Category: Features

  • බුරියක පොපියන චමත්කාරය

    බුරියක පොපියන චමත්කාරය

    ලංකාවෙ කෙල්ලො බුරිය පෙන්නනවා වැඩියි කියල පිරිමි කීප දෙනෙක් ෆේස්බුක් එකේ පෝස්ට් දාලා විරෝධය පළ කරලා තිබුන. එක එක අයගේ ආශා නිරාශා සාපේක්ෂයිනෙ. මට මේ ලෝකෙම ගෑණු බුරි ප්‍රදර්ශනය කළත් බුරිය එපා වෙන දෙයක් නෙමෙයි. මුලින්ම නිරාවරණය වීමේ ආස්වාදය ගන්නා අපි ඊළඟට ඒ බුරියට අනන්‍ය වූ සෞන්දර්ය විදීම දක්වා සියුම් වෙනවා. බුරිය කියන්නෙම ප්‍රදර්ශනයට සුදුසුම ශෘංගාර බොත්තමක්. වි‍ශේෂයෙන් ගෑනුන්ගෙ.

    බුරිය ගැන ඇකඩමික් ජර්නල්වල සයිකොලොජි හෝ සෙක්ස් පැත්තෙන් කිසිම දෙයක් නැති තරම්. හැබැයි ටිකක් උනන්දු වෙන කෙනෙකුට බුරිය හා සම්බන්ධ ශෘංගාර, සංස්කෘතික, ජීව විද්‍යාත්මක, ‍‍ඓතිහාසික කාරණා ගොඩක් හොයාගන්න පුළුවන්. සමහර විට ඇකඩමික්ස්ලාට බුරිය පේන්නෙ වත් නැතුව වෙන්න ඇති.

    බුරිය කියන්නෙ අපේ පෙකිණිවැල කැපූ තැන. ඒක දැන් චුට්ටක් වටෙන් ඉස්සිලා, ඇතුළට ගැඹුරු වෙලා හැදිලා තියෙනවා. මේකට බෙලි බට්න් කියල කියනවා. සීයට අනූවක් විතර බුරි තියෙන්නෙ ඇතුලට ගැඹුරු වෙලා. ඒවාට ‘innies’ කියන අතරෙ එලියට නෙරා ආපු 10%ක් විතර බුරි වලට outies කියනවා. බුරිය තියෙන්නෙ අපේ ශරීරයේ හරි මැද. ඒක තමයි අපිට ජීවය ලබා දුන් කේන්ද්‍රය.

    බුරියට කියනවා පුංචි යෝනිය කියලත්. මොකද ඒ තරම් බුරිය දැක්කම යෝනිය මතක් වෙන ගතියක් තියෙන හින්ද.

    පරිණාමවාදී මනෝ විද්‍යාඥයන් කියන විදිහට පිරිමි කොහොමත් ස්ත්‍රී සිරුරේ විවෘත වුනු සිදුරුවලට ආශක්තයි. තොල්වලට, නාස් සිදුරු වලට, අධෝ මාර්ගයට පිරිමි සහජාශයෙන්ම කැමතියි. බුරිය අනිත් තැන් වගේ විවෘත සිදුරක් නොවුනත් ඒක වැඩි ශෘංගාර ආකර්ශනයක් දනවනවා. ඒකට හේතුව යෝනිය සහ බුරිය අතර රූපමය සමානත්වය. එල්මා බෙස් කියන මනෝවිද්‍යාඥවරිය තමයි බුරිය කියන්නෙ පුංචි වැජයිනාවක් විදිහට හැඳින්නුවෙ.

    බුරිය ආදරවන්තයන්ව හැමතිස්සෙම කුතුහලයෙන් පුරවනවා. ඇඟිලි තුඩුවලට, දිවට හරියටම හරියන, සිරුරේ හරි මැද සුමටම තැනක පිහිටි මේ අනුරාගී සිදුර පිරිමින්ට කොච්චර දැක්කත් ඇති වෙන්නෙ නම් නෑ.

    ඉතිහාසයක ඉඳින් සිත්තරුන් සහ ලේඛකයන් බුරිය ශෘංගාර කලාපයක් හැටියෙන් හඳුනාගත්තා. සමහර බටහිර රටවල් පවා සමහර කාල වලදී බුරිය තහනම් කරලා තිබුන. එය අශෝභන දෙයක් විදිහට සැලකුවා. ප්‍රදර්ශනය කිරීම වනචරයි කිව්වා. එය වසා තැබිය යුතු දෙයක් විදිහට නීති පැනවුනා. ඒ අතර තවත් සමහර රටවල සමහර කාලවලදී බුරිය උත්සවාකාරයෙන් ආදරවන්තයන් විසින් සැමරුවා.

    බටහිර අසූ ගනන් වෙනකල්ම බුරිය ප්‍රදේශය විවෘත වුනු විලාසිතා ජනප්‍රිය වුනේ නෑ. නමුත් ඉන්දියාවේ, ජපානයේ වගේ රටවල අතීතයේ පටන්ම බුරියට විශේෂ පිලිගැනීමක් තිබුන.

    බුරිය නිකංම අනුරාගී තැනක් විතරක් නෙමෙයි ඒකෙ අමුතු ගුප්ත බවකුත් බුරියට ආදරය කරන්නන් විසින් හඳුනාගත්තා.

    මේ වෙද්දි ලස්සනම බුරි තියෙන්නෙ එමිලි රටාකොව්ස්කි, පැරිස් හිල්ටන් සහ වැනීසා හජන්ස්ට කියලයි කියන්නෙ.

    මැඩෝනාට තියෙනවා බුරිය පෙන්නන්න ලොකු ආශාවක්. ඒක එයාගෙ ට්‍රේඩ් මාර්ක් එකක්.

    ‘මං ආසම බට්න් එක මගේ බෙලි බට්න් එක. මගේ බුරිය හරිම ලස්සන බුරියක් කියල මං දන්නවා. බුරියට ඇඟිල්ල දැම්මම මගේ ඇගේ හරි මැදින් උත්තේජනය වෙන ස්නායුවක් මගේ කොඳු නාරටිය දිගේ විදුලියක් යවනවා’

    මැඩෝනා කියනවා.

    ඇමරිකාවෙ බුරිය ප්‍රදර්ශනය කිරීමේ විප්ලවීය කාර්යයක් කලේ 1970 ගණන්වල cher කියලයි කියන්නෙ. බුරි චමත්කාරයේ පුරෝගාමියෙක් විදිහට ඇයව හඳුන්වනවා. අසු ගනං වෙද්දි අම්බානක සාම්ප්‍රදායික ඩිස්නිලාත් නිරුවත් සිරුර එහෙන් මෙහෙන් පෙන්නන්න පටන් ගන්නවා. 89 වෙද්දි ලිට්ල් මර්මේඩ් එකේ ඒරියල් එයාගෙ බුරිය හොඳටම ප්‍රදර්ශනය කරනවා.

    කීරා නයිට්ලි කියනවා එයාට ලව් ඇක්චුවලි ෆිල්ම් එක හම්බුනෙ එයා බුරියට දාපු කරාබුව හින්ද කියල. අධ්‍යක්ෂවරයා රිචර්ඩ් කර්ටිස් ඒ බුරියේ පැළඳි කරාබුවට වහ වැටිලා හිටියා කියල ඇය කියනවා. ඒ ෆිල්ම් එකේ එයා කසාද බඳිද්දිත් එයාගෙ බුරියෙ කරාබුව හොඳට පේන විදිහට ඇඳුම නිර්මාණය කරලා තිබුන.

    ඉසබෙලා ඇලන්ඩෙ බිත්තර ගැන ලියද්දි කියනවා, මගේ පෙම්වතාගේ බුරිය උඩට අමු බිත්තරයක් දාලා, ඒකට කපපු ළුනු ටිකක්, ලුණු ගම්මිරිස්, දෙහි බිංදුවක් සහ ටොබැස්කො සෝස් ටිකක් දාලා කන්න මම ආසයි කියල. බුරිය උඩ විවිධ දේ හලාගෙන රස විඳින පෙම්වතුන් ගැන සාහිත්‍යයේ ඕන තරම් එනවා. ඒ කැම ජාති බුරිය මත තබා ලෙවකන එක, අන්තිම වෙන තෙක් උරාබොන එක ආස්වාදනීය හැගීම් දෙනවා.

    ග්‍රෙගෝරියෝ ලූක් ලතින් ඇමරිකානු ආර්ට් මියුසියම් එකේ අධ්‍යක්ෂවරයා කතාවක කියනවා, විවිධ දෙවඟන ප්‍රතිමාවල බුරියෙන් විවිධ සෞන්දර්යන් මැවුවා කියල. ඇස්ට්‍රාටා, වීනස් සහ ඇෆ්‍රොඩයිට් තුන්දෙනාගේ බුරිය තුන් ආකාරයක දෙවඟන මිහිර තුනක්. කාගෙ බුරිය වඩා ලස්සනද කියල අපිට කියන්න පුළුවන්ද?

    මැඩෝනා ඉඳන් ශකීරා දක්වා හැමෝම තමන්ගේ බුරියෙන් ප්‍රේක්ෂකයා වශී කළා.

    තෙලිගු සිනමාවේ බුරියට විශේෂ තැනක් හිමිවෙනවා.

    ‘ක්ලීවේජ් එක කියන්නෙ පියයුරු වලට කරන එබී බැලීමක් විතරයි. ඒත් බුරිය කියන්නෙ එයාගෙ සමස්ත ලිංගිකත්වයම ඉස්මතු කරන තැනක්’ කාති මහේෂ් කියනවා. බුරිය ගූගල් කරන අයගෙන් ඉන්දියාව ඉස්සරහින්ම ඉන්නවා. සාරිය සමග බුරියත්, කාජල්ගෙ බුරියත් ඉන්දියානුවො පුදුම විදිහට සර්ච් කරලා තිබුන. කේ රාඝවේන්ද්‍ර රාඕ කරපු ශෘංගාර චිත්‍රපටවල බුරිය වන්දනාමානයට පාත්‍ර කරනවා.

    ෆැෂන්වල ඉස්සරහින්ම බුරිය පේන්න තියෙනවා. බුරිය කේන්ද්‍රය වශයෙන් නිරාවරණය කරන විලාසිතා බොහොමයක් තියෙනවා. ඒවා ඉවසන්න බැරි තරම් අවුස්සනසුලුයි.

    බුරියේ කරාබු පැළඳීම සහ ටැටූ කිරීම නිසා බුරිය එන්න එන්නම මගහරින්නම බැරි තරමෙ ගින්දරක් වෙලා තියෙනවා

    බුරිය කියන්නෙ ලෝකෙ අංක දෙකට තේරුනු ෆෙටිෂ් එක. ඒ කියන්නෙ බුරිය දකින්න ආස පිරිමි ඒ තරම් මේ ලෝකෙ සුලබයි.

    බුරිය කොහොමත් ශෘංගාර කලාපයක්. එතන සංවේදනය වැඩියි. ඇගිලි තුඩින් හෝ දිවෙන් ස්පර්ශ කලොත් කිළි‍පොලා යන තරමයි. කොහොමත් බුරිය පිහිටා තියෙන්නෙ මුත්‍රාශයේ සිට යෝනිය දක්වා දිවෙන අනුරාග ස්පර්ශ කලාපය ඇතුලෙ. කාන්තා බුරියක් දිහා බලා සිටීම පවා පිරිමියෙකුට අනුරාගීයි කියලයි මනෝ විද්‍යාඥයන් කියන්නෙ.

    බුරියෙන් ඇගේ ඉඟ පෙදෙසේ චමත්කාරය වෙන්වී මතුවී පේනවා. ඇගේ සශ්‍රීක බව හැගෙනවා. බුරිය අද ඊයෙ නෙමෙයි ඉතිහාසෙ පටන්ම පිරිමි ඇස් අවුස්සන්න පාවිච්චි වෙනවා.

  • රොහාන් පෙරේරා – මනෝ ලිංගික ත්‍රස්තවාදියෙක් !

    රොහාන් පෙරේරා – මනෝ ලිංගික ත්‍රස්තවාදියෙක් !

    රොහාන් පෙරේරාගේ අවසන් කටයුතු අද සිද්ද වුනා. රොහානියානු බලපෑමට ලක්වුනු බොහොමයක් යාලුවො එතනට ආවා. ඒ ගොඩක් අය රොහාන් කියන්නෙ තමන්ගේ දේශපාලන චින්තනයේ දිශාව සළකුණු කළ ‘පියා’ හැටියෙන් බාරගත්තා. ඒ අර්ථයෙන් රොහාන්ට ලොකු දරු පරම්පරාවක් ඉන්නවා.

    රොහාන් ගැන හොඳ වගේම ගොඩක් අය නරකත් කිව්වා. සමහර ඉතා කිට්ටුවන්තයො මළගෙදර පවා නොඑන තරමට රොහාන් එක්ක වෛරයෙන් හිටියා. මං රොහාන්ව ඇසුරු කළත් ඒ රොහානියානු ‘කල්ට්’ එකේ සාමාජිකයෙක් වුනේ නෑ. හැබැයි මට ඒ චරිතය ගැන තියෙන්නෙ ගෞරවයක්.

    ඒ ගෞරවය තියෙන්නෙ රොහාන් හොඳ මිනිහෙක් හින්ද නෙමෙයි. රොහාන් කියන්නෙ අතිශය භයානක මිනිහෙක් කියන එකයි මගේ තේරුම් ගැනීම. මං කියවාගන්නා ආකාරයට රොහාන් කියන්නෙ ‘මනෝ ලිංගික ත්‍රස්තවාදියෙක්’.

    රොහාන් කරමින් හිටියෙ ගරිල්ලා මනෝ ලිංගික කැරැල්ලක්. එයා එක එක පලාත්වල ඒ කැරැල්ල සංවිධානය කළා. එක එක වේශයන්ගෙන් ආවා. සමහරුන්ට රොහාන්ව මුනගැහෙන්නෙ කුරුල්ලො අධ්‍යනය කරද්දි. තව සමහරුන්ට මාර්ෂල් ආර්ට්වලදි. තව අයට මනෝ විශ්ලේෂණයෙදි. පියානෝ පංති, සිනමා අධ්‍යයන ආදී තවත් නොයෙක් ස්වරූපයන්ගෙන් රොහාන් ආවේශය ලැබූ අය ඉන්නවා.

    මේ කවර විෂයක් මතුපිටින් තිබුණත් රොහාන් කරන්නෙ එකම දෙයක්. ඒ ස්ත්‍රිය ආයුධයක් විදිහට පාවිච්චි කරන ලිංගික කැරැල්ලක්. ස්ත්‍රිය කියන්නෙ රොහාන්ගේ විෂය විදිහට ගොඩක් අය තේරුම් අරගෙන තිබුන. ඒ වගේම එහෙම තේරුම් ගත්ත ගොඩක් අයට වැරදුනා. ස්ත්‍රිය කියන්නෙ රොහාන්ගෙ ආයුධය.

    රොහාන් ස්ත්‍රිය පිරිමියාගේ දාර්ශනික සීමාවෙන් එලියෙ පවතින්නක් හැටියෙන් දේශනා කළා. ශිෂ්ටත්වයෙන් එලියෙ පවතින විදිහට විස්තර කළා. ස්ත්‍රිය විසංයෝජනය කිරීිමට දෙයක් නැති බවත් ස්ත්‍රිය කියන්නෙම විසංයෝජනය බවත් කිව්වා. මේ කාරණා මේ විදිහටම කෙනෙකුට ඕෂෝ දේශනාවලදිත් මුනගැහෙන්න පුළුවන්.

    රොහාන් කියන්නෙ කල්ට් වීරයෙක්. එහෙම කියන්නෙ ඇයි කියල තේරුම් ගන්න ඕන කෙනෙකුට පුළුවන් නෙට්ෆ්ලික්ස් එකේ ‘how to be a cult leader’ සීරීස් එක බලන්න. ඒකෙ තියෙන සියලු ලක්ෂණ ‍රොහාන්ගෙ භාවිතාවෙ තිබුන.

    රොහාන් ස්ත්‍රීවාදී කතිකාව ඇතුලෙන් ස්ත්‍රිය දේවත්වයක් දක්වා අරගෙන ගියා. තමන්ගේ කවයන්ට ඇතුල්වෙන සිංහල බෞද්ධ කතිකාව ඇතුලෙ ලිංගිකව බෙලහීන කළ ගැහැණු- පිරිමි සම්බන්ධතා අතරට බල දේශපාලනය ඇතුල් කළා. තමන්ගේ ස්ත්‍රීත්වය යටපත් කරගෙන සිටින්නේ තමන්ගේ දුබල පෙම්වතා/සැමියා ලෙස අර්ථ ගැන්නුවා. පෙම්වතිය/බිරිඳ යටපත් කරගෙන සිටීම ගැන පිරිමියාව/පෙම්වතාව ගිල්ටියකින් පිරෙව්වා. ආදරයේ, අනුරාගයේ අතාර්කික සම්බන්ධතා ස්වරූපයන් දේශපාලනිකව, තාර්කිකව, බිහිසුණුව ප්‍රශ්න කරන්න ගත්තා.

    මේ හින්ද ආදර යුද්ධ ඇතිවුනා. රොහාන් හමුවට ආපු කිසිම යුවළක් නැවත යුවළක් හැටියෙන් පිටවෙලා ගියේ නෑ. පෙම්වතිය ඍජුවම පෙම්වතාට චෝදනා කරන, පෙම්වතාව විනිශ්චය කරන ටොක්සික් බලයක් බවට පරිවර්තනය වුනා. ආදරය තුල අනෙකා විනිශ්චය ‍නොකිරීමේ ශික්ෂාව රොහාන් දර්ශනවාදය ඇතුලෙන් ඇවිත් බිඳහෙලුවා.

    ස්ත්‍රිය යටපත් කරගත් පුරුෂ කතිකාවකට එරෙහිව නිරන්තර අරගලයක යෙදෙන මනෝභාවයක් ඇතුලෙ තමන්ගේ ශිෂ්‍යයන් හිරකරද්දි එවන් පුරුෂ කතිකාවක් ඇත්නම් එය පැවතීමේ ස්ත්‍රී උවමනාව හෝ ආශාව කියන කාරණය රොහාන් උවමනාවෙන් ‍නොතකා හැරියා. නැත්නම් රෝගයක් හැටියෙන් සළකුනු කළා.

    රොහාන්ගේ තිබුනෙ ආගමික ස්වරූපයක්. භෞතිකවාදය දර්ශනයක් හැටියෙන් දේශනා කළත් රොහාන් ‘නොන්-සෙක්ෂුවල්’ ආගමික නායකයෙක් හැටියෙන් පෙනී හිටියා. එයා පිරිමිකම වෙනුවට ආභරණ පැළඳීමෙන්, ගැහැණු කතා විලාසයන් ගැනීමෙන් ස්ත්‍රීත්වයක් ආරෝපණය කරගත්තා. ‘බුදුවරයන් යනු තමන් තුලටම නැඹුරු වුනු නොන්-සෙක්ෂුවල් ‍සයිකෝසිය පුද්ගලයන් බවත් ඒ අය වටා නියුරෝසියානුවන් රොක්වීම සාමාන්‍ය බවත් රොහාන් මටම කියල තියෙනවා. ලිංගික නොවීම හරහා ස්ත්‍රීන්ට රොහාන්ව වඩා සමීපව දැනුනා.

    මේක මං දකින්නෙ මනෝ ලිංගික ත්‍රස්තවාදයක් විදිහට. ඒත් මං ඒකට කැමතියි. පිළිගත් සාම්ප්‍රදායික පවුල් ආකෘතිය බිඳින ක්ෂුද්‍ර විප්ලවයක් රොහාන් තමන්ගේ ඉගැන්වීම් ඇතුලෙන් කරගෙන ගියා. ඒ ලිංගික පහරදීමේ සහ ප්‍රචන්ඩ ලෙස කඩා බිඳ දැමීමේ ස්වරූපයට මං එකග නොවුනත් ඒක ලංකාවෙ මෙතෙක් නොවුනු දෙයක් විදිහට මං අගය කරනවා.

    මෙතෙක් ලිංගිකත්වය යටපත් කිරීමේ වරද පැවරුනේ දෙවියන්ටයි. රොහාන් ඒ වරද දෙවියන්ගෙන් උදුරගෙන පිරිමියා මත පැටෙව්වා. විනිශ්චය කරන දෙවියන් බවට ස්ත්‍රිය පත් කළා. ඒ නිසා පැවැති සම්බන්ධතා ස්වරූපයන් බිඳ වැටුනා. පීඩකයෙක් සහ පීඩිතයෙක් අලුතෙන් නිර්මාණය වුනා.

    ගැහැණිය දර්ශනයට ඔබ්බෙන් පවතිනවා කියල කිව්වට රොහාන් එයාගෙ කතිකාව ඇතුලෙ කරන්නෙ ගැහැණිය දාර්ශනික කරන එකමයි. ඒ දාර්ශනික කිරීම හරහා ගැහැණිය සතු මායාවේ, වසඟයේ සහ අනුරාගයේ බලය රොහානියානු කතිකාවෙන් අහිමි කරනවා. ඇය පිරිමියෙක් බවට පත්කරනවා. පිරිමියා නශ්ටකාමියෙක් බවට පත් කරනවා. වික්ටෝරියානු සදාචාරය සහ එයින් නිර්මාණය වුනු සිංහල බෞද්ධ සදාචාරය තුල සිද්ධ වුනු මහේක්ෂ ක්‍රියාව රොහාන් එයාගෙ කල්ට් එකේ සාමාජිකයන් අතර ප්‍රතිවිරුද්ධ අතට කළා.

    මේ සියල්ල කලේ රොහානියානු විරසකබවේ දේශපාලනය ඇතුලෙයි. මං හිතන්නෙ රොහාන්ට වැරදුනු තැන වෙන්නෙත් ඒක. රොහාන් නිතරම තමන්‍ගේ පිරිස අතර බෙදා වෙන් කොට පාලනය කිරීම කරගෙන ගියා. සියලු මිත්‍රත්වයන්, සම්බන්ධයන් ප්‍රශ්න කරන්නත්, ඒවා විසංයෝජනය කරන්නත් බල කළා. ඒ ඇතුලෙ සම්බන්ධතා අර්ථ විරහිත හෝ සතුරු හැටියෙන් අර්ථ ගැන්වුනා. සම්බන්ධතා ගොඩනැගීම වෙනුවට සම්බන්ධතා බිඳ හෙලීම මූලික කරගත්තා. පාලම් ගොඩනැගීම වෙනුවට තාප්ප බැඳීම දර්ශනයේ කාර්යය කරගත්තා.

    රොහාන්ගේ පංති යන යාලුවෙක් වෙනත් යාලුවෙක් මගදී මුනගැහුනොත් මනුස්සකමට සිනාවීම පවා ප්‍රතික්ෂේප කළා. සැබවින් පරීක්ෂාවට ලක් නොකල එවන් ඇසුරන් පවත්වාගෙන යාම වරදක් හැටියෙන් රොහාන් ඉගැන්නුවා.

    මේ විරසක බවේ දේශපාලනය අදත් රොහානියානු දේශපාලන ධාරාව ඇතුලෙ දකින්න පුළුවන්. ඒ අය සම්මුතියකට හෝ එකගතාවයකට එනවාට වඩා වෙන්ව යාම, ප්‍රශ්න කිරීම, බැණ වැදීම, ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ශික්ෂාවන් හැටියට පිළිපදිනවා. මේක සමහර විට වාම දේශපාලනයේ උරුමයක් වෙන්නත් පුළුවන්.

    මේ කොහොම වුනත් රොහාන් කියන්නෙ සමාජය ඇතුලෙ කල්ට් විදිහට මනෝ ලිංගික පර්යේෂණයක් පවත්වාගෙන ගිය කෙනෙක්. එයින් විශාල වශයෙන් සම්මත සදාචාරවාදී පවුලට හානි කරපු කෙනෙක්. මගේ විවේචනය පවතින්නෙ රොහාන් තමන්ගේ ව්‍යාපාරය ඇතුලෙ උත්සාහ කලේ ලිංගිකත්වය නිදහස් කිරීමට නෙමෙයි කියන එකටයි. ස්ත්‍රිය ගැන කොයිතරම් කතා කළත් රොහාන් ස්ත්‍රියගේ නිදහස් ලිංගිකත්වය ධනාත්මක විදිහට බාරගන්න සූදානම් වුනේ නෑ. ඒක වෙනත් ආකාරයකට දේශපාලනය බවට හරවා විලංගු දැම්මා. සෙක්ස් පොසිටිව් පැත්තකට නෙමෙයි රොහානියානු දර්ශනය ගමන් කලේ. ඒකෙ සෙක්ස් ගිල්ට් එකම වෙනත් ආකාරයකින් පාවිච්චි කරමින් බලය පිළිබඳ පර්යේෂණයක් විදිහටයි ඒක සිද්ද වුනේ.

    මං හිතන්නෙ නෑ ඒක නිරෝගී දෙයක් කියල. නමුත් රොහාන් කියන්නෙ සුවිශේෂී දැනීමක් තිබුනු තනියම ක්ෂුද්‍ර පවුල් ජීවිත ඇතුලෙන් පුපුරුවා හරිමින් සමාජ විප්ලවයක් කරපු අමුතු මනුස්සයෙක් කියන එක බැහැර කරන්න බෑ.

  • හනුමා හොලිවුඩය ගිනි තියයි

    හනුමා හොලිවුඩය ගිනි තියයි

    ඩේව් පටෙල් එයාම ඩිරෙක්ට් කරපු චිත්‍රපටියක් අරන් එනවා කිව්වම ඒක එනකං නොඉවසිල්ලක් තිබුන. ඒකෙ ට්‍රේලර් එක දැක්කම ටැරන්ටිනෝ සහ ඒ ආශ්‍රිත රිවෙන්ජ් සිනමා ජොන්රා එකක ආශාව පත්තු වුනා. ඒ වගේ චිත්‍රපටියක් බලන්න හොඳම වෙලාව රෑ 9.30 ෂෝ එකටම ගියා.

    මේ චිත්‍රපටිය නොකෙරෙන තැනටම වැඩ සිද්ද වුනු එකක්. කොරොනා නිසාත්, මේක ඉන්දියානු ප්‍රේක්ෂකයාට බාරගන්න බැරි තරම් කෘෘරත්වයෙන් වැඩියි කියල නෙට්ෆ්ලික්ස් පස්ස ගහපු නිසත්, ඇත්තටම මේක යට කතා වෙන ‍ඉන්දියානු දේශපාලන පණිවිඩය ගැන නිෂ්පාදකයන්ට තිබුනු බය නිසත් 2018 සැලසුම් කරපු චිත්‍රපටිය පටන් ගත්තෙ 2023දි.

    ඩේව් පටෙල්ට ඕන වෙලා තිබුන ඇක්ෂන් චිත්‍රපටියක්. ඇක්ෂන් ෆිල්ම්ස් කියන ජොන්රා එක හොඳටම අපහරණයට ලක්වුනු ජොන්රා එකක් කියල එයා කියලා තිබුන. ඒ ජෝන්රා එකේ චිත්‍රපටියකට දේශපාලනමය, සමාජමය කරුණු බද්ධ කරන්න පුළුවන් නම් කියලා එයා කල්පනා කරලා තිබුන.

    කීනු රීව්ස් රගපාන ජෝන් වික් වෙනුවට ඩේව් පටෙල් රඟපාන මන්කි මෑන් එන්නෙ ඒ විදිහට. සම්පූර්ණ තීම් එකම වගේ ජෝන් වික්වලින් ගන්න අතරෙ පටෙල් එයාගෙ ෆිල්ම් එකට මසාලා ට්විස්ට් එකක් දෙනවා. සටන් විලාසිතාව ඉන්දුනීසියාවෙන් ගන්නවා. ස්ලම් ඩෝග් මිලියනයර් තමන් හිට්වුනු චිත්‍රපටියෙ කැමරාව සහ රූප රාමුත් පටලනවා. මේ ඔක්කොම කලවම් කළාම බලන් ඉන්න පුළුවන් අමුතු අරිෂ්ටයක් එනවා.

    සිනමා කෘතියකදි වැදගත්ම දේ වෙන්නෙ ඒ කෘතිය විසින් මෙතෙක් අපි විසින් අත් නොවිඳි රසයක් අපිට ලබා දෙනවද කියන එක. ‍ඩේව් පටෙල්ගෙ සිනමා කොක්ටේල් එකේ එහෙම එකක් තියෙනවා. ඩේව් මේ ෆිල්ම් ජෝන්රා එක කණපිට ගහන වැඩක් කරන්නෙ නැති වුනාට ජෝන්රා එකට අලුත් ෆ්ල‍ේවර් එකක් එයා එකතු කරනවා.

    චිත්‍රපටිය යටිපෙල තියෙනවා තුවාලයක්. කතාව දුවන්නෙ ඒ තුවාලයේ වේදනාවෙන් තමන්ගේ සතුරන්ගෙන් පලිගන්න යන තරුණයෙක් ගැන. ඒ සතුරා පුද්ගලයන් තුන්දෙනෙක් විදිහට සම්බන්ධ වෙනවා. පොලිස් නිලධාරියෙක්, නරේන්ද්‍ර මෝදි මතක් කරවන විදිහෙ ආධ්‍යාත්මික ජාතිකවාදියෙක්, එයාගෙ රූකඩයක් බඳුවන දේශපාලකයෙක්. මහා ජාතිය මූලික කරගත් දර්ශනයක් සමග කෲර විදිහට සුළු වර්ගයන්ට හිංසා කරන, ඔවුන්ගේ ඉඩම් කොල්ලකන මෝදිවාදයට සමීප මේ නායකයාගෙ චරිතය හින්ද ගොඩක් අය චිත්‍රපටියට අතගහන්න බය වුනා.

    ඊටත් යටිපෙලත් විදිහට හනුමාන් සම්බන්ධ මිත්‍යා කතාව අරගෙන එනවා. ඒ හනුමාන්ගේ ඉඳන් වඳුරු මූනක් පළදින මන්කි මෑන් දක්වා සම්බන්ධයක් ගේනවා. මේ විදිහට අසාර්ථක තැන් බොහොමයක්, ප්ලොට් එකේ හිල් බොහොමයක් සමග වුනත් මන්කි මෑන් චිත්‍රපටිය විචිත්‍ර එලාගැනීමක් සළකුනු කරනවා.

    කතාව තියෙන්නෙ කල්පිත ඉන්දියානු නගරයක. ඒක හරියට සින්සිටි වගේ. ඒ නගරයේ ගණිකාවන්, පාතාල ව්‍යාපාරිකයන් සහ ආධ්‍යාත්මික නායකයන්ගේ අඳුරු අර්ධයන් සැරිසරනවා. මේක ජාතිකවාදයේ අඳුරු පැත්ත විදිහට කෙනෙකුට කියවන්නත් පුළුවන්.

    තමන්ගේ මව මරා දැමූ පලිය ගන්න එන තරුණයෙක් මේ නගරයේ වැසිකිලි පිරිසිදු කරන තැනින් පටන් ගන්නවා. එයාගෙ වේදනවා අඳුරන්නෙ ගණිකාවන් විතරයි. එයාගෙ උදව්වට ඉන්නෙ ස්පර්ශ කළ නොහැකි ලෙස පලවා හරිනු ලැබූ හිජ්රා ප්‍රජාව විතරයි. හිජ්රාවන්ගෙන් මේ වඳුරු වීරයා ශිවගේ පිරිමි සහ ස්ත්‍රී අර්ධයන් ගැන ඉගෙන ගන්නවා. ගැඹුරු ආධ්‍යාත්මික වටහා ගැනීම්වලට යනවා.

    අවසානයේදි මේ නගරයේ පාතාලයට විරුද්ධව සටන් කරන්නෙ කතාවේ වීරයා සහ හිජ්රාවන්. මව අහිමි වේදනාවෙන් පෙලෙන කොල්ලෙක් සහ තමන්ගේ ලිංගික අයිතිය අහිමි වූ ප්‍රජාවක් ඒ පිරිමි ලෝකයට විරුද්ධව සටන් කරනවා.

    කුස්සි ඇතුලෙ, ක්ලබ් ඇතුලෙ, රෙස්ටොරන්ට්වල අමුතු අපූරු සටන්වලින් චිත්‍රපටිය පිරිලා ඉතිරිලා යනවා. ටිකක් වෙලා බලන් ඉන්නකොට ගහගන්න උන්ට වඩා බලන් ඉන්න අපිට මහන්සියි. හැබැයි වැඩේ පිලිවෙලයි.

    මේ චිත්‍රපටිය බලද්දි මට ලංකාවෙ අසූ ගණන්වල වගේ ආපු සුගත් සමරකෝන්ගෙ වියරු මිනිසා මතක් වුනා. අපේ රටේ මේ ජාතියෙ රිවෙන්ජ් චිත්‍රපටියකට මට මතක එච්චරයි. ඒත් ඒක එතනින් ඉස්සරහට ගියේ නෑ.

    ඉන්දියාව සහ හොලිවුඩය අතර, ඉන්දියාවත් ‍නොවෙන හොලිවුඩයත් නොවෙන, ඒ අතර තවත් රස කැළතෙන අමුතු සිනමාවක් ගැන මන්කි මෑන් කියන්නෙ හොඳ උත්සාහයක්. මේ වෙද්දිත් කිංකොං ගොඩ්සිලා එක්ක කරට කර සටනක් කරන්න මේ ඩොලර් මිලියන 10 චිත්‍රපටියට පුළුවන් වෙලා තියෙනවා. ඩේව් පටෙල්ට ඇක්ෂන් හීරෝ කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන් වෙලා තියෙනවා.

    කොල්ලා ගොඩ.

    CREATOR: gd-jpeg v1.0 (using IJG JPEG v62), quality = 82
  • මෝඩකම අපේ අයිතියක්

    මෝඩකම අපේ අයිතියක්

    සංසර්ගයකදි තෘප්තිය තියෙන්නෙ පූර්ව ලිංගික ක්‍රියා, ලිංගික ක්‍රියා සහ පසු ලිංගික ක්‍රියා කියන අවධි තුනම සම්පූර්ණ වුනාම. එතකොට තමයි සර්ව පූර්ණ සංතෘප්තියක් අපිට දැනෙන්නෙ. මොකක් හරි ඉවෙන්ට් එකකදි වුනත් ඒක එහෙමයි. ඒ අවධි තුනම සම්පූර්ණ වුනාම අපිට ඒ ඉවෙන්ට් එකේ පූර්ණ තෘප්තියක් දැනෙනවා.

    ඊයෙ හවස පට්ට වැස්ස. මං ජොයින්ට් එකකුත් ගහලා ත්‍රීවීල් එකේ ට්‍රැෆික් මැද යන ගමන්. මෝඩාභිමානය හේදිලා යයිද කියල මගදි හිතුන. පංචිකාවත්ත රවුම වටේ ගියා නම් තව පැය බාගයක් යනවා. ඒ හින්ද එල්ෆින්ස්ටන් හන්දියෙන් බැහැලා වැස්සෙම ටවර් එකට ඇවිද්දා.

    වැස්ස කියලා නෑ ටවර් එක පිරිලා. උනුන් මුනගැහෙන, කතා කරන, වැළඳගන්න මිනිස්සු ෂෝ එක පටන් ගන්න කල් අල්ලාප සල්ලාපවල ඇලිලා. ඒක මේ කාලෙ වැඩක තියෙන්න ඕන අනිවාර්ය ගුණයක් කියල මං හිතන්නෙ. කාලෙක ඉඳන් දන්න යාලුවො වුනත් දැන් ඇත්තට මුනගැහෙන්නෙ ඒ වගේ වැඩකදි. ඒ හින්ද නාට්‍ය, පොත් එලිදැක්වීම්, හසාගෙ වගේ කොමඩි ෂෝ ඒ වගේ මිනිස් මුනගැහීම් පැත්තෙනුත් වැදගත්.

    මෙතන 80, 90 පරම්පරාවම ඇවිත් හිටියා.

    ‘ඕනම දෙයක් සමරගෙන සමරගෙන එනකොට ඒ සමරන තේරුම වාෂ්ප වෙලා යනවා. සැමරුම විතරක් ඉතුරු වෙනවා. නිදහස අරන් බලන්න. අපි කාලයක් තිස්සෙ සමරනවා. දැන් සැමරුම තියෙනවා. නිදහස නෑ’

    පටන් ගන්නකොටම හසා මෝඩකම සැමරීමේ වැදගත්කම පැහැදිලි කළා.

    ඉදිරිපත් කරන්නා විදිහට හිටියෙ සහරාන්. කරදරයක් නැතුව රෑට නැවත ගෙදර යන්න දෙනවා කියල සහරාන් කලින්ම පොරොන්දු වුනා.

    මුලින්ම ෂෝ එක පටන් ගත්තෙ ගුරා. ගුරා ගව් ගානක් ඉස්සරහට ඇවිත් කියල මට හිතුන. අපි හිගන්නන්ගෙන් ඉගෙන ගන්න ඕන කියල ගුරා කිව්වා. ඒක බෙගොලොජි වගේ විෂයක් බවට පත් කරන්න යෝජනා කළා. මොකද අපේ ආර්ථිකයේ ප්‍රධාන කොටසක් පුරවන්නෙ අපේ හිඟනකම විසින්. ඒක අපි වටිනාකමක් නොදෙන අපේ වටිනාම උරුමයක්.

    ගුරා මරු කතාවක් කිව්වා.

    ‘අපි තේරුම් ගන්න ඕන අපේ වත්කම තමයි දුප්පත්කම. කවුරු හරි අපේ දුප්පත්කම, අසරණකම නැති කරන්න හදනවා නම් ඒ අපේ හතුරෙක්. මොකද අපි මේ අසරණකම විකුණලා තමයි රටක් විදිහට ජීවත් වෙන්නෙ’

    සතිෂ් කතා කලේ මුල්ම කිස් එක ගැන.

    කෙල්ලො කිස් එකක් දෙනකොට ඇස් දෙක වහගන්නෙ ඇයි කියල උඹලා දන්නවද? නෑ ලැජ්ජ හින්ද නෙමෙයි. කණ්ණාඩියක් ඉස්සරහට ගිහින් තොල් උල්කරගෙන කණ්ණාඩියට ළංවෙලා ඇස් දෙක ඇරලා බලපං. එතකො‍ට තේරෙයි.

    ඉම්බත් බඩවෙනවා කියල හිතන තරමෙ සුපිරි ලිංගික අධ්‍යාපනයක් තියෙන අපේ ගෑනු ගැන අභිමානයක් සතිශ් හිත්වල ඉතුරු කළා.

    ශානක කියල අලුත් එකෙක් හිටියා. ඌ දුන්නා සැපක් ආපහු මදි නොකියන්න. ඒක සිංදු කොමඩියක්. අහලා තියෙන සිංදුවලින් ‍තේරුම් මතු කරලා හික් ගෑවෙන්න ට්විස්ට් කරනවා. සිනා සාගරයක්. රස ආකරයක්. මං හිතන්නෙ මුලු ෂෝ එකේ නැගලම යන කෑල්ල ඒක. ඒක කන්ටෙන්ට් එකේ වගේම ශානකගෙ ඉදිරිපත් කිරීමේ විලාසයෙ තියෙන කිති කැවිල්ලක්.

    අමිල අරගෙන ගියේ ඇත්තටම ට්‍රිප් එකක්. අපි අපේ අඩුපාඩු එක්ක අපි ඇතුලෙම යන නොනවතින ලූප් එක ගැන කතාවක්. ඒක අපි හැමෝම අඩු වැඩි වශයෙන් විඳින නියුරෝසියාවක්. ඒ විහිලුව ඇතුලෙ අපිට අපේ නියුරෝසියාව නැවත මුනගස්සන අතරෙ ඒකෙන් ගොඩඑනවා කියල අපි කරන විහිලුවත් මුනගස්සනවා. රියල් එක වගේම සරියල් එකත් මුනගස්සනවා.

    වැඩේ ලොකුම කොටස තිබුනෙ හසාට. හසා එයාගෙ කොමඩිය කලේ ස්ටෑන්ඩප් සහ ඩ්‍රාමා කියන දෙකම කොටලා. ඇත්තටම හසාට මුලින් ඕන වුනේ නාට්‍ය කරන්න. ඌ රස්සාවත් අතෑරලා නාට්‍ය කරන්න එලියට බැස්සා. ටික කාලෙකින් හසා තේරුම් ගත්තා තමන් තනියම කරන්න පුළුවන් නාට්‍ය කලාවක් කරනවා මිස වෙන දෙයක් නං ‍මේ ර‍ටේ කරලා හරියන්නෙ නෑ කියල. හිටගෙන කොමඩි කරන්න හසා තීරණය කරන්නෙ එතනදි. වේදිකා රංගනයත් හසා පස්සෙ දොරෙන් කොමඩිය ඇතුලට ගේනවා. ඌ රඟපපා හිනස්සනවා.

    හසා මේ පාර කැරියෙකුගෙ ඇහින් ලෝකය දකින හැටි කිව්වා. කැරියෙකුට අපි කරන අසාධාරණකම් ගැන කිව්වා. ඒ කැරියා යටපත් කි‍රීම හරහා අපි ශිෂ්ට වෙලා තියෙන අශිෂ්ට විදිහ ගැන කිව්වා. හසාගෙ කොමඩිය බලන් ඉඳිද්දි මට වුඩි ඇලන්ගෙ ‘එව්රිතින්ග් යු වොන්ටු නෝ අබවුට් සෙක්ස්’ ෆිල්ම් එක මතක් වුනා. හසාගෙ විහිලුවෙ විෂුවල් එක ඒකෙ තියෙනවා. වූඩි ඇලන් කැරියෙකුට රඟපානවා.

    හසා කියන්නෙ ශුක්‍රානුවක ඉඳන් ජාතික ආරක්ෂාව දක්වා විහිදුනු කතාවක්. ඇට දෙකේ ඉඳන් විශ්වය දක්වාම යන කතාවක්. හසා කලේ අසභ්‍ය විහිලුවක්. අසභ්‍යත්වයේ ඉඳන් පරිණාමය, ශීෂ්ටාචාරය, ලිංගිකත්වය, දේශපාලනය සහ දර්ශනය හරහා යන විහිලුවක් කරනවා කියන්නෙ සෙල්ලමක් නෙමෙයි. ඒක හරියට ලේයර් කේක් එකක් වගේ. හසා විහිලු ඇතුලෙ තලතුනා තරම ඕඩියන්ස් එකේ ඇට දෙක අල්ලන හැටියෙන් පේනවා.

    ‘අපි මෙච්චර කාලයක් කරලා තියෙන්නෙ මෝඩ වැඩ. හැම පාරම මෝඩ වැඩේ කරලා අපි කණගාටු වෙනවා. ඊලග පාර බුද්ධිමත් තීරණයක් ගන්න හිතා ගන්නවා. එහෙම හිතලත් අපි කරන්නෙ ඊටත් වඩා මෝඩ වැඩක්. දැන් අවුරුදු හැත්තැහයකට පස්සෙ ඔන්න ඊලග වතාවෙ අපි හරිම බුද්ධිමත් වැඩේ කරන්න ලෑස්ති වෙලා ඉන්නවා’

    ඇත්තටම මෝඩාභිමානය කියන්නෙ රටේ ජාතික උත්සවයක් විය යුතුව තියෙන වැඩක්. ඒක නිල වශයෙන් සමරනවා නම් සමාජ මනෝ ලිංගික සැමරුමක් වෙන්න තිබුන. ගොඩක් සමාජ රෝග හිනාවෙලා සනීප වෙන්න තිබුන.

    හොඳ සංවාසයකින් පස්සෙ අනිවාර්යෙන්ම පසු-රති සුයාමයක් තියෙන්නම ඕන. රමණයක තෘප්තිය උපරිම වෙන්නෙ එතකොට.

    මෝඩාභිමානය ඉවර වෙද්දි වැස්ස පායලා තිබුන. රෑ වෙලා හින්ද බාර් වහලා තිබුන.

    හැබැයි කාටවත් ගෙදර යන්න හදිස්සියක් තිබුනෙ නෑ. හැමෝගෙම හිත්වල තමන් කැමති විහිලු පිරිලා තෙරපිලා තිබුන.

    හිනාවෙනවා කියන්නෙ තෙරපියක්. පැය ගානක් එක දිගට හිනාවුනු මිනිස්සු මුනගැහෙද්දි හරි වෙනස්. එතකොට අපි හිනාවෙන් හෙම්බත්. හිනාවෙන් හෙම්බත් වෙලා අපි වඩා කැමති විහිලු එකඑකා එක්ක කිය කියා තවත් වරුවක් ගත කළා.

    සාමූහික කවට කෙළි රමණයකින් පස්සෙ මම පූර්ණ රාග තෘප්තියක් ලත් පෙම්වතෙක් වගේ සැහැල්ලුවෙන් ගෙදර ආවා. මෝඩයෙක් වීම කොයිතරම් ආශීර්වාදයක්ද, මං නිදාගන්න ගමන් කල්පනා කළා.

    ‘අපි වනාන්තරේ නිදහස කැප කරලා ආරක්ෂාවට කියල නගරෙ බංකරයක් හදාගත්ත ජාතියක්. අපි ආරක්ෂාව හොයන හැම වෙලාවකම ඒ වෙනුවෙන් කැප කරන්නෙ නිදහස..’

    ළමාරක්ෂාවෙ ඉඳන් ජාතිය ආගම ආරක්ෂා කිරීම දක්වා සීනු පෝලිමක් වදිද්දි මං ඇස් පියාගත්තා.


    චින්තන ධර්මදාස

  • විල්හෙල්ම් රයික්ගේ – SEX POL

    විල්හෙල්ම් රයික්ගේ – SEX POL

    අපිට ලෝකෙ මුල්ම තහනම විදිහට මුනගැහෙන්නෙ සෙක්ස්. ඒ පුරාවෘත්තයක් විදිහට. ආදම් සහ ඊව්ට දෙවියන් විසින් මුලින්ම සීමා පනවන තහනම් ගහේ ගෙඩිය. ඒ ගෙඩිය කාපු වරදට දෙවියන් අපිව විනිශ්චය කරනවා. පරාදීසයෙන් පලවා හරිනවා.

    ආගම නිර්මාණය වෙන්නෙම ලිංගිකත්වය පාලනය කිරීමක් විදිහට. ලිංගිකත්වය පාලනය කිරීම හරහා යම් ශුද්ධත්වයක් හැම සංස්ථාපිත ආගමක්ම බලාපොරොත්තු වෙනවා. සංස්ථාපිත ආගමක් කියන්නෙ රාජ්‍යය සමග බැඳුනු ආයතනයක්. ඒ ආගම් තමයි රාජ්‍යයක ආධ්‍යාත්මික බල කේන්ද්‍ර වෙන්නෙ. පත්වෙන රජයක සුජාතභාවය රකින්නෙ ආගමික සංස්ථාවයි.

    ආගමේ කාර්යය වෙන්නෙ සදාචාරය පාලනය කිරීම. සදාචාරය කියන්නෙ රාජ්‍යයේ ගැඹුරුම සමාජ මනෝ විද්‍යාත්මක දේශපාලන ව්‍යුහය. ඒ ව්‍යුහය මගින් තමයි පුරවැසියාගේ පෞර්ෂය නිර්මාණය කරන්නෙ.

    අපි ගොඩක් වෙලාවට හිතනවා සෙක්ස් සහ දේශපාලනය අතර සම්බන්දයක් නෑ කියල. සෙක්ස් පුද්ගලික රහසිගත දෙයක් කියල. රාජ්‍යය විසින් අපේ සෙක්ස් පාලනය කිරීම හරහා අපිව සදාකාලිකව යටත්වැසියන් ලෙස පවත්වාගන්නවා කියන එක අපිට ‍තේරුම් ගන්න අමාරු වෙලා තියෙනවා. අපේ තෘප්තිය සහ වේදනාවේ බලය ඔවුන් අත්පත් කරගන්නවා කියන එක අපි දකින්නෙ නෑ. මොකද ඒ හරහා අපේ දකින දේ පාලනය කිරීමේ හැකියාවත් ඔවුන් අතට ගන්නවා. ඒ කියන්නෙ අපි දකින්නෙත් රාජ්‍යයට ඕන විදිහට.

    මේ ගැන ඉතාම විධිමත්ව කතා කරනවා විල්හෙල්ම් රයික් කියන ඔස්ට්‍රියානු මනෝ විශ්ලේෂකයා. ෆ්‍රොයිඩ්ගේ දෙවෙනි පරම්පරාවෙ ප්‍රමුඛයා වෙන්නෙ රයික්. ඒත් රයික් විසින් මනෝ විශ්ලේෂණයට දේශපාලනය සම්බන්ධ කරන නිසා ෆ්‍රොයිඩ් රයික්ව පිටු දකිනවා. ෆ්‍රොයිඩ්ගෙ මූලික න්‍යායක් වුනු ඊඩිපස් සංකීර්ණය පවා නැවත විශ්ලේෂණය කරමින් රයික් අහන්නෙ, පවුල යන සංස්කෘතික ආකෘතිය නොතිබුනා නම් ඊඩිපස් වරදකාරීත්වය මතු වෙන්නෙ නෑ නේද කියලයි. ෆ්‍රොයිඩ් වික්ටෝරියානු සමාජ සදාචාරයේ සරණ ලබමින් මේ වරදකාරීත්වය පුද්ගලයා තුල පවතින දෙයක් කියනවා. ඒත් රයික් කියන්නෙ ඒක සමාජය විසින් පුද්ගලයා ඇතුලෙ වර්ධනය කරන දෙයක් කියලයි.

    සදාචාරය කියන්නෙ දේශපාලන බලයක් කියල රයික් කියනවා. ඒ වගේම පවුල කියන්නෙ ලිංගික දේශපාලනයේ බල කේන්ද්‍රය විදිහට රයික් දකිනවා. පවුල හා බැඳුනු ලිංගික ආර්ථිකය හරහා පුරවැසියාගේ පෞර්ෂය රාජ්‍යය විසින් පාලනය කරන ආකාරය, කප්පාදු කරන ආකාරය රයික් විස්තරාත්මකව කියනවා.

    එයා දකින්නෙ සියල්ලෙහි මූලික ශක්තිය වෙන්නෙ සෙක්ස් කියල. අපි හිතන්න පුරුදු වෙලා තියෙන්නෙ සෙක්ස් කියන්නෙ ඉන්ටර්කෝස් එක කියල. ඒත් රයික් කතා කරන්නෙ සෙක්ස් එනර්ජි එකක් ගැන. ලිබි‍ඩෝව ගැන. සෛලයක් සෛලයක් පාසා ජීවිතය ජීවත් කරවන ශක්තිය ගැන.

    මුලු විශ්වයම ඇති වුනේ big bang හෙවත් මහා සංසර්ගයකට පසු ඇතිවුනු සුරතාන්තයකින් කියල රයික් කියනවා. එයා ඒ නිසා ඔර්ගොන් කියල (ඕගස්මික්) ශක්තියක් ඔප්පු කරන්න පර්යේෂණ කරනවා.

    රයික් එයාගෙ ලිංගික දේශපාලනය ගැන කරන ‍මනෝ විශ්ලේෂණාත්මක විග්‍රහය පොත් තුනක් හරහා අරන් එනවා.

    • The invation of compulsory sex morality
    • Mass Psychology of Fascism
    • Sexual revolution

    හැට ගණන්වල යුරෝපය පුරා ඇතිවුනු සෙක්ස් රෙවලූෂන් කියන නම පවා මුලින්ම හදුන්වාදෙන්නෙ රයික්. ඒ එක්දාස් නමසිය තිස් ගණන්වලදි.

    රයික්ගෙ කතාව සරලව කිව්වොත් මෙහෙමයි.

    අපි හැමෝම දන්නවා ෆ්‍රොයිඩ් විග්‍රහ කරන හැටියට නියු‍රෝසියාව (කාංසාත්මක රෝග) ඇති වෙන්නෙ අසාර්ථක ලෙස ලිංගිකත්වය යටපත් කිරීම නිසයි. ඒ කියන්නෙ ළමයෙක් පුංචි කාලෙ ඉඳන්ම මුහුන දෙන ලිංගික යටපත් කිරීම ඒ ළමයාගේ වැඩිමහල් වයසෙ ඇතිවෙන කාංසාත්මක තත්වයන්ට හේතු වෙනවා. අපි පහුකරන ලිංගික අවධීන්වලදි සමාජ සදාචාර නිර්ණායක අනුව ලිංගිකත්වය යටපත් කිරීම සිද්ද වෙනවා. නියුරෝසියාව හෙවත් කාංසාත්මක රෝග සුව කරන්න නම් කළ යුත්තේ මේ ලිංගිකත්වය නිදහස් කරන එකයි.

    බුදුන් විසින් සබ්බෙ පෘතග්ජනා උන්මත්තකා කියන්නෙ ඔන්න ඔය කාරණය හින්ද වෙන්න ඕන. අපි හැමෝම අපේ සංස්කෘතිය ඇතුලෙ නියුරෝසික රෝගීන්. අපිව රෝගීන් කරන්නෙ පවතින රාජ්‍යය සදාචාරය විසිනුයි.

    රයික් සෙක්ස් ඉකොනොමි කියල වචනයක් පාවිච්චි කරනවා. ඒ කියන්නෙ සමාජයක ලිංගික ආර්ථික ක්‍රමවේදය මොකක්ද කියන එක. අපි ලිංගික ගනුදෙනු තෘප්තිමත් කරගන්නා ආකාරයට රයික් කියනවා ලිංගික ආර්ථිකය කියල. මේ ආර්ථිකය රාජ්‍යය විසින් පාලනය කරන්නෙ තහංචි පැනවීමෙන්. ඒ තහංචිය තමයි අපිට අර මුලින්ම බයිබලයේ මුනගැහෙන්නෙ.

    මේ යටපත් කරන ලද ලිංගිකත්වයේ නියුරෝසියාවෙන් ගැලවෙන්න නම් අපි ලිංගිකත්වය නිදහස් කරන්න ඕන. ඒක කරන්න පුළුවන් ආකාර දෙකක් තියෙනවා. එකක් ඒ ආශාව තේරුම් ගැනීමෙන් පස්සෙ ඒක පාලනය හෝ නොතකා හැරීම කරන්න පුලුවන්. හැබැයි ආශාව විනිශ්චයකින් තොරව ගැඹුරින් තේරුම් ගැනීම මුලින්ම අවශ්‍ය වෙනවා. දෙවෙනි ආකාරය තමයි මේ ආශාවේ ප්‍රේරණ නැත්තං ඩ්‍රයිව්ස් අපිට වෙනත් මාර්ගවලට හරවන්න පුළුවන්. උදා විදිහට අපිට අපේ ලිංගික ආශාවේ දිශාව කලාව පැත්තට හරවන්න පුළුවන්.

    හැබැයි මේ ආකාර දෙකම තමන්‍ගේ ලිංගික ජීවිතය බාධා වුනු කෙනෙකුට කරන්න පුළුවන් දේවල් නෙමෙයි. ආශාව තේරුම් ගැනීමට වගේම වෙනත් දිශාවකට මාරු කිරීම කරන්න පුළුවන් ළමා වියේ පටන් නිරෝගී ලිංගික වර්ධනයක් ලබපු කෙනෙකුට විතරයි. එහෙම එකක් අපි කාටවත් නෑ.

    රයික් එතනදි අහන්නෙ ලිංගික ආශාව ඍජුවම තෘප්තිමත් නොකරන්නෙ ඇයි කියල. ඒක සදාචාරය විසින් අපි තුල නිර්මාණය කළ ඇටිටියුඩ් එකක් හින්ද වෙන වැඩක්. අපි සෙක්ස් සලකන්නෙම වැරදි දෙයක් විදිහට. දෙවියන් විසින් අපිට දඩුවම් පැනවූ දෙයක් විදිහට. සෙක්ස් ගැන අපේ තියෙන මේ ඇටිටියුඩ් එකම තමයි අපේ සියලු සමාජ මානසික රෝගයන්ගේ මුල කියල රයික් විස්තර කරනවා.

    ළමා කාලෙදි මේ සෙක්ස් ඇටිටියුඩ් එක නිවැරදිව සකස් වුනේ නැත්නම් කෙනෙකුගේ ලිංගික පෞර්ෂය හරි විදිහට සංවර්ධනය වෙන්නෙ නෑ. සෙක්ස් කියන්නෙ වැරදි දෙයක් කියල පිළිගන්නා මානසිකත්වයකින් නිරෝගී පෞර්ෂයක් ගොඩනැගෙන්නෙ නෑ. රයික් කියන්නෙ මේ නියුරෝසියාව ලි‍ංගේන්ද්‍රියන් හරහාම තෘප්තිමත් කළ යුතුයි කියලයි. එය වෙන කිසි වටවංගුවකින් තොරව සෙක්ස් ප්‍රකෘතියෙන් බාරගැනීම හරහාම සුවපත් කළ යුතුයි කියලයි.


    ඊළග කොටසෙ ඉතුරු ටික

  • අනවසරයෙන් රූගත කළ වැටකේ වීඩියෝ සුනාමිය

    අනවසරයෙන් රූගත කළ වැටකේ වීඩියෝ සුනාමිය

    වෙරලේ පෙම්වතුන් ලිංගිකව හැසිරෙද්දි හොරෙන් වීඩියෝ කරපු එකෙක් පොලිසිය අත් අඩංගුවට ගන්නවා. ලංකාවෙ පොලිසිය කරපු හොඳ වැඩක්. සෙක්ස් කිරීමේ නිදහස වෙනුවෙන් පොලිසිය පෙනී සිටීමක් කළාමද කොහෙද .

    ඒ මනුස්සයා ඒ වීඩියෝ කරපු අරමුණ මොකක්ද අපි දන්නෙ නෑ. විකුනලා කීයක් හරි හොයාගන්න වෙන්න පුළුවන් . රොබින්හුඩ් වගේ හැමෝම අතර බෙදාහරින්න වෙන්න පුළුවන් . නැත්තං තනියම රසවිඳින්න වෙන්නත් පුළුවන්.

    ඒ කොහොම වුනත් ඌ හිරේ ගිය අතරෙ ඒ වීඩියෝ තොගේම එලියට ආවා. ඊට පස්සෙ ඒ වීඩියෝ බලන එක හරිද වැරදිද කියන සදාචාර ප්‍රශ්නෙ ආවා. අනවසරයෙන් වීඩියෝ කිරීම වරදක් වුනාට ඒ වීඩියෝ අනවසරයෙන් නැරඹීම වරදක් කියල හිතන තරමෙ සදාචාරවාදියෙක් නොවෙන හින්ද මං ඒ වීඩියෝ බැලුවා.

    ඒ වීඩියෝ බලද්දි අපේ තරුණ උන් සෙක්ස් රසවිඳින හැටි ගැන ආඩම්බර හිතුන. කාමරේකට යන්න සල්ලි නැති නිසා හරි කාමරේකට යනවට වඩා අඩු වරදක් කියල හිතන නිසා හරි මේ කොල්ලො කෙල්ලො වෙරළක වැටකේ ගාලක රතිසුව විඳිනවා. ඇත්තටම හොරෙන් වීඩියෝ සහ පොලිසියෙ බලහත්කාරයන් වගේ දේවල් නැත්තං වෙරළ කියන්නෙ සෙක්ස්වලට අසිරිමත්ම තැනක්.

    ඒ කොහොම වුනත් උන් ඉතා රමණීය විදිහට ඒ ආස්වාදය විඳිනවා. විශේෂයෙන් කාන්තාවගේ පැත්තෙන් ලොකු දියුණුවක් පේන්න තියෙනවා . තමන්ගේ ආස්වාදයත් හඹා යන නිර්භය පෙම්වතියන් ඒ වීඩියෝවල ඉන්නවා. ඇයව සතුටු කිරීමම ආනන්දය කරගත් පෙම්වතුන් ඉන්නවා.

    ඇත්තටම මේ වීඩියෝ තොගය කියන්නෙම ලංකාවෙ සෙක්ස් ගැන මිළ කළ නොහැකි පර්‍යේෂන මූලාශ්‍රයන් වෙනවා.

  • ගැහැණියක් පිවිසිය යුත්තේ ඇගේ වැජයිනාව තුලටය – Poor Things

    ගැහැණියක් පිවිසිය යුත්තේ ඇගේ වැජයිනාව තුලටය – Poor Things

    යෝර්ගොස් ලැන්තිමොස්ගෙ පුවර් තින්ග්ස් බැලුවා. ඒ ගැන සටහනක් තියන්න හිතුනෙ විචාරයකට වඩා එවන් උත්කෘෂ්ට නිර්මාණයකට කරන උපහාරයක් විදිහට. පුවර් තින්ග්ස් කියන්නෙ නූතන මාස්ටර්පීසස් ගණයට වැටෙන චිත්‍රපටයක්. ලැන්තිමොස් විසින් දිගටම කරගෙන ආපු මානව පැවැත්මේ ගැටලුව නැත්නම් අවුල ආකර්ශනීය ලෙස දැකීමේ නිර්මාණ ව්‍යාපෘතියෙ කූටප්‍රාප්තිය කියන්න පුළුවන්. මේ චිත්‍රපටයට ඇකඩමි සම්මාන ලැබීමෙන් ඇකඩමිය ඇගයීමට ලක්වෙනවා මිස චිත්‍රපටයේ ඇගයීමට සම්මාන උවමනා වෙන්නෙ නෑ. ඒ තරමට ඒක පරිපූර්ණයි.

    Yorgos Lanthimos

    ලැන්තිමොස් තමන්ගේ නිර්මාණය වෙනුවෙන් විෂුවල් පැත්තෙදි ලේයර්ස් ගණනාවක් පාවිච්චි කරනවා. එයාගෙ පිහිටීම හරි අපූර්ව එකක්. එයා තමන්ගේ නිර්මාණය සළකුනු කරන්නෙ යතාර්ථය සහ අධියතාර්ථය අතර තැනක. ඒ වෙනුවෙන් යොර්ගොස් තමන්ගේ පරිච්ඡේද බෙදීම් වගේම තමන්ගේ කලුසුදු සහ වර්ණ භාවිතය යොදාගන්නවා.

    ඒක සිහිනයක්මත් නෙමෙයි. ඒත් අත්දකින සාමාන්‍ය එකත් නෙමෙයි. ඒක සුරංගනා කතාවක්. එක්තරා විදිහක ‍ෆ්‍රැන්කන්ස්ටයින් ප්‍රතිනිර්මාණයක්. ඒත් ඒ සියල්ලටම ඉහලින් ඒක කාන්තාවක් බුද්ධත්වය සොයාගෙන යන ගමනක්.

    ශිෂ්ට යැයි සම්මත සදාචාරයට අහු නොවෙන මිනිස් ගවේෂණයක් ගැන යොර්ගොස් කියනවා. තමන්වම පරීක්ෂාවට ලක් කරමින්, යක්ෂයින් ලෙස හංවඩුවට පාත්‍රවෙමින්, ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවමින් මේ ආධ්‍යාත්මික ගවේෂණය කරන මිනිසුන් සහ ගැහැණුන් ගැන කතාවක් තමයි පුවර් තින්ග්ස් කියන්නෙ.

    සියදිවි නසාගන්නා මවකට ඇගේ කුසෙහි සිටින දරුවාගේ මොළය බද්ධ කිරීමෙන් අලුත් ජීවිතයක් ලබාදෙන විද්‍යාඥයෙක් ඉන්නවා. එයා තමයි ඇගේ දෙවියන්. ඇයට සම්මත සදාචාරයේ දොරගළු හැර දමමින් පූුර්ණ ගවේෂණයකට ඉඩකඩ මේ විද්‍යාඥ තාත්තා ලබා දෙනවා. එහිදී ඇය ලිංගිකත්වය හොයාගෙන වන්දනාවක යනවා.

    ඇගේ ලිංගිකත්වය සොයාගෙන යන ගමනෙදි මුනගැහෙන පිරිමින් කුඩුපට්ටම් වෙනවා. ඔවුන් වසඟ වෙන්නෙ ඇගේ ළමාකමට. ඇය සිරුරෙන් තරුණ වුනත් මනසින් ළමයෙක්. ඇය සියල්ල දෙස බලන්නෙ ඒ කුතුහලය පිරුනු ඇස්වලින්. ඇයට සෙක්ස් කියන්නෙ සතුට වෙනුවෙන් කරන සෙල්ලමක්. රමණය ඇඳ උඩ පිස්සුවෙන් උඩ පැනීමක්.

    පිරිමින් මුලින් වසඟ වෙන මේ ළමාකම, නැත්නම් ඉනසන්ස් එක පස්සෙ ඔවුන්ගේ පිරිමිකම අභියෝගයට ලක්කරනවා. අවසාන අර්ථයේදී ඇය තමන්ගේ දේපොලක් යන ආදරයේ හැගීමෙන් පෙලෙන පිරිමි වර්නාවලියක් යොර්ගොස් ඉදිරිපත් කරනවා. එක පිරිමියෙක් ඇයට ලෝකය පෙන්නන්න ඉදිරිපත් වෙනවා. ඒ පිරිමියා අවසන් වෙන්නෙ මහමග පිස්සෙක් වෙලා. ඇගේ නිදහස දරාගන්න කිසිම පිරිමියෙකුට බැරි වෙනවා.

    Emma Stone in POOR THINGS. Photo Courtesy of Searchlight Pictures. © 2023 Searchlight Pictures All Rights Reserved.

    ඇය ගණිකාවක් වෙනවා. සෙක්ස් කියන එක මහා දෙයක් නොවන මනසකින් ඇය ලිංගිකත්වයේ ගැඹුරුම, පිටුවහල් කරන ලද තැන් කරාත් ගමන් කරනවා. වික්ටිමයිස් මනසක් නැති ඇය හැම ලිංගික මොහොතකින්ම තවත් ශක්තිමත් වෙනවා. දෙපා අතර රැඳුනු සතුටෙහි කුතුහලය හඹායාම උපරිමයෙන් ආස්වාද කළ පසු ඇය දෙකන් අතර රැඳුනු ඉඩෙහි ආස්වාදය හොයන්න පෙළඹෙනවා. වඩාත් ලිංගික ඉන්ද්‍රිය මොළය බව ඇය තේරුම් ගන්නවා. ඇය හිතන්න ගන්නවා.

    මහලු දාර්ශනිකයන්, ලෝකය අර්ථ විරහිත යැයි වටහා ගත් බුද්ධිමතුන්, සමාජවාදීන් සියල්ල පසුකරමින් ඇය ඇගේ ආධ්‍යාත්මය හොයාගෙන යනවා. ඇයට ආදරය මුනගැහෙනවා. ඒ තමන්ට විපරීත උපතක් ලබාදුන්, කොන්දේසි විරහිත ජීවිතයක් ලබාදුන් තාත්තා ළග. ජීවිතය පර්යේෂණයට දාලා අවබෝධයට පත්වෙන්න ඇයට ඉගැන්වු‍යේ ඒ විද්‍යාඥ තාත්තා.

    හැම කැපුමක්ම මහා කරුණාවෙන් කළ දෙයක් විය යුතුයි..

    ශල්‍ය විශේෂඥයෙක් වුනු ඔහුගේ ධර්මය වන්නේ එයයි. සිරුරක පමණක් නොව හිතක වුනත් හැම කැපුමක්ම, රිදුමක්ම මහා කරුණාවෙන්ම කළ දෙයක් වෙන්න ඕන. ඒ තමයි ආදරයේ පදනම. ඒක හැමතිස්සෙම තමා දන්නා ලෝකය ඉක්මවා යන්නක්. තමන් බියවනසුලු විනාශය කරා යන ගමනක්. මහා සමාජය බියපත් ඒ පැවැත්මේ ගැඹුර හොයාගෙන යන ගමනෙදි තමයි කෙනෙකුට තමන්ව මුනගැහෙන්නෙ.

    ඇගේ ලෝකයේ පිරිමින් දෙන්නෙක් විතරක් නොමැරී ඉතිරි වෙනවා. ඒ ඇයට කිසිදු ආකාරයක සීමාවක් බාධාවක් පනවන්නේ නැති, කුතුහලයෙන් පුදුමයෙන් ඈ දෙස බලා සිටින තරුණ විද්‍යාඥයා. අනෙකා තමන්ව නිර්මාණය කොට මිය යන තාත්තා. නිදහස් ගැහැණියකට පැවැතිය හැක්කේ මේ පිරිමි අවකාශයන් අතර පමණක් බව යොර්ගොස් කියනවා.

    මෙතනදි එමා ස්ටෝන් මේ දර්ශනය තමන්ගේ ශරීර කූඩුව ඇතුලට අරගෙන නරඹන අයගේ ඇටකටු කුඩුවෙන තරමෙ රංගනයක් ඉදිරිපත් කරනවා. ඇය උමතුවෙන් වගේ සෙක්ස් කරනවා. නිරුවත පිළිබඳ සියලු සදාචාර මිනුම් දඩු උනා දැමූ ගැහැණියක් නිරූපණය කිරීම ගැහැණියකට ලේසි වැඩක් නෙමෙයි. මොකද එහෙම ගැහැණියක් කිසි දවසක පැවතී නැති නිසා. නමුත් එමා අපිට ඒ ගැහැණිය මුණගස්වනවා. ඇගේ ශරීරයෙන්, ඇස්වලින්, වචනවලින්, හුස්මෙන් පවා අපිට ඒ පැවැත්ම දනවනවා.

    චිත්‍රපටයක සුවිශේෂම කාරණය වන්නේ ඒ මගින් අපි මෙතෙක් නොදුටු විරූ යමක් අපිට නිර්මාණය කොට පෙන්වනවාද කියන එකයි. මෙතෙක් නොදුටු මනුෂ්‍ය නිමේෂයන්, මෙතෙක් නොදුටු සංස්කෘතික අවකාශයන්, මෙතෙක් නොදුටු ස්වභාවික අවකාශයන් ඇතුලෙ අපිව ජීවත් කරනවාද කියන එකයි. සිනමාවට අලුතෙන් යමක් එකතු වෙනවා කියන්නෙ එහෙමයි. යොර්ගොස් මෙතනදි මේ සියල්ල එක චිත්‍රපටියක් ඇතුලෙ කරනවා.

    බෞද්ධයො අහලා තියෙනවා ගැහැණියක් බුද්ධත්වයට පත්වෙන්නෙ නෑ කියල කතාවක්. ගැහැණියක් බුදු කෙනෙක් බිහිකරනවා විතරයි. යොර්ගොස්ගෙ ගැහැණිය ඒ බිහිවෙන්න යන දරුවාගේ මොළය තමන්ට බද්ධ කරගෙන ලෝකය දකින බුදුවරියක්. ඇය රුදුරු මුනිවරියක්. ගැහැණියකගේ අවබෝධයේ මාර්ගය වැටී ඇත්තේ ඇගේ දෙකකුල් අතරින් බව යොර්ගොස් මතක් කරනවා. මෙතෙක් ඇයගේ ඒ ඉඩ අයිති කරගෙන ඉන්නෙ පිරිමියෙක්.

    මතක තියාගන්න ඕන කාරණය වෙන්නෙ යොර්ගොස් ලැන්තිමොස් කියන්නෙ ග්‍රීකයෙක්.

  • සොෆියා අපිව අවදියෙන් තබා ඔබ නිදන්න

    සොෆියා අපිව අවදියෙන් තබා ඔබ නිදන්න

    සොෆියා ලියොන් මාර්තු 1 දා එයාගෙ අපාර්ට්මන්ට් එකේ මැරිලා ඉඳලා හොයාගන්නවා. එතකොට එයාගෙ වයස අවුරුදු 26. එයාගෙ කුඩප්පච්චි නැත්තං ස්ටෙප් ෆාදර් මේ ගැන සටහනක් දානවා.

    ඇය ආදරනීය දියණියක්, සහෝදරියක්, මිනිපිරියක්‍, ලේලියක් වගේම සත්තුන්ට දැඩිව ආදරය කළ කෙනෙක්, හැමෝම සතුටෙන් තියන්න වෙහෙස වූ කෙනෙක් බවත් ඒ තාත්තා එහි සටහන් තබනවා.

    මේක කොල්ලකෑමක් හෝ මිනීමරුමක් විය හැකියි කියන එක ගැන පොලිසිය පරීක්ෂණ පවත්වනවා

    ඇගේ පවුලේ අය සහ වෛද්‍යවරුන් කියන විදිහට කිසිම විදිහක මත්ද්‍රව්‍ය ශරීරගත වීමක් රෝහල්ගත කිරීමේදී වාර්තා වෙලා නෑ. ඒ වගේම ඇය මත්ද්‍රව්‍යවලින් පුනරුත්ථාපනය වන වැඩසටහනක තමයි ඉඳලා තියෙන්නෙ. ඒත් ලංකාවෙ මාධ්‍යවල උවමනාව වෙන්නෙ මේක ඩ්‍රග් ඕවර්ඩෝස් එකක් බව සහතික කරන්න. එහෙම තමයි අපේ හැටි.

    අපිට ඕන සියලු නරකෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇය විපතට පත් වුනා කියන්න. ඇය පව් කළ නිසා මිය ගිය බවටත් අපි පව් නොකරන නිසා ජීවත් වෙන බවටත් සහතික වෙන්න.

    කවුරු හරි මැරු‍නොත් අපි මුලින්ම අහන්නෙ බොනවද කියල. බීලා නම් ඒ හේතුවම ඇති ඒ මරණයට. බොන්නෙත් දුම් බොන්නෙත් නැත්තං අපිට මරණය ටිකක් ප්‍රහේලිකාවක් වෙනවා.

    මිනිස්සු මැරෙනවා. බොන අයත් නොබොන අයත්, ඩ්‍රග්ස් ගන්න අයත් ඩ්‍රග්ස් නොගන්න අයත්, වාහන එලවන අයත් පයින් යන අයත්, එලියෙ ඉන්න අයත් ගෙදර ඇඳ උඩ ඉන්න අයත්, පෝර්න් වල රඟපාන අයත් පෝය නාට්ටිවල රඟපාන අයත් මැරෙනවා. ඒකට ලිංග, වයස්, ජාති ආගම් බේද වගේම සදාචාර බේදයකුත් නෑ.

    කොහොම වුනත් අපිව රසවත් කළ, ඇගේ සිරුරෙහි ශෘංගාරය උපරිමයෙන් ආස්වාදය වෙනුවෙන් කැප කළ, අපේ රහස් ජීවිතේ ඉතා සමීපතම කෙනෙක් වුනු සොෆියා ගැන මෙනෙහි කරන්න මේක හොඳ වෙලාවක්. සොෆියා කිසිම වෙලාවක එයාගෙ පුද්ගලික ජීවිතය ගැන කතා කලේ නෑ. එයා නිතරම උත්සාහ කලේ පුද්ගලික ජීවිතය සහ වෘත්තිමය ජීවිතය වෙන් වෙන්ව පවත්වාගෙන යන්න. පෝර්න් නිළියක් විදිහට ඒක අමාරුම වැඩක්. තමන්ගේ ශරීරයත් පොදු ආස්වාදය වෙනුවෙන් විවෘත කරන අතර පුද්ගලික යැයි සංවෘත සීමාවක් තමන් විසින්ම නිර්මාණය කරගන්නවා කියන එක ලේසි වැඩක් නෙමෙයි.

    සොෆියා ඉපදෙන්නෙ 1997දි මියාමි ෆ්ලොරිඩාවල. මෙක්සිකෝවෙ කොහෙන් හෝ තමන්ගේ පවුල එන්න ඇති කියල එයා කියනවා. එයා ශරීරය අත්හරිද්දි වීඩියෝ 230ට වැඩි ප්‍රමාණයක් කරලා තියෙනවා. අවුරුදු 26ක් වෙද්දි සොෆියා පෝර්න් සඳහා ඉතාම වැඩි මිළක් අය කරන නිළියක් වගේම සම්මාන දිනූ නිළියක් වුනා.

    මං අවුරුදු 18දි මේ ක්ෂේත්‍රයට ආවෙ. මට සල්ලි හොයන්න ඕනකම තිබුනා. මට මුලින්ම හම්බුනෙ කැම් ගර්ල් කෙනෙක් විදිහට කැමරාව ඉස්සරහ ස්ට්‍රිප් කරන්න. ඒක හරිම පර්සනල් දෙයක්. අපි එක එක්කෙනාගෙ උවමනාවන් අඳුරගෙන ඒ අනුවයි ඒක කරන්න ඕන.

    සොෆියා එයාගෙ අතීතය ගැන කියනවා.

    මං කොහොමත් ගොඩක් සෙක්ස්වලට කැමති කෙනෙක්. ගොඩක් පිරිමි එක්ක මං සෙක්ස් කරලා තියෙනවා. ඒත් මං ගැන්ග්බැන්ග් එහෙම කරලා නෑ. හැබැයි මං කැමරාව ඉස්සරහ වගේම කැමරාව පිටුපසත් ත්‍රීසම් එහෙම කරලා තියෙනවා. ගොඩක් ඉන්ටෙන්ස් ඒවා. හැබැයි මේ දෙක වෙනස්. මං කැමරාව ඉස්සරහ කරන දේවල් කවදාවත් ඕෆ් කැමරාවෙන් පිටිපස්සෙ කරන්නෙවත් පිටිපස්සෙ කරන දේවල් ඉස්සරහ කරන්නෙවත් නෑ.

    සොෆියා තමන්ගේ සම්බන්ධතාවල ස්වරූපයන් හඳුනා ගනිමින් ඒවා පැහැදිලිව නිර්ණය කරගත්ත බවක් පේනවා. තමන්ගේ ලිංගික නැඹුරුව වගේම ආශාවත් සීමාවත් ඒ වයසට එයා අදුරගනිමින් හිටියා.

    මං කිසි දවසක ඒනල් කරන්නෙ නෑ. හාර්ඩ්කොර් යන්නෙ නෑ. මං කැමතියි වැනිලා සෙක්ස් විදිහට මගේ නිරූපණය තියාගන්න. මං අර දේවල් කවදා හරි කරයි. ඒත් පුළුවන් තරම් ඒවා කල්දාන්න මං කැමතියි.

    ඒනල්වලට මං අකමැති වුනේ මං ඒක මුලින්ම ට්‍රයි කරපු පිරිමියා නිසා. එයා දැනගෙන හිටියෙ නෑ එයා මොනවද කරන්නෙ කියල. ඒක වේදනාවක් වුනා. ඒක ඒනල්වලදි වෙන්න තියෙන නරකම දෙයක්. මාත් ගොඩක් ‍ස්ට්‍රෙස් වෙලා හිටියෙ.

    සොෆියා තමන්ගේ අතීත සම්බන්ධතා ඇතුලෙ ඇති වුනු ලිංගික බාධකයන් ගැන කතා කරනවා.

    ‘මං ජීවිතේ හැම දෙයක්ම එකපාරක් හරි කරලා බලන්නයි හිතන්නෙ’

    එයාට තිබුනෙ ඇඩ්වෙන්චරස් මනසක්.

    ෆ්ලොරිඩාවලදි මට ඒජන්ට් කෙනෙක් හම්බුනා. ඒ මාර්ගෙන් තමයි මං පෝර්න් වලට ආවෙ. මං තාමත් වැඩ කරන්නෙ එයත් එක්ක. මං හරිම වාසනාවන්තයි මට එහෙම ඒජන්ට් කෙනෙක් හම්බුන එකට.

    මගේ ඔන්ලි ෆෑන්ස් මැනේජ් කරපු කෙනාම තමයි මගේ පළවෙනි ඩිරෙක්ටර් වුනෙත්.

    එයා මට දැකපු ගමන් කිව්වා ඔය මේකප් එක්ක ඔයා හරි මෝඩ පාටයි කියල. ඒක මට රිදුනා ඒ වෙලාවෙදි හරියට මං මෝඩයි කිව්වා වගේ.

    ඒක එයා මේකප් කරන කෙනාට කියන්න ඕන කතාවක්. එයා මගෙන් සමාව ඉල්ලුවා. කවදාවත් ඒ වැරැද්ද අමතක කරන්නෙ නෑ කිව්වා. මාත් කිව්වා මගේ පලවෙනි දවසෙම මට මෝඩයි කියපු එක මං අමතක කරන්නෙත් නෑ කියල.

    සෙට් එකකදි මුලින්ම කොහොම වුනත් කෙල්ලෙකුට කියන්න ඕන ඔයා මොනතරම් හොට්ද සෙක්සිද කියල. ඇත්තටම එහෙම නොවුනත්. මොකද ඒ කන්ෆිඩන්ස් එක හරිම වැදගත්.

    සොෆියා එයාගෙ නළි ජීවිතේ පටන් ගැන්ම ගැන මතක් කරනවා.

    මට මුල් කාලෙ රිලේෂන්ෂිප් එකක් තිබුනා. බෝයිෆ්‍රෙන්ඩ් කෙනෙක් හිටියා. ඒ හින්ද සෙට් එකට ආවම මට ඕන වුනේ ආවා වැඩේ කළා චෙක් එක ගත්තා ගියා කියන ටික විතරයි. ඒක හරිම ඩිස්රෙස්පෙක්ට්ෆුල් දෙයක්. මාත් එක්ක වැඩ කරපු අනිත් අය එක්ක කතා කරන්නෙ, ඒ අය ගැන හිතන්නෙවත් නැතුව සල්ලි විතරක් අරගෙන යන එක.

    ආදරය සහ රැකියාව අතර සීමාවන් අඳුරගත්ත හැටි සොෆියා කියනවා.

    එයා මාත් එක්ක රිලේෂන්ෂිප් එකක් පටන් ගත්තෙ මං කරපු වැඩ ගැන දැනගෙනමයි. ඒත් ඒ අතරෙදි මං එයාව චීට් කළා තව කෙනෙක් එක්ක. වැරැද්ද මගේ. ඒත් ඒ මගේ හැටි. ඒකෙන් අපි තරහ වුනේ නෑ. දැනුත් අපි හරි ‍කිට්ටු යාලුවො. ඒත් අපි පෙම්වතුන් නෙමෙයි.

    තමන්ගේ ආශාව සහ ආදරය එක්ක සම්බන්දතාවල ස්වරූපය තීරණය කරගන්න අමාරු වුනු හැටි ගැන සොෆියා සවිඥානකයි.

    ‘’පෝර්න් ස්ටාර් කෙනෙක් විදිහට ආදරේ කරන එක හරිම අමාරුයි. මේ සම්බන්දෙට පස්සෙ මං කිසි කෙනෙක් එක්ක ආදරයක් පටන් ගත්තෙ නැත්තෙ ඒකයි.

    එහෙම සම්බන්දෙකදි එක්කො ඒ පෙම්වතා අපි ගැන ඕනවටත් වඩා ඔබ්සෙස් වෙලා කරදරයක් වෙනවා. නැත්තං ඔයා යාලුවෙක් එක්ක කතා කළත් විශ්වාස කරන්නෙ නැති තත්වෙකට එනවා’’

    තමන්ගේ ශරීරය ගැන, හැගීම් ගැන, වෘත්තිය ගැන ඉතාම හොඳ අවලෝකනයක් තිබුනු සොෆියා හදිස්සියෙ මිය ගියා. ඇය ජීවිතේ කෙටි කාලයක් වුනත් ඒ කෙටි කාලයේ ‍ගිනි සිළුවක් වගේ දැල්වුනා. බිම වැටී තිබුණු පුරුෂ ලිංගයන් දහස් ගණනක් ඍජු කළා. මනස් තෘප්තිමත් කළා.

    ඇය මහළු වී වැහැරී යනවා වෙනුවට තාරුණ්‍යයේදීම අනුරාගය බිඳකුදු ‍නොසි‍දෙන පරිදි මරණය වැළඳගත්තා. දෙවඟනක් බඳු ඇයට ගෞරව කරනවා මිස වෙන මොනවා කරන්නද?

    මේ ගැන චාමර ගුරුගේ ෆේස්බුක් සටහනක් දාලා තිබුන මෙහෙම.

    නිල් චිත්‍රපටි නිලියො බොහෝ විට අකාලයේ මිය යනවා…සුයිසයිඩ්…ඩ්‍රග්ස් ඕවර්ඩෝස් … ඇක්සිඩන්ට් වැනි හේතුන් මත…අති ධාවනකාරී ජීවිතය කොහේහරි ගිහිල්ලා හැප්පිච්ච ගතියක් තමයි ඒ මරණවල තියෙන්නෙ …එහෙම කෙනෙක් මැරුනාම බොහෝ දුරට මම දැකලා තියෙනවා දෙඅකාරයක ප්‍රතිචාර …එක වර්ගයක් තමයි….ඒ අවසනාවන්ත ජීවිතය දෙස බලන අනුකම්පාශීලි ප්‍රතිචාර…පෝර්න් ඉන්ඩස්‍ට්‍රිය ගැන ඇති විරෝධය…මත්ද්‍රව්‍ය පිළිබඳ විරෝධය…වැනි දේවල් ඒ ප්‍රතිචාර අතරේ තියෙන්න පුළුවන් ….ප්‍රශ්නේ තියෙන්නෙ අපි මේ කොනේ ඉඳන් අනං මනං හිතුවාට…ඒ කොනේ ජීවත්වෙන මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත ගැන අපි මුකුත් දන්නෙ නෑ…

    අනිත් ප්‍රතිචාර විදිය ඉතාම නරුමයි..ඒ මැරුණ කෙනා මනුස්සයෙක් කියන හැඟීම නොසලකා කරන ත්‍රාඩ ලිංගික විහිලු…

    ඒ දෙකම මැද තැනකින්…අනේ අපිට ළඟ කෙනෙක්…අපිව පිනවපු කෙනෙක්… සමහරවිට ප්‍රසිද්ධ සිනමාවෙ නිලියකටත් වඩා අපිට අපේ රහසිගත ජීවිතයේදී දැනෙන කෙනෙක්…එහෙම කෙනෙක් නැති වුනාම ඇතිවන ගෞරවණීය වේදනාවෙන් අපිට ඒ දිහා බලන්න පුළුවන් නම් හරි වටිනවා..

  • පෙරලිකාර ප්‍රියසාද්ගේ මහා පිපිරුම

    පෙරලිකාර ප්‍රියසාද්ගේ මහා පිපිරුම

    පරණ සිංහල චිත්‍රපටි බලන්න මං හරි කැමතියි. ඒ චිත්‍රපටි දැන් බලද්දි ඒ චිත්‍රපටි නිර්මාණය කරද්දි අපේක්ෂා නොකළ මානයක් රස වින්දනයට එකතු වෙලා තියෙනවා. ඒ තමයි කාලය. දැන් අපි 90 ගනන්වල චිත්‍රපටියක් නරඹද්දි ඒ චිත්‍රපටිය හරියටම කාලතරණ අත්දැකීමක් වගේ. අපිට ලංකාවෙ අනූ ගනන්වල ජීවිතය ‍පේනවා. ඒ විහිලුතහලු, ඒ කාලෙ ආර්ට්, පසුතල මුනගැහෙනවා. ඒක වෙනම ට්‍රිප් එකක්.

    යූටියුබ්ගත වෙලා තිබුනු දිනේෂ් ප්‍රියසාද්ගෙ දෙමෝදර පාලම බැලුවා. අනූපහේදි විතර ඒක තිරගත වෙද්දි අපි චිත්‍රපටි උන්මාදයකින් පෙලෙන වයසක හිටියත් දෙමෝදර පාලම බලන්න ගියේ නෑ. වාණිජ චිත්‍රපටි වෙනුවට සම්භාව්‍ය පස්වෙනි මණ්ඩලයේ හෝ හයවෙනි මණ්ඩලයෙ නම් තමයි හෝල් එකට යන්නෙ. නැත්තං ඉංග්‍රීසි ඇඩල්ට්ස් ඔන්ලි විතරයි.

    හැබැයි අපේ ගෙවල් පිටිපස්සෙ තිබුනු ගරාජ් එකේ කොල්ලො සෙට් එකම දෙමෝදර පාලම බලන්න ගියා. උන්ට ඒකෙන් ආපු ඇක්ෂන් රස්නෙ සෑහෙන දවසක් යනකල් තිබුන.

    දෙමෝදර පාලම කියන්නෙ 1965 ආපු ටයිටස් තොටවත්තගෙ චණ්ඩියා ෆිල්ම් එකට සීක්වල් එකක්. චණ්ඩියා දෙක කියලමයි එන්නෙ. චණ්ඩියා කියන්නෙ ටයිටස් චැලෙන්ජ් එකක් අරගෙන කරපු වැඩක්. තිරය පිහියකින් ඉරාගෙන ගාමිනී එලියට එන ටීසර් එකක් මුලින් වැඩ කලේ චන්ඩියා වෙනුවෙන්.

    චන්ඩියා කියන්නෙ ගැලරියත් බැල්කනියත් එකට යා කරන චිත්‍රපටියක් කියල ජයවිලාල් වි‍ලේගොඩ ලිව්වා. ඒක කුරුඳුවත්තත්. කූඹිවත්තත් යා කරන චිත්‍රපටියක් විදිහටයි දැක්කෙ. වැදගත්ම දෙයක් වුනේ චණ්ඩියා නාගරික ජීවිතයේ ප්‍රකාශනයක්. චණ්ඩියා ෆිල්ම් එකේ ෆයිට් දිග වැඩියි, බණ වැඩියි, හැමදේම ටයිටස් කරන්න ගිහින් බර වැඩියි කියල විචාර පළවුනා.

    චන්ඩියා අන්තිමට චුට්ටෙ හිරේ යනවා.

    95දි අවුරුදු විස්සකට පස්සෙ චුට්ටෙ නිදහස් වෙනවා. චුට්ටෙ නිදහස් කරන්නෙ දිනේෂ් ප්‍රියසාද්. ඒ තමයි දෙමෝදර පාලම. ටයිටස් වගේම ප්‍රියසාද් පිටපත, සංස්කරණය, කැමරාව, ග්‍රැෆික්ස් ඔක්කොම කරනවා.

    චණ්ඩියා එකේ වගේම චුට්ටෙ තාමත් බණ කියනවා. පොත් ලියනවා. පොර එලියට එන්නෙ පණ්ඩිතයෙක් විදිහට, ආවම ආපහු වත්තෙ චන්ඩිකම ගන්න චුට්ටෙට ටිකක් හැප්පෙන්න වෙනවා. චුට්ටෙගෙ ගෝලයො විල්සන් කරූ සහ කොස්තා ආපහු බිස්නස් කරන උන්ට පාර්ට් දාලා කීය කීය හරි කප්පං අරං චුට්ටෙගෙ බලය තහවුරු කරනවා. චුට්ටෙ ෆුල් ධර්මෙන් වුනාට මේ ව‍ගේ පුංචි හොරකම්වලට ඉඩක් දෙනවා. මොකද චුට්ටෙ චන්දෙ දෙන්නෙ මාලිමාවට නෙමෙයි.

    ටෙනිසන් කුරේට ආතල් චරිතයක් මේකෙ හම්බුවෙලා තියෙනවා. ජෝක්කාර චන්ඩියෙක් විදිහට. මර්වින් ජයතුංග තමන්ගෙ සුපුරුදු දුෂ්ටයාගෙ චරිතෙ මේකෙත් කරනවා. ඒත් අන්තිම වෙද්දි හමුදා ඇඳුම් ඇඳගෙන, හෙලිකොප්ටර්වල ගේම්වලට යන තත්වයේ මැරයෙක් බවට මර්වින් පත් වෙනවා.

    මේ ෆිල්ම් එක අනූ ගනංවල කරනවා කියන්නෙම වැඩක්. කෝච්චිද, හොලිකොප්ටර්ද, වාහනද බයිසිකල්ද ඔක්කොම පෙරලෙන පුපුරන දර්ශන ෆිල්ම් එකේ තියෙනවා. අනික කැමරාවෙන් හැම සිද්ධියක්ම අපි මෙතෙක් දැකපු නැති තැන්වල තියලා ආවරණය කරනවා. අමුතු ෂොට් එක්ක අමුතු කැපිලි තියෙනවා. ‍හෙලිකොප්ටර් කඳුවල හැපිලා පුපුරනවා, අන්තිම වෙද්දි ආරුක්කු නමයේ පාලමත් පුපුරනවා.

    හැබැයි චුට්ටෙ ඉතුරු වෙනවා. ඉතුරු සීයක් විතර මැරෙනවා.

    ඒකෙත් ෆයිට් සීන් දිගයි. බණ සීන් වැඩියි. ඒත් එහෙම තමයි චණ්ඩියා.

    ෆිල්ම් එකක් බලද්දි ඒකෙ වැදගත්ම දේ වෙන්නෙ අපි ලබන ආස්වාදය. ඒ ආස්වාදය එන්නෙ ඒකෙ අධ්‍යක්ෂවරයා තමන්ගෙ නිර්මාණයත් එක්ක කරලා අරන් තියෙන ආස්වාදයෙන්. ඒක විභාගයක් පාස් කරන්න වගේ අමාරුවෙන් තටමලා කරලා නම් ඒක ස්ක්‍රීන් එක උඩ පේන්න ගන්නවා.

    දෙමෝදර පාලම බලද්දි අපිට පේනවා දිනේෂ් ප්‍රියසාද්ට බටහිර චිත්‍රපටි ගැන තිබුනු උන්මාදය. ඒ පිපිරෙන පෙරලෙන සිනමාවට ඇති ආශාව. ඒක තමන්ට පුළුවන් කොහොමෙන් හරි සිංහලෙන් හදන්න තියෙන පිස්සුව. කෝච්චි වලින් මිනිස්සු වැටෙද්දි දාලා තියෙන ග්‍රැෆික්ස් යතාර්ථයට ළං විය නොහැකි නිසා ඒක වහන්න කරපු වැඩ ඒ කාලෙදි. ඒත් දැන් බලද්දි ඒක ඒ විදිහටම කරන එක වෙනම ආර්ට් එකක්.

    චිත්‍රපටිය පුරා ගාමිනී ප්‍රධාන ධාරාවෙ ජනතා සදාචාරය දේශනා කරනවා. ඒ කාලෙ ජනප්‍රිය පත්තර ප්‍රවෘත්ති හරහා දුෂ්ටත්වය නිර්මාණය වෙනවා. දෙමෝදර පාලමේ දුෂ්ටයා කරන්නෙ ළමයි පිටරට යවන එක. කෝච්චියක් පිටින්ම එකපාර ළමයි පිටරට යවන්න ගිහින් තමයි දුෂ්ටයාට වැඩේ වරදින්නෙ.

    ඒ කාලෙ තිබුනා ළමයි පිටරට යැවීම සහ කරවල වාඩිවල වැඩ කරන්න පැහැරගෙන යාම් කියල අදහස් දෙකක්. ඒ දෙකම මිනිස්සු මවා ගත්ත ප්‍රවෘත්ති මිස ඇත්ත ඒවා වෙන්න ඉඩ අඩුයි. හැබැයි දෙමෝදර පාලම පුපුරුවාගෙන චුට්ටෙ මේ පාර එන්නෙ ඒ දරුවන් බේරගන්න.

    ෆිල්ම් එක පුරාම කෝච්චි ඇතුලෙ, හෙලිකොප්ටර් ඇතුලෙ ත්‍රාසජනක සටන් පිරිලා. සොමී රත්නායකව ස්කොට්ලන්ඩ් යාඩ්වල ඉඳන් ගෙන්නනවා හරියට ජේම්ස් බොන්ඩ් වගේ. හෙලිකොප්ටර්වල ‍එල්ලිලා යන, බිමට පනින මාරක පිමි අසූහාර දාහට. චිත්‍රපටියෙ ඒ ස්ටන්ට්, සටන් නළුවන්ට වැඩ දාන්න ලොකු අවකාශයක් දීලා තියෙනවා.

    ගාමිනී ඉන්න හින්ද පෙම්වතා වුනත් ශශී විජේන්ද්‍ර මතු වෙන්නෙම නෑ. ඇත්තට‍ම උන් උන්නද මළාද කියලවත් දැනෙන්නෙ නෑ. ගාමිනී අතීතයෙන් ඇවිත් ඒ වර්තමාන පෙම්වතුන් පරද්දලා ආපහු පවුලේත් රටේත් චන්ඩියා වෙනවා. මේ සැරේ එයා අතින් පයින් ‍වගේම දැනුමෙනුත් චන්ඩියෙක්.

  • අපි අතර ඌ කවුද?

    අපි අතර ඌ කවුද?

    ඊයෙ චාමරයාගෙ නාට්ටිය බැලුවා. අපි නිකං යාලුකමට චාමරයා කිව්වට ඒක ඇත්තටම ඌ කරන වැඩේ සුලුකොට තැකීමක් වෙනවා. ඒ හින්ද මෙහෙම කියනවා. චාමර ගුරුගේ කරපු අලුත්ම නිර්මාණය බැලුවා.

    හතේ ෂෝ එක බලනවා කියල ඉඳලා හතේ ගොඩක් සෙනග කියල හිතලා 4.30 බැලුවා. එතකොට ඒ නාට්‍යයේ කන්‍යා දර්ශනයේ පංගුකාරයෙක් මම.

    ඒක හරිම ඉරොතික නාට්‍යයක්. ලංකාවෙ මෙතෙක් වේදිකාවක මං දැකපු ඉරොතිකම හැගීම් දනවපු මිනිත්තු ගොඩක්. ඒ නාට්‍යය පුරාම ඉන්ටිමසි කියන එක තැවරිලා තිබුන. ඉන්ටිමසිය කියන එක වේදිකාවක් උඩ නිර්මාණය කරන්න පුළුවන් දෙයක් නෙමෙයි. සම්පූර්ණ නිරුවතින් දෙන්නෙක් හිටියත් එතන ඉන්ටිමසියක් නැති වෙන්න පුළුවන්. ඒත් ඇඳුම් ඇඳගෙන වුනත් ඒ ඉන්ටිමසිය මවන්නත් පුළුවන්.

    විකල්ප වේදිකාව ගොඩක් වෙලාවට පාවිච්චි වෙන්නෙ දේශපාලන වැඩවලට. ඒ කණගාටුදායක තත්වයක්. ඒ වෙනුවට විකල්ප හැගීම් කියන එක, විකල්ප පැවැත්ම කියන එක වේදිකාවට ගේන්න කවුරුන් හෝ වෑයම් කළා නම් ඒ බොහොම අඩුවෙන්. යම් කිසි දෙයක් ගැන විවේචනයක්, ප්‍රතිචාරයක් විදිහට නිර්මාණ හැදුනා මිස ඒවා පැවැත්ම පිළිබඳ ගැඹුරු සංවාදයක් කියන අදේශපාලනික තැනට අරගෙන ගියේ නෑ.

    චාමර ගුරුගේ අපි අතර ඌ එක්ක අන්න අදේශපාලනික මොහොත දක්වාම යනවා. දෙන්නෙක් අතර සමීපතම මොහොතකදි වෙන්න පුංචි දේකින් පවා සියල්ල අසමතුලිත විය හැකිය කියන සම්බන්ධතාවල සුන්දරතම නිමේෂය ගැන චාමර නාට්‍යයක් හදනවා.

    මේක ගොඩක් අයට ප්‍රශ්නයක් ගේනවා. සුරේඛා එයාගෙ සටහන ඇතුලෙ මේ ප්‍රශ්නය පැහැදිලිව නගනවා. කණ්ණාඩියක් අල්ලනවා වෙනුවට යෝජනාව මොකක්ද චාමර, කියල සුරේඛා අහනවා. මේක පරාවර්තන කණ්ණාඩියක් නෙමෙයි. අපි අතර ඌ කියන්නෙ එක්ස්පීරියන්ස් එකක්. අපි ඒ මොහොත සවිඥානකව විඳිනවා. ඒ සවිඥානක බව ඇතුලෙ බාරගැනීම කියන සමාධියට කෙනෙක් එළඹෙනවා.

    චාමර එයාගෙ සංගීතය ඇතුලෙ මේ තුන්වෙනි පැවැත්මේ ලේයරය දිගටම අරගෙන එනවා. ඒක එක විදිහකට සයිකඩෙලික් කියන්න පුළුවන්. ඒත් මෙතනදි ඒක ආධ්‍යාත්මයේ සංගීතයක්.

    චාමර ආර්ටිස්ට් කියන තැනින් නතර වෙනවා. දේශපාලනය කියන තැනින් අයින් වෙනවා. පිරිමියෙක් සහ ගැහැණියක් අතර මේ ඇතිවෙන ආදරයේ අනවබෝධය සහ ගැටුම එහිම වූ ස්වභාවය නෙමෙයිද? ඒක අපිට එක එක මුහුණුවරින් යළි යළිත් මුනගැහෙනවා. ඒ ගැටුම නොතිබුනා නම් ගැහැණු පිරිමි ආදරයක් මේ තරම් සුන්දර නොවෙන්නට තිබුනා. ඒ නොගැලපීම විනාසකාරී බව ඇත්තයි. ඒක උමතුවක් පිස්සුවක් කැඳවන බව ඇත්තයි. ඒත් ඉතින් ආදරය එහෙමයි.

    අපිට වේදිකාවෙන් පිට ප්‍රේක්ෂකයෙක් විදිහට මිස කිසි දවසක අපේ සම්බන්ධතා ඇතුලෙ මේ මොහොත සවිඥානකව හසුරුවන්න පුළුවන්කමක් නෑ. ඒකත් සවිඥානකව හසුරුවන කෙනෙක් වුනොත් ඒ කියන්නෙ ඒ කෙනා සම්බන්ධතාවයේ සීමාව ඉක්මවා යමින් ඉන්නවා. ඒ සෙල්ලම තවදුරටත් ඒ අයව ඉමෝෂනල් ජර්නි එක ගෙනියන්නෙ නෑ. ජීවිතේ බෝරිං වෙනවා කියන්නෙ එතකොට.

    වේදිකාව උඩ ඒ සිප වැළඳ ගැනීම්, අනුරාග සපා කෑම්, ලෙවකෑම් සියල්ල ඒ චරිත ඒ අයගේම තෘප්තිය පිණිස කරනවා මිස තුන්වැන්නෙක් වෙනුවෙන් කරනවා නෙමෙයි. ඒක රංගනය පැත්තෙන් හරිම ලස්සන දෙයක්. ඒ හැම මොහොතක්ම අපි හැමෝගෙම කොහේ හරි මොහොතක් එක්ක සම්බන්දයි. ඒ තමයි අපේ පසු- නූතන පවුලේ ආරම්භක පරිච්ඡේදය.

    මේක අර්බුදයක් විදිහට තේරුම් අරගෙන එතනින් කොහාටද කියල කල්පනා කළ යුතු ප්‍රශ්නයක් නෙමෙයි. එහිම වූ චමත්කාරය විඳින්නයි තියෙන්නෙ. පුංචිම පුංචි මීයෙකුගෙන් පවා පුපුරා යා හැකි පවුල් ඇතුලෙ ජීවිතය හරිම ඉන්ටෙන්ස්. එතනින් කෙනෙක් වෙන් වීම දක්වා යාවි, තව කෙනෙක් පවුල ඇතුලෙම හිරි වැටීම දක්වා යාවි. තරමක් බලා ඉන්න පුළුවන් තරමට සාවධාන අය සම්බන්ධතාවයක ඊළග පරිච්ඡේදය දක්වා යාවි.

    ඒ කොහොම වුනත් මේ ඉන්ටිමසි නර්තනය අතිශය චමත්කාරයි. එතන සදාචාරය හෝ වෙනත් විනිශ්චයන් වලංගු නෑ. ඒක මිනිස් ආදරයේ මොහොතක්.

    චාමර ගු‍රුගේ මේ ගැඹුරු පැවැත්මේ සෞන්දර්ය වේදිකාව මත දිග හරිනවා. ඒක අනුරාග කාව්‍යයක්. සියුම්ව වියමන් කළ අපූර්ව මොහොතක්. ඒක දැනෙන, වැදෙන, ඇනෙන, රිදෙන, හිනායන, ඇඩෙන ආදර ගවේෂණයක්.


    චින්තන ධර්මදාස