අවශ්‍ය දැනුම internet එකෙන්, media වලින්, යාලුවන්ගෙන් දැනගන්නවා කියලත් ඒ research එකේ කියලා තියෙනවා.

    මේක තමයි අද ලෝකෙ මිනිස්සු ජීවත් වෙන විදිහ, දියුණු වෙලා තියෙන තරම.
    Information කියන්නෙ තව දුරටත් ලබාගන්න කිසිසේත්ම අමාරු දෙයක් නෙමෙයි.
    ඕනම දෙයක් ගැන තොරතුරු හොයාගෙන ඉගෙනගන්න, අද ලෝකෙ ළමයින්ට, ඕන තරම් සම්පත් තියෙනවා.
    මේ ලැබෙන නිමක් නැති information, හරිහමන් විදිහට හසුරුවන්න අවශ්‍ය මග පෙන්වීමයි අපි ළමයින්ට දෙන්න ඕනෙ.

    Sex කියන එකෙයි, sexuality කියන එකෙයි වෙනස අපි ළමයින්ට කියලා දෙන්න ඕනෙ.
    Sex education කියන්නෙ, කායික සාධක විතරයි, විශේෂයෙන්ම sexual intercourse/ ලිංගික සංසර්ගය, ගැබ්ගැනීම්, සහ STDs (Sexually Transmitted Diseases) වළක්වන විදිහ වගේ දේවල් විතරයි.
    මේ දේවල් ගොඩක් වැදගත් වුනත්,
    sexuality/ ලිංගිකත්වය කියන එක එතනින් නතර වෙන දෙයක් නෙමෙයි.
    Sexuality කියන්නෙ, එදිනෙදා ජීවිතේ අපි අපිව express කරන විදිහ.
    ඒක පටන් ගන්නෙ අපි ඉපදෙනකොටමයි,
    නැති වෙන්නෙ මැරෙනකොට.
    ඒ කියන්නෙ, sexuality වලින් තොර ජීවිතයක්, පැවැත්මක් මනුස්සයෙක්ට නැහැ කියන එක.

    තව ඉස්සරහට විස්තර කලොත්, sexuality කියන්නෙ, තමන්ගෙ ගැහැනු බව හෝ පුරුෂභාවය.
    තමන්ගෙ ලිංගික ආසාවන්, ශරීරයෙ පෙනුම, ස්ත්‍රී පුරුෂ අනන්‍යතාවය, ස්ත්‍රී පුරුෂ භූමිකාව, කාමුකත්වය, ලිංගික අවයව, ආකල්ප, අගයන්, දැනුම, හැසිරීම්,
    intimacy, relationships, love,
    මේ කියන ඔක්කොම.
    ඒ නිසයි මේ දැනුම වැදගත් වෙන්නෙ,
    ළමයින්ට ජීවත් වෙන්න උගන්නන්න,
    මිනිස්සු එක්ක සම්බන්ධකම් හසුරුවන්න උගන්නන්න.

    අපි එකිනෙකාට සෑහෙන වෙනස්.
    එකම පරිසරයක හැදුනත්, එකම social values එක්ක හැදුනත්, අපේ sexuality values සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වෙන්න පුලුවන්.
    ඒක අපි පිළිගන්න ඉගෙනගන්න ඕනෙ.
    එහෙම කොහොමද! අපේ සංස්කෘතිය!
    Sex වලට ඒ කිසි දෙයක් බලපාන්නෙ නැහැ, කාටවත් හිරිහැරයක් නොවන තාක් ඕන මනුස්සයෙක්ට ඕන විදිහකට ජීවිතේ විඳින්න පුලුවන්කම තියෙනවා.
    තමන්ගෙ ලිංගිකත්වය නිදහසේ ප්‍රකාශ කරන්න තහනමක් නැහැ කියන එක ළමයි දැනගන්න ඕනෙ.

    Sex ගැන තියෙන නොදැනුවත්කම් වැඩි නිසා,
    ඒ සම්බන්ධයෙන් තියෙන වැරදි වැටහීම් ලංකාව වගේ රටක ගොඩක් වැඩියි.
    මිනිස්සු බහුතරයක් හිතන දෙයක් තමයි, හැමෝම sex කරන්නෙ ළමයි හදන්න කියන එක.
    නමුත්, Reproduction කියන්නෙ, sex වල එක අංගයක් විතරයි.
    එහෙම ප්‍රාථමික විදිහට අපිට sex දිහා තව දුරටත් බලන්න පුලුවන්කමක් නැහැ.
    අපි species එකක් විදිහට පරිණාමයේ සෑහෙන දුරක් මේ වෙද්දී ඇවිත් තියෙනවා.
    අපිට ඒකෙන් ආපස්සට යන්න බැහැ.
    අපේ රට, අපේ සංස්කෘතිය, අපේ අරක, අපේ මේක,
    ඒ හැමදේම පැත්තකින් තියලා,
    අපි මිනිස්සු කියන තැනින් හැමවෙලේම පටන්ගන්නවා නම්, මේ ගොඩක් පැටලිලි ලිහාගන්න ලේසියි.

    මිනිස්සුන්ට තියෙනවා වර්ගයා බෝ කරන එක ඇරෙන්න පිරිමහගන්න ගොඩක් ආසාවන්.
    සතුට වෙනුවෙන් Sex කරන්න, ආරක්ෂිතව sex වල ඇසුර ලබාගන්න,
    මිනිස්සු මේ වෙද්දි හොඳටම දැනුවත්.
    අපි කරන්න ඕනෙ ඒ දැනුම බෙදාගන්න එක.

    Sexuality education නැතිකමින් ලංකාවෙ පිරිමින්ගෙ පොදුවෙම තියෙන ගතියක් තමයි,
    ගෑනු කෙනෙක් කියන්නෙ තමන්ට pleasure එක දෙන්න ඉන්න කෙනෙක් මිසක් එයාට sex වලට ආසාවක් නැහැ කියලා හිතාගෙන ඉන්න එක.
    ගෑනු කෙනෙක් කියන්නෙත් සියලු මිනිස් හැඟීම් දැනෙන, සතුට විඳින්න ආස කෙනෙක් කියලා හිතන්න තේරෙන්නෙ නැතිකම.
    එයා sex කරන්නෙත්, පිරිමි වගේම pleasure එකක් හොයාගෙන කියලා නොදන්නකම.
    මට හිතෙන විදිහට, Sex වල ලස්සනම දේ තමයි, එක්කෙනෙක් විතරක් මේ ගමන යන්න දැනගෙන හිටියට වැඩක් නැති එක.
    ලංකාව මිනිස්සු බහුතරයක් දෙනා හිතන් ඉන්නෙ, sex කියන්නෙ intercourse කියලා,
    විශේෂයෙන්ම පිරිමි.
    නමුත්, Intercourse කියන්නෙ, ගමනාන්තය විතරයි.
    ලස්සන තියෙන්නෙ යන මග දිගේ.
    මග දිග ලස්සන බලන්න ඇඟ විතරක් තිබිලා මදි, හිතත් ඕනෙ.
    පණ තියෙන හැමදේකටම තමන්ගෙ කියලා purpose එකක් තියෙනවා,
    ඒක අපි ළමයින්ට කියලා දෙන්න ඕනෙ.

    මේ තත්වය හිතනවට වඩා බරපතලයි.
    ලංකාවෙ ගොඩක් ගෑනු අයත් පිළිඅරන් තියෙන්නෙ sex කියන්නෙ, පිරිමින්ට විතරක් අයිති දෙයක් විදිහට.
    මොකද්දො උස් පහත් කිරීමක් තියෙනවා,
    කොල්ලොන්ව නම් නාවලා ගෙට ගන්න පුලුවන්, කෙල්ලොන්ව නම් එහෙම බැහැ,
    මේ වගේ අමුත් privilege එකක්, entitlement එකක් පිරිමින්ට හදලා දීලා තියෙනවා.
    ඒ හැම දෙයක්ම ඒ විදිහට සිද්ධ වෙලා තියෙන්නෙ, sexuality කියන එක ගැන කිසිම අවබෝධයක් නැතිකමින්.

    මගෙ යාලුවෝ ඉන්නවා අදටවත් orgasm එකක් කියන්නෙ මොකද්ද කියලා හරියට දන්නෙ නැති,
    vibrator එකක් කියන්නෙ මොකද්ද කියලා අහලා නැති,
    නමුත් කසාද බැඳලා, ළමයිනුත් ඉන්න.
    මම හැමතිස්සෙම හිතන දෙයක් තමයි මේ couples වල sex lives ගැන.
    ජීවිතෙ කොච්චර හිස් ඇතිද කියන එක.
    අපි මිනිස්සු විදිහට කරන්න අවශ්‍ය basic ම දේ අපේ ඇඟ ගැන දැනගන්න එක.
    ඉතින් තමන්ගෙ ඇඟ ගැනවත් හරියට නොදන්න කෙනෙක් කොහොමද තව ජීවිතයකට ජීවත් වෙන හැටි කියලා දෙන්නෙ?

    නමුත් එහෙම අය තමයි ලංකාවෙ ගොඩක් අම්මලා වෙලා ඉන්නෙ.
    ඒ නිසා තමයි Sex වලට මේ විදිහෙ අනවශ්‍ය බයක් තියෙන්නෙ,
    sex කියන්නෙ ගෝනි බිල්ලෙක් කියලා ළමයිවත් බය කරන්නෙ.
    කොච්චර ඈතට කරලා තියන්න හැදුවත්,
    Sexuality කියන්නෙ අපි කවුද කියන එක.
    ඉතින් අපි කොහෙද අපිව මගඇරලා යන්නෙ?

    පොඩි කාලෙ ඉඳලම අපි ළමයින්ට උගන්නන්න ඕනෙ එකිනෙකාට ගෞරව කරන්න, ආදරේ කරන්න, එකිනෙකාව තේරුම් ගන්න.
    එක පාරට උදේ නැගිටලා බලනකොට ළමයි වැඩිහිටියෝ වෙලා තියෙන්නෙ නැහැ,
    වැඩිහිටියෝ වුනාට පස්සේ, එක රැයින් මේ කිසි දෙයක් කියලා දෙන්න හැදුවා කියලා වැඩක් වෙන්නෙත් නැහැ.
    ඒ නිසා, වැඩිහිටියෝ විදිහට අපේ කොටස, අපේ වගකීම ළමයි වෙනුවෙන් කරමු,
    ආදරේ දන්න, දැනෙන, අඳුරන, සමාජයක් වෙනුවෙන්….


    ලූනා අමරසේකර

  • ලුවී එක්ක චැට් එකක්

    ලුවී එක්ක චැට් එකක්

    ලුවී ආභාෂය ලබන චිත්‍රපටි ‍මොනවද?

    ඇත්තටම සිංහල සිනමාවට එන්න මගේ කිසිම බලාපො‍රොත්තුවක් තිබුනෙ නෑ. හැබැයි මං පොඩි කාලෙ ඉඳලම හරි ආසයි සිංහල චිත්‍රපටි බලන්න. ‘මාතලං’ බලලා තියෙනවා අට පාරක් විතර. ‘වනමෝහිනී’ පස් පාරක් විතර. ඔය අතරෙදි මං ‘ගැටවරයො’ යි ‘රන්මුතු දූව’යි බැලුවා. ඒ දෙක අපි, ලංසි අය බලන්න ටයිප් එකේ ෆිල්ම්. ඒ වීරත්වය, වීරයො අපිට බටහිර චිත්‍රපටි වගේ දැනුනා. මේ චිත්‍රපටි දෙක බැලුවෙ නැත්තං මං කවදාවත් සිංහල චිත්‍රපටි අධ්‍යක්ෂවරයෙක් වෙන්නෙ නෑ.

    බටහිර චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂවරු ඉන්නවද ආස කරන?

    මම පොඩිකාලෙ ඉඳන් ආසයි ජෝන් ෆෝර්ඩ්ගෙ චිත්‍රපටිවලට. ඒ වගේම සර්ජි ලියෝනෙ කියන ඉටැලියන් ඩිරෙක්ටර්ගෙ ඒවට, අර fistful dollars කලේ. ජෝන් ෆෝර්ඩ් කියන්නෙ හොඳම කව්බෝයි ෆිල්ම් කරපු කෙනෙක්. ඇල්‍ෆ්‍රජ් හිච්කොක්. ජෝන් ෆ්‍රැන්කර්හයිමර් කියල හිටියා තව හරිම දක්ෂ ඩිරෙක්ටර් කෙනෙක්. එයා කලේ ත්‍රාසජනක චිත්‍රපටි. මම කරපු චිත්‍රපටිවල‍ට ඔය අධ්‍යක්ෂවරුන්ගෙන් යම් යම්‍ දේ ඇතුල්වෙලා තියෙනවා.

    චිත්‍රප‍ටි කියන්නෙ වින්දන මාධ්‍යයක්නෙ. එහි විවිධ වින්දන පරාසයන් නිෂ්පාදනය වෙනවා. වෙන රටවල නම් සෙක්ස් ෆිල්ම්ස් කියන වර්ගයේ චිත්‍රපටත් දියුණු වෙමින්, වර්ධනය වෙමින් එනවා. නමුත් අපේ රටේ හැටියට මේ සෙක්ස් ෆිල්ම්ස් කියන්නෙ නරක දෙයක්නෙ. ඒකට සංස්කෘතිය කියල එකකින් පිටුදැකිය යුතු දෙයක් විදිහට ලේබල් අලවනවා.

    එහෙම මිනිස්සුන්ගෙ රසාස්වාදනය ලේබල් කරන එක හරි වැරදියි. නිදහස තියෙන්න ඕන. සමහරු කැමතියි කොමඩි ෆිල්ම් බලන්න. ෆැමිලි ෆිල්ම් බලන්න. සමහරු සෙක්ස් ෆිල්ම් එකක්, ඇක්ෂන් ෆිල්ම් එකක් බලන්න. එන්ටර්ටේන්මන්ට් කියන දේ විවිධයි. අපි තහංචි දාන්න නරකයි. දැන් කිව්වොත් එහෙම ෆැමිලි ෆිල්ම් විතරයි කරන්න ඕන කියල අනිත් මිනිස්සුන්ට මොකද වෙන්නෙ? මිනිස්සුන්ට නිදහස දෙන්න ඕන කැමති දේ කරන්න, කැමති දේ විඳින්න.

    අනික අපේ තියෙනවා රැගුම් පාලක මණ්ඩලයක්. අපි ඒ ගොල්ලො හරහා තමයි සිනමා ශාලාවට යන්නෙ. ඉතිං සංස්කෘතියකට හරි, ජාතියකට හරි, ආගමකට හරි නිග්‍රහයක් වෙනවා කියල හිතන කොටස් ඉවත් කරලා චිත්‍රපටයක් පෙන්නන්න අවස්ථාව දෙන්න ඒ ගොල්ලොන්ට පුළුවන්. ඒ ගොල්ලො කියන්න නරතයි මේක කරන්න එපා, අරක කරන්න එපා කියල. දැන් චිත්‍රපටි සංස්ථාවෙන් වෙලා තියෙන්නෙ ඒ ගොල්ලො කියනවා මේවා කරන්න එපා, ඉඩ දෙන්නෙ නෑ කියල. රැගුම් පාලක මණ්ඩලය අනුමත කළත් සංස්ථාව හරියට පොලිසියෙන් පනිනවා වගේ එක එක බාධක දාලා. රැගුම් පාලක මණ්ඩලයේ සභාපතිවත් අපහසුතාවයට පත් කරනවා. රැගුම් පාලක මණ්ඩලයට පත් කරන්නෙ බුද්ධිමතුන් කියල කියන පිරිසක්නෙ. ඒ බුද්ධියටත් කරන නිග්‍රහයක්නෙ මේක. මණ්ඩලයේ අනුමැතිය පවා වාරණය කරන්න සංස්ථාවට පුළුවන්. කලාකාරයෙකුටයි, සිනමාවටයි කරන්න පුළුවන් ලොකුම අසාධාරණය තමයි මේක.

    ලංකාවෙ මිනිස්සු ඇයි සෙක්ස්වලට බය?

    ඕනම ළමයෙක් ඉස්කෝලෙන් එලියට එනකොට වැඩිහිටියෙක් විදිහටනෙ එලියට එන්නෙ. කාම ආසාව කියන එක ඕනම සතෙකුට සිව්පා‍වෙකුට, කුරුල්ලෙකුට වුනත් තියෙනවා. බටහිර රටවල නම් දුව එළියට යනකොට අම්මා අහනවා ඔයාගෙ pill එක ගත්තද කියල. ඒ තරම් විවෘතයි. ඒ මිනිස්සු සෙක්ස්වලට බය නෑ. දුවට ආරක්ෂා වෙන්න විතරයි අම්මා කියන්නෙ. ඒ වගේම ලෝකෙ ඕනම තැනක සෙක්ස් ෆිල්ම්ස් බලන්න කැමැත්තක් තියෙනවා. ඇමරිකාවෙ, බ්‍රිතාන්‍යයේ සෙක්ස් ෆිල්ම්ස් පෙන්නන වෙනම ෆිල්ම් හෝල් තියෙනවා. සෙක්ස් නළු නිළියො ඉන්නවා. සිල්වෙස්ටර් සැටැලොන් මුලින්ම ඇක්ට් කලේ blue film එකක. ඊට පස්සෙ තමයි එයා Rockie කියන චිත්‍රපටියට සම්බන්ධ වුනේ. කාමය කියන දේට කාටවත් බෑ තහංචි දාන්න. ගෙදර ඉන්න දරුවටවත් තහංචි පනවන්න බෑ. ඒක අවශ්‍යතාවයක්. හැමදාම කාම චිත්‍රපටි බලන්න අලුත් පරපුරක් බිහිවෙනවා.

  • ලුවී එක්ක චැට් එකක් – දෙවෙනි කොටස

    ලුවී එක්ක චැට් එකක් – දෙවෙනි කොටස

    ඇගේ වෛරයෙන් පසු ඔබ කළ චිත්‍රපටිවල එන්න එන්නම බටහිර සිනමා ආභාෂය වෙනුවට දකුණු ඉන්දියානු කාම චිත්‍රපට ආභාෂය දකින්න ලැබෙන්නෙ ඇයි?

    මම කරපු ‘සරාගී’ චිත්‍රපටයෙ තමයි ඔය කියන ගතිය වැඩියෙන්ම තිබුනෙ. ඒකෙ නිෂ්පාදකවරයා ජූඩ් මුත්තයියා. එයාට තමයි දකුණු ඉන්දියානු ගතිය උවමනා වුනේ. එයා කිව්වෙ, ලුවී දැන් අපි වෙනසක් කරන්න ඕන. ඔය බටහිර සෙක්ස් ෆිල්ම්ස්වල අඩ නිරුවත, නිරුවත දැකලා මිනිස්සුන්ට ඇතිවෙලා තියෙන්නෙ. අපි මේකෙ වෙනසක් කරමු, කියල මට දෙමළ ෆිල්ම් එකකුත් පෙන්නුවා. ඔය දකුණු ඉන්දියානු ආභාෂය මගේ ෆිල්ම්ස් වල තිබුනෙ නෑ. සරාගී වලින් පස්සෙ මම ආයිමත් එහෙම කලෙත් නෑ. මට තේරුනා ඒක හරියන්නෙ නෑ කියන එක. ඒ ෆිල්ම් එකට හොඳ ප්‍රතිචාරයක් ආවා. ඒත් මම නං ඒක බලලා සෑහීමකට පත්වුනේ නෑ.

    ලුවීගේ ෆිල්ම්වල නිළියන් ඇඳුම් ගලවන්න ඇරුනම රගපෑම අතින් ඉතා දුර්වලබවක් පෙන්නන්නෙ ලුවී අධ්‍යක්ෂවරයෙක් විදිහට ඒ ගැන උනන්දුවක් නැති හින්දද?

    ඇත්තම කාරනේ ඒ ගොල්ලොන්ට රගපාන්න බෑ. මෙහෙමනෙ. මම මේ ඇත්ත කියන්නෙ. වැඩිහිටියන්ට පමණයි චිත්‍රපටියක් කරනකොට අපි බලන්නෙ කතාවයි. ඒක පසුබිමේ කුතුහලය, ත්‍රාසය වගේ දේවල් ඇතුල් කරන්නෙ කොහොමද කියන එකයි. කොහොමත් අලුත් නිළියකට එකපාර ඇවිල්ලා හොඳ රගපෑමක් කරන්න බෑ. ඉන්න ප්‍රසිද්ද නිළියකට කතා කළොත් එයත් ඇඟ පෙන්නනවා කියල රගපාන්න කැමති වෙන්නෙ නෑ. ඉතිං අපිට ආධුනිකයන්ව හොයන්න වෙනවා. ඒ ආධුනිකයන්ගෙ රඟපෑම ඇත්තටම හුගක් දුර්වලයි. මං පිළිගන්නවා. ‘ඇගේ වෛරයෙ’ චන්දි රසිකාට පස්සෙ මගේ චිත්‍රපටිවල හොඳ රඟපෑමක් දකින්න තිබුනෙ නෑ. මොකද අපි ඒ චිත්‍රපටිවලට ගත්තෙ නිළියො නෙමෙයි. අපි ඒ ගොල්ලොන්ව නිළියො කරනවා. මේ චිත්‍රපටයෙ අඩ නිරුවත තියෙනවා, අරක තියෙනවා, මේක තියෙනවා කිව්වමත් ඒ ගොල්ලො කැමති වුනොත් අපි ඒ ගොල්ලොන්ව තෝරගන්නවා. රූපයත් බලපානවා. ඉතිං ඔහොම තෝරගත්ත අයගෙන් තමයි මේ චිත්‍රපටි කෙරෙන්නෙ.

    වැඩිහිටි සිනමාවට තිබුණු ආකර්ශනය දැන් අඩුවෙලා ගිහින්. ඒ මොකද?

    සෑහෙන්න අඩුවීමක් වුනා. හේතුව මේකයි. පස්සෙ පස්සෙ වැඩිහිටියන්ට පමණයි චිත්‍රපටි කළේ හරිම බාල විදිහට. මගේ චිත්‍රපටිවල තිබුනා හොඳ කතන්දරයක්. ත්‍රාසය, භීතිය, කුතුහලය ගැබ්වෙලා තිබුන. නමුත් මේ පස්සෙ කරපු අය නිකං ආප්ප පුච්චනවා වගේ යන්තං කෙල්ලෙකුගෙ නිරුවත පෙන්නලා, මොකක් හරි කරලා වැඩේ ඉක්මනට ඉවරයක් කරලා දානවා. ඒ ගොල්ලො හිතන්නෙ ගෑනියෙකුගෙ නිරුවත පෙන්නපු ගමන් චිත්‍රපටිය දුවයි කියල. ඔය වර්ගයේ චිත්‍රපටි හුගක් එන්න පටන් ගත්තා. ඒ මදිවට ඉන්දියාවෙනුත් ගෙනාවා. ඒවායින් මිනිස්සුන්ට චිත්‍රපටි එපා වුනා. අද වුනත් කවුරු හරි වැඩිහිටියන්ට පමණයි තේමාව යටතෙ හොඳ චිත්‍රපටියක් කලොත් ඒක දුවාගන්න පුළුවන්. ඒක මුලු ලෝකෙම අලෙවියක් තියෙන චිත්‍රපය කාන්ඩයක්.

    පසුකාලීනව ලුවී කරපු චිත්‍රපටිවල දකුණු ඉන්දියානු චිත්‍රපටිවලින් කෑලි පිටින් කපලා අලවලා තිබුනා?

    ඒ චිත්‍රපටියෙ නිෂ්පාදකවරයා ඉන්දියාවෙන් ගෙනාවා ෆිල්ම් එකක්. ඒක තමයි අපි සිංහලෙන් කෙරුවෙ. මට දීපු තිර නාටකය මම ෂූට් කරලා අයින් වුනා. පස්සෙ එයා සංස්කරණ ශිල්පියෙක් ගෙනල්ලා අර චිත්‍රපටියෙ කෑලි ඩුප්ලිකේට් කරලා මේක මැද්දට දාලා තිබුන. ඒ වැඩේ නිසා අපි අතර තිබුන මිත්‍රත්වයත් පළුදු වුනා. මම එයාට කිව්වා ආයිමත් නං මෙහෙම වැඩවලට මං එන්නෙ නෑ කියල. අපිට තිබුන ඒ සීන්ස් ෂූට් කරන්න ඊට වඩා හොඳට.

  • අත්තනායකගේ වැල පත්තරේ

    අත්තනායකගේ වැල පත්තරේ

    අත්තනායක එම් හේරත් කියන්නෙ මගේ ගුරුවරයෙක්. දක්ෂයෙක්. සරාගී මිනිහෙක්. කතා කරද්දි මෝහනය කරනසුලුයි. අත්තනායකගෙ වැඩේ තියෙන්නෙ එයා පිහිටන්නෙ අතිශය සදාචාරය රකින, සම්ප්‍රදාය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ආස්ථානයක. හැබැයි එයාගෙ කන්ටෙන්ට් එක කාමාතුරයි. මෙන්න මේ පැල්ම ඇතුලෙ තමයි වල්කම කියන එක උපදින්නෙ. ඒ කියන්නෙ තමන් ආශා කරන දේට ප්‍රතිවිරුද්ධව පෙනී සිටීම. එතකොට අපි සරාගය ඇතුලට එය විනිශ්චය කරන සදාචාරයත් අරගෙන යනවා. එතකොට සරාගී ක්‍රියාව වනචර ස්වරූපයකින් පිළිඹිඹු වෙනවා. වැල කතා නොහොත් වල්කතා කියන එකේ අර්ථය ඒක.

    සරාගය තුලට සෞන්දර්යය, ආශ්චර්යය, දර්ශනය අරගෙන ගියොත් එතන වල්කම නෑ. වැල නෑ.

    හැබැයි ලංකාවෙ ලිංගික මොහොත නැත්තං පරාසය පවතින්නෙ අන්න අර දෙබිඩිබව ඇතුලෙ. අපි නිතර අහන, ඒක කියෙව්වම සෙක්ස් නැති වුනා වගේ කතාව එන්නෙ අර වල්බව උත්පාද නොවීම හින්ද. අපි සෙක්ස් කියල විඳින්න දන්න රසය ඒක. විවෘතබව ඇතුලෙ ලංකාවෙ සෙක්ස් වාෂ්ප වෙනවා.

    අත්තනායක දක්ෂයෙක් කියන්නෙ ඒකයි. එයා හරියටම ආශාව ඉලක්ක කරනවා. ඒ රසය දෙනවා. නමුත් එය වැරදිකාර රසයක් බව කියනවා. ඒ නිසා ජීවිතේ වැනසෙන බව කියනවා. ඉරාජ් එයාගෙ සිංදුවලත් මේක කරනවා. සියලු ආශා ආස්වාදයන් පෙන්නලා ඒක ගිල්ටිකරනය කිරීම. එතකොටයි වල් වෙන්නෙ. එතකොටයි විකිනෙන්නෙ.

    අත්තනායක තමන් ලියන්නෙ මොකක්ද කියල දන්නවා. ඒක කියවන විට උපදින හැගීම දන්නවා. තමන්ගේ විෂය පවතින්නේ මේ වැරදිකාර ආස්වාදය කලාපයේ බව දන්නවා.

    මේ තාක්ෂණයම යොදාගත්ත තවත් පරණ අතිරේකයක් තමයි 33 කාමරය. ඇඟ රත්කරනසුලු පර්වර්ට් ෆැන්ටසියක් ලියලා ඒ නිසා වැළදුනු ලිංගික ‍රෝගයකට සම්බන්ධ කරනවා. අපි රෝගය කොටස නොකියවා මුල් කොටස විතරක් කියවනවා.

    අත්තනායක එම් හේරත් විසින් ජාතක පොත කියවනකොට වුනත් මාරයි. ජාතක පොතෙත් ‍මේ වගේ දරුණු පර්වර්ට් කතා කියාගෙන ඇවිත් අවසානයේ ආශාව නිසා විනාශය ළගා වූ බව කියනවා. හැබැයි ඒ කතාව කියන මිනිහාගෙ මනස ඇතුලෙ අර විපරීත ආශාව බුබුළු දානවා.

    මේ වරදකාරී බව ඇති කිරීම තුලයි වල්කම උපදින්නෙ. තහනම් ගහේ ගෙඩි කෑ නිසා නොව දෙවියන් ඉන්න බව දැනීමෙනුයි ලැජ්ජාව උපදින්නෙ. විනිශ්චය කියන තැනයි තහනම් රසය පවතින්නෙ.

    ඒ හින්ද අත්තනායක දක්ෂයෙක්. අත්තනායකගේ ප්‍රේක්ෂක ප්‍රජාව අතිවිශාල එකක්. ඇත්තටම අපි අත්තනායකගෙ ලිපිය ෂෙයාර් කරමින් හිනාමූනු පළකිරීමෙන් කියන්න උත්සාහ කරන්නෙ මොකක්ද?

  • LOUIE එක්ක CHAT එකක්.

    LOUIE එක්ක CHAT එකක්.

    ලුවී වැන්ඩස්ට්‍රාටන් එක්ක 2006 දි ගරිල්ලා සඟරාව විසින් කළ සාකච්ඡාවක් කොටස් වශයෙන්.

    ලංකාවෙ කුප්‍රකටම චිත්‍රපටකරුවා හැටියට ගෞරව ලබන තැනකට ඔබ පත්වුනේ කොහොමද?

    මුලින් සිනමා ජීවිතය ආරම්භ කරන කොට මං ඔය හොඳයි කියන චිත්‍රපටි තමයි හැදුවෙ. මගේ මුල්ම චිත්‍රපටය විජය කුමාරතුංග, රොබින් ප්‍රනාන්දු, නීටා ප්‍රනාන්දු, දෙනවක හාමිනේ වගේ අය සම්බන්ධ කරගෙන තමයි කෙරුවෙ. ඒකෙ නම ‘බිඳුනු හදවත’. ඇත්තටම ඒක තමයි විජය කුමාරතුංගගෙ මුල්ම චිත්‍රපටය. නමුත් මට ඒක ඉවර කරගන්න බැරි වුනා ඉක්මනට. විජය ඒ අතරෙ තමයි හන්තානෙ කතාව’ට ඉන්ටවිව් ගිහිල්ලා ඒක ඉක්මනට කෙරිලා එලියට ආවෙ. මම ප්‍රමාද වුනා එතනදි. අද ප්‍රසිද්ද වෙලා තියෙන්නෙ ඉතිං හන්තානෙ කතාව තමයි විජයගෙ මුල්ම චිත්‍රපටිය කියල. ඊට පස්සෙ මං කරපු ෆිල්ම් දෙකක් මේ ළගදි පෙන්නුවා සිරසෙ. ‘බෝනික්කා’ එකක්. අනික ‘මව්බිම නැත්තං මරණය’. මේ දෙකම ක්‍රියාදාම චිත්‍රපට. ගීතා කුමාරසිංහ, අනෝජා වීරසිංහ, රොබින් ප්‍රනාන්දු, සෝමසිරි දෙහිපිටිය වගේ අය තමයි ඒ ෆිල්ම්වල රගපෑවෙ. අදත් මට පැසසුම් ලැබෙනවා ඒ චිත්‍රපට සිරසෙ පෙන්නද්දි බලපු අයගෙන්. ඊට පස්සෙ මං හැදුවා ‘ඇගේ වෛරය’ කියන චිත්‍රපටිය. ඒකෙ කතාව ගත්තෙ මං බලපු ඉන්ග්ලිෂ් ෆිල්ම් එකකින්. ඇත්තටම ඒ ෆිල්ම් එක බ්ලූ ෆිල්ම් එකක් වගේ. ඒත් මට තේරුනා මේ කතාවෙ අපේ කාන්තා පාර්ශ්වය සිනමාහලට ගෙන්නා ගන්න තරම් ආකර්ශනයක් තියෙන වග. ගැහැණිය පුරුෂ ආධිපත්‍යයට විරුද්ධව සටන් කරන කතාවක්. අපේ ලංකාවෙ ගෑනුත් මේ වගේ දූෂණය වෙලා තියෙනවා. පිරිමින්ගෙන් නොයෙක් අතවර වලට ලක්වෙලා තියෙනවා. නමුත් ඔවුන්ට පෙරලා පහර දෙන්න තරම් ශක්තිය නෑ. නමුත් මේ චිත්‍රපටයෙ ගැහැණිය එයාට හතුරුකම් කරපු හැම පිරිමියෙක්ගෙන්ම පලි ගන්න තරම් ආත්ම ශක්තියක් තියෙන කෙනෙක්. ගැහැණියකට ශක්තියත් නෑනෙ පිරිමියෙකුට වගේ. මෙතනදි එයාගෙ ශරීරය තමයි ආයුධයක් විදිහට පාවිච්චි කරන්නෙ. මිනිස්සු ඕකට කාම කියනවා, අරක කියනවා මේක කියනවා. ඒත් ගාමන්ට් ෆැක්ටරිවල කෙල්ලො කෑම පාර්සල් අතේ තියාගෙන පෝලිමේ ඉඳලා ඒ ෆිල්ම් එක බැලුවෙ. ගෑනු තමයි ඇගේ වෛරය බැලුවෙ පිරිමින්ට වඩා. කොහොම හරි ඒකෙ පොඩි සීන් දෙකක් තිබුණ. ඒවා හින්දා තමයි ආන්දෝලනාත්මක වෙලා ඒ චිත්‍රපටිය සාර්ථක වුනේ. ඒත් ඒ චිත්‍රපටිය කරද්දි අපි බලාපොරොත්තු වුනේ නෑ ප්‍රේක්ෂකයන්ගෙන් එහෙම ප්‍රතිචාරයක්. අනිත් එක ඒක කාමුක චිත්‍රපටියක් විදිහට නිර්මාණය කලෙත් නෑ. කතාවට අවශ්‍ය වෙන විදිහට ඒ සීන් කීපයක් සම්බන්ධ කළා. ඒක තමයි මං හිතන්නෙ ලංකාවෙ චිත්‍රපටියකට වැදුන හොඳම කණා පල්ලම. මොකද අපි ඉතා සුළු වියදමකින් ඒ චිත්‍රපටිය කලේ. ලක්ෂ අටහමාරකින් විතර. අපි කොහොමවත් බලාපොරොත්තු වුනේ නෑ ඒ වගේ ආදායමක් ඒ චිත්‍රපටියට ලැබෙයි කියල. මට හුගක් මඩ ගහන්නෙ ඇත්තටම ඊට පස්සෙ ඒ චිත්‍රපටිය අනුකරණය කරලා ගොඩක් අය කරපු චිත්‍රපටි දුර්වල හින්ද. ඒවා හුගක්ම කාමුක වර්ගයේ ඒවා තමයි. මම කරපු ඇගේ වෛරය දෙවනි එකත් හොඳ කතාවක් ඇතුවයි කලේ. ඒකටත් මට ප්‍රශංසා ලැබුන. ඉතින් මිනිස්සු බැලුවෙ මේ වගේ වැඩිහිටියන්ට පමණයි තේමාව යටතේ චිත්‍රපටි හැදුනොත් මේවා දුවනවා, ලාබ ගන්න පුළුවන් කියලයි. නිෂ්පාදකයො කීප දෙනෙක් මැදිහත් වෙලා මේ අරමුණට පහත් ගණයෙ චිත්‍රපටි හදන්න ගත්තා. ඒ වැඩවල සේරම මඩ ආවෙ මට. කවුරු හරි වැඩිහිටියන්ට පමණයි චිත්‍රපටියක් හැදුවොත් මගෙන් අහනවා, ලුවී ඔයා නේද ඒක කලේ කියල. ඕක තමයි වුනේ. මම දැන් ඒ තේමාවෙන් ඈත් වෙලයි වැඩ කරන්නෙ. ඒත් මට හොඳ කතාවක් ලැබුනොත්, මේකෙන් ආයිමත් ප්‍රේක්ෂකයො සිනමාහලට ගේන්න පුළුවන් කියල දැනුනොත් මං ආයිමත් වැඩිහිටියන්ට පමණයි තේමාවෙ චිත්‍රපටියක් කරනවා.

    ඒ කියන්නෙ ඔබට අවශ්‍ය වුනේ නෑ Sex Film Director කෙනෙක් වෙන්න?

    නෑ. කිසිම උවමනාවක් තිබුනෙ නෑ. මම ඇගේ වෛරයත් එක්කම ‘සෙල්ලම් කුක්කා’ කියල මේ ළමයෙක් ගැන චිත්‍රපටියක් කෙරුවා. ඒක හරියට ප්‍රචාරය කරගන්න බැරි වුනු හින්ද අසාර්ථක වුනා. ඊට පස්සෙ මම ‘ජූරිය මමයි’ කළා. ඒකෙ රන්ජන් රාමනායකට චරිත තුනක් දුන්නා. ඒකෙ රන්ජන්ගෙ රගපෑම් දැකලා තමයි ඊට පස්සෙ එයාට දිගටම චිත්‍රපටි ලැබුනෙ. ඒක බ්ලැක් ඇන්ඩ් වයිට් ෆිල්ම් එකක්. ඒකෙ ශ්‍රියන්ත මෙන්ඩිස්, සඳුන් විජේසිරි, ඩිලානි වගේ අය රගපෑවා. ඊට පස්සෙ ඔන්න ආයිමත් ‘ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ්’ කියල වැඩිහිටියන්ට පමණයි එකක් කළා. මේකනෙ ඔය චිත්‍රපටියක් දුවනකොට සමහර අයට බලන් ඉන්න බෑ. මේ ක්ෂේත්‍රයේ ඉරිසියාව කියන එක උපරිමයි. ඒකට බෙහෙත් නෑනෙ. මගේ චිත්‍රපටිය දුවද්දි ඒ කාලෙ හැදුන සමහර චිත්‍රපටි දිව්වෙ නෑ. ඉතිං ඒ ගොල්ලො බැලුවා, අපේ චිත්‍රපටි දුවන්නෙ නැත්තෙ මොකද? ආ, මේ ලුවී හින්ද. ඉතිං මට පහර දෙන්න ගත්තා. ඒකෙන් මට මොකුත් වුනේ නෑ. තවත් වැඩියෙන් පබ්ලිසිටි එකක් හම්බුනා. බොරුල්ලෙ කනත්ත ළග කට්ටියක් පෙලපාලි ගියා මගේ නම බෝඩ්වල ලියලා උස්සගෙන. ලුවීගෙන් සිංහල සිනමාව බේරගන්න ඕනය කියල. මමත් ඒක බලාගෙන හිටියා. හුගක් අය මාව දන්නෙ නෑනෙ. ඉතිං ඒ ගොල්ලො මාව අදුරගත්තෙ නෑ.


    සාකච්ඡාව – අශෝක වීරසිංහ

  • මාලිමාවාසීන්ගේ රුසියානු බඩු

    මාලිමාවාසීන්ගේ රුසියානු බඩු

    එංගලන්තෙ ජීවත් වෙන මාලිමාවට බැතිමත් තරුණයෙක් පෝස්ටුවක් දමමින් මේ ලංකාවට එන්නෙ රුසියානු බඩු බවත් ඒ අය ටුවරිස්ට්ලා නොවන බවත් ප්‍රකාශ කරලා තිබුණ. ඒ වගේම එංගලන්තෙ වගේ රටවල මේ රුසියානු ‘බඩු’ වලට ඇතුල්වෙන්න පවා නොදෙන බව මේ තරුණයා ප්‍රකාශ කරලා තිබුනෙ ආඩම්බරෙන්. වඩාත් ආකර්ශනීය විදිහට මේ තරුණයා විසින් රුසියානුවන් ‘නියම සුද්දන්’ නොවන බවත් නියම සුද්දා කවුද යන්න තමන් දන්නා බවත් තමන්ගේ එංගලන්තවාසී බව ඇතුලෙ ඉදිමෙමින් සළකුණු කරනවා. මේ ප්‍රකාශ ඇතුලෙ මට පැහැදිලිව පේන කාරණා කීපයක් තියෙනවා.

    එකක් ලිංගික ශ්‍රමික වෘත්තිය සම්බන්ධයෙන් ඔහු තුල ඇති පහත් පිලිගැනීම. ඒ හරහා කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැතුව එයා මේ යුවතියන් ‘බඩු’ බවට ඌනනය කරනවා. මේක ලංකාවෙ අපි ‘බයි’ සංස්කෘතිය කියලා විවේචනය කරපු මිසොජිනිස්ටික් තත්වයක්. ලිංගිකව නිදහසේ හැසිරෙන ගැහැණුන් පහත් විදිහට තේරුම් ගැනීම. පිරිසිදු නැති, වටිනාකමක් නැති, ඇතුල්වෙන්න පවා අයිතියක් නැති කොටසක් විදිහට දැකීම.

    මෙතන තවත් වැදගත් දෙයක් වෙන්නෙ මේ සියලු රුසියානු තරුණියන් ‘බඩු’ බව තීරණය වෙන්නෙ කිසිම සමීක්ෂණයකින් හෝ වාර්තාවකින් නෙමෙයි. උදයංගගෙ ඔඩොක්කුවෙ ඉඳගෙන පිංතූර දාන හින්ද. මේ අය ලිංගික ශ්‍රමිකයන් වෙන්න පුළුවන්, නිරූපිකාවන් වෙන්න පුළුවන්, උදයංගගෙ මිතුරියන් වෙන්න පුළුවන්, තොරතුරු තාක්ෂණවේදීන් වෙන්න පුළුවන්. වෙන ඕනම කෙනෙක් වෙන්නත් පුළුවන්. මේ සියලු තත්වයන් අතරින්, උදයංග පිංතූරයක් පළ කරන සැණින් මේ තරුණයා තීරණය කරනවා පැමිණෙන සියල්ලන් ‘බඩු’ බවට. මේකත් බයි ලක්ෂණයක්. දකුණු පළාතේ ඉතා කුප්‍රකට මිනීමැරුම කුරාම් ෂීක් සිද්දිය සිද්ද වුනෙත් මේ එංගලන්තවාසී තරුණයාට සමාන උපකල්පනයක් මත. කුරාම්ගේ රුසියානු පෙම්වතිය වික්ටෝරියා ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රොව්නා ‘බඩුවක්’ විදිහට රාජපක්ෂවාදී සම්පත් විදානපතිරණ නිගමනය කරලා තිබුන.

    දෙවෙනුව මේ මාලිමාකාමී තරුණයාගෙ ඔලුවෙ ‘නියම සුද්දන්’ ඉන්නවා. ඒ සුද්දන් යනු වැඩියෙන් ඩොලර් වියදම් කරන අයයි. මේ කතාවම මේ පක්ෂයේ ආර්තිකය සම්බන්ද විශේෂඥ සුනිල් හඳුන්නෙත්තිත් කියනවා. එයා කියන විදිහට අපිට දැන් එන්නෙ, අපෙන් කාලා, අපේ තැන නිදාගෙන, අපේ බීච් එක පාවිච්චි කරලා යන සංචාරකයො. එහෙම අයගෙන් ආර්ථිකයට වැඩක් වෙන්නෙ නෑ. අපි සංචාරකයෙක් මනින්න ඕන එයා දෙන ටිප් එකෙන්. වියදම් කරන ප්‍රමාණයෙන්. (මේ කියන හඳුන්නෙත්ති කන බොන අඳින විදිහ ගැන එයාගෙම ප්‍රකාශ සංසන්දනය කිරීමෙන් වැඩි ආනන්දයක් ලබන්න පුළුවන්)

    ලංකාවට වියදම් කිරීමේ හැකියාව නැති, විවිධ නිර්මාණශීලීත්වයන්ගෙන් හෙබි විදේශිකයො ගොඩක් එනවා. ඒ අය ලංකාවෙ මිනිස්සු එක්ක එකතු වෙලා විවිධ ව්‍යාපාර ආරම්භ කරනවා. ලංකාව ගැන යූටියුබ් චැනල් කරනවා. වැදගත්ම දේ මේ අය ලංකාවෙ සාමාන්‍ය මිනිස්සු එක්ක මුහු වෙනවා. ඒ හින්ද වඩාත් සංචාරක හිතැති සංස්කෘතියක් නිර්මාණය වෙනවා. ඒ අවශ්‍යතා සහ ආශාවන්ට වඩා නිවැරදිව සමීප වෙන්න පුළුවන් අවස්ථා නිර්මාණය වෙනවා. තමන්‍ට හුරු, සමීප සංස්කෘතියක ජීවත්වෙන අය විසින් ලබන අත්දැකීම් විඳින්න තවත් විදේශිකයන් පෙළඹෙනවා. ඒ අය කරන්නෙ ඇත්තටම මිළ කළ නොහැකි සංචාරක ප්‍රවර්ධනයක්.

    මෙතනදි හඳුන්නෙත්ති කතා කරන්නෙ තමන්ගේ අතට ලැබෙන මුදල පමණක් ගණං කරන හෝටල්කාරයෙක් වගේ. Eco System එකක් ගැන කිසිම දැනීමක් නැතිව. අපේ රටට එන හැම විදේශිකයාම අපිට වැදගත්. ඔවුන් වියදම් කරන මුදල කියන්නෙ ප්‍රධාන සාධකය නෙමෙයි.

    අපි ආපහු මාලිමාකාමී තරුණයාගේ කතාවට එමු.

    වඩාත් හාස්‍යජනක කාරණය වෙන්නෙ එංගලන්තයට ගිහින් ඒ රටේ ආර්ථිකය මත යැපෙන මේ තරුණයා එය මහා ආඩම්බරයක් හැටියෙන් පිළිගනිමින් ලංකාවේ ශ්‍රම රැකියාවක් පිණිස එනවා යැයි ඔහු උපකල්පනය කරන කාන්තාවන් දෙස අවඥාවෙන් බැලීමයි. ලංකාවෙන් වෙන රටවලට පෝලිමේ පනින අතර වෙන රටකින් ලංකාවෙ රස්සා පිණිස එන එකට විරුද්ධ වීම කුහකයි. ඒ කුහකකම රාජපක්ෂවාදයේ ලකුණක්. අපේ උත්සාහය විය යුත්තේ ඕනෑම කෙනෙකුට ලෝකෙ ඕනෑම රටකට ගිහින් තමන් කැමති ඕනෑම රැකියාවක් කිරීමේ අවස්ථාව නිර්මාණය කිරීම මිස දේශසීමා අඳිමින් මිනිස් සංචරණය සීමා කිරීම නෙමෙයි. නිදහස් වෙළඳපොලක වැදගත්ම කාරණයක් මිනිස්සුන්ට ඕනම තැනක ගිහින් තමන් කැමති රැකියාවක් කිරීමේ නිදහස. ඒ අය එක්ක එන්නෙ මුදල් විතරක් නෙමෙයි. දැනුම, සංස්කෘතිය, අදහස්, ජාන, ජීවන සහ සිතීමේ විලාස.

    ගණිකා වෘත්තිය කියන්නෙ අපේ රටේ ආඩම්බරෙන් කරන වෘත්තියක් නෙමෙයි. ඒ වගේම ඒ වෘත්තීය පුහුණුවෙන් සහ දැනුමෙන් අපි ඉන්නෙ අන්තිම පහත් අඩියක. නමුත් සංචාරක කර්මාන්තයේ වර්ධනයට මේ ආශා කර්මාන්තයේ පැවැත්ම අනිවාර්යයක් වෙනවා. මෙතනදි රුසියානු ලිංගික ශ්‍රමිකයන් කියන්නෙ මේ කර්මාන්තයේ ඉතාම ප්‍රවීනයන් හැටියටයි පිළිගන්නෙ. ඒ අය ලංකාවට ඇවිත් තමන්ගේ වෘත්තියෙහි යෙදීම අපිට සලකන්න වෙන්නෙම ආයෝජනයක් හැටියට.

    මේ මාලිමාභක්තික තරුණයා විසින් කරපු ප්‍රකාශය වෙනුවෙන් මාලිමාවේ ෆේස්බුක් ප්‍රචාරක හැටියට නිල වශයෙන්ම පෙනී සිටින දර්ශන ඩයසුත් පෙනී ඉන්නවා. එයාට අනුව මේ ලිංගික ශ්‍රමිකයන් ලංකාවට පැමිනෙන එකෙන් ලංකාවෙ ලිංගික ශ්‍රමිකයන්ට ඇති අවස්ථා අඩුවීම නිසයි මාලිමාව මේ රුසියානු කාන්තාවන්ට විරුද්ධ වෙන්නෙ. ඒක අන්තිම ආරක්ෂණවාදී පිළිවෙතක්. තමන්ගේ රටේ වෘත්තියක් වශයෙන් පිළිනොගත් ක්ෂේත්‍රයක රැකියාවක් පිණිසවත් වෙන රටක කෙනෙක් එන එකට විරුද්ධ වීම විකාරසහගතයි. අපි ඒක පැත්තකින් තියමුකො. වැදගත් කාරණය වෙන්නෙ මාලිමාව ලංකාවෙ ගණිකා වෘත්තිය නීතිගත කිරීම වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්නවා කියන එක. (වෘත්තියක ආරක්ෂාව ගැන හිතන කෙනෙක් මුලින්ම උත්සාහ කරන්නෙ ඒ වෘත්තිය නීතිගත කරන්නයි) අවාසනාවට මං තාම කිසිම තැනක මාලිමා ප්‍රධානියෙක් ඔය සම්බන්ධයෙන් කතාවත් කරනවා අහලා නෑ. නමුත් ගණිකා වෘත්තිය නීතිගත කිරීම වෙනුවෙන් මාලිමාව ඉදිරිපත් වෙනවා නම් අපි එකපයින් ඒකට සහයෝගය දෙනවා.

    නමුත් මාලිමාවාසීන් දැනගත යුතු කාරණයක් වෙන්නෙ වෘත්තියක් නීතිගත කිරීමට කලින් ඒ වෘත්තිය සම්බන්ධයෙන් ගරුත්වයක් ඇති කිරීමේ වැදගත්කමයි. කාන්තාවන් ‘බඩු’ බවට පත් කිරීමේ සංස්කෘතියක් ඇතුලෙන් ගණිකා වෘත්තිය නීතිගත කරන්න පුළුවන් වෙන්නෙ නෑ. පළමුව ලිංගික ශ්‍රමිකයෙක් යෙදෙන වෘත්තිය ගරුත්වයක් ඇතුව පිළිගන්න කියන එක මාලිමා බැතිමතුන්ට දේශනා කරන්න. දෙවෙනුව ලංකාවේ ලිංගික අධ්‍යාපනය අනිවාර්ය කිරීමට පියවර ගන්න. තෙවනුව ලිංගික සෞඛ්‍යය පිළිබඳ තත්ව තහවුරු කිරීමට අරගල කරන්න. ඊට පස්සෙ පුළුවන් ගණිකා වෘත්තිය නීතිගත කරන්න ක්‍රියාත්මක වෙන්න.

    මාලිමාවට සම්බන්ධ අයගේ මෙවන් අනියම් ප්‍රකාශ වැදගත් වෙන්නෙ ඒවා තුලින් මාලිමාවේ අවිඥානය කියවෙන නිසයි. ඒ කාලෙ X කණ්ඩායම කිව්වෙ ‘ඔබේ අවිඥාණය අපි’ කියල. ඒ වගේ කාන්තාවන් දිහා බලන දෘෂ්ටිය, මුදල් සම්බන්ධයෙන් ඇති ආකල්පය, බටහිර ධනපති දියුණුව ගැන ඇති ආශාව, ආඩම්බර වෙන්න මොකුත්ම නැත්තං බටහිර රටක ඉන්න එක ගැනවත් ආඩම්බර වෙමින් ලංකාව ආරක්ෂා කරන්න ගන්න උත්සාහය මේ ආදී ලක්ෂණ අපි නැවත නැවත සිහියෙන් කියවාගන්න ඕන. මේ ලක්ෂණ අපිට මතක් කරන්නෙ අපි දන්න පරණ ‘බයියාව’. එතකොට අපිට මාලිමාව මොනවා කිව්වත් ඒ පිටිපස්සෙ පවතින සාමූහික අවිඥානය තේරුම් ගන්න පුළුවන් වෙනවා.

  • ඒ ගෙදර අමුතුයි

    ඒ ගෙදර අමුතුයි

    කොටස් වශයෙන් දිගහැරෙන ඉරොතික – හොරර් සීරීස් එකක පළමුවැන්න අද පටන් මේ විදිහට නිරාවරණය වෙනවා. චමත්කා ලක්මිණි විසින් මේ කතාව කියැවීම සිදු කරනවා.

    ලංකාවේ සදාචාරවාදී පිරිස් විසින් නොයෙක්වර අසභ්‍ය යැයි පැමිණිලි කිරීම් නිසා සම්පූර්ණ කතාව යූටියුබ් නාලිකාවේ මුදාහැරීමට නොහැකි වීම අවාසනාවක්. ඒ නිසා ප්‍රේක්ෂකයන් මුහුණ දෙන අපහසුතාවය ගැන කණගාටුව පළකරනවා.

    අලුත් නිවසක පදිංචියට යන යුවළක් මුහුණ දෙන අද්භූත සිද්ධීන් සමග ඔවුන් මෙතෙක් නොදැන සිටි ශෘංගාර කලාපයන්ට ඔවුන්ගේ ජීවිතය ඇතුල්වීමේ කුතුහලය පිරුණු කතාවක් තමයි ‘ඒ ගෙදර අමුතුයි’ කියන්නෙ.

    දෙවන කොටසේ පටන් තව තවත් රාගයෙන් සහ භීතියෙන් උණුසුම් වෙමින් මේ කතාපෙල ගලා යනු ඇති.