Author: admin

මීමනව මට කියවන්න හම්බුවෙන්නෙ හතරෙ පංතියෙදි විතර. මීමන අපේ අම්මාගෙ ප්‍රියතම කවියෙක්. මියුණු ඇල්ල වගේ කවි අම්මා මට තෝර තෝර රස කර කර විස්තර කරනවා. මේ තරම් මීමනට මං ආශක්ත වෙන්න ඇත්තෙත් ඒ හින්ද. දවසක් අම්මා වැඩි තේරුමක් නැතුව කන්තෝරුවෙ පුස්තකාලෙන් මීමනගේ ‘මගේ ප්‍රේමය කලාව සහ ජීවිතය’ පොත අරන් ඇවිත් තිබුණ. ගුණදාස අමරසේකරගෙ යළි උපන්නෙමි කියන්න ලැබුනෙත් මේ විදිහටම අම්මට සිද්ද වුනු අත්වැරැද්දකින්. මීමනගෙ කවි විතරක් දැකලා තිබුනු මට මේ පොත මාර එකක් වුනා. මං හිතන්නෙ මං හිතන පතන විදිහ දරුණුවට වෙනස් කරන්න ඒ කාලෙ මේ පොත කියවීම බලපෑවා කියල. මීමනගේ ජීවිත කතාව රැගත් ඒ සුන්දර පොත කොටසින් කොටස ෆැකල්ටි ඔෆ් සෙක්ස් වෙතින් ගේන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. මීමන කියන්නෙ අපේ ශෘංගාර සාහිත්‍යයේ නිර්භීත පුරෝගාමියෙක්.

‘අප ජීවත් වන්නේ ස්වභාවයට සම්පූර්ණයෙන්ම විරුද්ධ අන්දමිනි. මිනිසා ස්වභාව ධර්මයේ කොටසකි. එහෙයින් ස්වභාවික ජීවිතයක් ගත කිරීමට අපට බැරි ඇයි? කෘතිම ශිෂ්ටාචාරයක් බදාගෙන මිනිසා ස්වභාව ධර්මයෙන් ඈත්වී සිටී.

මගේ පුද්ගලික කල්පනාවෙ හැටියට නම් ලිංගේන්ද්‍රිය වසාගෙන සිටීම පවා අස්වාභාවිකය. බොරු කීම අස්වාභාවිකය. අනුන් හට ද්වේශ කිරීම අස්වාභාවිකය.

මේ ලෝකය ඇතිවී තිබෙනුයේ එහි උපදින කාහට වුවත් ස්වභාවික අන්දමින් ජීවත්වීම සඳහාය. ඒ සඳහා ස්වභාව ධර්මයා විසින් ආරක්ෂාව සලසා ඇත්තේය.

හිරු රැසින් හිස ආරක්ෂා කිරීම සඳහා හිසෙහි කෙස් ඇත්තේය. අන් සියල්ලම ඒනයින් බැලිය යුතුය.

මිනිසා හැර අන් සියලු සත්වයෝ ඔවුන්ගේ ලිංගේන්ද්‍රියන් පිනවීම සඳහා පීඩා රහිත නිදහසක් ලබා සිටිති. මිනිසාගේ කෘතිම ශිෂ්ටාචාරය නිසා ඔහු සියල්ලම සඟවා ගනී. ඇත්ත සැඟවීම පාපයකි. සාපයකි.

යම්කිසි කෙනෙකු යම් කිසි දෙයක් කරතොත් කියතොත් එය හිතට එකඟව එළිපිට කළ යුතුය. එළිපිට කිව යුතුය.

මගේ මේ කෙටි ජීවිත කතාව මා ලියන්නට අදහස් කලේ ඇත්ත ඇති සැටියෙන් කීමේ අදහසිනි. එහෙත් මටද මා කී පාපකර්මයට, සාපයට භාජනය වීමට සිදුවී ඇත්තේය. ඒ නම් අන් කිසිවක් නිසා නොව කරදහි හිඟයත්, මුද්‍රණ ගාස්තු ඉහළ නැග තිබීමත් නිසාය.

මගේ ජීවිතයේ මා කළ සියල්ල පොතක් වශයෙන් ලියුවහොත් ඒ පොතෙහි පිටු දහස් ගණනක් අඩංගුවනු නියතය. ‘මගේ ප්‍රේමය කලාව සහ ජීවිතය’ ඔබ‍ට ගෙන එන්නේ මගේ ජීවිතයේ ඉතාම වැදගත් විශේෂ වූ කරුණු කීපයක් පමණකි.’
– මීමන-

ඒ මීමන පොත පටන්ගන්න හැටිය. ආපහු මීමන ගැන ලියන්න මට උනන්දුව ඇතිවුනේ ගුණසිරි සිල්වා විසින් ෆේස්බුක් එකේ දමා තිබුණු මීමන පරිවර්තනය කළ කවි පොතයි. ගුණසිරිගේ කෙටි සටහනත් සමග ඒ කවි ටික මෙසේ පළකරනවා.

ගුණසිරි සිල්වා ලියූ ෆේස්බුක් පෙරවදන.

අද උදෑසන කෝපි තොලගාද්දී අතට හසුවුණේ
මීමන ප්‍රෙමතිලකගේ ‘පෙරදිග පෙම් මැණික්’ ය !
කොළඹ යුගයේ කවිය මෙන්ම කවියන්ද බොහෝවිට අතිශයින්ම රොමාන්තික විය. මීමන ප්‍රෙමතිලක කවියා ද දැඩි රොමාන්තිකවාදියෙකි.
ඔහුගේ ඇස ගැටෙන්නේද රොමාන්තික කවිය වෙතමය. 1953 දී ඔහු විසින් අනුවර්තනය කොට පළ කරන ලද මෙම කාව්‍ය සංග්‍රහය තුළ එන්නේ විවිධ රටවල රොමාන්තික කවීන්ගේ නිර්මාණයි.
මෙබඳු නිර්මාණ එකල බිහිවීම හා මෙම කවි හඳුන්වා දීම සඳහා මීමන ලියූ සටහන්වල ස්වභාවය හඳුනා ගැනීම වැදගත් වන්නේ එම යුගයේ කවීන් ගේ නිර්මාණ භාවිතය කෙරෙහි බලපෑ මනෝමූල සහ විෂය මූල තත්ත්වයන් එමගින් පිළිබිඹු කෙරෙන බැවිනි.
කෙසේ වෙතත් මේ කවිවල භාෂාව ගැන ගුණදොස් විමසීම කාව්‍ය විචාරකයන්ට බාර කරමි.

මුවිඳුගෙ සර්වයිවල් ඔෆ් ද ෆ්‍රැජයිල් ප්‍රදර්ශනය බලන්න ගියා. ‘සියුමැලිබවෙහි ගැලවීම’ වගේ සිංහල තේරුමක් ටයිට්ල් එකට දෙන්න පුළුවන්. මේ ප්‍රදර්ශනය කුටි තුනක පරිච්ඡේද තුනක් විදිහට දිගහැරෙනවා කියලයි මං හිතන්නෙ. අපි මුලින්ම ඇතුල්වෙන්නෙ මුවිඳුගෙ ප්‍රංශ බලපෑම තුල කියවීමට. දෙවෙනි කාමරය ඒ සියුමැලිබවෙහි අභියෝගය ලාංකේය වර්ෂන් එක. තුන්වෙනි කාමරය අරගලය පදනම් කරගෙන හාර්ඩ්කෝර් විදිහට සියුමැලිබව හා රෙජීමය අතර ගැටීම ගැන කතා කරනවා.

මේ ප්‍රදර්ශනය පුරාම මට තේරුනෙ තේමාවන් දෙකක් එකිනෙක හා රමණය කරමින් දිගහැරෙනවා කියල. එකක් සෙක්ස්. අනික වයලන්ස් හෙවත් ප්‍රචන්ඩත්වය. සියුමැලිබවෙහි ගැලවීම තීන්දු වෙන්නෙ මේ බලවේගයන් දෙක අතර.

අරගලය පසුබිම් කරගත්ත චිත්‍ර පෙළ මං උවමනාවෙන්ම කතා නොකර පැත්තකින් තියනවා. තාක්ෂණය විදිහට කතා කරන්න බොහෝ දේ තිබුණත් ඒක මුවිඳුගෙ දුර්වල ප්‍රකාශනයක් කියන එකයි මගේ හැගීම. ඒක සර්ෆස් එකට නැත්තං මතුපිටට වැඩියි.

දෙවෙනි කාමරයේ සර්වයිවල් 02 සහ සර්වයිවල් 03 කියන චිත්‍ර දෙක මාව ආශක්ත කරගත්තා. බෝම්බ ඇඳුම ලූ කාන්තා සිරුරකට වටාපත් හිසක් සවිකරමින් මුවිඳු අපි පහුකරපු රෙජීමයක අතීතයක් කොලාජ් එකකට ගේනවා. ඒ අපේ ජීවිත ගතවුනු එක්තරා මොහොතක විශ්වයක්. වෙළඳ දැන්වීම්, නිෂ්පාදන, සියල්ල කැළතෙන නූතන මොහොතක වටාපත් හිසැති බෝම්බකාරිය පෙරමුණ ගන්නවා.

ඊළඟ චිත්‍රයේ යට ඇඳුම් වලින් සැරසුනු මැටි පෝච්චි හිස් ඇති කාන්තාවන් පෙළක්. ඒ පිටිපස්සෙ මුවිඳු හැමදාම ගේන බිත්තිවල ලියපු කුරුටු කුණුහරුප. මේ කුරුටු කුණුහරුප ගැලරියක සම්භාව්‍ය ආර්ට් අතරට ගෙන ඒමේ ගෞරවය මුවිඳුට අයිති වෙන්න ඕන. මැටි හිස් ඇති පුළුලුකුල් ඇති මේ කාන්තාවන්ට පහලින් දළ යකෙක් විලිස්සාගෙන ඉන්නවා. ඒ අපේ සම්ප්‍රදාය වෙන්නත් පුළුවන්.

වැදගත්ම දේ මේ කාන්තා ශරීරත් අර මැටි බඳුන් මෙන්ම දේවල් බවට පත්ව තිබීමයි. ඒවායින් ආත්මය උපුටා ඉවත් කරලා තියෙනවා.

අපේ පරණ ක්‍රිමිරාජ පැකට් එක සහිත චිත්‍රයත් බොහෝ දේ අතර මනස ගෙනියන කොලාජයක්. බඩ මහත මල්ලු සිරුරක් චිත්‍රයේ ලොකු ඉඩක් ගන්නවා. ඒ උඩ නිරුවත් පෙම්වතුන් යුවළක් වෙලී ඉන්නවා. හැබැයි උන් සිමෙන්ති ප්‍රතිමා. අපි ක්‍රිමිරාජ ගුලියේ ඉඳන් නයිකි සපත්තු දක්වා ලොකු ගමනක් ඇවිත් තියෙනවා (සපත්තුවෙ බ්‍රෑන්ඩ් එක හරියටම මතක නෑ). නමුත් ඇස් දෙකක් ඇතුව අපි දිහා බලා සිටි මිනිහෙක් ඉන්නේ ක්‍රිමිරාජ පැකට්ටුවෙ විතරයි.

බෝම්බ ජැකට් එකකින් ඇන්තූරියම් මල් පිපුණු චිත්‍රයත් කතන්දර ගොඩක් කියනවා. මේ චිත්‍රය අපි මීට කලින් දැකලා තියෙන්නෙ සීටීබී බස්වල ඩ්‍රයිවර්ට පිටිපස්සෙ තහඩු පුවරුවෙ. දෙපැත්තෙන් මල් හලන කාන්තාවන් වෙනුවට මුවිඳු කඳුළු හලන කාන්තාවන් ගේනවා. මල් බඳුන වෙනුවට බෝම්බ ජැකට් එකක් ගේනවා. අර සීටීබී බස් එකේ පොදු ජන සෞන්දර්ය මුවිඳු ඛේදවාචකයක් විදිහට ආර්ට් එකට ගේනවා.

මේ ප්‍රදර්ශනයෙ වැදගත්ම සංකල්පයක් තමයි දේවල් අතර සන්නිවේදනය කියන එක. විවිධ වූ දේවල් අතර මිනිස් විෂයත් දෙයක් විදිහට ඉදිරිපත් කිරීම. දේශපාලනය, යුද්ධය අතර අපි දේවල් බවට පත්වුනු ඉතිහාසයේ එක පරිච්ඡේදයක් මුවිඳු දෙවෙනි කාමරෙන් කියනවා.

සියුමැලි බවෙහි ගැලවීම කියන තේමාවෙ පරිපාකයට පත්වීම මං දකින්නෙ පළවෙනි කාමරය. ඒක අපිට නම් කරන්න පුළුවන් ප්‍රංශ කාමරය කියල. මේ චිත්‍ර පෙලේදී මුවිඳු කන්සේප්ට් එක ජාතිකත්වයෙන් ගලවගන්නවා. ඒක යුනිවර්සල් කරනවා. අපේ රටට අදාල දේශපාලන කියවීම් සියල්ල බැහැර කරනවා. කැන්වසය උඩ තියෙන්නෙ මස්, කොන්ක්‍රීට්, යකඩ, කම්බිකටු විතරයි. බ්ලොක් ගලක සහ කාන්තා මස් කුට්ටියක් අතර සම්බන්ධය මුවිඳු හොයන්න උත්සාහ කරනවා. සමහර විට සොබා දහම, මිනිස් සිරුරක කොටසක්, බ්ලොක් ගලක්, කටු කම්බි ඔටුන්නක් තමයි මුවිඳුගෙ කොලාජ් එකේ දේවල්. ගස්, ගල්, කොන්ක්‍රීට් හා සමානවම මාංශය සැලකුවොත් ඒ බ්ලොක්ගත කිරීම කොයි විදිහෙ හැගීමක් දෙයිද? මොකද මුවිඳු චිත්‍රයෙන් හැගීම් ඉවත් කරනවා. අපි දකින්නෙ දේවල් විතරයි.

මං පෝර්න් කියන්නෙ මේකට. ඒ කියන්නෙ ආත්මය, හැගීම් ඉවත් කළ මාංශයට. ඒ සියල්ල ඉවත් කළාට පස්සෙ අපිට ඉතුරු වෙන්නෙ එල්ලා වැටෙන තඩි බඩක මස් වැදැල්ලක් විතරයි. එතන මිනිහෙක් නෑ. දෙයක් විතරයි. අනුරාගය ශෘංගාරය නෑ. මුවිඳුගේ ගැඹුරක් නැති ද්විතල කොලාජ් එකක සිමෙන්ති කළු ගල් මැද මිනිස් බුරියක්.

මේ කාමරයේ චිත්‍රවල වර්ණ ගැලපීම, එකලස් කිරීම ප්‍රංශයෙන් ඉන්ස්පයර් වුනු බව පේනවා. ඒ වගේම ඒ මිනිමල් සෞන්දර්යයත් දූපතෙන් එපිට බලපෑමේ ප්‍රතිඵලයක් වෙන්න පුළුවන්.

හැම චිත්‍රයකම වර්ණ විවරයක් තියෙනවා. ඒක එක එක චිත්‍රයේ එක එක වර්ණයෙන් එනවා. ඒ විවරය මේ සියල්ලට පිටින් පවතිනවා. හරියට වෙනත් අවකාශයකට දොරටුවක් වගේ, චිත්‍රය තුලම චිත්‍රයට පිටතින් ඒ විවරය කාමර තුනේම තියෙනවා. ඒක මුවිඳුගෙ සිග්නේචර් එකක් වෙන්න ඕන. කලින් ග්ලිච් පාවිච්චි කිරීමේ සංකල්පයම වඩාත් පරිණත තැනකට පැමිනීමක් විදිහට මට ඒක දැනුන.

එතකොට කෝ සෙක්ස් සහ ප්‍රචන්ඩත්වය? හැම චිත්‍රයකම තියෙන්නෙ ප්‍රචන්ඩත්වය. හැබැයි සෙක්ස්හරණය කරල කියලයි මං හිතන්නෙ. සෙක්ස් වෙනුවට එතන තියෙන්නෙ මාංශය. ඒ මාංශය සමග බැඳුනු ආශාව නැත්නම් ජීවිතය අයින් කරලා තියෙනවා. එතකොට ඒ මාංශය සහ අනෙක් දේවල් ප්‍රචන්ඩ විදිහට ගැටෙනවා. මේ ගැටුම ඇතුලෙ සියුමැලි මාංශයේ ගැලවීම කොහොම වෙයිද? මං හිතන්නෙ මුවිඳු අහන ප්‍රශ්නය ඒක.

චින්තන ධර්මදාස

මේක තරමක් පැටලිලිසහගත කතාවක් වෙන්න ඉඩ තියෙනවා. ඒත් හිතන්න පුළුවන් දිශාවක් මේකෙන් විවෘත වෙනවා කියල මට හිතෙනවා. සිතී‍මේ අනුරාගය ඇති අය එහෙම වෙනස් පැතිවලින් බැලීම විඳිනවා.

අපි සමාජයක් විදිහට සෙක්ස් කියන දේ බැහැර කරන්නෙ අසභ්‍යයි කියන අදහසින්. ඒකෙ තියෙනවා සභ්‍ය නොවූ කියන තේරුම. වෙන විදිහකින් කිව්වොත් අසංස්කෘතික කියල කියන්නත් පුළුවන්. මොකක්ද ඇත්තටම මේකෙ අදහස? ජෝර්ජ් බටායිගෙ දර්ශනයට අනුව අපිට මේක වෘෂණකෝෂ පැත්තට වෙන්න අල්ලන්න පුළුවන්.

බටායි කතා කරනවා අතිරික්තයේ ආර්තිකයක් ගැන. ඒ අනුව අපි දැන් ජීවත් වෙන්නෙ හිඟයේ ආර්තිකයක. මේක තේරුම් ගන්න එක සරලයි. අපේ ජීවිතයම නිර්මාණය වෙලා තියෙන්නෙ හිඟකම උඩ. අපි ඇත්තටම නිෂ්පාදනය කරන්නෙ හිඟකම. සංස්කෘතිය නැත්තං සභ්‍යත්වය කියන්නෙ හිඟයේ නිෂ්පාදන. මේකට තමයි අපි ලෞකික කියන්නෙ.

නමුත් සොබාදහම තියෙන්නෙ අතිරික්තයේ ආර්තිකයක. උදා විදිහට ඉර එළිය අපිට හිඟ ප්‍රභවයක් නෙමෙයි. සුළඟ හිඟ ප්‍රභවයක් නෙමෙයි. වන සතෙකුගේ ජීවිතය ගත්තොත් උ‍ගේ ජීවිතය සකස් වෙලා තියෙන්නෙ (මිනිස්සුන්ගෙ බලපෑම නැත්තං) අතිරික්තයේ ආර්තිකයක. කැමති වෙලාවක ගිහින් සතෙක් මරාගෙන කනවා. තැන්පත් කරගෙන, වවාගෙන කෑමක් නෑ. පැරණි ගෝත්‍රික සමාජ පැවතුනේ අතිරික්තයේ ආර්තිකයක. බටායි කියන විදිහට බිලිපූජා ආදිය විසින් නිරූපණය කරන්නෙ ඒ ශුද්ධ වූ අතිරික්තය. අපිට ඕන නම් සැබෑ අර්තයෙන් දානය වගේ ක්‍රියාවන් පවා මේ අතිරික්තය පැත්තෙ චර්යාවන් විදිහට කියවන්න පුළුවන්. අපේ සමාජයේ මේ අතිරික්තය ප්‍රාග්ධනය විදිහට සංකේන්ද්‍රණය වෙනවා. එතකොට සදාකාලික හිඟය වෙනුවෙන් සමස්ත ජනතාවක්ම නිරන්තරයෙන් මහන්සි වෙනවා.

ගෝත්‍ර සමාජවල මේ අතිරික්තය දෙවියන්ට පූජා කරනවා. ඒක නැවත ඒකත්වය පිළිබඳ අත්දැකීමකට යාමක් කියලයි බටායි කියන්නෙ. හිඟය විසින් මේ ඒකත්වය අපිට අහිමි කරනවා. අපිව පුද්ගලික සීමාවලට කොටු කරනවා. මේ සීමාව, තමා සොබා දහමෙන් වියුක්තයි කියල මිනිසාට දැනෙන සීමිත වීම බිඳ දමන්නයි බිලිපූජා වැනි දේවල් නිර්මාණය වෙන්නෙ. ඒ සතා හෝ මිනිසා මරා දැමීම හරහා අනෙක් සියල්ලන් තමන්ගේ මරණය විඳිනවා. නැවත සොබා දහමට මුසුවීමේ සාමූහික මොහොතක් ලබනවා. ඒක බටායි හඳුන්වන්නෙ අර්තවත් විදිහට අතිරික්තය පාවිච්චි කිරීමක් කියල.

මේ විදිහට අතිරික්තය තුල ජීවත් වීම, සොබා දහම තුල පැවතීම තමයි ආධ්‍යාත්මික නැත්තං ලෝකෝත්තර කියන අදහස. හිඟයේ ජීවිතය තමයි ලෞකික ජීවිතය. මෙතනදි සෙක්ස් කියන්නෙ ලෝකෝත්තර අත්දැකීමක් වෙනවා. සෙක්ස්වලදි අපි නැවත ඒකත්වය අත්විඳිනවා. අපේ පුද්ගලිකත්වය ඉක්මවා යනවා. සුරතාන්ත දිව්‍යමය අත්දැකීමක් ලබනවා. භාවනාව වගේම. මේ නිසා සෙක්ස් ලෞකික සමාජයට භයානක දෙයක් වෙනවා.

සෙක්ස් කියන්නෙ සොබා දහමේ ආර්තිකය තුල හිඟයක් නැතුව පවතින දෙයක්. ඉර එළිය වගේම. ඒත් ඒක අපේ සමාජයේ බරපතල හිඟයක් විදිහටයි නිර්මාණය වෙලා තියෙන්නෙ. සෙක්ස් සංස්කෘතිකකරණය වෙලා තියෙන්නෙ ඒ විදිහට. මේ හිඟය තමයි අපි පවත්වාගෙන යන්නෙ. ඒ හිඟය පියවන ආශාව තමයි විවිධ ස්වරූපවලට පරිවර්තනය වෙමින් අලෙවි වෙන්නෙ. ඇත්තටම නිරුවතින් ශරීර ගැටෙන ලිංගික අත්දැකීමක් කියන්නෙ දෙවියන් සමග ගතවන මොහොතක්.

මේ අර්තයෙන් පොනෝග්‍රෆි කියන්නෙ ධම්මපදය වගේ දෙයක්. අපේ සංස්කෘතික, සභ්‍ය ජීවිතය ඉරා දමන මොහොතක්. අපිව අසභ්‍යයට තල්ලු කරනවා කියන්නෙ අපි නිදහස ලබනවා කියන එකයි. වනචර කියන්නෙ ඒකට.

නිරුවතට මේ තරම් ඉල්ලුමක් නිර්මාණය වෙන්නෙ ඒක හිඟයක් හැටියට නිර්මාණය වෙලා තියෙන නිසයි. ඇත්තටම අතිරික්තයක් වශයෙන් පවතින ලිංගික මොහොත සංස්කෘතිය ඇතුලෙ ඉතාම සීමිත බවට පත්කරලා තියෙනවා. මේ හිඟය ඇතුලෙ තමයි අපේ සභ්‍ය ජීවිතයේ සියලු ආශාවන් නිෂ්පාදනය වෙන්නෙ. කාගෙ හෝ ලීක් වීඩියෝවක් ආපු ගමන් ඒවා හතරවටේ හූ කියාගෙන ෂෙයාර් වෙන්නෙ ඉතාම සාමාන්‍ය චර්යාවක් අතිශය සීමිත විකෘතියක් බවට පත්වීම ඇතුලෙයි.

සෙක්ස් කියන්නෙ පූජාවක්. ඒක අතිරික්තය තුල විඳින්න ඕන අත්දැකීමක්. සීමිත බව ඇතුලෙ සෙක්ස් විඳිනවා කියන්නෙම පන්සල්වලින් බුද්දාගම ඉගෙනගන්නවා වගේ වැඩක්.

චින්තන ධර්මදාස

Pride මාසය වෙනුවෙන් ලියවෙන විශේෂ කතා පෙළ

මට එයාව මුනගැහෙන කල් මං කවුද කියල දැනගෙන හිටියෙ නෑ.
ඒ දෛවෝපගත මුනගැහීම සිද්ද වුනේ ස්ටුඩියෝ එකක රෙකෝඩින් එකක් අතර. එයා ආවෙ ආදරේ ගැන කතා කරන්න.
‘මං ආදරේ කරන්නෙ කොල්ලොන්ට. ඉස්සර ඉඳන් මගේ ආසාව තිබුනෙ එතන. කිසි දවසක මං ඒක හංගන්න උත්සාහ ගත්තෙ නෑ. කවුරු මොනවා කිව්වත් මං කැමති කොල්ලෙක් මුනගැහුනොත් මං එයාට ආදරෙයි කියනවා. ආදරේ කරන්නෙ කොල්ලෙකුටද කෙල්ලෙකුටද කියන එක වැඩක් නෑ. ඒ ආදරේ කරන කෙනා නිරුවතින් බදාගෙන ඉඳිද්දි, සිපගනිද්දි, එයාගෙ ලිංගික ප්‍රදේශ ස්පර්ශ කරද්දි ඔයාට දැනෙන හැගීම මොකක්ද කියන එකයි වැදගත්. එයා ඔයාව සම්පූර්ණ කරනවද? එහෙනං විෂම ලිංගික සමලිංගික කියන්නෙ බොරු බෙදීමක්’
එයා එහෙම කියනවා මං කැමරාවෙ විව් ෆයින්ඩරෙන් බලන් හිටියා. එයා කතා කලේ කැමරාවෙ කාචෙට. හැබැයි කැමරාවෙ මේ පැත්තෙ හිටියෙ මං.
‘රයන්’
‘කට්’
මං වැ‍ඩේ නවත්තලා නැගිට්ටා. එයාගෙ බැල්ම මාව අවුල් කළා.
‘හරි. ඊළග ටේක් එක ගන්න කලින් මං ස්මෝක් කරලා එන්නං’
එතනින් නැගිටලා මං එලියට ආවා.

මං.
ඒ වෙද්දිත් මං කවුද කියල නොදන්න මට අවුරුදු තිස් පහක්. කසාද බැඳලා අවුරුදු දෙකක්. මං දැඩි කාමාතුරයෙක් කියලා නිතර සිහිපත් කලේ ආඩම්බරෙන්. ස්ත්‍රී සොඩෙක් වෙන්න මං පාරමිතා පිරුවා. සෙවලයෙක්, කුකුලෙක්, පැනියෙක් ආදී සම්මාන නාම ලැබුවා.
ඒත් රයන් මාව නොහිතපු වෙලාවක නොහිතපු විදිහට අවුල් කළා.

hey, did I do anything wrong? you can tell me..
එයා එහෙම කිව්වා විතරක් නෙමෙයි.. මගේ උරහිස හෙමින් තදින් උනුසුමෙන් මිරිකුවා. මාව මොහොතකට හිරි වැටුන.
මට පිරිමි පිරිමි ඇසුර පෙන්නන්න බෑ. ඒක මට ජුගුප්සාවක් ඇති කරනවා. ඒ වගේ අවස්ථාවන් වල පුළුවන් තරම් ඉක්මනට මගඇරලා යන එකයි මගේ විදිහ. වික්ටෝරියා පාර්ක් එකේදි මගේ පස්සෙන් ඇවිත් බ්ලෝ ජොබ් එකක් දෙන්න උත්සාහ කරපු පිරිමියෙකුට මං බිම දාගෙන ගහලා තියෙනවා. ඒ තරමට ඒක මට අප්‍රසන්නයි.

මං මේ කරමින් ඉන්නෙ ප්‍රොජෙක්ට් එකක්. වෙනස් ලිංගික කැමැත්තන් ඇති අය ගැන වීඩියෝ පෙලක්. ඩිරෙක්ටර් කෙනෙක් විදිහට මගේ ගාන ගෙවන හින්ද මං මේක බාරගත්තා. ඇත්තටම ඒ වෙලාවෙ මගේ ඔලුවෙ තිබුනෙ ලෙස්බියන් කෙල්ලොන්ව ඉන්ටවිව් කිරීමේ ආශාව විතරයි. හැබැයි ප්‍රොජෙක්ට් එකට මං කැමති අකමැති හැම කෙනෙක්ම මට ඉන්ටවිව් කරන්න වුනා. ඇත්තටම මගේ ලිංගික කැමැත්ත අපචාරයට ලක්වෙනවා වගේ මට දැනුනා.
අද තමයි දරුණුම.. ඒ රයන්.

hmm no. you are good. ෆීලින්ග්ස් එක්ක හොඳට කතාව කියනවා..
මේ ලියන වචනවල නැති වෙව්ලිල්ලක් මං කියපු වචනවල තිබුන. රයන්ට ඒ වෙව්ලිල්ල ඇහුනා. යටිතොල හපාගෙන එයා හිනාවුනා. මං පිරිමියෙක් වග පෙන්නන්න කොන්ද කෙලින් කරගත්තා.

සිගරට් එක නොබොන අතින් එයා මාව අල්ලගත්තා. අපි දෙන්නා පටු තීරයක, බැල්කනියක් අයිනෙ.. කවුරු හරි මෙතනින් යන්න පුළුවන්. එතකොට මගේ අත කොල්ලෙක් අල්ලගෙන.. මගේ තත්වෙට මොකක් වෙයිද?
මං අත ගසලා දැම්මා.
Dont! I am not gay
මට කියන්න ඕන වුනා. ඒත් කියවුනේ එපා කියන කොටස විතරයි. ඒකත් ඕනවටත් වඩා පහලින්.

look at me.. look into my eyes..
රයන් හෙමින් හුස්ම එක්ක කිව්වා. ඒ හුස්ම ඇවිත් මගේ බෙල්ලෙ වැදුනා. රැවුල් කොට කෙලින් වෙමින් මොනවදෝ හොයනවා මට දැනුන. ඒක නුහුරු මුරන්ඩු හැගීමක්.

රයන් මගේ අත අතෑරියෙ නෑ. එයා මගේ අතින් ඇදගෙන ඇතුලට ගියා. වම් පසට හැරුනු ගමන් වොෂ් රූම් එක. එයා මාව ඇතුලට දාගෙන දොර වැහුවා.

රයන් හැඩිදැඩියි. මට වඩා උසයි. අත් ගොබවල නහර ඉලිප්පිලා උඩට මතුවෙනවා. නළලෙ දිග අතට අනුරාගී නහරයක් ඇදෙනවා. මට ඉවසන්න බැරිකමක් දැනෙනවා. අකමැත්තද, කැමැත්තද? අත මිට මොලවලා රයන්ගේ මූණ හරහා යවන්න හිත පොපියනවා.

ඒත් ඒ හැඩිදැඩි අත් අතරට මාව හිරවුනා. රයන්ගෙ රැවුල් වැවුනු රළු තොල් මගේ තොල් මැදි කරගත්තා. මං පුංචි ගෑනු ළ‍මයෙක් වගේ ගැහුනා.
එයා හිතේ හැටියට මගේ තොල් උරා බිව්වා. ඒ අතර කලිසම උඩින් මගේ ශිෂ්නය අතගාන්නත් ගත්තා. මාව පුදුමයට සහ ලැජ්ජාවට පත් කරමින් ශිෂ්නය කවදාවත් නොවන තරමට කෙලින් වුනා.
සී… රයන් හිනාවුනා. මං බිම බලාගත්තා. මෘදුවට එයාව තල්ලු කරන්න උත්සාහ කළා.

අවුරුදු විසි පහක් වයස මේ කොල්ලා වල් සතෙක්. කිසි ගානකට නැතුව ඌ මාව එතන දන ගැස්සුවා. මගේ මූන ඉස්සරහ අගල් අටක් විතර දිග යෝධ ලිංගයක් පිටතට ගත්තා. ඇස් ඉස්සරහ නරහ පන පෙවුනු, උඩට හැඩට ඉස්සුනු ඒ පුරුෂ ලිංගය මාව වශී කරගත්තා.

suck me’
තරමක බලහත්කාරනේ රයන් ඒක මගේ තොල් අතරින් ඇතුලට තෙරපුවා. මං අකමැතිකමෙන් තෙරපන්න තෙරපන්න රයන්ගේ ආශාව තවත් වැඩි වුනා. මං අන්තිමට එයාට ඇතුලට එන්න දුන්නා.
මගේ කට රයන්ගෙන් පිරුනා.
එයා ඇස් වහගෙන මාව තෙරපගෙන ඉස්සරහට පස්සට ගියා.
ග්ලබ් ග්ලබ්.. ග්ලබ්..
මගේ පිටතට ගත් ශිෂ්ණය උඩු අතට කැරකෙන තරම් ප්‍රාණවත්ව ගැහුනා. වෘෂන කෝෂ දක්වා දැනෙන තෘප්තියකින් මාව පිරුනා.
අධ්‍යක්ෂවරයා වුනාට ඒ වෙලාවෙ මං නළුවා ඉස්සරහ අසරණයි.
රයන් එයාට ඇති වෙනකල් මගේ කට ඇතුලට තෙරපුනා. සමහර වෙලාවට උගුර පතුලට රිංගුවා.

ඊට පස්සෙ එහෙමම මාව අනිත් පැත්ත හරවලා බිත්තියට තද කළා. කලිසම සම්පූර්ණයෙන් පාත් කළා.
oh fuck! he is going to ass fuck me!
මං බයෙන් ඇඹරුනා.
ප්ලීස්.. නෝ..

ඒත් රයන් ඒවා ඇහෙන වෙලාවක නෙමෙයි හිටියෙ. එයා කෙළ ටිකක් අරගෙන මගේ තට්ටම් අතර තැවරුව කෑදරකමෙන්. ඒ ආශාවම මාව මන්මත් කරන්න ගත්තා. තරමක් මාව පාත් කරපු රයන් මගේ අධෝමාර්ගයේ කන්‍යාභාවය සොරාගනිමින් ඇතුලට තෙරපෙන්න ගත්තා.
ආාා… හ්.. වේදනාවට මට කෑ ගැස්සුනා.
රයන් මගේ තොල් හපාගත්තා. තව ඇතුලට මට තදවුනා. සම්පූර්ණයෙන්ම රයන්ගේ ලිංගය මගේ ඇතුලෙ පිරෙන හැටි මට දැනුන.
මෙතෙක් දැනුනු වේදනාව වෙනුවට දිව්‍යමය තෘප්තියකින් මාව වෙලාගත්තා.
එයා දිගටම කරගෙන ගියා. ඒ අතර මගේ ප්‍රාණවත් ශිෂ්නය වේගයෙන් ඉහළ පහල කරන්න ගත්තා.

මං එයාගෙ තට්ටම් වලින් අල්ලගෙන තව තවත් මගේ පැත්තට ළංකර ගත්තා. ඒක කවදාවත් නොදැනෙන තරම් තෘප්තිමත් පරිපූර්ණ හැගීමක්.

you like it, don’t you bitch?
මගේ බෙල්ලෙන් අල්ලගෙන බැල්ලියකට වගේ පහර දෙන අතරෙ රයන් නොසන්ඩාල විදිහට කිව්වා. සියල්ල සම්පූර්ණ කරමින් උණුම උණු ධාරාවක් මගේ ඇතුලාන්තයේ වදින ප්‍රහර්ෂය මට දැනුන.
එයා දිගටම මගේ ලිංගය ඉහළ පහල කරගෙන ගියා. එක පාරට ශුක්‍ර ධාරාවක් ටයිල් උඩ චිරිස් සද්දෙන් ඉහුනා. මාව ටික වෙලාවක් ගැස්සි ගැස්සි තිබුන. අපි එක දිගට හති හැලුවා.
එකිනෙකාගෙ දාඩියෙන් සහ අපි ඛේටයෙන් නෑවිලා තිබුන.

මොහොතකින් සියල්ල නැවත ප්‍රකෘතියට ආවා. මට ලැජ්ජාව සහ මගේ ගැන විනිශ්චය වද දෙන්න ගත්තා. ටිෂූ එකකින් පස්ස පිහිදගනිමින් මං එලියට පැන්නෙ රයන් දිහා බලන්න ලැජ්ජාවට විතරක් නෙමෙයි කණ්ණාඩියෙන් පේන මං දිහාවත් බලන්න අමාරුවට.

මං ගිහින් ආපහු ඩිරෙක්ටර් පුටුවෙ වාඩි වුනේ අපහසුවෙන්. ඒත් පුදුමාකාර තෘප්තිමකත්බවකින් මාව පිරිලා තිබුන. කවදාවත් නොදැනුන සම්පූර්ණ බවක් මට දැනුන. රයන් මට ආදරෙයි කියල හිතුන.

රයන් ආපහු ඇවිත් කැමරාව ඉස්සරහ ඉඳගත්තා.
ආදරේ කියන්නෙ අපිට අපිව මුනගැහෙන තැන.. එතනදි අපි කවදාවත් දැනගෙන හිටපු නැති කෙනෙක් අපිට අපේ ඇතුලාන්තය විදිහට මුනගැහෙනවා..මං කැමතිම දෙයක් තමයි තමන් හෙට්‍රො කියල ලොකුවට හිතාගෙන ඉන්න පිරිමින්ව තමන් ඇත්තටම එහෙමද කියල හොයාගන්න බැරි තැනක අතරමං කරන එක.

රයන් ඇහැක් පුංචි කරලා කැමරාවට කියද්දි ආදරේ කරන පුංචි කෙල්ලෙක් වගේ ආසාවෙන් මං ඒ දිහා බලන් හිටියා. මට ඒ මාව ඊට මොහොතකට කලින් මුනගැහුන. පරණ මං මැරුණ.

නීති රීති, සීමා මායිම්, බාධා, කියන්නෙ වින්දනය මඟ ඇරෙන දේවල්.
දවස පුරා එකේක නීති වලට කොටු වෙලා ගෙවන ජීවිතේ නිදහස් වෙන්න තියෙන එකම වෙලාව තමයි ලිංගිකව නිදහස් වෙන වෙලාව.
එතන තියෙන්න ඕනෙ නිදහස විතරයි.

මිනිස්සු hiking යන්න කැමති ආධ්‍යාත්මික සුවයක් විඳින්න,
reality එකෙන් මිදෙන්න.
Man made හැම දේකින්ම අයින් වෙන්න.
සත්තු, ගහ කොළ, වතුර සද්දෙ, වැස්ස එක්ක විතරක් කාලය ගත කරන්න.
මුලු ආත්මය පිටින්ම නිදහස් කරලා දාන්න.
ඒ වෙලාවට හිතට දැනෙන ඒ වචනෙන් කියන්න බැරි සනීපය,
ඒ නිදහසම තමයි sex හරහාත් මට ලැබෙනවා කියලා මම හිතන්නෙ.

Masturbate කරනකොට,
මම ඒක කරන්නෙ තෘප්තිමත්ම orgasm එකක් ලබන්න හිතාගෙන.
ඒකට මම මගේ වෙලාව අරගන්නවා.

Porn video එකක් බලන ගමන් හරි,
නැත්නම්, කැමති fantasy එකක් හිතේ මවාගෙන, එහෙම නැත්නම් යම් සිදුවීමක් ගැන, මම ආස කෙනෙක් ගැන මතක් කරගෙන, ඒ ලෝකෙ මම තනි වෙනවා.
ඒ හැඟීම් තව enhance කරගන්න sex toys වල උදව්වත් මම ගන්නවා.
ඒ වෙලාව තමයි, මම මාත් එක්කම බැඳෙන වෙලාව.
මට මාව මුණගැහෙන වෙලාව.
එතන වෙන limitations නැහැ.

තව කෙනෙක් එක්ක sex කරනකොටත් ඒ හැඟීම් ඒ විදිහටම හෝ වැඩියෙන් දැනෙන්න ඕනෙ කියලා මම හිතනවා.
මට මාව මුණගැහෙන්න ඕනෙ.
මාව මඟ ඇරෙනවා නම්, එතන මම ඉඳලා වැඩක් නැහැ.
ඒක ජීවිතේ කොතන්ටත් අදාලයි.

මුලින් තමන් එක්ක ආදරෙන් බැඳෙන්න.
ඒ තරම් luxury එකක් මනුස්සයෙක්ට ජීවිතේ වෙන ලැබෙනවාද කියලා කියන්න මම දන්නෙ නැහැ.
තමන්ව හඳුනගන්න තැන විතරයි වෙන කෙනෙක් එක්ක බැඳෙන්න පුලුවන් වෙන්නෙ.
ඒ කෙනාගෙ ඇඟත් එක්ක, හිතත් එක්ක බැඳෙන්න පුලුවන්කම ලැබෙන්නෙ.

Sex කියන්නෙ, චිත්‍රයක් අඳිනවා වගේ දෙයක්.
අනිත් කෙනාගෙ ඇඟ කියන්නෙ, චිත්‍රය අඳින හිස් කැන්වස් එක.
පුලුවන් තරම් Creative වෙන්න.
ඕන පින්සලකින්, කැමති පාටකින්, තමන් ආස විදිහකට චිත්‍රෙ අඳින්න.
කවුරුත් අඳින විදිහටවත්, වෙන චිත්‍රයක් බලාගෙනවත් අඳින්න හදලා වැඩක් නැහැ.
එතකොට වෙන්නෙ තමන්ගෙ චිත්‍රයෙ තියෙන ආවේණික බව නැති වෙලා යන එක.

මොනාලිසාගෙ paintings කොච්චර ලෝකෙ තිබුනත්, Da Vinci ඇන්ඳෙ එක මොනාලිසා වයි.
ඒ වටිනාකම තියෙන්නෙ, ඒ එක චිත්‍රයට විතරයි.
Sex වල සුන්දරත්වය තියෙන්නෙත්, ඒ ආවේණික බව ඇතුලෙයි.

ඒ හැඟීම අත්විඳින්න, තමන්ව සම්පූර්ණයෙන්ම මුදා හරින්න.
ඇඟෙ කිසිම කොටසක් restrict කරගන්න එපා,
හැම තැනක්ම තමන්ට සතුට දෙන pleasure points විදිහට සලකන්න.

තමන්ගෙ ඇඟිලි තුඩු වලින් හිමීට,
Vagina එක ලාවට අල්ලනකොට,
Control එකකින් තොරව arouse වෙලා කියලා තේරෙනකොට,
වෙන කෙනෙක්ගෙ අතින් තමන්ව ඇල්ලෙද්දි,
ඒ හැඟීමම තව දෙගුන තෙගුන වෙලා දැනෙනකොට,
එතනදි තමයි, අනිත් කෙනාටත් තමන්ව මුණගැහෙන වෙලාව.
ඒ මොහොත හඹා යන්න.

Sex කියන්නෙ,
ආත්මීය සුවයක්,
සනීපයක්,
භාවනාවක්.
මිනිස්සු එකිනෙකා අතරේ සිදුවන සොඳුරුතම හමුවීම.

ශේනි විජේසුරේන්ද්‍ර

ඇබ්බැහිය භාවනාවක් කරගන්න

සෙක්ස් නැත්නම් ලිංගික ආශාව කියන්නෙ ස්වභාවික ඇබ්බැහියක්. මේ ඇබ්බැහිය අපිට ඇවිත් තියෙන්නෙ අපේ වර්ගයා බෝකිරීමේ අවශ්‍යතාව පවත්වාගෙන යන්නයි. එහෙම ඇබ්බැහියක් නොවුනා නම් සෙක්ස් කරනවා වැනි අමුතු ක්‍රියාවක මේ තරම් උනන්දුවෙන් මිනිස්සු යෙදෙයි කියල හිතන්න අමාරුයි. එම ක්‍රියාවේ අරමුණ එහි අවසානයේ ඇති සුරතාන්තය අත්විඳීමයි.

ඕනෑම ඇබ්බැහියක තියෙන කාරණා සෙක්ස්වලටත් පොදුයි. ඒ තමයි ඇබ්බැහිය තුලදි ඔබව සවිඥානක බවෙන් ඈත් කිරීම. අවිඥානකව, පාලනය කළ නොහැකි ආකාරයෙන් පෙළඹවීම. සෙක්ස්වලදි මේක දෙයාකාරයකින් සිද්ද වෙනවා. එකක් බාහිර වශයෙන්. දකින දකින අයගෙ ශරීරාංගවලට ආශක්ත වෙමින් ඇස් ලොකුවී, තොල් තෙත්වී ඇතිවෙන්නෙ මේ බාහිර පෙළඹීමයි. අනෙක මනස තුල ඇති කරන පෙළඹීම. කිසිම බාහිර රූපයක් නැතිව වුනත් මනස තුල අපිට ලිංගික ආශාවෙන් නන්නත්තාර කරන්න පුළුවන්.

ලෝකෙ තියෙන ඇබ්බැහියන් අතර ප්‍රබලතම ඇබ්බැහිය බවට සෙක්ස් පත්වෙනවා. මේක කිසිසේත් යටපත් කළ නොහැකි එකක් බව එය යටපත් කරන්නට උත්සාහ ගන්නා සෑම ආගමක්ම දහමක්ම අපිට ඔප්පු කර පෙන්වනවා. මෙය යටපත් කිරීමෙන් ඇතිවෙන්නෙ ප්‍රචන්ඩත්වයයි. එය වඩාත් විකෘතියක්.

ඕනෑම ඇබ්බැහියකට කළ හැකි දේ ඒ තුලට සවිඥානකත්වය කැඳවීමයි. ඒක තමයි තාන්ත්‍රික ප්‍රවේශය වෙන්නෙ. සෙක්ස් විතරක් නෙමෙයි, වැඩියෙන් කන්න ඇති කැමැත්ත වුනත් එවැනිම ආශාවක්. රෑ මැදියම දන්නෙම නැතුව ශීතකරණය ඇරලා චොක්ලට් කේක් කෑල්ලක් කන්න හදන ඔබට පුළුවන් නම් මොහොතක් නවතින්න. පැත්තකින් ඉඳගෙන ඒ උපදින ආශාව දිහා බලාගෙන ඉන්න.

මතක තියාගන්න. සවිඥානක වීම කියන්නෙ පාලනය කිරීම නෙමෙයි. සවිඥානක වීම කියන්නෙ මැදිහත්ව බලාසිටීම. ඊට පසුවත් ඔබට ආශාව පවතින්න පුළුවන්. නමුත් ඔබ සවිඥානක බව ඒ තුලට කැඳවාගෙන තියෙනවා. සවිඥානක බවෙන් යුතු ඇබ්බැහියක් තව දුරටත් ඇබ්බැහියක් නෙමෙයි.

කෙනෙක් ගැන ඇතිවෙන ලිංගික ආශාව ගැනත් මේ විදිහට සවිඥානක වෙන්න. ඇගෙන් හෝ ඔහුගෙන් විමසීමට ඇති හදිස්සිය වෙනුවට ඒ ආශාව දිහා බලාගෙන ඉන්න. එය රසවිඳින්න. දෙදෙනෙක් එක්වීමේදී වුනත් නිරුවත් වෙන්න, උමතු වෙන්න ඇති හදිස්සිය වෙනුවට අතකින් ඇල්ලීම බඳු සියුම් ස්පර්ශයක් බොහෝ වෙලාවක් ගෙන විඳින්න හුරු වෙන්න. ස්වභාවික පෙළඹුම වන සුරතාන්තයේ අවිඥානක ගොදුරක් නොවී සෙමෙන් ඒ ආශාව තුල ගතවෙන්න.

අභ්‍යන්තරයේ රැළි නගන ආශාව ඔබට දකින්න පුළුවන් වෙයි. ඒ රැළි මතින් ඔබට යාත්‍රා කරන්න පුළුවන් වෙයි. ලෝකයේ ඇබ්බැහිය තුල සවිඥානකත්වය වර්ධනය කිරීමේ එකම ප්‍රවේශය තන්ත්‍රයි. ආශාව තුල විමුක්තිය අත්විඳීමේ, බැඳීම තුල නිදහස ලැබීමේ පුහුණුව එයයි. ඇබ්බැහිය ආර්ට් එකක් කරගන්න.

එකාර්ට් ටෝල් ගේ කතාවක් ඇසුරින්