කොරොනා ඉවර වුන ගමන් කරන්න බලන් ඉන්න ශෘංගාරාත්මක දේවල් ලැයිස්තුවක් හැදුවොත් කොහොම වෙයිද? ඒ කියන්නෙ ගෙවල් ඇතුලෙ හිරවෙලා, එලියෙ සියලු සම්බන්ධතා ගැලවිලා, ගතකරපු හුදකලා කාලයක් අවසන් කරන සැමරුමක් මොන වගේ වෙන්න ඕනද? අපි ආයිමත් පරණ විදිහටම වැඩට යනවා, ගෙදර එනවා, නිදාගන්නවද? නැත්තං පොඩි දඟකාර අනුරාගයකින් ආපහු මිනිස්සු විදිහට උණුසුම් වෙනවද? එහෙම කල්පනා කරනකොට මගේ හිතට ආපු දේවල් ලිස්ට් එකක් මේ. මීට අමතරව කරන්න හිතේ තියෙන තව ගොඩක් දේවල් ඇති. කැමති නම් ඒවත් එක්ක මෙතනින් බකට් ලිස්ට් එකට දාගන්න හොඳම 3 කමෙන්ට් කරන්න. (ෆේස්බුක් පිටුවෙ)
1. Public sex
අපිට වැඩිපුරම නැති වුනේ සමාජය. එලිමහන. මිනිස්සු. ඉතින් මිනිස්සු අතර රමණය කරනවා තරම් සොඳුරු අත්දැකීමක් කොවිඩ්වලට පස්සෙ තියෙන්න පුළුවන්ද? කාගෙවත් ඇස නොගැටෙන ගොඩනැගිලි කෙලවරක, බීර අවන්හලක, සුවපහසු පොදු වැසිකිලියක තව ගොඩක් තැන්වල අපිට පුළුවන් අනුරාගයෙන් වෙලෙන්න. කවුරුවත් දකීද කියන සිතුවිල්ල හැඟීම් තවත් උන්මාදනීය කරනවා. ඉක්මනත්, හදිස්සියත්, ඇඩ්රිනලින් රෂ් එකත් අත්දැකීමේ තීව්රතාවය වැඩි කරනවා. ඒක සැමරුමක්. හැබැයි මේ ලංකාව කියන එකත් මතක තියාගන්න ඕන. හෙට රටේ වැදගත්ම ප්රවෘත්තිය බවට පත්නොවී මේ රසය විඳින්නත් නිර්මාණශීලී වෙන්න ඕන. අපි ජීවත්වෙන්නෙ ලිංගික කුහකයන්ගෙන් පිරුනු රටක නිසාම කාටවත් හිරිහැරයක් නැති විනෝදයක් රටේ බරපතල අපරාධයක් වෙන්න පුළුවන්.
2. Water sex
දියඇල්ලක, ඇලක, දොළක, සමහර විට පූල් එකක වුනත් සෙක්ස් කරන එක සුන්දර අත්දැකීමක්. කවුරුවත් නොගැවසෙන අවසරයක වතුරෙ ගිලිලා එකිනෙකාගෙ සිරුරු වෙලෙන එක රමණීය රමණයක්. අපි අතර දියකඳක් තියෙනවා කියන එකත්, ඒ සොබාදහමට දියවීමේ අනුහසත් හැමදෙයක්ම වඩාත් සෞන්දර්යාත්මක කරනවා. සමහර වෙලාවට ලිංගිකව එක්වීමම අවශ්ය වෙන්නෙ නෑ. නිරුවතින් නිදහසේ දියකෙළින එකමත් පැහැදිලි ශෘංගාරයක්. සැළලිහිණින්ට නොපෙනෙන්න විඳිය යුතු අසිරියක්.
3. Sex in the Wild
කාගෙන්වත් හිරිහැරයක් නැති වනාන්තරයක ගස්කොලන් අතර වැතිර කරන රමණයක් කියන්නෙ ට්රිප් එකක්. ඉහලින් පේන තුරු වියන් දිහා බලාගෙන එකිනෙකාගේ ඇස් සමවඳින සුයාමයක්. කැලයක් කියන්නෙ නිරුවත් වෙන්නම ඕන තැනක්. මඩ, දිරාපත් කොල, තරමක් රළු තන පලස් තමයි මේ අනුරාගයේ අනිවාර්යතා වෙන්නෙ. ඒත් වනාන්තරයක් ඇතුලෙ රමණයක් මේ ශිෂ්ටත්වයේ රැහැන්වලින් මිදිලා අපේ පැවැත්මේ ගැඹුරු මොහොතක් ස්පර්ශ කරන්නත් පුළුවන්.
4. Car Sex
මේක නම් අපි හැමෝම වගේ කරලා තියෙන දෙයක්. ඒත් අනිවාර්යෙන්ම කාලෙකින් මගහැරුනු දෙයක්. වාහනයක් ඇතුලෙ සෙක්ස් කරනවා කියන්නෙ හරියට නාට්යයක් රඟදක්වනවා වගේ වැඩක්. ඒ තියෙන ඉඩට ගැලපෙන විදිහට ඉරියව් හසුරුවාගන්න ඕන. ඒ වගේම තමන් ඉන්නෙ වීදුරු කුටියක කියන එකත් මතක තියාගන්න ඕන. හැබැයි මේ ආස්වාදය විඳපු කෙනෙකුට ඒක අමතක කරන්න නම් බැරි තරමෙ එකක්.
5. Sex in a Tent
කෑම්පින් ගිහින් ටෙන්ට් එකක් ඇතුලෙ සෙක්ස් කරනවා කියන්නෙ වෙනස්ම අත්දැකීමක්. කඳු වළල්ලක් මැද, සමහර විට හඳ පායන තැනිතලාවක පුංචි කූඩාරමක් ඇතුලෙ ගුලිවෙනවා කියන්නෙ හීනයක් තරම් ලස්සන රමණයක්. පරිසරය මැද නමුත් පුංචි රෙදි කඩකින් වෙන්වෙලා විඳින සුවයක්. කොවිඩ් ඉවර වුනු ගමන් ආපහු පැක් කරගන්න, යන්න කන්දක් තැන්නක් ඇලක් දොලක් හොයාගෙන. ඒ අපේ හුස්ම පිරුන කූඩාරමක සමෙන් සමට දැනෙන ආදරය විඳගන්න.
අපි හිතමු ගෙදරින් එලියෙ අනුරාගය විඳින මේ උරුමයන් අපිට ආපහු ඉක්මනට ලැබේවි කියල. වඩාත් කැමති විදිහට අපි ඒවා සැලසුම් කරලා තියාගමු. ඒ වගේ සැමරුම් සිහින නොවේ සැමදා කියල නිතර මතක් කරමු.
6. Make a sex tape
ඔබේ ආදරවන්තයා හෝ ආදරවන්තිය විශ්වාස කළ හැකි, වගකීමක් ගැන වැටහීමක් තියෙන කෙනෙක් නම් ඔබට පුළුවන් මේ එලිමහන් ආස්වාදයන් සම්මත සීමාවලින් එලියට අරන් යන්න. කොවිඩ් වලින් පස්සෙ සමරන මේ නිදහස් අනුරාගයන් වීඩියෝ ෆිල්ම් එකකට ගන්න. ඒ තැන්, ඒ දඟකාරකම් නැවත නැවත නරඹන සොඳුරු මතකයන් කරගන්න. මේවා ලීක් වීමේ අවදානමක් තියෙනවා තමයි. ඒත් ඒ අවදානමට වඩා ලැබෙන ආස්වාදය වැඩි නම් අපි අවදානම කළමනාකරණය කරගන්න නිර්මාණශීලී වෙන්න ඕන.
අද මූලිකව ගත්තම අසභ්ය කියන එක තීරණය කරන්න පාදක වෙන්නෙ නූතන ප්රජා පිලිගැනීම්වලට එරෙහිව යන ලිංගික චර්යාවන් නිරූපණය කරනවා නම් හෝ එහි කිසිදු සාහිත්යමය, කලාත්මක හෝ විද්යාත්මක අගයක් නොමැති නම් කියන කාරණායි. මේ අර්ථකතනය අනුව බොහෝ වැඩිහිටි ප්රකාශන – පෝර්න් කතා කිරීමේ නිදහස යටතේ ආරක්ෂාව ලබනවා. අසභ්ය යැයි තීරණය කළ හැකි සහ ළමයින් යොදාගන්නා ලිංගික ප්රකාශන විතරයි මේ ආරක්ෂාවෙන් පිටත තියෙන්නෙ.
1960 ගනංවල චිත්රපට වර්ගීකරන මණ්ඩලය විසින් පනවපු දර්ශකයක් තිබුන ඩලස්-ටෙක්සාස් නීතිය කියල. ඒක යටතේ ඕනම චිත්රපටයක් අපරාධ සහ සෙක්ස් මත පදනම් වෙලා ළමයින්ට සුදුසු සහ නැති විදිහට වර්ගීකරණය කරනවා. මේ මණ්ඩලය විසින් ලුයී මාලේගෙ ‘විවා මරියා’ ෆිල්ම් එක ළමයින්ට සුදුසු නැති ලෙස නිර්දේශ කිරීමට විරුද්ධව ඒකෙ නිෂ්පාදක නඩු පවරනවා. එතනදි අධිකරණය වර්ගීකරණ මණ්ඩලය විසින් නිශ්චිත නිර්දේශ දක්වා නෑ කියල කියනවා. මෙම නිර්දේශ මගින් ප්රකාශනයේ නිදහස උල්ලංඝනය වෙනවා කියල තීන්දු කරනවා. ඒ නිසා නිෂ්පාදකවරයා නඩුව දිනනවා.
1966 ‘මෙමොයර්ස් ඔෆ් අ වුමන් ඔෆ් ප්ලෙෂර්’ නැත්තං ෆැනී හිල් කියන පොතත් එක්ක ආපහු අසභ්ය ප්රශ්නෙ මතු වෙනවා. රොත් පරීක්ෂාව හරියටම තහවුරු වෙන්නෙ මේ සිද්දියත් එක්ක. මේ පොත කිසිම සාහිත්යමය අගයක් නැති ලිංගික තෘප්තිය පිනිසම ලියවුනු එකක් කියන චෝදනාව එනවා.
එක තැනකදි මනෝ වෛද්යවරයෙක් ලවා මේ ෆිල්ම් එක පරීක්ෂා කරනවා. එතනදි මනෝවෛද්යවරයා කියන්නෙ ඒ චිත්රපටියෙ කිසිදු මානසික රෝගී තත්වයක් නෑ, ඒ ලිංගික ක්රියා සාමාන්යයි කියල. සිනමා විචාරකයෙක් ඒක බලලා ඒ තුල කාන්තාවන් පිළිබඳ මානුෂික දෘෂ්ටියක් පිළිඹිඹු වෙනවා කියනවා. ඒ වුනත් ප්රාන්ත 23ක චිත්රපටය තහනම් වෙනවා. පළවෙනි වතාවට චිත්රපටයේ නළුවාට විරුද්දව නඩු පැවරෙනවා. එතනදි ජැක් නිකල්සන්, නෝරා බියෙටි වගේ හොලිවුඩ් තරු හැරී රීම්ස් වෙනුවෙන් පෙරට එනවා. උසාවි තීන්දුව ආපහු හරවන්න ඔවුන්ට පුළුවන් වෙනවා. අද වෙද්දි ඩීප් ත්රෝට් කියන්නෙ කල්ට් ක්ලැසික් එකක්.
ලොක්ඩවුන් ඉවරවුනු හැටියේ ඇල්ල බලන්න යන්න හිතෙනවා. පහන්තුඩාව පළවැනි වතාවට ඇහැව්වේ. ඒ ඇල්ලත් හරිම කාමුකයි. කොහොමටත් නිදනකාමරයකට වඩා සොබාදහම කාමුකයි. ඒ නිසා ඇල්ල නම් විරුද්ධ වෙන එකක් නෑ. ලොක්ඩවුන් හින්දා ඇල්ලත් පාලුවෙන් ඉන්න ඇත්තෙ. ඒ වීඩියෝවේ ඒ දෙන්නා ඒ ඇල්ලෙම කොටසක් වගේ. ඒක නිකං ගලවලා අයින් කරන්න බෑ වගේ. ඊරෂ්යාත් හිතෙනවා. මට ඒ ඇල්ල පෙන්නෙ හරියට ගෑනු කෙනෙක්ගේ ඇඟක් වගේ. ඒ නිරුවත් ඇල්ල දිහාට නිරුවත් ගෑනු ශරිරය ඇවිදගෙන යන හැටි මාරයි. ඒ දෙන්නම දෙකක් නෙමෙයි එකක්.ගෑනු සහ පිරිමි ශරිර ගැන තිබෙන පටු කුහක සභ්යත්වයේ ලෝකය මොහොතකට අමතක වෙනවා. ඒ ගැහැනියත් ඒ පිරිමියාත් ඒ අවට පරිසරයත් ඔවුන්ගේ සංසර්ගයත් චිත්රයක් වගේ.
ඇල්ල තරමටම නිරුවත් ගැහැනියක් සහ පිරිමියෙක් සංසර්ගයේ යෙදෙනවා. ඉතින් ඒක චිත්රපටියක්. අසභ්ය චිත්රපටි කියලා දෙයක් නෑ. පොර්න් ශානරයේ රඟපෑම සඳහා ඉදිරිපත් වෙන නලුවන් සහ නිලියන් වැඩිහිටි අය නම් ඔවුන් ඒ සඳහා සහභාගි වෙන්නෙ කැමැත්තෙන් නම් ඒ හදන චිත්රපටි බලන්නෙ වැඩිහිටියෝ නම් ඒකේ ඇති ප්රශ්නය මොකද්ද ?ළමයින්ට සුදුසු දේවල් දෙන එක වැඩිහිටියන්ගේ වගකීමක්. මේ ලෝකේ ජිවත් වෙන්නෙ වැඩිහිටියෝ විතරක් නෙමෙයි. ළමා අයිතිවාසිකම් විතරක් නෙමෙයි වැඩිහිටි අයිතිවාසිකම් කියලා ජාතියකුත් තියෙනවා. ළමයින් භාවිතා කරලා ඒවගේ චිත්රපටි හදනවා නම් ඒවට විරුද්ධව නීතිය ක්රියාත්මක වෙන්න ඕන.
