නිහාල් රත්නායකගේ සටහනක්.
පහන්තුඩාවේ වු දේවල් අද ඊයේ සිදු වු දෙවල් නොවේ.
සියවස් ගානකට පෙර සිට මේ මහ පොලොව මත සිදුවු සිදුවීම්ය.
එදා දෘශ්ය මාධ්ය නොමැති බැවින් මුඛ පරම්පරාවෙන් පැමියේය. එසේ පැමිණ සාහිත්යය පොත් පත් වල මෙසේ ලියවී ඇත්තේය….
ඔහු පොකුණ අසල ඉඳගෙන නාග මානවිකාවගේ කුහරය දිහා බලා සිටියේය. හඳපාන මැද්දෙහි හුදකලා වූ බෙනයේ අඳුරු ලපය කිසි යම් චමත්කාරජනක අන්දමකට ඔහුගේ නෙතට ගැටිණි. මෙසේ සිටිනා’තර බෙරකාරයාගේ දුව දින තුනක නිද්රාවෙන් පසු අවදි වී පොකුණ වෙත පැමිණෙනවා ඔහු දුටුවේය. සෙමින් සෙමින් පොකුණ වෙත ආ ඇය, දඩයක්කාරයා දෙස නොබලා අධික සේ සීතල වූ ජලාශයට බැස්සාය . ඔහුගේ කය වසා සිටි රළු කළු ලෝම හිරිගඩු පිපී කිරි කිළි පොළා නැග්ගේය. බොහෝ වේලාවක් දියේ ගිලී සිටි ඈ අන්තිමේදී දිය දෙබෑ කරගෙන මතු වූවා ය. දීර්ඝ වූ කේශ කලාපය පුරා වැගිරෙන රිදී වන් ජලය බේරා හරිමින් ඈ දඩයක්කාරයා දිහාට මුණ ලා ජලයෙන් ගොඩ වන්නට වූවාය. නිරෝගීව පිබිදී පවිත්ර ව තිබුණු ඇගේ කය හඳපානේ රන්වන් පාටකින් බැබළෙමින් තිබුණේය.
දඩයක්කාරයා සඳරැසින් සඳ රැසින් නැහැවි නැහැවී ඇස් කඩා හැලෙන සෞන්දර්යයකින් වසඟයට පත් වී එහා පැත්තේ නාග මානවිකාවගේ කුහරයෙන් මතුවී ආ ඇති අලංකාර මායා රංගනයක් දිහා මුසපත් වී බලා සිටියේ ය.
බෙරකාරයා ගේ දුව ඔහුගේ අබියසට පැමිණ ඔහුට ගෑවී නො ගෑවී හිටගෙන සිට අන්තිමේදී තෙත කේශ කලාපය හෙළාගෙන ඔහුගේ දෙපා අසල උඩුකුරුව වැතිරුණා ය.
ඈ ඔහු ළඟ හිටගෙන ඉන්නා විට ඇගේ දෑතින් ස්පර්ශය ලැබී පිපී පීදී ඉදිරියට නෙරා ගිය තණ තන පුඩුවකින් මතු වුණු රන් කිරි බිංඳුවක් ඔහුගේ දෙතොලෙහි ද ගෑවුණා වාගේ ය.
රෝමෝද්ගමනයෙන් උත්සන්න වූ ඔහුගේ කය මස් පිඩු ඔහු අබියස වැතිර ගත් ඇගේ රන්වන් කය පුරා පුරා සඳ රැසින් දඟලන මාංශ පේශියක් පාසා දඟලන්නට වූයේ ය. එසේ වු ආංබාං කොට ගත්ත නොහැකි වූ පොරයකට ඔහුගේ කය මස්පිඩු පාත්ර වූ විට හිත දැඩි කොට ගත් ඔහු , ඇයගේ සිරුරට උඩින් දුරින් පෙනෙන ගල් බෙනය දිහාම සෘජු ව බලා සිටින්නට වුයේය.
නාග කන්යාවිය ඇදි ඇදී ඇදි එළියට එන්නීය. තම කය නටව නටවා සඳපහන හා ලාස්ය නැටුමකින් නටන්නීය. වාංගු කොට ගත නො හැක්කා වු තම කය කුස තුළ දරණ ගැසී සිටියා වු නාගරාජයා දරන දිග හරිමින් ගිනි විෂ පිඹිමින් නැගී සිටින්නට වූයේය.
සංසාරාරණ්යයේ දඩයක්කාරයා
සයිමන් නවගත්තේගම
ලංකාවෙ ප්රධාන අර්බුදය ලිංගික එක්ක කියල අපි කියද්දි ඒකට ගොඩක් අය හිනාවුනා. ඒත් දැන් අපි එක දිගට මූන දෙන්නෙ ලිංගික අර්බුද. ඒ ලිංගික අර්බුද විසින් අපේ සාම්ප්රදායික බලයන් වුනු සඟ වෙද ගුරු ගොවි කම්කරු සිට නූතන බලයන් වුනු දාර්ශනිකයන් කලාකාරයන් විශ්ව විද්යාල ආචාර්යවරුන් නිරුවත් කරන්න පටන් අරගෙන තියෙනවා.
මේ වෙද්දි නිර්මාණය වෙලා තියෙන පුහු පොලිටිකලි කරෙක්ට් විලාසිතාවේ කොටස්කරුවන් වීමේ ආශාවෙන් වර්චු සිග්නලින් දාන බහුතරයකට වඩා පැරකුම්ගේ ප්රශ්න කිරීම වැදගත්. ඒක සංවාදය ගොඩනගනවා. ඒ අතර සිරිමල් විජේසිංහ ප්රවර්ගය තාමත් සැමියාට ඕන නම් ගෑනිගෙ කනට දෙකක් ගහන එක වුනත් වරදක් නෑ කියන ගැමි වාමාංශික කොටසයි. මේ අදහසට අනුව සැමියා අතින් බිරිඳ දූෂනය වෙනවා වගේ දෙයක් ලෝකෙ පවතින්නෙ නෑ. කසාද මිනිහා නම් ඕනම වෙලාවක ගෑනි එක්ක සෙක්ස් කිරීමේ අයිතිය තියෙනවා සහ ඒක ගැන ලෝකෙ මැදිහත්වීමට විරුද්ද වෙනවා. පිලිප් ශාන්ත වගේ අයත් අඩුවැඩි වශයෙන් ඉන්නෙ මේ වපසරියෙ.
මේ සම්බන්ධයෙන් 1995දි ලංකාවෙ දණ්ඩනීති සංග්රහයේ සංශෝධනයක් එනවා. ඒ 345වෙනි වගන්තිය.
ඊට ගොඩකාලෙකට පස්සෙ මේ මල් කියන සියුමැලි සුවඳ ජීවීන් තවත් වර්ගයකගේ සවිඥානකත්වයේ වැදගත්ම පරිවර්තනයක් ඇති කරනවා. මානවයො මේ මල්වල අලංකාරයට වශී වෙනවා, ඒවායින් ආස්වාදයට පත්වෙනවා. මානවයාගේ සවිඥානය වර්ධනය වෙද්දි තමන්ට උපයෝගීතාවයක් නැති නමුත් ඔවුන් වටිනාකමෙන් සළකපු පළමු දේ බොහෝවිට මල් වෙන්න ඉඩතියෙනවා. මල්වලින් මානවයාගේ ජීවිතය ගලවා ගැනීම වගේ දේකට උදව්වක් නෑ. ඒත් ඒවා ගිණිය නොහැකි තරම් කලාකරුවන් කවීන් මුනිවරයන් අවදි කරලා තියෙනවා. ඉන්ස්පයර් කරලා තියෙනවා. මල් දෙස බලා සිට ජීවත්වෙන හැටි උගන්නැයි ජේසුස් අපිට කියනවා. බුදුන් මලක් පාවිච්චි කරලා නිහඬ දේශනාවක් කරනවා. එයා මල අල්ලාගෙන ඒ දෙස බලා සිටින්නැයි කියනවා. ටික වෙලාවකට පස්සෙ ඒ පිරිස අතර හිටපු මහා කාශ්යප තෙරුන්ගෙ මුවට මදහසක් නැගෙනවා. එතන හිටපු අයගෙන් මේ දේශනය වැටුහුනු එකම කෙනා මහා කාශ්යප. පුරාවෘත්තයෙ හැටියට මේ අවබෝධයේ මදහස ආචාර්යවරුන් වහන්සේලා විසි අටකට උරුම වෙනවා. එතැනින් සෙන් දහමේ උපත සිදුවෙනවා.
ඕනම ජීවිත ආකෘතියක් අවබෝධයට පත්වෙනවා කියල අපිට කියන්න පුළුවන්. ඛනිජයක් වුනත්, එළවලුවක් වුනත්, සතෙක්, මනුස්සයෙක් වුනත් මේ අවබෝධයට පත්වීමේ ක්රියාවලිය තුලින් ගමන් කරනවා. ඒත් ඒක අන්තිම විරල සිදුවීමක්. මොකද ඒක පරිණාමීය ක්රියාව ඉක්මවා යන්නක්. එක විදිහකට ඒ පරිණාමීය භෞතික ක්රියාවෙන් ඛන්ඩනයක් සලකුනු කිරීමක්. වෙනම පැවැත්මකට ගන්නා වූ පිම්මක්. වැදගත්ම දේ ඒක භෞතිකත්වයෙන් අඩුවීමක් දුරස්වීමක් දැනෙන තැනක්.
