Author: admin

  • ANAIS NIN

    ANAIS NIN


    Translated by Chandana Prasanna

    ඇනායිස් නීන් කියන්නෙ ප්‍රංශ කියුබානු ඇමරිකානු ලේඛිකාවක්. එයා ප්‍රසිද්ධ වුනේ එයාගෙ ඉරොතික ලිවීම් හින්ද. විශේෂයෙන්ම එයාගෙ පුද්ගලික දින සටහන් ප්‍රකාශයට පත්වෙන්න ගන්නවත් එක්කම ලෝකෙ ඇනායිස්ට විශේෂ තැනක් නිර්මාණය වුනා. ඒ දින සටහන්වල තිබුනෙ එයා මුනගැහුනු මිනිස්සු, පෙම්වතුන් සහ ඇසුරුකිරීම් ගැන. 1931- 1974 වෙනකල් දැල්වුනු ඇනායිස්ගේ ජීවිතය ගැන අද බොහොමයක් අය කතා කරන්නෙ කාන්තාවක් ඇගේ නිදහස සහ ආත්මය සොයාගෙන ගිය වීර චාරිකාවක් විදිහට.

    ‘ගැහැනියක් වීමේ කිසි වරදක් නෑ. අනිත් හැමදේකටම කලින් මං ගැහැනියක්’

    ඇනායිස් නීන්

    1960 ගනං වෙනකල් සාහිත්‍ය ප්‍රජාව ඇනායිස්ව නොදැක්කා වගේ ඉන්න උත්සාහ කළා. ඒත් අද වෙද්දි එයා 20වෙනි සියවසේ පුරෝගාමී ලේඛිකාවක්. කාන්තාවන්ට හිමිවෙලා තිබුනු සමාජ තත්වය, ඇයව බැඳ දමා තිබුනු සම්ප්‍රදායන්ට එරෙහිව ගිය ඉන්සිපිරේෂන් එකක්.

    ඩෙල්ටා ඔෆ් වීනස් කියන්නෙ ඇනායිස් නීන්ගෙ කතා එකතුවක් විදිහට 1977දි ප්‍රකාශයට පත්වෙන පොතක්. ඒක එයා ලියන්නෙ පුද්ගලික ඉරොතික එකතුවක් පවත්වාගෙන යන කෙනෙක් වෙනුවෙන්. මේ කතා පොතක් විදිහට එලියට එන්නෙ ඇනායිස්ගෙ මරණයෙන් පස්සෙ.

    ඩෙල්ටා ඔෆ් වීනස් පොතේ පලවෙනි කතාව හංගේරියන් ඇඞ්වෙන්චරර්. මේ පලවෙන්නෙ ඒ කතාවෙ අනුවාදයක්. මේ කිසි ආචාරධර්මයක් නැති හංගේරියානු ගේම්කාරයාගෙ කතන්දර විදිහට කෙටි කතාපෙල ලිහිල්ව සම්බන්ධ වෙමින් දිගහැරෙනවා.

    ඇනායිස්ගෙ මේ ෆැන්ටසි කියවන්න නං අපේ සදාචාර මිනුම් දඩු අමතක කරන්න වෙනවා.

    හංගේරියන් ගේම්කාරයා

     ඔන්න එක කාලෙක හිටියා හිතාගන්න බැරි ලස්සනක්, ගැලවෙන්න බැරි තරමේ ආකර්ෂණයක්, ජැන්ඩියක්, නළුවෙකුට එහා ගිය රඟපෑමේ හැකියාවක්, කල්චර් එකක්, භාෂා ගණනක දැනුමක්, ඉහළ පංතියෙ හැදියාවක් තිබුණු හංගේරියන් ගේම්කාරයෙක්. මේ හැමදේට ම යටින් හිටියේ හොරවැඩ කරන්න, වැඩක් අවුල් වුණාම ෂේප් එකේ මාරුවෙන්න, ගානක්වත් නැතුව රටින් රටට එහාමෙහා පනින්න පුළුවන්  ජීනියස් කෙනෙක්. 

    හොඳම ඇඳුම් පිරුණු ට්‍රන්ක පෙට්ටි පහළොවක්, ග්‍රේට් ඩේන් බල්ලො දෙන්නෙක් එක්ක ඔහු ට්‍රැවල් කළේ ජේත්තුකාර විදියට. දකින ඕන කෙනෙක් මිනිහට ගරුකරන ගතියක් තිබුණු නිසා එයාට කට්ටිය බැරන් කියල නමකුත් දාලා තිබුණා. හොඳම තරුපහේ හෝටල්වල, ක්ලබ්වල සහ අශ්ව රේස්වල, ලෝක සවාරිවල, ඊජිප්තු චාරිකාවල, කාන්තාරය හරහා අප්‍රිකාවට ගිය චාරිකාවල එයා ව දකින්න ලැබුණා. 

    හැමතැනදි ම එයා ගෑණුන්ගෙ ආකර්ෂණය දිනාගත්තා. ලොකු  පරාසයක්  තියෙන නළුවෙක් වගේ එයා එක එක්කනාගේ ටේස්ට් එකට ගැලපෙන විදියට එක චරිතෙකින් තවත් එකකට මාරුවුණා. එයා තමයි හොඳම ඩාන්සර්, සෙල්ලක්කාර ම ඩිනර් පාට්නර්, සාදකතාවල හොඳ ම එන්ටර්ටේනර්; එයාට පුළුවන් බෝට්ටු පදින්න, අස්සයො පිටේ යන්න, වාහන එළවන්න. එයා හැම නගරයක් ගැන ම දැනගෙන හිටියා, මුළු ජීවිත කාලෙ ම ඒ නගර ජීවත් වුණු කෙනෙක් ගානට.

    සල්ලි ඕන වුණාම එයා පොහොසත් ගෑණියෙක් ව බැඳල එයාගෙ සල්ලි ටික කඩාගෙන වෙන රටකට ගියා. ගොඩක් වෙලාවට අර ගෑණි රණ්ඩු වුණේවත් පොලිසි ගියේවත් නෑ. ඔහුත් එක්ක විඳපු සති හෝ මාස කීපය ගැන තිබුණු හැඟීම සල්ලි නැතිවීමේ දුකට වඩා ලොකුයි. එක මොහොතකට එයාලට දැණුනා, ශක්තිමත් අත්තටු එක්ක ජීවත්වෙන එක, සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ගෙ ඔළුවලට උඩින් ඉගිල්ලෙන එක මොන වගේ ද කියලා.

    එයාලව ඉහළට ම අරන් ගිහින් ඔහු ඔහුගේ වසඟයෙන් එයාලව කරකවපු කැරකිල්ල එයා වෙන්වෙලා යද්දිත් නැවතිලා තිබුණෙ නෑ.  එයාගේ රාජාලි ගමන අනුකරණය කරන්න වෙන කිසිම සහකාරයකුට බෑ කියන එක අමුතු දෙයක් වුණේ නෑ. 

    එක රත්තරන් අත්තකින් තවත් එකකට පනින, කාටවත් අහුනොවන, නිදහස් වංචාකාරයා එකපාරක්  ආදරේ උගුලට අහුවෙන්න ම ගියා. ඒ එකරැයක එයා පේරුවල රඟහලක දි ඇනීටා කියන බ්‍රසීලියන් ඩාන්සර් හම්බුවුණු වෙලාවේ. ඇගේ දිගටි ඇස් පියවුණේ අනිත් ගෑණුන්ගෙ ඇස් පියවෙන විදියට නෙවෙයි,  කොටින්ගෙ, දිවියන්ගෙ, ව්‍යාග්‍රයන්ගෙ වගේ අලස විදියට හෙමින් එකට එක හමුවුණු ඇස්පිල්ලම්, සරාගි අඩවන් බැල්මක් වැටෙන විදියට  හීනියට නහය දෙපැත්තෙ ළාවට ඇමිනිලා තිබුණු  ඇගේ ඇස්, තමන්ගෙ ශරීරයට මොකක්ද වෙන්නෙ කියල දැනගන්න ඕනකමක් නැති ගෑණියෙක්ගෙ වගේ. මේ හැම දේකින් ම ඈගෙ තිබුනු, ආදරේ කරන්න ම හැදුණ වගේ ගතියට බැරන් ඇවිස්සුනා. 

    ඔහු ඇයව බලන්න බැක්ස්ටේජ් එකට යද්දි ඇය මල් ගොන්නක් මැද ඇඳුම් අඳිමින් හිටියෙ; වටේ හිටපු රසිකයන්ව කුල්මත් කරමින් ඇය ඇගේ යෝනියේ ලිප්ස්ටික් ගගා හිටියේ, එයාලට ඇස්පිය ගහන්නවත්  ඉඩ නොදී. 

    බැරන් එද්දි ඇය යන්තම්  ඔළුව උස්සලා ඔහු එක්ක හිනාවුණා. ඇය එක කකුලත් පොඩි මේසේ උඩ තියාගෙන, ඇගේ විච්චූරණ බ්‍රසීලියන් ඇඳුම උස්සගෙන, වළලු දාපු අත්වලින් යෝනිය පින්තාරුකරමින් හිටියා, ඇගේ වටේ හිටපු මිනිස්සුන්ගෙ උද්යෝගයට හිනාවෙවී. 

    ඇගේ යෝනිය සැපට හැදුණු මලක් වගේ. බැරන් මීට කලින් දැකල නැති තරම් ලොකුයි. කළු පාටට දිලිසෙන, ගණට වැවිලා කැරලි ගැහුණු මයිල්  ඒ වටේට.  ඇතුලෙ තියෙන වැහුණු පොහොට්ටුව සුදුමැලියි. බලෙන් පුප්පපු ලේ පාට කැමීලියා මලක් වගේ වෙනකල් ඇය මේ තොල්වල සායම් ගෑවේ, කටේ තොල්සායම් ගානව වගේ.  

    ඇයත් එක්ක රෑට කන්න යන්න ඈව කැමතිකරවගන්න බැරන්ට පුළුවන්වුණේ නෑ. ඇය තවම වේදිකාවෙ උඩ. ඇගේ රංගනයේ පූර්විකාව විතරයි කරල තිබුණේ‍. ඇයව දකුණු ඇමරිකාව පුරාම ප්‍සිද්ධ වෙලා තිබුණු ඒ රංගනය පටන්ගන්නෙ රඟහලේ තිබුණු බාගෙට කර්ට්න් දාපු  අඳුරු, ගැඹුරු බොක්ස්  ලෝකෙ වටෙන් ම ආපු ඉහල පාංතික පිරිමින්ගෙන් පිරුණමයි. මේ හයි ක්ලාස් සංදර්ශනය බලන්න ගෑණුන්ව එක්ක ආවේ නෑ. 

    ඇය බ්‍රසීල සිංදුව කියන්න ඇඳපු යටසාය අල්ලපු ඇඳුම ආපහු ඇඳගෙන තිබුණා, හැබැයි ෂෝල් එක නැතුව. පටි නැති, ඉනෙන් තද ඇඳුමට හිරවුණු ඇගේ පිරුණු ලොකු තන් උඩට පිම්බිලා තිබුණා, එයාලාව සම්පූර්ණයෙන් ම වගේ එළියට පේන විදියට.

    ෂෝ එකේ ඉතිරි ටික යන අතරේ ඇය  බොක්ස් එකෙන් බොක්ස් එකට යන්න පටන්ගත්තා. ඒකෙ දි, කෙනෙක් ඉල්ලුවොත්, ඇය ඒ මිනිහ ඉස්සරහ දණගහල, ඔහුගේ කලිසමේ බොත්තම් ගලවලා, ඇගේ වළලු‍ දාපු අතට ඔහුගේ පුරුෂ ලිංගය අරන්, ගෑණුන්ගෙන් හරි ම පොඩි කොටසකට විතරක් තියෙන විදියෙ  සූක්ෂම, තීක්ෂණ පිළිවෙලකින් ඒක ඉරුවා, ඔහු සංසිඳෙනකල් ම. ඇගේ කට වගේ ම අත්දෙකත් වැඩකළා. හැම මිනිහෙක් ම වගේ මේ කිතියෙන් හිරිවැටිලා ගියා. ඇගේ අත්වල නම්‍යශීලිත්වය.. වෙනස් වෙනස් රිද්මයන්.. පුරුෂ ලිංගය අත මිට මොළවලා අල්ලගෙන ඉඳලා, පස්සෙ ඒකෙ කෙළවර විතරක් ළාවට අල්ලන එක.. ඔක්කොම ටික හයියෙන් මිරිකලා, ඊට පස්සෙ වටේ තියෙන මයිල්වලින් විතරක් ළාවට අදින එක.. මේ හැම දෙයක් ම කළේ අසාමාන්‍ය විදියට ලස්සන, සරාගි ගැණියෙක්. මිනිස්සු ඔක්කොමගෙම අවධානය වේදිකාවට යොමුවෙලා තියෙන අතරේ. ඇගේ තන් දෙක තෙරපෙද්දි, දිලිසෙන දත් අතරින් ඇගේ සුන්දර මුව තුලට පුරුෂලිංගය යන විදිය දකිද්දි, පිරිමින්ට එයාලා අත දිගෑරලා වියදම් කරපු  ප්‍රමෝදය ලැබුණා. 

    ඇය වේදිකාව මතට ඒමෙන්, එයාලව සූදානම් කළා බොක්ස් එක ළඟට එන තැනට. ඇය ඇගේ කටින්, ඇස්වලින්, තන්වලින් එයාලව ඇවිස්සුවා. මියුසික්, ලයිට් සහ ගායනා මැද ප්‍රෙක්ෂාගාරයට උඩින් අඳුරු, බාගෙට කර්ට්න් දාපු බොක්ස් එකක් ඇතුලෙ තමන්ගෙ හිත පුරෝගන්න එක වෙන ම විදිහක ආතල් එකක්. 

    ඇනීටට ආදරේ කරන ගානටම ආපු බැරන් වෙන කිසිම ගෑණියෙක් එක්ක හිටපු කාලෙට වඩා කාලයක් එයත් එක්ක හිටියා. ඇය ඔහුත් එක්ක ආදරෙන් බැඳිලා ඔහුට දාව දරුවො දෙන්නෙක් වැදුවා. 

    ඒත් අවුරුදු කීපයකට පස්සෙ, ඔහු යන්න ගියා. ඒ පුරුද්ද කඩන්න අමාරුයි; නිදහසට සහ වෙනස්වීමට කැමති ඒ පුරුද්ද. 

    එයා රෝමෙට ගිහිං එහේ ග්‍රෑන්ඩ් හොටෙල් එකේ සුඛෝපභෝගී කාමරයක්  ගත්තා. බලද්දි ඒ සුට් ඒකට අල්ලපු එකේ තමයි ස්පාඥ්ඤ තානාපති ඉඳලා තියෙන්නෙ. එයාගෙ බිරිඳයි පොඩි දුවල දෙන්නයි එක්ක‍. බැරන් එයාලවත් අල්ලගත්තා. තානාපතිගෙ වයිෆ් එයාට කැමති වුණා.  හෝටලේ ඇතුලෙ කරන්න දෙයක් නැතුව හිටපු පොඩි කෙල්ලො දෙන්නා උදේට නැගිට්ට ගමන් ගිහින් බැරන්ව බලන්න ගිහින් හිනාවෙවී එයත් එක්ක ඔට්ටුවෙන එක පුරුද්දක් කරගත්තා. එයාලගෙ තැන්පත් අම්මයි තාත්තයි එයාලත් එක්ක ඕව කරන්න කැමති වුණේ නෑ. 

    එක පොඩි කෙල්ලෙක්ගෙ වයස දහයක් විතර. අනිත් එක්කනාට දොළහයි. ලොකු, වෙල්වට් බ්ලැක් ඇස්, දිග සේද වගේ කෙස්, රන්වන් හමත් එක්ක ඒ දෙන්නම හරි ලස්සනයි. එයාලා හිටියේ සුදු කොට ගවුම් ඇඳලා, සුදු කොට මේස් දාලා. පොඩි කෙල්ලො දෙන්නා උඩ පැනගෙන කෑගහගෙන දුවගෙන බැරන්ගෙ කාමරේට ගිහින් එයාගෙ ලොකු ඇඳ උඩට පනිනවා. ඔහු එයාලත් එක්ක සෙල්ලම් කරනවා, හුරතල් කරනවා.

    දැන් ඔය ගොඩක් පිරිමි වගේ තමයි, බැරනුත් උදේට නැගිටිනකොට එයාගේ පුරුෂ ලිංගය හොඳට ම සංවේදී වෙලා තියෙන්නෙ. ඇත්තට ම එයා ඒ වෙලාවට ඉන්නෙ හරිම අනතුරුදායක තත්ත්වෙක. එයාට නැගිටලා, චූකරලා තත්ත්වය ටිකක් සමතයකට පත්කරගන්න තරම් වෙලාවක් නෑ. ඊට කලින් පොඩි කෙල්ලො දෙන්නා දිලිසෙන පොළොව දිගේ දුවගෙන ඇවිත් පනිනවා එයාගෙ ඇඟ උඩට, ලොකු ලා නිල් පාට පොරෝනයෙන් යන්තම් වැහිලා තියෙන එයාගෙ පුරුෂලිංගය උඩට. 

    ගවුම් උඩ යන එකවත්, ඩාන්සර් කෙනකුගේ වගේ හීනි එයාලගේ කකුල් කොහෙද තියෙන්නෙ කියන එකවත් ගැන වගක් නැතුව පොඩි කෙල්ලො දෙන්නා පොරෝනය යට කෙළින්වෙලා තියෙන එයාගෙ ශිෂ්ණය උඩට පනිනවා. හිනාවෙවී එයාලා ඔහුගෙ ඇඟ උඩ නැගලා, ඉඳගෙන, අස්සයෙ පිටේ යනවා වගේ ඔහුගෙ දෙපැත්තට කකුල් දාලා තදකරගෙන එයාට කියනවා  ඇඟෙන් ඇඳ පද්දන්න කියලා. මේව අස්සෙ එයාලා ඔහුව ඉඹිනවා. ඔහුගෙ කොණ්ඩෙන් අදිනවා. ඔහුත් එක්ක හුරතල් කතා කියනවා. මේ වැඩේට බැරන් කැමතිවුණේ ඇයි කියන එක හරිම සැකකටයුතු දෙයක්. 

    එක කෙල්ලෙක් එයාගෙ බඩ උඩ මුනින් අතට දිගාවෙලා. ඔහුට  කරන්න තිබුණේ ඇඟ පොඩ්ඩක් පද්දන එක විතරයි. ඔහු මේක කළේ සෙල්ලමට එයාව ඇඳන් බිමට තල්ලුකරන්න හදනව වගේ. 

    “මම මෙහෙම දිගට ම හෙල්ලුවොත් ඔයා ෂුවර් එකට බිම වැටෙනවා,” ඔහු කීවා. 

    “මම වැටෙන්නෙ නෑ,” එයාව ඇඳේ එහාපැත්තට වට්ටවන්න හිතාගෙන වගේ ඔහු පද්දද්දි, පොරෝනයට උඩින් ඔහුව බදල අල්ලගෙන ඉන්න පොඩි කෙල්ල කීවා. හිනාවෙවී ඔහු ඇගේ ඇඟ උඩට ගැස්සුවත්, ඇය ඇගේ චූටි කකුල්, චූටි ජංගිය, හැමදේම ඔහුගේ ඇඟේ ගාවගාවා වැටෙන්නෙ නැතිවෙන්න ඔහුව බදාගෙන ම හිනාවෙවී හිටියා. ඔහුත් හිනාවෙවී සෙල්ලම දිගටම කරගෙන ගියා. ඊටපස්සෙ දෙවෙනි කෙල්ලත් අනිත් එක්කෙනා වගේ ම ඔහුගේ ඇඟ උඩ, අනිත් එක්කනාට ඉස්සරහින් කකුල් දෙක දෙපැත්තට දාලා වාඩිවුණා ම දෙන්නගෙ ම බරත් එක්ක ඔහුට ඉස්සරටත් වඩා හයියෙන් පැද්දෙන්න පුළුවන් වුණා. තුනී පොරෝනයට යටින් ඔහුගේ පුරුෂලිංගය ආයෙආයෙත් උඩට ඉස්සුණා. කෙල්ලන්ගෙ කකුල්  අතරින්. එහෙමයි එයාට ගියේ, කළාතුරකින් යන තරම් වේගෙකින්. කෙල්ලො දෙන්නා එයාලා හිතන්නෙවත්  නැති විදිහට සටන දිනද්දි, ඔහු ඒකෙ පැරදුම දරාගත්තා.

    තව පාරක් එයාලා ඔහුත් එක්ක සෙල්ලම් කරන්න ආවම ඔහු ඔහුගෙ අත් දෙක පොරෝනේ යටට දාගත්තා. ඊට පස්සෙ පොරොනය යටින් දඹරැගිල්ලෙන්  උස්සලා එයාලට කීව පුළුවන් නම් අල්ලන්න කියලා. ඉතිං හෙන උනන්දුවෙන් එයාලා ඇඳේ එකතැනකින් නැතිවෙලා ගිහින් ආයෙ වෙන තැනකින් මතුවෙන ඇඟිල්ල අල්ලන්නත්, අල්ලල මිරිකන්නත් පටන්ගත්තා. ටික වෙලාවක් යද්දි ඇඟිල්ල නෙවෙයි, එයාලාට අහුවුණේ එයාගෙ  පුරුෂ ලිංගය, ඔහු ඒක අතෑරවන්න වගේ අදිද්දි එයාලා ඒක පුළුවන් තරම් හයියෙන් අල්ලලා මිරිකුවා. එයා සම්පූර්ණයෙන් ම පොරෝනය යට නොපෙනි ගිහිං, ඔහුගේ පුරුෂ ලිංගය අතින් අරන් එකපාරට උඩට ඉස්සුවා, එයාලාට අල්ලන්න. ‍

    ඔහු සෙල්ලමට, සතෙක් වගේ ඇවිදින් එයාලව අල්ලගෙන හැපුවා, සමහර වෙලාවට ඔහුට හපන්න ඕන තැනට කිට්ටුවෙන් ම. ඒකෙන් එයාලා ගොඩක්  සතුටු වුණා. එයාලා ‘සතා’ එක්ක හැංගිමුත්නුත් සෙල්ලම් කළා. ‘සතා’ හැංගිලා ඉඳලා එයාලගේ ඇඟට පනින්න ඕන. ඔහු කාමරේ පොළොවෙ රෙදි ගොඩක් අස්සෙ හැංගුණා. එක පොඩි කෙල්ලෙක් කාමරේ ඇරියා. ඔහුට පේනවා ඇගේ ඇඳුම යටින්; ඔහු ඇයව අල්ලාගෙන සෙල්ලමෙන් එයාගෙ කලවා හැපුවා. 

    සෙල්ලම් උද්වේගකර වෙද්දි, පොරබැදිලි දරුණු වෙද්දි, පොඩි කෙල්ලෝ සෙල්ලමට වහවැටෙද්දි, එයාගෙ අත් ඒවාට ඕන ඕන තැන්වලට ගියා. 

    ටික කාලෙකින් බැරන් ආපහු  එයාගෙ ගමන පටන්ගත්තා, ඒත් සෙක්ස්වලට එයාගෙ තිබුණු පෙරේතකම, සල්ලි සහ බලයට තිබුනු පෙරේතකමට වඩා වැඩිවෙන්න වෙන්න සල්ලි දිගේ එයා ගහපු පිනුම් දුර්වල වුණා. ගෑණු ගැන එයාට තිබුණු ආශාව තවදුරටත් පාලනය කරගන්න බෑ වගෙයි පෙනුණේ. තමන්ගෙ භාර්යාවන්ගෙන් ගැල‍විලා, ලලාසාවන් ලුහුබැඳ බැඳ ලෝකෙ පුරා යන්න එයාට ලොකු උවමනාවක් තිබුණා. 

    එක දවසක් එයාට ආරංචිවුණා එයා පෙම්බැන්ඳ බ්‍රසීලියන් නාටිකාංගනාව අබිං ඕවර්ඩෝස් වෙලා මැරුණා කියලා. 

    අවුරුදු පහලොවක් සහ දාසයක් වෙලා හිටපු එයාගෙ දුවල දෙන්නට ඕන වුණා තාත්ත‍‍ගෙ ළඟ ඉන්න. ඔහු එයාලව ගෙන්නාගත්තා. ඒ වෙද්දි ඔහු හිටියේ නිව්යෝර්වල, එයාට දාව පු‍තෙක් ලැබුණු බිරිඳක් එක්ක. ඒ ගෑනි කැමති වුණේ නෑ ඔහුගේ දුවලා එහෙ එනවට. එයාගෙ තාම අවුරුදු දාහතරෙ පුතා නිසා ඇය හිටියේ ඉරිසියාවෙන්. ඔක්කොම සුවිසැරිවලින් පස්සෙ, බැරන්ට දැන් ඕන වෙලා තිබුණේ ඒ සෙල්ලංවලින් පොඩ්ඩක් විවේක ගන්න. ඔහුට ඔහු කැමති විදියේ බිරිඳකුයි ළමයි තුන්දෙනකුයි හිටියා. ආපහු දුවලව හම්බවෙන එක ගැන ඔහු කැමැත්තෙන් හිටියේ. ඔහු එයාලව ගොඩක් ආදරයෙන්  පිළිගත්තා. එක්කනෙක් ලස්සනයි, අනිත් එක්කනා එච්චර ලස්සන නැති වුණත් හැඩයි. පොඩි කාලෙ ඉඳන් අම්ම ජීවත්වුණු විදිය දැකල තිබුණු එයාලට ලැජ්ජාවක්වත් බයක්වත් තිබුණෙ නෑ.

    එයාලගෙ තාත්තගේ ලස්සන‍ට එයාලා එක්සයිට් වුණා. අනිත් අතින් ඔහුට, ඔහු රෝමේ පුංචි කෙල්ලො දෙන්නා එක්ක කරපු සෙල්ලම් මතක්වුණා. එක ම දේ එයාගෙ දුවලා  ටිකක් ලොකුයි. ඒ නිසා තත්ත්වය තවත් ආකර්ෂණීය වුණා.

    එයාලට ලොකු ඇඳක් ලැබුණා. ගමන ගැන සහ තාත්තා හම්බවුණු එක ගැන එයාලා කතා කරකර ඉද්දි, ඔහු කාමරේට ආවා එයාලට ගුඩ්නයිට් කියන්න. ඔහු නැවිලා එයාලව ඉම්බා. එයාලත් ආපහු ඔහුව ඉම්බා. ඒත් ඔහු එයාලව ඉඹිද්දි ඔහු එයාලගෙ නයිට් ගවුමට උඩින් එයාලගෙ ඇඟ පිරිමැද්දා.

    මේ හුරතලේට එයාලා ආසාවුණා. “කොච්චර ලස්සනද ඔය දෙන්නම. මට හරි ආඩම්බරයි ඔයාලා ගැන. මට බෑ ඔයාලව තනියෙන් නිදාගන්න අරින්න. කොච්චර කාලෙකට පස්සෙ ද මම ඔයාලව දකින්නෙ,” ඔහු කීවා.

    තාත්තෙක් වගේ ඒ දෙන්නව තමන්ගෙ දෙපැත්තෙන්, දෙන්නගෙ ඔළු පපුව උඩින් තියාගෙන ආදරෙන් අතගාමින් ඔහු එයාලව නිදිකළා. යාන්තමට හැදුණු තන් තියෙන එයාලගෙ ඇඟවල් එක්ක ඔහුට නම් නින්ද ගියේ නෑ. ඔහු එයාලව ඇහැරෙන්න නැතිවෙන්න, හෙමින් පූසෙක් වගේ එයාල එක එක්කනාව හුරතල් කළා. ඒත් ටිකක් වෙලා යද්දි එයාගෙ ආසාව දරුණුවෙලා එයා එක්කනෙක්ව ඇහැරවලා එයාගෙ ඇඟ උඩට නැග්ගා. අනිත් එක්කෙනත් අතෑරුණේ නෑ. එයාලා ටිකක් විතර විරුද්ධ වෙලා ‍පොඩ්ඩක් ඇඬුවා. ඒත් අම්මත් එක්ක ගෙවපු ජීවිතේ දි ගොඩක් දේවල් දැකල තිබුණු එයාලා ලොකු විරෝධයක් ‍පෙන්නුවෙ නෑ.

    ඒත් බැරන්ගෙ සෙක්ස් උන්මාදය වැඩිවෙලා ඇබ්බැහියක් වෙද්දි මේක නිකං සාමාන්‍ය ව්‍යභිචාරයක් වුනේ නෑ. තෘප්තිය එයාව නිදහස් කලේවත් සන්සුන් කළේවත් නෑ. ඒක හරියට කැක්කුමක් වගේ. දුවලා ළග ඉඳලා ඊළගට ඔහු යනවා වයිෆ් ළගට.

    දුවලා තමන්ව දාලා යයි, පැනලා යයි කියලා බයවුණු ඔහු ඒ ගැන ඔත්තු බැලුවා, එයාලව ගේ ඇතුලෙ හිරකළා. 

    ඔහුගෙ බිරිඳ මේක දැනගෙන ලොකු රණ්ඩුවක් කළා. ඒත් බැරන් දැන් පිස්සෙක් වගේ. එයාගෙ ඇඳුම් ගැන, එයාගෙ උජාරුව ගැන, එයාගෙ ගේම් ගැන, එයාගෙ දේපල ගැන එයා තවදුරටත් බැලුවෙ නෑ. ගෙදරට‍ ම වෙලා එයා හිතුවේ එයාගෙ දුවල දෙන්න එක්ක ඉන්න ලැබෙන්නෙ කොයි වෙලාවෙද කියල විතරයි. හිතාගන්න පුළුවන් හැම විදියකට ම හුරතල් වෙන හැටි ඔහු එයාලාට උගන්නලා තිබුණේ. ඔහු තමන් වෙත එන්න තරම් ප්‍රමෝදයට පත්වෙන කල් ඔහුගේ ඉස්සරහ‍ එකිනෙකා  සිපගන්න එයාලා ඉගෙනගත්තා. 




    ඔහුගෙ ඇබ්බැහිය, ඔහුගෙ දුරාචාරය එයාලට දුකක් වුණා. ඔහුගෙ බිරිඳ ඔහුව අතෑරියා.

    එක රෑක එයා දුවලා ළග ඉඳලා යන ගමන්  අපාර්ට්මන්ට් එකේ එහෙ මෙහෙ ඇවිද්දා. ආසාවට, සරාගී ගිනියමට සහ ෆැන්ටසිවලට ඉවඅල්ලමින්.  ඔහු කෙල්ලන්ව හොඳටම මහන්සි කරලා තිබුණේ. එයාලට නින්ද ගිහිල්ලා. දැන් ආයෙත් පාරක්  ආසාව  ඔහුට‍ වදදෙනවා. ඔහු ඒකෙන් අන්ධවෙලා හිටියෙ. ඔහු ඔහුගෙ පුතාගේ කාමරේ දොර ඇරියා.  පුතා නිස්කාංසුවේ නිදාගෙන හිටියා, උඩුබැලි අතට, එයාගෙ කට පොඩ්ඩක් ඇරිලා. බැරන් එයා දිහා බලාගෙන හිටියෙ ආසාවෙන්. ඔහුගෙ කෙලින් වුණ පුරුෂලිංගය දිගට ම ඔහුට වදදුන්නා. ඔහු ස්ටූල් එකක් අරන් ඒක ඇඳ ළගින් තිබ්බා.  ඒ මත දණගහලා ඔහුගේ පුරුෂලිංගය ඔහුගේ පුතාගේ කටට දැම්මා. හුස්ම හිරවෙලා ඇහැරුණු පුතා ඔහුව තල්ලුකළා. කෙල්ලොත් ඇහැරුණා. 

    තාත්තගේ තකතීරුකම තවදුරටත් ඉවසන්න ම බැරි තැන  එයාලා වියරු වැටුණු නාකි බැරන් ව අතෑරලා ගියා. 

  • The hot seat

    The hot seat

    By Illicit Hedonist

    I’ve finally settled into my new office. New friendships. New life goals. A new laptop. I am drawn into my first meeting. I stand at the back of a room full of people, female bosses and  Royal College bros and uncles. Liberal platitudes and big ideas to make more money or do charity are being confidently flung around. There is an ambience of privilege in the room. I smell a bouquet of perfume. I sponge up the big words. The spotlight is on me now. I speak to my enthusiasm, spewing praise of my new workplace. I play it cool. The new kid in the block. I am welcomed in. Hands get shaken. Fists get bumped. Smiles get shared. I was closing out my shift, a day well spent. Walks in a woman.

    Nubile. 5’6”. Slender breasts. Hair up to her shoulders. Oversized earrings. Manicured nails. Light blush on the face. Grey drop waisted dress.  An almost peachy butt. She is a model specimen for a woman. I was struck by her contagious smile. Her eyes were laughing first. She drew out my name in the most teasing yet affectionate way. She wanted to check in on me. She captured joy through my responses. We bid good-bye, until the next day.

    She was 38 and I was 32. We were both married and were in committed relationships. I soon became her pal in the office. We made it a habit to talk to each other, perhaps too often. Our conversations were about work, music, pets, movies, seemingly unassuming, safe and rather drab topics. But there was a sense of joy to our conversations. I yearned for them. She did too. My time in the office felt a little fuller because of her.

    Work required us to travel together for an assignment. We shared a ride. I was in the front seat and she was in the back. When we checked into our rooms, we were in two different floors of the hotel. We planned to meet for dinner. We were out of our bounded lives for two nights.

    She exuded confidence. She embodied rawness. She was easily amused. She laughed at bad jokes. She was not held back by convention. She liked experimentation and self-discovery. She liked risk. She was many things that I was missing in my significant other. She saw the same in me. I wanted to get nasty with her. I dared not ask her though. I was cowed by a reputation I had to protect. We spoke about our lives over drinks. This time with more depth. Over cold Lion beers and cheese omelet, we dissected our sex lives and relationships, and commiserated how much we miss novelty in our sex lives. Both of us felt a sense of liberation for being so open to another person who seem to be in sync with your thoughts, dreams and fantasies.

    Back in office, we felt even more natural beside each other. We were not contemplating a relationship or even an office romance, no way, but there was some unexplained, organic and orgasmic closeness to our friendship. Both of us could let loose with each other. Our romance belonged inside our imagination, not in reality.

    I have always had the deepest desire to explore and experience intimacy in its full spectrum. I was fluid with my preferences. I had deep love for my significant other, but I was also willing to step-in, head-on, to any risqué experiment that would titillate my desires. Porn was always my friend. Jerking off was my daily exercise. But I wanted more. I wanted a life well lived. A life full of sexual exploration. I was not getting that at home.

    Over time, our chats became more explicit. We spoke about desires. I would use sexual innuendoes whenever I spoke to her. Her comebacks were great. Always had a sexual punch to them.  

    I was at work one day while she was on leave. We were WhatsApping each other on and off. She was out shopping, at Mango she said. I was writing code at office.

    ‘I wish you were here changing me’, she said, while she’s trying on some tops in the fitting room.

    ‘The things I would do’ I replied. Aww, tell me’. ‘While I am slow kissing your neck, I cup your breasts, hard. I breathe in the smell of your hair. Slowly running my nose across your locks. I make you wrap your arms over my neck while I kiss your cheek. While I have my hand on one of your breasts, the other hand is slowly navigating its way to your pussy. I force my hand under your pants. I can feel the texture of your lace panties. My fingers tiptoe the edges of your panty, trying to make a mental map of your pussy. I could now feel the wetness. I pull your panties to the side. I caress the trimmed pubes with one finger making its way to your pussy lips. I stroke your clitoris and vagina at the same time. All this time, my throbbing cock is rubbing against your back. I pin you against the mirror. I bend you forward. Pull down your pants. I fuck you, doggy style. With each thrust, you let out an otherworldly moan from all that pleasure. I am holding you now from your shoulders. I spank your butt, hard. I am about to cum. I know you are too. I pull out, in time to release my load on your back. I lather all that cum on your back like a good moisturizer and I let you lick what is left off my fingers’.

    ‘Fuck, I am wet, and I think I stained this new top, Fuck. 

    Wow, that was the first time I really came from sexting. Phew, is this really me? Fuck me, 

    but thank you, honestly, I am going to sleep well tonight’. 

    I scurried to the office toilet. Jerked off to my heart’s desire.

    There began our epic sexting sessions. Every sexting episode explored our deepest and darkest desires (cliché, I know). But honestly, every sext was pure porn for me. We fantasized about orgies, BDSM, anal, massaging and MMF fucks.

    We felt guilty. But the intense desire to experience an alternate reality, where the person you are with shares the same level of raw sexuality, is intelligent and is playful in a way your significant other is not, overcame any mental barriers we had. We were not in love with each other, but we lusted each other.

    A group of us were out one day for after-work drinks. We ended up at the rooftop bar at Jetwing Colombo 7. It was a fun evening with a bunch of good people. She and I were seated opposite each other. Once in a while, we were exchanging glances. She was in a white, linen, low-cut sleeveless top. I could make out the bra line. I imagined what her breasts would look like. Then she lifted her arms to tie her hair and the sight of her side boob gave me a hard-ass boner. I was so horny, and I could sense that she was too. I sent her a message, ‘wanna fuck after this?’. All I needed was that smirk and the intentional look in her sparkly eyes. There it was. Both of us wanted to feel each other so bad.

    We couldn’t wait until everyone was ready to leave after the drinks. We bid farewell, the usual hugs and never-ending byes and there we were, in our two cars driving home. I rang her with the question, so ‘what do we do now’? Silence on the other end, but I knew she wanted to fuck me so badly and so did I. It was around 12 am on a Friday. We have got excused from our spouses to go out for drinks only and come back home at a reasonable time and, yet, here the two of us are, contemplating on whether to fuck. I asked her to find a parking spot on Aloe Avenue. She then got into my car. Here I am, super anxious and paranoid but also wanting to transgress any inhibitions I have held back all this time. I didn’t want to go to some random room-by-the-hour hotel and neither did she. Plus, I did not want some random hotel reception to record my NIC details. We both enjoyed a certain level of status and credibility, as accomplished individuals running happy homes. Plus, both of us did not want to make love on a bed stained by dried up cum and pussy juice. But what if someone who knows my car drives past? What if we get calls from our homes?

    We drove around the city. Our first time with each other is going to be a car sex experience. But having car sex in Colombo is next to impossible. There are hardly any dark corners. Every house seems to have now put up CCTV cameras. The last thing either of us wanted was to see our lovemaking doing the rounds on WhatsApp all because we acted on our horniness.

    After driving around for about half an hour, I found a dark corner on Lake Crescent. Only the streetlamps were giving a faint glow. All this time, her hand was feeling my cock and I was rock hard. She was also trying to kiss me, and I had to push her aside, not just because I was driving but I also didn’t want surprised looks from any passing traffic or the lone late-night walker. She seemed to like to take risks, make things exciting. Off went the engine and out went the lights. AC was off. We could now only hear our own breathing, weighted down by what we were getting ourselves into. I reclined my seat, and swiftly she was on top of me.

    Skillfully, she unzipped my pants and took my cock out. While running one hand on my cock, she unbuttoned me and started feeling my chest, all the while leaning closer to me and licking my ear lobes. Occasionally, her tongue would go inside my ear and I would moan. I took off her bra in one go and snuggled my face in-between her perky breasts while holding them tight with both my hands. I inhaled the sweetness of her sweat-glazed breasts. I could feel the tension in her. I could hear her heart pumping and her deep muted moaning. I circled her nipples with my tongue, making them erect. While lifting her arms up, I licked off all the deodorant-drenched sweat from her armpits. I was floating with ecstasy. I slid a finger inside her, to a rhythm, adding slow pressure. I felt the inside of her waxed pussy, every layer, every crevice, every unseen thing in the depths of her beautiful porn-star grade pussy. My thumb was circling her clit and I held her tight, pinning her to my lap. My fingers were slowly running in and out of her vagina. I could feel the tension in her thighs tightening. She moaned loudly, eyes closed, lips all dried up and said …. Fuuuuuukkkk. She pinned me to the seat.

    She slid down my legs and took my cock in her mouth. Her mouth was like a suction cup, and I was erupting from the sensation. Her rhythmic moves over my cock made me so hard, as never before. She spat a heavy load on my cock, pulled back my foreskin, circled the top a couple of times and then took the whole thing in again, slowly taking in every bit of my throbbing cock. She would run her tongue up and down the shaft, like a popsicle. She would take in one ball, suck it like a toffee and move on to the other, all the while using her hand to stroke my cock and edge me on. I loved the ‘slosh slosh’ sound my cock made with all that spit and her slow hand movement.

    I pulled her up and wanted to go inside her. I trusted her enough to forego using a condom. I didn’t have one with me anyway. Man, the warmth of that pussy made me feel euphoric. It had juiced up so much I slid in and out effortlessly. It was tight and beautiful. We both shared the same moans. We were kissing each other. Licking each other. We slid off each other’s sweat and inhaled the raw smell of sex, in the back of my car.

    I was about to explode, and she jumped off my cock and wanted to eat my cum. I erupt inside her mouth. She continues to suck my cock tasting every bit of me and then, she comes closer and kisses me, her tongue deep inside my mouth…giving me a taste of my own cum.

    We remained like that for some time, bodies entwined, arms locked together. My fingers running through her hair.

    We exchanged some soft kisses. Felt each other’s skin one last time, all the while feeling tense and paranoid about being caught in our act of adultery. But this fuck was worth every bit of that tension. Car sex was fucking great but what a challenge it was to fuck in such a small space. We got dressed. Exchanged one last kiss, locking lips for a bit longer, and I drove off to drop her by her car.

    I went home. I was guilt-ridden. So was she.

    The next day, I saw her again in the office. We exchanged pleasantries. We messaged each other about how good of a night it was. We didn’t let our fuck, or our sexting get in the way of our normal lives, we kept it as something we would enjoy, a channel to meet an unfulfilled desire. We meant no harm to anyone.

    We had already made plans for our next fuck.

  • Art of Kissing සිපගන්න කලින්

    Art of Kissing සිපගන්න කලින්

    කාමසූත්‍රයේ හාදු විස්තරය

    සිපගැනීම කියන දේ මානවයාගේ පොදු ලක්ෂනයක් නෙමෙයි. අදත් සමහර සංස්කෘතීන්වල සිපගැනීම සිදු කරන්නෙ නෑ. ඒ කොහොම වුනත් මේ සිපගැනීම කටින් කටට ආහාර කැවීම තුලින් පරිනාමය වුන දෙයක් හැටියෙන් දකින්න පුළුවන්. තාමත් සමහර ගෝත්‍රයන් අතර දරුවන්ට අම්මලා මේ විදිහට ආහාර කැවීම දකින්න තිබුනත් ඒක සමාජ සිපගැනීමක් වෙන්නෙ නෑ.

    නැත්තං සිපගැනීම කියන්නෙ සංස්කෘතිකව නිශ්චය වුනු අනුරාගී චර්යාවක් වෙන්න පුළුවන්. අඩුම තරමෙ ශෘංගාර හාදුව කියන්නෙ සංසර්ගයක පෙරනිමිත්තක්. ඒකම වෙන විදිහකින් සංකේතවත් කිරීමක්.

    මේක මිනිස්සුන්ට විතරක් ඇති දේකුත් නෙමෙයි. බොනොබෝ වානරයො අතර එකිනෙකා සිපගැනීම තියෙනවා. පූසො බල්ලො අතර තියෙනවා. ගොළුබෙල්ලො කූඹි අතරත් උන්ගේ ඇන්ටෙනාවලින් කරන ස්පර්ශයක් තියෙනවා. මේ කොහොම වුනත් මෙමගින් විශ්වාසය බැඳීම වර්ධනය කරනවා.

    ඉන්දියාවෙ දෙවෙනි සියවසේ විතරත් සිපගැනීම ගැන විස්තරාත්මකව ලියවිලා තියෙනවා. කාමසූත්‍රයෙ මේ වෙනුවෙන්ම වෙනම පරිච්ඡේදයක් වෙන් වෙනවා. සමහර මානව විද ්‍යාඥයො කියනවා ග්‍රීකයො සිපගැනීම ඉගෙන ගත්තෙ ඉන්දියාවෙන් කියල. ඒ මහා ඇලෙක්සැන්දර් ඉන්දියාව ආක්‍රමනය කළාට පස්සෙ. ඒත් ඒ කියන්නෙ ශෘංගාර හාදුව ආරම්භ වුනේ ඉන්දියාවෙන් හෝ කාමසූත්‍රයෙන් කියන එක නෙමෙයි.

    කාමසූත්‍රයෙ සිපගැනීම ගැන තියෙන්නෙ මේ විදිහට.

    ආදරය කරද්දි වැළඳගන්න, සිපගන්න, තුරුල්වෙන්න, නියපොතු වලින් හූරන්න නියම කරපු වෙලාවක් හෝ අනුපිලිවෙලක් නෑ. ඒත් ලිංගිකව එකතු වෙන්න කලින් මේ දේවල් සිද්ද වෙන්න ගන්නවා. ලිංගිකව එකතු වෙද්දි විවිධ ශබ්ද නැගීම්, මෘදු පහරදීම් සිද්ද වෙනවා. වාත්ස්‍යාන කියන විදිහට ආදරය කරන්න වෙලාවක් හෝ පැනවුනු පිලිවෙලක් නෑ.

    මුලින් මුනගැහෙද්දි සිපගැනීම හෝ ඉහත සඳහන් අනිත් දේවල් මඳ වශයෙන් සහ වැඩි වෙලාවක් ගත නොකර කෙටියෙන් සිද්ද වෙනවා. සමහර වෙලාවට එකින් එකට. වෙන් වෙන් අවස්ථාවල. ඒත් මේකෙ අනිත් පැත්ත වෙන්නත් පුළුවන්. අඩුවෙන් කරන්න අවශ්‍ය නොවෙන්න පුළුවන්. දිග වෙලාවක් ගත කරන්නත් පුළුවන්. හැමදේම එකවර කරන්නත් පුළුවන්.

    සිපගන්න තැන් කාමසූත්‍රයෙ දැක්වෙන්නෙ මෙහෙම. නළල, ඇස්, කම්මුල්, ගෙල, පපුව, පියයුරු, තොල්, සහ මුව ඇතුලත. සමහර රටවල කලව සම්බන්ධ වෙන තැන්, අත් සහ නාභිය වගේ ප්‍රදේශ සිපගැනීම කරනවා. වාත්ස්‍යාන හිතන්නෙ මිනිස්සු මේ විදිහට තමන්ගේ ආදර හැගීමේ තීව්රබව හෝ සංස්කෘතිය  අනුව සිපගැනීම කළත් හැම විදිහක්ම හැමෝටම ගැලපෙන්නෙ නෑ කියලයි.

    නව යොවුන් යුවතියකට මේ සිපගැනීම් වර්ග දක්වලා තියෙනවා.

    නාමමාත්‍රික හාදුව – යුවතියක් ඇගේ පෙම්වතාගෙ තොල් ස්පර්ශ කිරීම පමණක් කරනවා නම්, ඊට අමතරව ඇය විසින් කිසිවක් නොකරනවා නම් ඒක නාමමාත්‍රික හාදුවක් වෙනවා.

    හැඟීම්මය හාදුව – යුවතියක් තමන්ගේ කෝල බව පැත්තකින් තියල තමන්ගේ තොල්වල තෙරපුනු ඔහුගේ තොල් ස්පර්ශ කරනවා නම්, ඒ සඳහා යටිතොල පමණක් චලනය කරනවා නම්, උඩු තොල චලනය නොකරනවා නම් එයා හැඟුම්මය හාදුවක් වෙනවා.

    පුබුදුවන හාදුව – යුවතියක් ඇගේ පෙම්වතාගේ තොල් ඇගේ දිවෙන් ස්පර්ශ කරනවා නම්, ඇගේ ඇස් වසාගන්නවා නම්, පෙම්වතාගේ දෑත් වැළඳගන්නවා නම් ඒක පුබුදුවන හාදුවක් වෙනවා.වාතස්‍යාන තවත් හාදු වර්ග හතරක් ගැන ලියනවා.

    ඍජු හාදුව – පෙම්වතුන්ගෙ දෙතොල් කෙලින්ම එකිනෙක ස්පර්ශ වෙනවා නම් ඒක ඍජු හාදුවක්.

    ඇලවුනු හාදුව – සිපගන්නා අතර මුහුනු පැත්තකට ඇලවෙනවා නම් ඒක නැමුනු හෝ ඇලවුනු හාදුවක්.

    හැරවුනු හාදුව – සිපගැනීමේදී කෙනෙක් අනෙකාගේ නිකටින් හෝ හිසින් අල්ලා මුහුන තමන්ගේ පැත්තට හරවාගන්නවා නම් ඒ හාදුව හැරවුනු හාදුවක්.

    තෙරපුනු හාදුව – තොල් එකිනෙක තෙරපෙන හාදුවක් මේ විදිහට හඳුන්වනවා.

    පස්වෙනි වර්ගයක් විදිහට තදින් තෙරපුනු හාදුවක් ගැනත් වෙනම සඳහන් වෙනවා. එතනදි යටිතොල ඇඟිලි දෙකකින් අල්ලා ගන්නා අතර එය දිවෙන් ස්පර්ශ කරමින් තදින් උරාබීමක් කරනවා. 

    තොල් සිපගන්නාතර අනුරාගී තරගයන් කරන්නත් පුළුවන්. මුලින්ම අනෙකාගේ තොල් තමන් නතු කරගන්නෙ කවුද කියල. පෙම්වතිය පරාජය වුනොත් ඇය බොරුවට අඩන්න ගන්න ඕන. පෙම්වතාගෙ අත ගසා දන්න ඕන. අනිත් පැත්ත හැරිලා ආපහු තරග කරන්න ඉල්ලන්න ඕන. දෙවෙනි වතාවත් ඇය පැරදුනොත් ඇය ඊටත් වඩා කනස්සලු වෙන්න ඕන. පෙම්වතා නිදි අතරෙදි බලෙන්ම ඔහුගෙ තොල් තමන් තොල් අඩංගුවට ගන්න ඕන. දතින් හපන්න ඕන. එතකොට තොල් ලිස්සා මගහැරෙන්න නෑ. ඊට පස්සෙ ඇයට පුළුවන් හඩනගා ප්‍රීතියෙන් හිනාවෙන්න. ඇස් කරකවමින් තමන් කැමති දෙයක් විහිලුවෙන් කියන්න. සිපගැනීමෙදි තියෙන තරග සහ දබර මේ වගෙයි. නියපොතුවලින් සීරීම, තෙරපීම, සැපීම ආදියේදිත් මේ විදිහම අනුගමනය කරන්න පුළුවන්. මේ දේවල් අදාල වෙන්නෙ ඉතාම අනුරාගී බැඳීමකින් ගත කරන පෙම්වතුන්ට විතරයි.

    පිරිමියා කාන්තාවගේ උඩුතොල සිපගනිද්දි ඇය ඔහුගේ යටිතොල සිපගන්නවා නම් ඒක උඩුතොල හාදුවක් වෙනවා.

    ඔහු හෝ ඇය කාගේ හෝ තොල් දෙකම එකවර ගන්නවා නම් අල්ලාගැනීමේ හාදුවක් වෙනවා. ගැහැනියකට මේක කරන්න පුළුවන් උඩු රැවුල නැති පිරිමියෙකුට විතරයි. මේ වෙලාවෙදි දෙන්නාගෙන් කවුරු හරි අනෙකාගෙ දත්, දිව, තල්ල තමන්ගෙ දියෙන් ස්පර්ශ කරනවා නම් ඒක දිවෙහි සටන හැටියට හඳුන්වනවා. ඒ වගේම කෙනෙක් තමන්ගේ දත් අනෙකාගෙ මුවමත තෙරපන්නත් පුහුනු වෙන්න ඕන.

    හාදුවෙහි සිව් විධියක් තියෙනවා. මධ්‍යස්ත, උරන, තෙරපන, සහ මෘදු විදිහට. ශරීරයේ සිපගන්නා තැන අනුව මේ වෙනස් හාදු පාවිච්චි කරන්න පුළුවන්.

    පෙම්වතා නිදි අතර ඇගේ ආශාව දනවන්න ඔහුව සිපගැනීමට කියනවා ආදරය අවුලන හාදුව කියල. පෙම්වතා වෙන කාර්යයක ඉන්න අතර, එක්කො දබර වෙන අතර, ඉවත බලා සිටින අතර ඒ කියන්නෙ ඔහුගේ මනස වෙනතක යෙදී තිබියදී පෙම්වතිය විසින් ඔහුව සිපගැනීම අහක බැලුම් හාදුව කියල කියනවා.

    පෙම්වතා ගෙදර එනවිට පෙම්තිය නිදි නම් ඇයට තමන්ගේ ආශාව දනවනු වස් සිපගැනීම අවදිකරන හාදුව වෙනවා. මේ වගේ වෙලාවට පෙම්වතිය නිදිමෙන් සිට ඔහුගේ සිතැගි දැන ඔහුට ඉඩදී ගෞරවය දිනාගත යුතු වෙනවා.

    තමන් ආදරය කරන කෙනාගෙ පිළිඹිඹුව කන්නාඩිය මත හෝ දියමත සිපගැනීම අරමුන දැනවීමේ හාදුවක් වෙනවා.

    තමන් ආදරය කරන කෙනා අසල සිටියදී උකුල මත සිටින දරුවෙක් හෝ දරුවෙකුගේ පිංතූරයක් හෝ සිපගැනීම පැවරුම් හාදුවක් කියනවා.

    රාත්‍රී නාට්‍ය ශාලාවක හෝ රැස්වීමක් අතර පෙම්වතා ඇවිත් සිටගෙන සිටින පෙම්වතියගේ ඇගිල්ලක් සිපගන්නවා නම්, ඇය හිඳගෙන සිටී නම් ඇගේ පයැගිල්ලක් සිපගන්නවා නම්, එහෙම නැත්නම් පෙම්වතාගෙ ශරීරය දෝවනය කරමින් සිටින අතර පෙම්වතිය ඔහුගේ ආශාව දල්වන්නට කලවය මත මුහුන තබාගන්නවා නම් හෝ ඔහුගේ මුල් පයැගිල්ල සිපගන්නවා නම් ඒක ආදර්ශ හාදුවක් වෙනවා.

    ඒ වගේම කාමසූත්‍රය මෙහෙම කියනවා.

    ආදරවන්තයින්ගෙන් කෙනෙක් අනෙකාට කරන දේ අනෙකා විසින්ද පෙරලා නැවත කළ යුතුයි. ඇය ඔහුව සිපගන්නවා නම් ඔහුත් ඇයව සිපගත යුතුයි. ඇය ඔහුට අනුරාගීව පහර දෙනවා නම් ඔහුත් ඇයට එසේම පහර දිය යුතුයි.

    මේ විදිහට වෙන් වෙන් වශයෙන් ලිව්වාට හාදු දෙද්දී කාන්ඩ කර කර හාදු දෙන්න උවමනා නෑ. නිදහසේ හාදු වැස්ස් වැටෙන්න ඉඩදෙන්න. ඒ හාදු අතර මේ කියන හැම ශෘංගාරයක්ම තවරන්න.

  • ඉරොතිකවාදය Eroticism

    ඉරොතිකවාදය Eroticism

    පලවෙනි කොටස

    ජෝර්ජ් බටායි (1897- 1962 ප්‍රංශය) වෘත්තියෙන් ලයිබ්‍රේරියන් කෙනෙක්. ජොබ් එකෙන් එලියෙ එයා සරියලිස්ට් බෝඩරේ කෙනෙක්. අලුත් අදහස් ඉදිරිපත් කරන්නෙක්. ලේඛකයෙක්. එයා විෂයන් ගානක පොත් ලියනවා. දර්ශනය, ආර්ථිකය, කවිය වගේම පෝර්නොග්‍රැෆි ගැනත් බටායි ලියනවා. බටායි උත්සාහ කලේ විවිධත්වයේ විද්‍යාවක් ඉදිරිපත් කරන්න. සිවිල් සමාජය විසින් පිටමං කළ සියල්ලෙහි දාර්ශනිකත්වය එලියට ගන්න.

    මේ කොටස් වශයෙන් පලවෙන්නෙ ජෝර්ජ් බටායිගෙ ඉරොතිකවාදය- මරණය සහ ලිංගිකය කියන පොතේ දළ පරිවර්තනයක්.

    ඉරොතිකවාදය නැත්තං ශෘංගාරවාදය කියන්නෙ මරණය දක්වාම ජීවිතය වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම කියන එකට. මේක නිර්වචනයක් නෙමෙයි. ඒත් අන් කවර නිර්වචනයකටත් වඩා මේ අදහසේ ශෘංගාරය කියන එකේ තේරුම තියෙනවා. නිවැරදි නිර්වචනය හොයන්න ගියොත් ඒක අනිවාර්යෙන්ම පටන් ගන්නෙ ප්‍රජනනය නැත්තං වර්ගයා බෝකිරීමට අදාල කොටසෙන්. ඒත් ශෘංගාරය කියන්නෙ ඒක නෙමෙයි. ප්‍රජනනය කියන එක මිනිස්සුන්ටත් සත්තුන්ටත් එක වගේ අදාලයි. ඒත් ඒ ලිංගික ක්‍රියාව ශෘංගාරයක් බවට පෙරලාගන්න පුළුවන් මිනිස්සුන්ට විතරයි. ශෘංගාරය නිකංම ලිංගික ක්‍රියාවක් නෙමෙයි. ඒක ස්වභාවික අරමුනෙන් ඒ කියන්නෙ වර්ගයා බෝ කිරීමේ හෝ දරුවන් හැදීමේ ක්‍රියාවෙන් ස්වාධීන වූ මානසික ක්‍රියාවලියක්. මං කලින් සඳහන් කළා වගේ ඉරොතිකය කියන්නෙ මරණයේදීත් ජීවිතය උත්සවයක් හැටියෙන් සැලකීම වුනත් ඉරොතිකය මරණයෙන් වෙන්වූ ක්‍රියාවලියක් නෙමෙයි. මේක පැරඩොක්ස් එකක්.

    මාකස් ඩි සාද් මෙහෙම කතාවක් කියනවා.

    රහසිගතබව හරිම පහසුයි. ඒත් ලිබර්ටීන් කෙනෙක් ඒ කියන්නෙ සම්මත සීමා නොතකා ඉන්ද්‍රියන් පිනවීමේ නිර්භය කෙනෙක් වරදෙහි යම් දුරක් ගිහින් නැති කෙනෙක් වෙන්න බෑ. මිනීමරුමක් විසින් ඉන්ද්‍රියයන් මත පතුරන අනුහස එහෙම කෙනෙක් දැනගෙන ඉන්න ඕන.

    එයා මෙහෙම කතාවකුත් කියනවා.

    අසම්මත චර්යාවක් සමග සම්බන්ධ කරගැනීම තරම් මරණය ගැන තේරුම්ගත හැකි වෙන විදිහක් නෑ.

    මාකස් ඩි සාද් මෙහෙම කතාවක් කියනවා.

    රහසිගතබව හරිම පහසුයි. ඒත් ලිබර්ටීන් කෙනෙක් ඒ කියන්නෙ සම්මත සීමා නොතකා ඉන්ද්‍රියන් පිනවීමේ නිර්භය කෙනෙක් වරදෙහි යම් දුරක් ගිහින් නැති කෙනෙක් වෙන්න බෑ. මිනීමරුමක් විසින් ඉන්ද්‍රියයන් මත පතුරන අනුහස එහෙම කෙනෙක් දැනගෙන ඉන්න ඕන.

    එයා මෙහෙම කතාවකුත් කියනවා.

    අසම්මත චර්යාවක් සමග සම්බන්ධ කරගැනීම තරම් මරණය ගැන තේරුම්ගත හැකි වෙන විදිහක් නෑ.

    සාද්ගෙ මේ කතාව විපරීතයක් පතුලෙන් එන එකක් වෙන්න පුළුවන්. ඒත් මේ පෙළඹුම දුර්ලභ මනුෂ්‍ය ස්වභාවයක් නෙමෙයි. මේක අසම්මත ඉන්ද්‍රිය පිනවීම සම්බන්ධ කාරණයක්. කොහොම වුනත් මෙතන තියෙනවා මරණය සහ ලිංගික ප්‍රහර්ශය අතර සම්බන්ධයක්. නියුරෝසිකයෙකුට මරණයක් ගැන ඇසීමක්, දැකීමක් ලිංගික උත්තේජනයක් ඇති කරන්න පුළුවන්. මේ සම්බන්ධය නියුරෝසික තත්වය නිසාම වෙන එකක් කියල අපිට වසන් කරන්න අමාරුයි. මං පුද්ගලිකව විශ්වාස කරනවා සාද් කියන කතාවෙ ගැඹුරු සත්‍යයක් තියෙනවා කියල. වරදෙහි සීමාවලට වඩා එහාට දිගහැරෙන සත්‍යයක්. මං විශ්වාස කරනවා සමහර විට ඒක ජීවිතය සහ මරණය ගැන අපිට තියෙන රූපවල පදනම වෙන්න පුළුවන්. අපිට පැවැත්ම ගැන ඇත්තට කල්පනා කරන්න බෑ මේ සත්‍යය මගඇරලා ගිහින්. අපිට නිතරම මුනගැහෙනවා මනුෂ්‍යයාට තමන්ගේ ආශාවන්ගෙන් ස්වාධීන ජීවිතයක් තියෙනවා කියල කල්පනා කරන අදහස්. මං කියන්නෙ ආශාවන්ගෙන් බාහිර පැවැත්මක් ගැන අපි හිතන එකවත් තේරුමක් නෑ කියල.

    මට සමාවෙන්න ඕන ආරම්භයක් විදිහට මෙහෙම දාර්ශනික කාරණා ලියාගෙන යන එකට. මේ වෙද්දි දර්ශනය කියන්නෙ ජීවිතේ එක්ක සම්බන්ධ කාරණයක් නෙමෙයි. ඒත් මං මෙතන කතා කරන්නෙ ජීවිතය එක්ක අත්‍යන්තයෙන්ම ගැඹුරෙන්ම සම්බන්ධ තත්වයක් ගැනයි. අපි කතා කරන්නෙ දැනට ප්‍රජනනය එක්ක සම්බන්ධ කරලා කතා කරන ලිංගික ක්‍රියාව ගැන. ඒත් මං කිව්වා වගේ ඉරොතිකය කියන්නෙ ප්‍රජනනයට ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙයක්. අන්තයන් දෙකක් විදිහට වර්ගයා බෝ කිරීමයි, ඉරොතිකයයි දෙකක් වුනත් ඉරොතිකය තුලත් නැවත ජනනය කිරීමේ අර්ථයක් අඩංගු වෙනවා.

    ප්‍රජනනය කියන්නෙ එකිනෙකා අසම්බන්ධිත ජීවීන්ගේ පැවැත්මක් ගැන අදහසක්. මේ විදිහකට ප්‍රජනනය කරන දෙන්නත් දෙන්නෙක්. ඒ වගේම ප්‍රජනනයෙන් ඇතිවෙන ජීවිනුත් නැවතත් ඒ දෙමව්පියන්ගෙන් ස්වාධීන වෙන් වෙන් වශයෙන් පවතින ජීවීන් වෙනවා. හැම ජීවියෙක්ම එකිනෙකාගෙන් ස්වාධීනයි. ඒ අය අතර බැඳීම් තිබුනා වුනත් එයාගෙ උපත, මරණය, ජීවිතය ගතවීම හැමදේකම තියෙනවා මේ අසම්බන්ධිත නැත්තං වෙන්වූ පැවැත්ම.

    මේ පරතරය පවතිනවා. ලියන මම සහ කියවන ඔයා අතර වුනත්. අපි සන්නිවේදනය කරනවා. ඒත් අපි අතර මූලික වෙනසක් තියෙනවා. ඒක නැති වෙන්නෙ නෑ. ඔයා මැරුනට මං මැරෙන්නෙ නෑ. අපි අසම්බන්ධිත ජීවීන්.    ඒත් මේ පරතරයම නෙමෙයි සම්පූර්ණ සත්‍යය වෙන්නෙ. ඒක ගැඹුරු පැල්මක් අපි අතර. ඒත් අපිට ඒ පරතරයෙ තියෙන අපැහැදිලිබව මායාකාරී බව එකට අත්විඳින්න පුළුවන්. මේ පරතරය තමයි මරණය කියල එක විදිහකට කියන්න පුළුවන්. මරණය ගැඹුරයි. මරණය මෝහනීයයි.

    මගේ යෝජනාව වෙන්නෙ අපි එකිනෙකාගෙන් වෙන්වූ ජීවීන් වන අතරම මරණයෙන් තමයි අපේ පැවැත්ම සම්බන්ධ වෙන්නෙ කියන එක. ප්‍රජනනයෙන් වෙන් වෙන් ජීවීන් බිහි කළත් එහි සම්බන්ධතාවයත් ඒ සමගම නිර්මාණය වෙනවා. ඒක මරණය එක්ක තදින්ම බැඳිලයි තියෙන්නෙ. ප්‍රජනනය සහ මරණය. මරණය කියන්නෙ අඛන්ඩත්වය. ප්‍රජනනය කියන්නෙ ඛන්ඩනය. මේ දෙකම එක වගේම ආකර්ශනීයයි. මෙන්න මේ ආකර්ශනීය බව තමයි ශෘංගාරය කියන්නෙ.

    ජෝර්ජ් බටායි

  • බොරුද BRA?

    බොරුද BRA?

    පියයුරු කියන්නෙ සමහර වෙලාවට හොඳ යාලුවෙක්. සමහර වෙලාවට බලාපොරොත්තු කඩවෙන තැනක්. ඒ කොහොම වුනත් ඔයා ඔයාගෙ පියයුරුවලට කොන්දේසි විරහිතව සපෝර්ට් එකක් දෙනවා. ඔයා ඒවට සපෝර්ට් කරන්නෙ බ්‍රා කියන දෙයින් ඇඟ තද කරලා බැඳගෙන. 

    බ්‍රා මුල්ම වතාවට පාවිච්චි වුනේ අවුරුදු 100ට විතර කලින්. එදා ඉඳන් අපි ගොඩක් දේවල් ඒවා ගැන විශ්වාස කරනවා. ඒවා ලස්සන වෙන්න ඕන. හරි සපෝර්ට් එකක් තියෙන්න ඕන. බ්‍රා එකත් හරියට ගෑනු වගේමයි. බ්‍රා එකකින් අපි බලපොරොත්තු වෙන දේ හරියටම ලෝකෙ කාන්තාවන්ගෙන් බලාපොරොත්තු වෙන දේට රූපකයක් වගේ. 

    අවුරුදු සීයක් ඇතුලෙදි අපි මිනිස්සු විදිහට කොයිතරම් වෙනස් වෙනවද? එහෙනම් අපේ බ්‍රා එකත් අවුරුදු සීයක් ඇතුලත කොච්චර වෙනස් වෙලා තියෙන්න ඕනද? ප්‍රශ්නෙ තියෙන්නෙ ඒක එහෙම වෙලා නෑ. තවමත් කාන්තාවො 80%ක් අඳින්නෙ වැරදි බ්‍රා සයිස් එකක්. 59%ක් කාන්තාවො කියනවා ඒ ගොල්ලොන්ගෙ බ්‍රා හින්ද කොන්දෙ අමාරු, උරහිස් අමාරු ඇතිවෙනවා කියල. අවුරුදු සීයක් ඇතුලත මෙච්චර තාක්‍ෂණය දියුනු වෙලා තියෙද්දි අපි සපෝර්ට් එකක් කිය කිය මේ අවුල් බ්‍රා එකක් ඇතුලෙ හිරවෙන්නෙ ඇයි? මොකද බ්‍රා එකක් කියන්නෙ විශ්මිත නිර්මාණයක්ද? අවුරුදු සීයකටවත් වෙනස් නොවෙන තරම් ඒක අනර්ඝද? නෑ මං හිතන්නෙ නෑ. නිෂ්පාදකයො තේරුම් අරන් තියෙනවා එකම දේ පාටයි ප්‍රින්ට් එකයි වෙනස් කර කර නිෂ්පාදනය කරන එක ලේසියි ලාබයි කියල . ඒ ගොල්ලො පාරිභෝගිකයන්ව පුහුනු කරනවා මේ වර්ගයේ නිෂ්පාදනවලින් නවීකරනයක් බලාපොරොත්තු වීම සුදුසු නෑ කියල. අපි ෆෝන් එකක් ගන්නවද නිකංම පාට මාරු කරන්න ඕනකමට? නෑ, අපිට ඕන අප්ග්‍රේඞ් එකක්. තාක්‍ෂණික අංශය අපිට බලකරනවා නවතම සොයාගැනීම කරා යන්න කියල. ඒත් ඇපරල් අංශය අපිව කන්ඩිෂන් කරනවා තියෙන දේ ඒ විදිහටම බාරගන්න කියල. 

    ඔව් පොඩි පොඩි වෙනස්කම් සිද්ද වෙලා තියෙනවා බ්‍රා වලත්. මයික්‍රොෆයිබර්, ස්ටේ‍රච් වෙන එක. පැඩඞ් ස්ට්‍රැප්ස්, මෝල්ඩඞ් කට්ස්, එක එක විදිහෙ අන්ඩර්වයර්ස්. ඒත් 1930 ගනංවල බ්‍ර එකක් අරන් බලන්න. මේ අවුරුද්දෙ එකක් එක්ක සංසන්දනය කරන්න. ඔයාට කිසි විදිහකින් ලොකු වෙනස්කමක් අඳුරගන්න ලැබෙන්නෙ නෑ. කඬේක මේ සියවසක් පරණ බ්‍රා එකක් තිබ්බොත් ඔයා හිතන්න ඉඩ තියෙනවා ඒක තමයි අලුත්ම ඩිසයින් එක කියල. ඇඞ්වල ඔයා දකිනවා බ්‍රාවල අලුත්ම විප්ලවයන් සිද්ද වෙලා කියල කතන්දර. ඒත් අන්තිමට එතන තියෙන්නෙ පරණ බ්‍රා එකමයි.

    ඔක්කොමටම කලින් ඇයි අපි බ්‍රා අඳින්නෙ? සමාජය, සංස්කෘතිය අපිට කියල තියෙනවා අපේ පියයුරු ආවරණය නොකර සිටීම අශීලාචාරයි කියල. අශිෂ්ටයි කියල. ඒවා නිකං එල්ලා වැටෙද්දි ඒ තරම් ආකර්ශනීය නොවෙන්න පුළුවන්. පියයුරු ලොකු නම් පැද්දි පැද්දි ඇවිදන එක අසීරු වෙන්නත් පුළුවන්. සමහර විට ඔයා හිතනවා ඇති බ්‍රා ඇන්දොත් පියයුරු එල්ලා වැටෙන එක නවත්තන්න පුළුවන් කියල. හැබැයි ඇත්ත තත්වය බ්‍රා ඇඳීමෙන් ඔයාගෙ පියයුරු එල්ලා වැටීම වලක්වන්න පුළුවන් කියල ඔප්පු කිරීමක් කරපු කිසිම විද්‍යාත්මක සොයාගැනීමක් නෑ . මේ එල්ලාවැටීම සිද්ද වෙන්නෙ කාරණා කීපයක් නිසා. පියයුරුවල ප්‍රමානය, ගර්භනීබව, වයස, දුම්බීම, ගුරුත්වය වගේ කාරනා මේකට බලපානවා. පර්යේෂණ දෙකක් තියෙනවා බ්‍රා ඇඳීම නිසා ඇත්තටම පියයුරු එල්ලාවැටීම සිදුවෙන්න පුළුවන් කියල. ඒක විවාදාපන්න වුනත් ඒ පර්යේෂනවල තර්කය වුනේ කෘතිමව පියයුරු ඉහලට ඔසවන ආධාරකය නිසා ඒ වෙනුවෙන් ඇති ස්වභාවික මාංශපේශීන් දුර්වල වෙනවා කියන එක. 

    බ්‍රා අඳින්නෙ නැති ගෝත්‍රයන්ගෙ කාන්තාවන් දිහා හොඳින් බලන්න. සමහර අයගේ හොඳට එසවුනු පියයුරු, සමහරුන්ගෙ එල්ලා වැටෙන පියයුරු. අපේ බ්‍රා අඳින සමාජයත් එක්ක කිසිම වෙනසක් නැති තරම්. ඇත්තටම බ්‍රා එක නිසා වෙන්නෙ විවිධ වූ පියයුරු හැඩයන් එකවගේ කරන එක. විවිධත්වය නැති කරන එක. ඒක නිසා වැරදි හේතු උඩ බ්‍රා අඳින්න එපා. බ්‍රා අඳින හින්ද පියයුරු එසවී තියෙනවා කියල විශ්වාස කරන එකෙයි හයිහීල්ස් ඇඳලා ඒක ගැලෙව්වත් තමන් උස ගිහින් ඇති කියල හිතන එකෙයි කිසිම වෙනසක් නෑ. 

    ඔව්, එල්ලා වැටීම වැලැක්වුවෙ නැතත් සපෝර්ට් එකක් විදිහට අපිට බ්‍රා අඳින්න පුළුවන්. ඒත් මේ නිකං වයර් කෑලි දෙකක් යටින් යනවට වඩා විදිහක් ඒකට තියෙන්න ඕන. කවුද කියන්නෙ මේ අන්ඩර්වයර්ස්වලින් සපෝර්ට් එකක් දෙනවා කියල. ඒක බොරුවක්. අන්ඩර්වයර්ස් තියෙන්නෙ සපෝර්ට් එකට නෙමෙයි. ඒවා හදලා තියෙන්නෙ ෂේප් එක වෙනුවෙන්. ඒක හරියටම පෝනිටේල් බෑන්ඞ් එකක් වගේ. ලොකු දෙයක් පොඩි රවුමක් විදිහට මිරිකලා තියනවා. අන්ඩර්වයර්ස් නැති බ්‍රාවලින් පියයුරුවලට වැඩි සපෝර්ට් එකක් ලැබෙන්න පුළුවන්. 

    අන්ඩර්වයර් බ්‍රා වර්ග තියෙනවා හොඳ සපෝර්ට් එකක් ලැබෙන. ඒත් ඒක සිද්ද වෙන්නෙ අන්ඩර්වයර් එක හින්ද නෙමෙයි. මේ සපෝර්ට් එක එන්නෙ කප් එකෙනුයි ස්ට්‍රැප් එකෙනුයි. ඒත් ඔයා අන්ඩර්වයර් එකක තියෙන ෆීල් එකට නැත්තං ෂේප් එකට කැමති වෙන්න පුළුවන්. හැබැයි ඔයා අන්ඩර්වයර්වලට කැමති නැත්තං, ඒත් සපෝර්ට් එකක් කියල හිතන් අඳිනවා නම් ඒක නවත්තන්න. ඔයා ඉන්නෙ රැවටීමක. අන්ඩර්වයර්ස් නැති සපෝර්ටර් බ්‍රා ඕන තරම් තියෙනවා.

    කොහොමද එහෙම එකක් හොයාගන්නෙ? 

    ඇදෙන්නෙ නැති ෆැබ්රික්වලින් හදපු කප් තියෙන බ්‍රා එකක් තෝරගන්න. හිතන්න කුෂන් පුටුවක ඉඳගන්න එකෙයි ලීපුටුවක ඉඳගන්න එකෙයි වෙනස. කූෂන් එකේ ඔයා ගිලිලා යනවා. ඒත් ලී පුටුව ඔයාව කෙලින් හරි ෂේප් එකට තියාගන්නවා. නොන්-ස්ටේ‍රච් ෆැබ්රික් එක හරියට මේ ලී පුටුව වගේ. අවශ්‍ය  සපෝර්ට් එක හොඳින්ම දෙනවා. ස්ට්‍රැප්ස්වලත් ඉස්සරහට නොන්-ස්ටේ‍රච් ස්ට්‍රැප් එකක් තෝරගන්න. මේක සුවපහසු නෑ කියල හිතනවා නම් ඒක වැරදියි. ෆැබ්රික්වලින් දෙන සපෝර්ට් එක වයර් එකට වඩා ඉතාම හොඳයි.

    ගෑනු ලොකුමහත් වෙන්නෙම සයිස් එකක් ගැන දැනුමක් එක්ක. මේ සයිස් එක වෙනස් වෙනවා කියන්නෙ ඒක අවුලක්.  ඔයාගෙ සයිස් එක 6 නම් දැන් ඔයා 10 නම් ඔයාට ඒක ප්‍රශ්නයක්. 12 ඉඳන් 8ට ගියත් එහෙමයි. ඔයා ඔයාව ලේබල් කරගෙන තියෙන්නෙ බ්‍රා සයිස් එක අනුව. විශේෂයෙන් කප් සයිස් එකෙන්. ux A, ux B, ux D, සමහර විට ඔයාට ඒ ගැන සෑහීමක් ඇති. සමහර විට ලැජ්ජාවක් ඇති. ඒත් බ්‍රා කියන්නෙ කලිසම් වගේ දෙයක් නෙමෙයි. ඔයාගෙ සයිස් එක 8 නම් කලිසමක ඔයා දන්නවා හය පොඩියි. දහය ලොකුයි කියල. ඒ ස්ටයිල් එකේ එක සයිස් එකයි ඔයාට හරියන්නෙ. ඒත් බ්‍රා වෙන කිසිම ඇඳුමක් වගේ නෙමෙයි. ඔයාට හරියන සයිස් තියෙන්නෙ එකක් විතරක් නෙමෙයි.

    ඔයා මේ වෙද්දිත් එක සයිස් එකක් තීරනය කරලා ඇති මේ තමයි ඔයා කියල. ඒත් ඒකෙන් වෙන්නෙ ඔයාට තව ගොඩක් සුවපහසු, වෙන වෙන බ්‍රා හොයාගන්න සීමාවක් පැනවෙන එක විතරයි. අපි බ්‍රා සයිස් හතරක් ගමු. 38A” 36B” 34C සහ 32C. මේවා බැලුබැල්මටම වෙනස් සයිස්. ඒත් ඇත්තටම මේ සයිස් හතරම එකයි. මේ ඕනම සයිස් එකක් එකම ප්‍රමානයක පියයුරුවලට ගැලපෙනවා. මේක කරන්නෙ දිග හෝ කොට අන්ඩර්බෑන්ඞ් එකකින්.

    ඔයා හිතන්න ඔයා D කප් කියල. ඊට පස්සෙ ඔයාට බලන්න වෙනවා ඔයාගෙ ඉලඇටකූඩුවෙ වටප්‍රමානය. එහෙම බැලුවත් මේ සයිස් කිරීම වැරදියි. 38D, 36D, 34D, 32D මේ හතරෙ කිසිම සමානකමක් නෑ. ඒවා එක සයිස් එකක පියයුරුවලට හෝ ඉලඇටකූඩුවෙ ප්‍රමානයකට ගැලපෙන්නෙ නෑ. ජීවිත කාලෙම ඔයාට උගන්නපු විදිහට A කප් එක පොඩියි D කප් එක ලොකුයි කියන එක බොරුවක්. ඔයා විශ්වාස කරනවද ඔයා A වුනත් D කප් එකක් තියෙන කෙනෙකුට වඩා ලොකු පියයුරු තියෙන්න පුළුවන් කියල. වැරදියි වගේ පෙනුනත්  ඇත්ත ඒක. බ්‍රා සයිස් එක කියන්නෙ තනිකරම වියවුලක්. ගැහැනුන්ව ලේබල් කරන අනෙක් දේවල් වගේම මේ කප් සයිස් කතාවත් බොරුවක්. ඔයා කවදද අන්තිම වතාවට ඔයාගෙ කප් සයිස් එක ප්‍රශ්න කලේ?

    ඇයි මේ සයිස් එක මේ වගේ පිස්සුවක් වෙලා තියෙන්නෙ? කවුද ඕක ඩිසයින් කලේ? 32, 34, කියන ඉලක්කම් පදනම් වෙලා තියෙන්නෙ වික්ටෝරියානු ෂර්ට් සයිස් මත. මුලින්ම බ්‍රා සයිස් එක කියන්නෙ ෂර්ට් සයිස් එකම වුනා. ඒ කාලෙ හිතුවෙ ෂර්ට් සයිස් එක සමානයි බ්‍රා සයිස් එකට කියල. ඇඳුම පොඩි නම් බ්‍රා සයිස් එකත් පොඩියි. 

    ඒක එහෙම නෙමෙයි කියල දැනුනම කලේ මොකක්ද දන්නවද? වික්ටෝරියානු ෂර්ට් එකට වඩා අඟල් කීයක් පපුව ලොකුද කියන එක උඩ කප් සයිස් එක හඳුන්වාදුන්නා. මෙන්න ඒකෙ අර්බුදය. 32 ෂර්ට් එකට වඩා අඟල් දෙකක් ලොකු නම් ඒක B කප් එකක්.  38 ෂර්ට් එකට වඩා අඟල් දෙකක් ලොකු නම් ඒකත් B කප් එකක්. ඔන්න ඔහොමයි එක එක B කප් සයිස් ඇතිවුනෙ. ඒක නිසා සම්පූර්නයෙන්ම වෙනස් වගේ පේන කප් සයිස් පෙලක් ඇත්තටම සයිස් එකෙන් සමාන වෙන්න පුළුවන්.

    නිෂ්පාදකයො එකම විදිහෙ ඉදිරිපස කොටසක් දිගටම නිෂ්පාදනය කළා. අන්ඩර්බෑන්ඞ් එකේ දිග වෙනස් කරමින් වෙනස් සයිස් විදිහට නම් කළා. ඒත් කප් සයිස් එක සමානයි. ඇයි 80%ක් කාන්තාවො වැරදි සයිස් එකක බ්‍රා අඳින්නෙ, ඒ ගොල්ලොන්ට කිසිම දැනීමක් නෑ මොකද්ද මේ සයිස් එක කියල. මේ වෙද්දි ලෝකෙ බ්‍රා මාර්කට් එක අවුරුද්දට ඩොලර් බිලියන 25ක්. 80%ක් පාවිච්චි කරන්නෙ වැරදි බ්‍රා සයිස් එක නම් අඩුම බිලියන 20ක ආදායම ඇවිත් තියෙන්නෙ වැරදි නිෂ්පාදනයක් අලෙවි කිරීමෙන්. මට වෙන කිසිම ඉන්ඩස්ටි්‍ර එකක් ගැන හිතාගන්න බෑ 80% පාරිභෝගිකයො වැරදි දෙයක් මුදල් ගෙවලා ගන්න. ඒක හරිම සාමාන්‍ය විදිහටයි බාර අරන් තියෙන්නෙ. කොහොමද එහෙම වෙන්නෙ? 

    බොහොමයක් කාන්තාවෙ තමන්ගෙ කොන්දෙ උරහිසෙ වේදනාවලින් පෙලෙන්නෙ ඒ ගොල්ලො හරි බ්‍රා සයිස් එක අඳින්නෙ නැති හින්ද. ඒක බරපතල කාරණයක්. කාන්තාවන් බහුතරයක් තමන්ගෙ නිවැරදි බ්‍රා සයිස් එක අඳින සිස්ටම් එකක් හදන්න හරිම ලේසියි. ඇත්තටම සමාන කප් සයිස් ඔක්කොම එක සයිස් එකක් විදිහට නම් කරන්නයි තියෙන්නෙ. එච්චරයි. බෑන්ඞ් සයිස් එක සරලව ඇගේ  වටප්‍රමානය විදිහට දක්වන්න. ඔයා ජීවත්වෙන්නෙ ඩවුන්ටවුන් ඇබීවල නෙමෙයි නම් කවුද ගනං ගන්නෙ ඔයාගෙ වික්ටෝරියානු ෂර්ට් සයිස් එක?

    ගොඩක් කාන්තාවො අඳින්නෙ ලොකු බෑන්ඞ් සයිස් එකක් පොඩි කප් සයිස් එකක්. මේක හරියටම බලාගන්නෙ මෙහෙමයි. පිටිපස්සට අතදාලා බෑන්ඞ් එක වියතක් අදින්න. ඒක ලේසියෙන් ඇදෙනවා නම් ඒක ලොකුයි නැත්තං පරණයි. ඔයාගෙ ස්ට්‍රැප්ස් වුනත් සමානව තියෙන්න ඕන නෑ. ගොඩක් අයගෙ එක උරහිසක් අනෙකට වඩා යාන්තම් උසයි. ඉතින් ඒවා සමානව සකස් කරන්න ඕන නෑ.

    ඔයා බ්‍රා එකක් ගන්නවා නම් හැමතිස්සෙම ඊට යාබද සයිස් ටිකත් ට්‍රයි කරන්න. ඔයාට වඩාත් ගැලපෙන, සුවපහසු බ්‍රා එක හොයාගන්න වෙන්නෙ එහෙමයි. මිලට ගනිද්දි හැමතිස්සෙම ලිහිල්ම හුක් එකට දාන්න පුළුවන් බ්‍රා එකක් ගන්න. මොකද බ්‍රා එක ඇදෙද්දි ඔයාට ඒක ටික ටික තද හුක් එකට අරන් යන්න පුළුවන්. අවුරුද්දකට සැරයක් බ්‍රා මාරු කරන්නත් මතක තියාගන්න.

    ඔයා අද මොන විලාසිතාවක බ්‍රා එකක් අද ඇන්දත් ඒක අවුරුදු සීයක් පරණයි. සමහර දේවල් තියෙනවා කාලයත් එක්ක වඩාවඩා හොඳ වෙන. හරියට වයින් වගේ. ඒත් බ්‍රා එහෙම එකක් නෙමෙයි.

    හැම බ්‍රා එකක්ම පුහුණුවක්.  ඒවා අපිව පුහුනු කරනවා දේවල් පවතින විදිහට බාරගන්න. ඔයාට ඒ ගැන කිසි දෙයක් කරන්න බෑ කියන පිලිගැනීමට නතු කරනවා. බ්‍රා කියන්නෙ පවතින තත්වය ගැන සංකේතයක්. මං කියන්නෙ බ්‍රා ගලවලා ගිනිතියන්න කියල නෙමෙයි. ඒත් අපිට අනිවාර්යෙන්ම පුළුවන් මීට වඩා හොඳ දෙයක් නිර්මාණය කරන්න. 

    අපි කිසි දෙයක් නොහිතම ඉබේටම වගේ බාරඅරන් ඉන්න මේ වගේ අපිට ඉතාම සමීප පුංචි දෙයක්වත් ප්‍රශ්න නොකරනවා කියන්නෙ අපි ජීවිතේ ගොඩක් දේවල් ප්‍රශ්න නොකරම බාරගන්නවා කියන එක.

    ලෝරා ටෙම්පෙස්ටා – කාන්තා යටඇඳුම් පිළිබඳ විශේෂඥ

  • Bigas Luna

    Bigas Luna

    කාලෙකට පස්සෙ ආපහු බිගාස් ලුනාගෙ ඒජස් ඔෆ් ලුලු ෆිල්ම් එක බැලුවා. අනූගනංවලම මේක බලලා තිබුනත් ඒ කාලෙ බැලුවෙ ඩබල්එක්ස් එකක් හින්ද මිසක් වෙන විශේෂයක් ඇතුව නෙමෙයි. ආපහු බලද්දි ලූනාගෙ සිනමාව මාව පුදුමයට පත් කළා. ටයිට්ල් දාන තැන ඉඳන්ම ඒ රූපරාමු අපේ සම්මතයන් හොල්ලන්න පටන් ගන්නවා. මං වඩාත්ම කැමති අධ්‍යක්‍ෂවරයා සතු ඉවසීමට. ශෘංගාරාත්මක මොහොත පමා කරමින්, අත්පත් කරගත නොහැකිවන රසයකට ඇබ්බැහි කරමින් ලූනා එයාගෙ රූප ගොඩනැංවීම කරන හැටි ඉරොතික සිනමාවේ ව්‍යාකරණ හොඳට කියල දෙන තැනක්. කිව්වට විශ්වාස කරන්න විනාඩි පහලොවකට වඩා එකදිගට බලන් ඉන්න බැරි තරම් මේ සිනමාව ප්‍රබලයි. අපේ ඉවසීම පරීක්ෂා කරනසුලුයි. අලුමදෙනා ග්‍රාන්දෙ ලියපු නවකතාවේ ස්ත්‍රීමය ශෘංගාරය කැමරාවට දක්ෂ විදිහට අහුකරගන්න බිගාස් ලුනා සමත්වෙනවා කියල මං හිතනවා.

    ලුනා කියන්නෙ ස්පාඤ්ඤ ඉරොතික සිනමාවෙ කැපී පෙනෙන නිර්මාණකරුවෙක්. ඒ වගේම එයාගෙ චිත්‍රපටිවල කෑමවලටත් ලොකු ඉඩක් ලැබෙනවා. මොකද ලුනාට ෆිල්ම් ගැන වගේම ෆුඞ් කල්චර් එක ගැනත් ලොකු ආශක්තබවක් තියෙනවා. එයා චිත්‍රපටකාරයෙක් විතරක් නෙමෙයි. ඩිසයිනර් කෙනෙක්, සිත්තරෙක් වගේම මල්ටිමීඩියා ආර්ටිස්ට් කෙනෙක්.

    එයා පටන් ගන්නෙ ඉන්ඩස්ටි්‍රයල් සහ ඉන්ටීරියර් ඩිසයිනර් කෙනෙක් විදිහට. 60 ගනං වෙද්දි එයාගෙ ඩිසයින් අලුතෙන් මතුවේගෙන එන විෂුවල් තාක්ෂනයන් පැත්තට යොමුවෙනවා. 70 ගනංවලදි එයා සිනමාවට එන්නෙ කෙටි ඉරොතික චිත්‍රපටි හදලා. එයාගෙ පලවෙනි ෆිල්ම් එක ටැටූ කාන්ස් සම්මාන උළෙල නියෝජනය කරනවා. ඒ ශෘංගාර මැවීමේ විප්ලවීය ගුනය බිගාස් ලූනා සලකුණ මුල්වරට තියනවා.

    80 ගනං වෙද්දි එයා විශ්‍රාම යනවා. ළමයි හදාගෙන බිරිඳත් එක්ක ඕගනික් ෆාම් එකක් කරගෙන සතුටෙන් ජීවත් වෙන්න ගන්නවා. 90 ගනංවලදි අන්ද්‍රෙ වින්සන් ගොමස් කියන නිෂ්පාදකයා තමයි නැවත එයාව හොයාගෙන ගිහින් ඒජස් ඔෆ් ලුලු කරන්න පොළඹවා ගන්නෙ. ඒක අතිශය සාර්ථක කෘතියක් වෙනවා.

    ඊට පස්සෙ ලුනා අතින් එයාගෙ සුවිශේෂම නිර්මාණ ත්‍රිත්වය හැදෙනවා. හැම් හැම්, ගෝල්ඩන් බෝල්ස්, ටිට් ඇන්ඞ් ද මූන් කියන්නෙ ඒ ට්‍රයොලොජිය. යේමොන් යේමොන් (හැම් හැම්) එකෙන් තමයි අවුරුදු 16ක පෙනිලොප් කෲස් සිනමාවට හඳුන්වාදෙන්නෙ. මේ චිත්‍රපට ඇතුලෙන් බිගාස් ලුනා ස්පාඤ්ඤ ජනතාවගේ මනස් අභ්‍යන්තරයෙ අඳුරුම ආශාවන්ට එබෙනවා. යෙමොන් යෙමොන් වැනිස් සිනමා උළෙලේ රිදී සිංහ සම්මානය පවා දිනාගන්නවා. 

     

    මං චිත්‍රපටියක් හදනකොට මට ඕන නෑ මගේ සංකේතමය අර්ථකතන මතුපිටට ගේන්න. ඒක සිනමා ශාලාවට එන ප්‍රේක්ෂකයාට කරන අසාධාරනයක්. ඒත් මං නිකංම විනෝදාස්වාදය වෙනුවෙන් චිත්‍රපට කරන්නෙ නෑ. ඒ වගේම ඕනවට වඩා සැඟවුනු අර්ථ ප්‍රකාශ කරන්නෙත් නෑ. මට හිතෙන්නෙ ඉතාම සාර්ථක සංකේතමය අර්ථ සහිත චිත්‍රපටියක ඒ සංකේතාර්ථ දුවන්න ඕන යටිපෙලක් විදිහට. මොනවා හරි තියෙනවා කියල දැනෙනවා. ඒත් කාටවත් ඒක ලේසියෙන් අල්ලගන්න බෑ. ඒක ආස්වාදජනකයි.

  • කංසා මට සමාවෙන්න.

    කංසා මට සමාවෙන්න.

    ලංකාවෙ දොස්තරලා කංසා නීතිගත කිරීමට විරුද්ධයි. ඒ කිසිම තමන් විසින් කළ පිළිගත හැකි අන්දමේ පර්යේෂණවලින් එළඹුනු නිගමන මත නෙමෙයි. ගතානුගතික පිළිගැනීම මත පිහිටා කරන නිකංම බාරගැනීමක් සහ වෙනත් රටවල ප්‍රධාන ධාරාවෙ ඇතැම් පර්යේෂණ විශ්ලේෂණයකින් තොරව ගුරු කොට ගැනීමක් තමයි එතන දකින්න තියෙන්නෙ. ඕනෑම විෂයක් පිළිබඳව තමන් එල්බගත් මතයෙන් බැහැරව විකල්ප මතිමතාන්තර ගැන මැදිහත් අධ්‍යනයක් ලංකාව වගේ රටක වෛද ්‍ය වෘත්තිකයන්ගෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්න බෑ. ඒ විෂය ධාරාව සකස්වෙලා තියෙන්නෙම දැඩි ආධිපත්‍යයික ආගමික මුහුනුවරකින්.

    විශේෂයෙන්ම ලක්ෂ ගානක් විසින් පාවිච්චි කරන මත්ද්‍රව්‍යයක් ගැන රෝහලකට එන සිය ගානක් එය හානිකර තරමින් භාවිතා කළවුන්ගෙ දත්ත පාදක කරගෙන කරන  ප්‍රතිකාශ අවිද්‍යාත්මක වෙනවා. ඒ වගේම ලක්ෂ ගානකට ආර්ථික, ආධ්‍යාත්මික සහ සෞඛ්‍යමය ප්‍රතිලාභ ලැබෙන දෙයක් රෝහල්ගත සුලූතරයකගේ අනිසි භාවිතය මත තහනම් කරන්න කියල ඉල්ලන එක පරිණත අදහසක් නෙමෙයි.

    ඕනම ඩ‍්‍රග් එකක් තහනම් කරද්දි සිද්ද වෙන දේවල් දෙකක් තියෙනවා. එක්ක අලූත් අපරාධකාරයන් පිරිසක් බිහිකරන එක. ඒ හරහා නව පාතාලයක් වගේම පාවිච්චි කිරීම නිසා සිරගත වෙන, ජීවිත විනාශවෙන පිරිසක් නිර්මාණය කරනවා. අනෙක ඒ රසායනිකය ගැන පර්යේෂණ පක්ෂග‍්‍රාහී වෙන එක. ඒකෙන් සියලූ පර්යේෂණ සීමා වෙනවා. අධිකාරීන්ට යටත් වෙනවා. ඒ රසායනිකය ගැන වැදගත් මැදිහත් දැනුමක් ලබාගැනීමේ විද්‍යාත්මක අවකාශය ඉවර වෙනවා.

    වෛද්‍ය සංජේ ගුප්තා ඇමරිකානු ස්නායු වෛද්‍යවරයෙක්. සීඑන්එන් ප්‍රධාන වෛද්‍ය වාර්තාකරු විදිහටත් සේවය කරනවා. ජෝර්ජියාවෙ ග‍්‍රැඩි අනුස්මරණ රෝහලේ සහකාර ප්‍රධාන ස්නායු වෛද්‍යරයා වෙන්නෙත් ගුප්තා. ඒ වගේම ඉමොරි වෛද්‍ය විද්‍යාලයේ ස්නායුවේදය ගැන ආචාර්යවරෙයක්.

    එයා කංසා ගැන නිදහස් පර්යේෂණයක්, දැනට සොයාගෙන ඇති දත්ත ගවේෂණයක් වගේම ඒ දත්ත පිටුපස පවතින සමාජ දේශපාලන තත්වයන් පිළිබඳ පිරික්සීමක් කරනවා. මේ ගුප්තා විසින් 2013දි ලියපු ලිපියක්. අද වන විට ඇතැම් කරුණු වෙනස් වෙලා තිබුණත් තහනමක් ගැන නිදහස් වෛද්‍යවරයෙකුගෙ විද්‍යාත්මක සොයාබැලීමක් මෙතන සටහන් වෙනවා.

    අන්තිම අවුරුද්දෙ මං වීඞ්- නැත්තං කංසා කියල අලූත් ඩොකියුමෙන්ටි‍්‍රයක වැඩ කරමින් හිටියා. ඒ නම ඇහුන ගමන් ඒක ගැන එන්න පුළුවන් සරලමතික අදහසට වඩා ඇත්තට ඒකෙ කන්ටෙන්ට් එක වෙනස්.

     

    ඉතාම වැරදි සහගත විදිහට මං විශ්වාස කළා මත්ද්‍රව්‍ය මර්දන ආයතනය විසින් කංසා පළමු කාන්ඩයේ මත්ද්‍රව්‍යයක් ලෙස නම් කරන්න ඇත්තේ විද්‍යාත්මක සාක්ෂි මත පදනම් වෙලා කියල. මොකක් හරි ඒ අයට දැඩිව පිලිගත හැකි තර්කයක් තියෙන්න ඕන කංසා ඉතාම අන්තරායකාරී, කිසිම වෛද්‍යමය අගයක් නැති, අපහරණයට සහ ඇබ්බැහියට පොළඹවන මත්ද්‍රව්‍යයන් සමග එක පෙලේ තියන්න. ඒත් අවාසනාවට ඒ අයට ඒ වෙනුවෙන් කිසිම විද්‍යාත්මක පදනමක් තිබුනෙ නෑ. ඒ වගේම මං දැන් පැහැදිලිව දන්නවා මරිජුවානා නැත්තං කංසා ගැන මේ කියන සියල්ල බොරු වග. කංසා කොහෙත්ම දරුනු ඇබ්බැහියක් හෝ අයථා භාවිතයක් ඇති කරන්නෙ නෑ. ඒ වගේම පැහැදිලි වෛද්‍යමය වටිනාකමක් කංසාවල තියෙනවා.සමහර රෝගී තත්වයන්ට වැඩ කරන එකම රසායනය වෙන්නෙ කංසා. 

    උදා විදිහට කොලරාඩෝවල චාලට් ෆිගී සම්බන්ධ රෝගී තත්වය. අවුරුදු තුනේ ඉඳන් එයාට ෆිට් එක හැදෙනවා. සතියකට 300 වතාවක් විතර හැදෙනවා. ඒ මදිවට බෙහෙත් වර්ග හතක් විතර දිනපතා ගන්නවා. මෙඩිකල් මරිජුවානාවලට පුළුවන් වුනා එයාගෙ මොලය සංසුන් කරන්න. කංසා පාවිච්චියත් එක්ක මේ වෙද්දි එයාට ෆිට් එක හැදෙන්නෙ මාසෙකට දෙපාරක් හෝ තුන්පාරක් විතරයි. මං ඒ වගේ රෝගීන් බොහොමයක් මුනගැහිලා තියෙනවා. මට ඒත්තු ගියා අපි වෛද්‍ය වෘත්තිකයන් විදිහට ලබාදෙන්න පුළුවන් හොඳම ප‍්‍රතිකාරය ලබානොදීම අපේ වගකීම පැහැර හැරීමක් බව. සමහර විට ඒ ප්‍රතිකාරයට කංසා අඩංගු වෙන්න පුළුවන්. අවුරුදු 70ක් පුරා අපි ඉතාම විධිමත් ස්වරූපයෙන් නොමග ගිහින් තියෙනවා. ඒකට මගෙන් සිදුවුනු දායකත්වය වෙනුවෙන් මං සමාව ඉල්ලනවා. මං විශ්වාස කරනවා මේ ලිපියත්, ඉදිරියට එන ඩොකියුමෙන්ට්‍රියත් යම් නිවැරදි කිරීමක් වෙනුවෙන් කළ හැකි උපරිමය කරයි කියල.

    1970දි සහකාර සෞඛ්‍ය ලේකම් වෛද්‍ය රොජර් ඕ එග්බර්ග් ලියනවා ලියුමක්. කංසා පලවෙනි කාන්ඩයේ මත්ද්‍රව්‍යයක් විදිහට නිර්දේශ කරන්නෙ එතනින්. ඒක ඒ විදිහටම අවුරුදු 45ක් ඇවිල්ලා තියෙනවා. මං මුලින්ම පටන් ගත්තෙ ඒ දශක ගානක් පරණ ලියුම අධ්‍යනය කරන තැනින්. මං දැකපු දේ ඉතාම නරක තත්වයක්. එග්බර්ග් එයාගෙ වචන පරිස්සමෙන් තෝරගෙන ලියනවා.

    ‘‘අපිට තවමත් මේ ශාඛය හෝ එයින් ඇතිකරන මත්බවේ ප්‍රතිඵල ගැන සැලකිය යුතු තරමේ දැනීමක් නැති නිසා අපගේ නිර්දේශය වන්නේ මරිජුවානා පලවෙනි කාණ්ඩයේ මත්ද්‍රව්‍යයක් වශයෙන් තබාගන්නා ලෙසයි. අඩුම තරමේ එවන් අධ්‍යයන වලින් පසු මේ තත්වය නිරාකරණය කරන තෙක්.’’

    කංසා තහනම් වෙන්නෙ ඒ ගැන විද්‍යාත්මක දැනීමක් නිසා නෙමෙයි. ඒ ගැන කිසිම දැනීමක් නැතිවීම නිසයි.

    1970දි එග්බර්ග් මෙතන කියනවා ඒ ගැන කෙරෙන අධ්‍යයන ගැන. නමුත් ඒ බොහොමයක් සම්පූර්ණ නොවී මගදි නතර වෙනවා. ඒත් තව ගැඹුරින් හොයද්දි එග්බර්ග්ට මේ වෙනකොට ඉතාම වැදගත් පර්යේෂණයක ප්‍රතිඵල ඇවිත් තිබුනා කියල මං දැනගත්තා. ඒ සමහර තොරතුරු ඊටත් වඩා අවුරුදු 25ට කලින් හොයාගත්ත ඒවා. 1944 නිව්යෝර්ක් මේයර් ෆ්ලොරෙලෝ ලගාර්ඩියා නිව්යෝර්ක් සයන්ස් ඇකඩමියත් එක්ක එකතු වෙලා අධ්‍යනයක් පටන් ගන්නවා. ඒ ගොල්ලොන්ගෙ නිගමනය වෙන්නෙ මර්ජුවානා වෛද්‍ය විද ්‍යාත්මක තේරුමෙන් බරපතල ඇබ්බැහියක් ඇති කරන්නෙ නැති වගයි. ඒ වගේම මරිජුවානා විසින් මෝර්ෆීන්, කොකේන්, හොරොයින් ඇඩික්ෂන් එකකට පොළඹන්නෙ නැති වගත් ඒ අය නිගමනය කරනවා. 

    අපි දැන් දන්නවා ඇතැම් දත්තයන් වෙනස් වුනත් කංසා විසින් 9%-10%ක් අතර වැඩිහිටියන් ඊට පොළඹවාගැනීමේ තත්වයක් ඇති කරන වග. ඒක අපි දෙවෙනි කාන්ඩයේ මත්ද්‍රව්‍යයක් විදිහට ලකුනු වෙලා තියෙන කොකේන් එක්ක සංසන්දනය කලොත් හානිකර බවෙන් අඩු කාන්ඩයක තියෙන කොකේන්වල ඇබ්බැහිකාරක බව 20%ක් වෙනවා. හෙරොයින්වල 25%ක්. වඩාත් දරුණුම ඇබ්බැහිකාරකය වෙන්නෙ දුම්කොල. ඒ ඇබ්බැහිය 30%ක්. මේ ඇබ්බැහිය නිසාම දුම්කොල උරන්නො මියයාම පවා සිද්ද වෙනවා. සමහර කංසා පාවිච්චි කරන අයට ඒක නැවැත්තුවම ඇතිවෙන බලපෑම ගැනත් සාක්ෂි තියෙනවා. නින්ද නොයාම, කාංසාව, අප්පිරියාව වගේ තත්වයන් පවතින්න පුළුවන්. එහෙම සලකා බැලූවත් ඒක හානිකර බවෙන් වැඩි මත්ද්‍රව්‍යයක් විදිහට ගන්න එක විද්‍යාත්මක නෑ.අනෙක් මත්ද්‍රව්‍ය එක්ක සංසන්දනය කලොත් කංසා ඇබ්බැහිය නොතකා හැරිය හැකි තරම්. ඇල්කොහොල් ඇබ්බැහිය අරගෙන බැලූවොත් ඒක ජීවිතය අවදානමේ හෙලන තරමෙ එකක්. 

    මං මෙතනදි කියන්න ඕන තාත්තා කෙනෙක් හැටියට මං හිතනවා ළාබාල, මොළය වැඩෙන වයසෙ දරුවන්ට කංසාවලින් වැඩි හානියක් සිද්ද වෙන්න පුළුවන්. සමහර පර්යේෂන පෙන්නන විදිහට නවයොවුන් කාලයේ දිනපතා කංසා පාවිච්චි කලොත් ෂූ ලෙවල් එක අඩුවෙන්න පවා පුළුවන්. තව පර්යේෂණයක් පෙන්නන විදිහට ඒ වයසෙදි දරුණු කංසා භාවිතය සයිකෝසීය තත්ව පවා ඇති කරන්න පුළුවන්. මං මගේ පොඩි අයට ඇල්කොහොල් බොන්න දෙන්නෙත් නෑ. ඒ ගොල්ලොන්ට කංසා පාවිච්චියට වුනත් මං වැඩිහිටි වයසට එනකල් ඉඩදෙන්නෙ නෑ. ඒ ගොල්ලොන්ට කංසා බොන්න ඕනම කියනවා නම් මං කියනවා අඩුම අවුරුදු විසිගනං වෙනකල්වත් ඉන්න, මොළය සම්පූර්ණයෙන් වැඩෙනකල් කියල. 

    වෛද්‍යමය  ප්‍රතිලාභ මේ ගවේෂනය අතර මං තව වැදගත් දෙයක් හොයාගත්තා. මෙඩිකල් මරිජුවානා කියන එක අලූත් දෙයක් නෙමෙයි. වෛද්‍ය ප්‍රජාව කාලයක ඉඳන් මේ ගැන විවිධ දේ ලියා තියෙනවා. ඇත්තටම සිය ගානක් එහෙම ලියවුනු වෛද්‍ය ලිපි තියෙනවා කංසාවලින් ඇති ප්‍රයෝජන ගැන. මේ ගොඩක් ලිපි ලියවිලා තියෙන්නෙ 1840-1930 අතර කාලෙදි. ඇමරිකානු ජාතික වෛද්‍ය පුස්කාලයේ පහුගිය වසරේ පමණක් ලිපි 2000ක් පමණ කංසා ගැන ලියවී තියෙනවා. 

    බහුතරයක් කංසා පාවිච්චියේ නරක ගැන. කංසා වලින් ලැබෙන බෑඞ් ට්‍රිප් ගැන, පිලිකා සමග සම්බන්දයක් තියෙනවද කියන එක ගැන ආදී වශයෙන්. මං එතනදි තේරුම් ගත්තා කංසාවලින් ඇති යහපත සෙවීම වෙනුවෙන් පර්යේෂණ කෙරෙන්නෙ 6%ක තරම් සුළු ප‍්මාණයක් විතරයි කියන එක. අනිත් ඔක්කොම පර්යේෂණ කෙරෙන්නෙ කංසා වලින් ඇති විය හැකි හානි ගැන හොයන්න. මේ අසමතුලිතතාවය ඇත්ත  ප්‍රතිඵල වල ලොකු විකෘතියක් ඇති කරනවා. කංසා ගැන අධ්‍යනයට ඇති අභියෝග- කංසා ගැන කවුරුහරි අධ්‍යනයක් කරනවා නම් ඊට කාරණා දෙකක් සම්පූර්ණ වෙන්න ඕන. එකක් කංසා තියෙන්න ඕන. හැබැයි කංසා තහනම්. දැන් පේනවද අර්බුදය? විද්‍යාඥයන්ට පුළුවන් පර්යේෂණ සඳහා මිසිසිපිවල ගොවිපොලකින් කංසා ගෙන්වාගන්න. ඒත් මං එතනට ගිහින් බලද්දි එතන කංසා වැවීම නතර කරලා. අනික ඔයා ඒ සඳහා අවසර ලබාගන්න ඕන. 

    මං මුනගැහුනු විද්‍යාඥයො හැමෝම වගේ කිව්වෙ ඒක කොයිතරම් අසීරු කාරණයක්ද කියන එක. කැන්සර් ගැන අධ්‍යනයක් නම් ඒක ජාතික පිලිකා ආයතනය හරහා යන්න ඕන. වේදනා ගැන අධ්‍යනයක් නම් ඒක ජාතික ස්නායු ආබාධ ආයතනය හරහා යන්න ඕන. ඒ වගේම තුන්වෙනි වැදගත් අනිවාර්ය අනුමැතියක් තියෙනවා. ඒක ගන්න තියෙන්නෙ හානිකර මත්ද්‍රව්‍ය පිළිබඳ ජාතික ආයතනයෙන්. ඒ ආයතනය තියෙන්නෙම මත්ද්‍රව්‍ය වලින් වෙන හානිය ගැන හොයන්න. කොහෙත්ම මත්ද්‍රව්‍යවලින් ලබාගත හැකි ප්‍රතිලාභ ගැන හොයන්න නෙමෙයි. 

    ඉතින් තමන්ගේ රෝගයක් සඳහා කංසා නිදහස් වෙන තුරු බලන් ඉන්න රෝගීන්ට කිසිම ඉඩක් ලැබෙන්නෙ නෑ. 1943 වෙනකල් කංසා නීතිමය වශයෙන් ඖෂධ ලැයිස්තුවෙ තිබුනා. ඒක නිර්දේශ කලේ ස්නායු වේදනා සඳහා. පාලනය කළ නොහැකි තරම් දරුණු වේදනාවලට. මේකට මරිජුවානා තියෙද්දි අද අපි පොපි ගහෙන් ගන්න මෝර්ෆීන්, ඔක්සිකොඩොන් නිර්දේශ කරනවා. අර්බුදය තියෙන්නෙ මේ වර්ගයේ වේදනාවලට ගොඩක් බෙහෙත් වැඩකරන්නෙ නෑ. අනික ඉක්මනින්ම ඇග ඒකට පුරුදු වෙනවා.

    වඩාත් බය හිතෙන කාරණය වෙන්නෙ ඇමරිකාවෙ හැම මිනිත්තු 19ට වරක්ම කවුරුන් හෝ වෛද්‍යවරයෙක් විසින් නිර්දේශ කළ ඖෂධ පාවිච්චි කරලා මිය යනවා. ගොඩක් වෙලාවට වැරදීමෙන් ඕවර්ඩෝස් වෙලා. ඒක භයානක තත්වයක්. ඒත් කංසා නිසා මිය ගිය කිසි කෙනෙක් මේ වෙනතෙක් වාර්තා වෙලා නෑ.

     

     මේ වෙනකොට 76%ක් වෛද්‍යවරු කියනවා පිලිකා රෝග වේදනාවලින් පෙලෙන අයට තමන් කංසා නිර්දේශ කරනවා කියල.

    කංසා පළමු කාන්ඩයේ අන්තරායකාරී මත්ද්‍රව්‍යයක් විදිහට ශ්‍රේනිගත වෙද්දි ඒ වාක්‍යයේ තිබුනා හිඩැසක්. මේ ගැන අපගේ නොදැනීම නිසා… කියල. ඒත් ඒ දැනීම ලබාගන්න ඇමරිකාවෙ අමාරුයි. අර කලින් කිව්වා වගේ අනුමැතිය ලබාගන්න ඕන වැදගත්ම තැනක් විදිහට මත්ද්‍රව්‍ය වලින් වෙන හානි ගැන බලය ඇති ආයතනයක් බාධාකාරී ලෙස එතන තියෙනවා. ඒ සියලූ බාධක මැද්දෙ වුනත් අපි සැලකිය යුතු පර්යේෂන  ප්‍රමානයක් කරලා තියෙනවා.

    මං ඉතාම සතුටු වෙනවා ස්පාඤ්ඤය, ඊශ‍්‍රායලය වගේ රටවල් කංසාවල ඇති පිලිකා මර්දන ගුනයන් ගැන කරන පර්යේෂණ සම්බන්ධයෙන්. ඒ වගේම රෆායල් මෙෂුලම්ගෙ පසුකම්පන ආතතීන්ගෙන් පෙලෙන අයව සුව කරන්න කංසා යොදාගැනීම ගැන කරන පර්යේෂණ. මං ඒවා වෙනුවෙන් මට ලබාදිය හැකි උපරිම සහයෝගය ලබා දෙනවා.

    රටවල් 20ක මිනිස්සු සහ කොලම්බියාව මේ වෙද්දි වෛද්‍යමය  ප්‍රතිකාරයක් විදිහට කංසා නීතිගත කරලා තියෙනවා. ඉක්මනටම අනිත් හැම රටක්ම කංසාවලට නිදහස ලබාදේවි.

    රොජර් එග්බර්ග් මීට අවුරුදු 18ට කලින් මැරුනා. මං කල්පනා කරනවා එයා අද හිටියා නම් මේ තත්වය ගැන කොහොම හිතයිද කියල.

  • The Ages of Lulu

    The Ages of Lulu

    Ages of Lulu කියන්නෙ අල්මුදීනා ග්‍රන්ඩෙ කියන ස්පාඤ්ඤ ලේඛිකාව අතින් 1989දි ලියවෙන ආන්දෝලනාත්මක ඉරොතික නවෙලාවක්. ඒකෙ කතාව වෙන්නෙ අවුරුදු පහලොවක ලුලු කියන නව යොවුන් තරුනිය එයාගෙ ලිංගික ආශාව සීමාවන් නොතකා තෘප්තිමත් කරන්න යන ගමනක්. මේ කතාව බිගාස් ලුනා අතින් 1990 දි චිත්‍රපටියකට නැගෙනවා. කාන්තා ශෘංගාර සාහිතන්‍යේ නව දොරටු විවර කිරීම වෙනුවෙන් මේ කෘතිය සම්භාවනාවට පාත්‍ර වෙනවා. මේ එම ලේඛිකාවක සමග කළ සංවාදයක පරිවර්තනයක්.

    අල්මුදීනා – ඒජස් ඔෆ් ලුලු කියන්නෙ බෙස්ට් සෙලර් එකක්. ඒක අදටත් විකිනෙනවා. මේ වෙද්දි අවුරුදු තිහක් පරණයි. මේ නවකතාව මට ඕන කරන ජීවිතේ මට දුන්නා. මට ලේඛිකාවක් වෙන්න ලැබුනෙ ඒ පොතත් ඒක නිසා ඇතිවුනු හඬත් නිසා. ඒකෙන් මට ගොඩක් දේවල් ලැබුන. මට සමහරවිට හිතෙනවා. ඒ තමයි මගේ අම්මා කියල. මං ඉතාම කෘතඥවෙනවා ඒ පොතට. ඇත්තටම ඒ පොතෙන් පස්සෙ මට ලැබුන සාර්තකත්වය හින්ද පොලොවෙ පය ගහන්න ලැබුනෙත් අමාරුවෙන්.

    ප්‍රශ්නය – මරියා ලූයිසා කියන මේ නවයොවුන් කෙල්ල ලිංගික ලෝකය සොයාගෙන යාමේ කතාවක් මේ තරම් රැල්ලක් ඇති කළේ කොහොමද?

     

    අල්මුදීනා – මං ඒක ගැන ගැඹුරෙන් හිතලා තියෙනවා. ඒ ඒක ඉරොතික නවකතාවක් හින්ද නෙමෙයි. ඒ වගේ කතා ස්පාඤ්ඤයෙ ඕන තරම් තිබුන. ඒක කාන්තාවක් ඉරොතික කතාවක් ලියලු පලවෙනි වතාවත් නෙමෙයි.

     

    සෑහෙන කාලයක් මං විශ්වාස කළා එක පරම්පරාවක් මේ කතාව එක්ක තමන්ගෙම කතාව වගේ අනන්‍ය වුනා කියල. ඒක ඒ ගොල්ලොන්ගෙ භාවාත්මක අධ්‍යාපනයෙ කොටසක් වුනා. මොකද ලුලු එක විදිහකට දේශපාලන නවකතාවක්. ඒ කතා නායිකාවගෙ පෙම්වතා කොමියුනිස්ට්වාදියෙක් හෝ හිරේ හිටපු මිනිහෙක් නිසා නෙමෙයි. ඒක රටක් ඒකාධිපතිවාදෙයන් එලියට ඒම ගැන කතාවක් හින්ද. කතා නායිකාවට ඕන ඒකෙන් පලිගන්න. සීමාවන්ගෙන් තොරව ජීවත් වෙන්න. අඩුම තරමෙ ඒක තමයි මෑතක් වෙනකල්ම මගේ තියරිය වුනේ. මං තරුණ කාලෙදි ලිංගිකත්වය කියන්නෙ එක්තරා සීමාවක්. මං දැනුත් අත්සන් කරනවා ලුලු පොත ගන්න අවුරුදු 25-30 අයගෙ කොපි. ඒ ගොල්ලො දන්නෙ නෑ මං මොකක් ගැනද මේ කතා කරන්නෙ කියල. හරිම වෙනස් පිරිසක් මේ වෙද්දි ලුලු කියවන්නෙ. ඒ හින්දම ඒ ගොල්ලො ඒකෙන් කියවන කතාවත් සම්පූර්න වෙනස් එකක්. ඒක නිසා මං දන්නෙ නෑ ඔය ප්‍රශ්නෙට දැන් කොහොම උත්තර දෙන්නද කියල.

     

    ප්‍රශ්නය – සමහර විට හොඳට ලියවුනු ඉරොතික කතා නොතිබෙන්න ඇති.

     

    අල්මුදීනා – ෆිෆ්ටි ෂේඞ්ස් ඔෆ් ග්‍රේ පොත නිකුත් වුනාට පස්සෙ ඒක ගත්ත ගොඩක් තරුණ ගෑනු ළමයි මගේ අත්සන ගන්න ආවා. ඒ ගොල්ලො මට කිව්වා අම්මා කිව්වා කියල 50 ෂේඞ්ස් කියවනවා වෙනුවට ලුලු කියවන්න කියල,

     

    ප්‍රශ්නය – ලේඛිකාවක් විදිහට ඔයාගෙ ගමන ස්පාඤ්ඤයො වෙනස්කම් එක්ක සමාන්තර විදිහට කෙනෙකුට දකින්න පුළුවන්. ඔයා මුලින්ම ලිව්වෙ සෙක්ස් සහ සම්ප්‍රදායන් ගැන. පස්සෙ ටිකෙන් ටික අතීතයට සහ ඒ අතීතයේ හොල්මන් ගැන ලියන්න හැරුන.

     

    අල්මුදීනා – මං ලියන්න පටන් ගනිද්දි මට හිතුනා මොවිඩා (1980දි මැඞ්රිඞ්වල ඇතිවුනු ප්‍රතිසංස්කෘතික ව්‍යාපාරය) කියන්නෙ සුවිශේෂ දෙයක් ඒ වගේම මගේ පරම්පරාව සුවිශේෂ එකක් ඒක හින්ද හැමෝටම ඒ කතාව කියන්න ඕන කියල. 1980දි මට අවුරුදු 20යි. හැම රෑකම මං හැම බාර් එකකටම ගියා. එතකොට මොවිඩා හරියට නිර්මානය වෙලා තිබුනෙත් නෑ. ඒක තමයි මගේ තරුණ කාලෙ. මට අල්මදෝවා සහ තවත් ඒ වගේ තරු චරිත දැක්ක පමනින් අඳුරන්න පුළුවන් වෙලා හිටියා. මං නවයොවුන් රටක, නව යොවුන් නගරයක, නව යොවුන් තරුණියක් වුනා. මගේ ජීවිතෙත් අලුත්. ස්පාඤ්ඤයත් අලුත්. ඔක්කොමටම වඩා මගේ පරම්පරාවෙ ගෑනුන්ගෙ ජීවිතය අලුත්. මං මේක නිතර කියනවා. මිනිස්සු හිතනවා මං චියර් එකක් ගන්න එහෙම කරනවා කියල. ඒත් මගේ පරම්පරාවෙ පිරිමින්ට වඩා ආකර්ශනීය ජීවිත තිබුනෙ ගෑනුන්ට.

     

    පිරිමි හිටියෙ ඒ ගොල්ලොන්ගෙ තාත්තලාගෙ වගේම ජීවිත ගත කරමින්. ඒත් ගෑනුන්ගෙ ජීවිත ඒ ගොල්ලොන්ගෙ අම්මලට සමාන වුනේ නෑ. මගේ තුන්වෙනි නවකතාව, මැලීනා ඉස් ද නේම් ඔෆ් අ ටැන්ගො, ඒකෙන් ලැබුන සාර්තකත්වය නිසා තමයි මං ලුලුගෙන් ගැලවුනෙ. ඒ කතාවෙ මං ලිව්වෙ මගේ පරම්පරාවෙ ගෑනියෙකුට ගෑනියෙක් වීම කොයිතරම් අමාරු වුනාද කියන එක. මං හිතන්නෙ ගැහැනියක් වීමම ප්‍රශ්නයක්. මට කවදාවත් ඕන වුනේ නෑ මගේ අම්මා වගේ වෙන්න. එයා හිටියෙ 19වෙනි සියවසේ. ගැහැනියකට තිබුන නීතිමය තත්වය වෙනස්. මගේ අම්මට කවදාවත් එයාගෙම බැංකු ගිනුමක් අරින්න පුළුවන්කමක් තිබුනෙ නෑ. විවාහක කාන්තාවක් හැටියට එයාට වැඩ කරන්න පුළුවන්කමක් තිබුනෙ නෑ.

     

    ප්‍රශ්නය- එයා ඒ වෙනුවෙන් සටන් කළේ නැද්ද?

    අල්මුදීනා- එයා එහෙම යටහත් කෙනෙකුත් නෙමෙයි. ඒත් සටන්කාමියෙකුත් නෙමෙයි. එයා ඒ වගේ ප්‍රශ්න ගැන හිතලා තිබුනෙ නෑ. මං යුරෝපයෙන් සහ ඇමරිකාවෙන් ආපු ෆෙමිනිස්ට් රැල්ල බාරගන්න කෙනෙක් නෙමෙයි. මේ ෆෙමිනිස්ට්ලගෙ අම්මලා ශිෂ්‍ය කාලෙදි ඒ ගොල්ලොන්ගෙ යටට අඳින බ්‍රා ගලවලා පුච්චලා දැම්මා. මගේ අම්මට එයාගෙ සැමියාගෙ අවසරය නැතුව ඇවිදින්නවත් බැරි වුනා. ඔය ෆෙමිනිස්ට්ලා කියපු දේවල් ඒ කාලෙදි හරිම ඒලියන් විදිහටයි දැනුනෙ.

     

    මගේ පරම්පරාවෙ ගෑනුන්ට රෝල් මොඞ්ල්ස්ලා නෑ. අපි එහෙම මාර්ග ලකුනු නැතුවයි අපේ වැඩිහිටි වයසට ආවෙ. අපි හොඳ තීරන වගේම වැරදි තීරනත් ගත්තා. අන්තිම අමාරු කාලයක් වුනත් අපි ප්‍රගතිශීලී වුනා. හරියට මැලීනා පොතේ ඉන්න ට්වින්ස්ලා දෙන්නා වගේ. එක්කෙනෙකුට හැමදේම හරියටම හරි යනවා. අනිත් එක්කෙනා දෙවියන්ට කියනවා එයාව පිරිමියෙක් කරලා දෙන්න කියල. ඒ තරමට ජීවිතේ අමාරුයි.

     

    මගේ මුල් නවකතාවල මං කිව්වෙ මගේ අවට ජීවත් වුනු කාන්තාවන්ගෙ කතන්දර. ඒ ගොල්ලොන්ගෙ ප්‍රතිවිරෝදතා, ගැටුම්, අම්මලා එක්ක තිබුනු අර්බුදකාරී සම්බන්ධතා ගැන. මං හරි ආසයි අම්මලා ගැන ලියන්න. මට අවුරුදු 22දි මගේ අම්මා නැති වුනා. මට බැරි වුනා එයා නැතිවෙන්න කලින් එයත් එක්ක හොඳ සම්බන්දතාවයක් ගොඩනගාගන්න. මගේ ඔක්කොම යාලුවන්ට ඒ ගොල්ලොන්ගෙ අම්මලා එක්ක තියෙන්නෙ ගැටුම්කාරී සම්බන්දතා. ඒත් අන්තිමට ඒ ගොල්ලො සාමකාමී තැනකට එනවා. මට ඒක බැරි වුනා.

  • Sex in the Times of Corona

    Sex in the Times of Corona

    ආයිමත් අපි ඉන්නෙ කොරොනා කාලෙක. අතින් අල්ලන්න බය, මූන පෙන්නලා කතා කරන්න බය, මිනිස්සු මිනිස්සුන්ට බය කාලයක්. කිසිම ප්‍රශ්න කිරීමකින් තොරව අපේ නිදහස අපිම සීමා කරගන්න කාලයක්. අපේ ආදර සම්බන්දතා, අපේ විනෝදවීම්, අපේ ඇසුරු කිරීම් හැමදෙයක්ම නවතින, නවතින්නෙ නැති වුනත් සැකසහිත බයසහිත වෙන විපරීත කාලයක්. මේ කාලෙදි අනිවාර්යෙන්ම අපේ ලිංගික ජීවිතය දැඩි පීඩාවකට ලක්වෙනවා. සමහර විට අපිව ගෙදර අය එක්කම කොටු කරලා දානවා. අපේ විවිධත්වය, තෝරාගැනීම අහිමි වෙනවා.

    යෝනි හෝ ගුද සංසර්ගයෙන්, නැත්නම් ලිංගශ්‍රාවී තරලයන්ගෙන් කොරොනා බෝවෙනවා කියල ඔප්පු වෙලා නෑ. ඒත් සිපගැනීම්, වැළඳගැනීම් ආදී ස්පර්ශය මූලික දේවලින් කොරොනා බෝවෙන්න පුළුවන්. මේකෙන් අපිට ලිංගික ජීවිතයේ විශාල කොටසක් අහිමි වෙනවා. ආරක්ෂිත වෙන්නෙ ගෙදර තමන් එක්කම ඉන්න අය සමග ලිංගික ආශ්‍රයන් විතරයි. ඒත් ඒ අය පිට කොරොනා පොකුරු එක්ක සම්බන්ද නොවෙන තාක් විතරයි.

    ස්පර්ශය කියන්නෙ මනුස්සයාගෙ මානසික තුලනයට හරිම වැදගත් දෙයක්. අපේ ශරීරයේ ආතතිකර කෝටිසොල් ප්‍රමානය අඩු කරමින් අපිව සමාජ සම්බන්ධතාවලට පොළඹවන, ලිංගික උත්තේජනය ඇති කරන ඔක්සිටොසින් වලින් පුරවන්නෙ මේ මිනිස් ස්පර්ශය කියන ලිංගිකමය දැනීම. මිත්‍රත්වයෙන් වැළඳගැනීමක් පවා දවසක කොයිතරම් තැවුල් අසහනයන් තුනී කරන බැඳීමක්ද?

    ලංකාවෙ නැති වුනාට කොරොනා එක්ක මිනිස්සුන්ගෙ සෙක්ෂුවල් සම්බන්ධතාවලට මොනවා වෙයිද කියන සංවාදය ලෝකෙ දියුණු රටවල පැතිරිලා ගියා. කායිකමය සම්බන්ධතාවයක් නැති ලිංගික චර්යා, ෆෝන් සෙක්ස්, සෙක්ස් ටෝයිස්, සහ මාස්ටර්බේෂන් වගේ දේවල් ගැන වැඩි උනන්දුවක් ඇති වුනා. නිව්යෝර්ක් සිටි ගවර්න්මන්ට් එක, ඔස්ටේ්‍රලියානු ලිංගික සෞඛ්‍ය පිලිබඳ සමාජය වගේ ආයතන වලින් කායිකමය සම්බන්ධයක් නැති ස්වයං වින්දනය මූලික ලිංගික ඇසුරු කිරීම් වලට යන්න කියල මිනිස්සුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියා. ඒත් ඒක ඒ තරම් සරල දෙයක් නෙමෙයි. සෙක්ස් කියන්නෙ නිකංම එකපාරට ඇවිත් මෝචනයකින් පස්සෙ පහවෙලා යන සරල කායික උද්දීපනයක් නෙමෙයි. ඒක තව ගොඩක් මානසික කාරනා එක්ක සම්බන්ධයි. දෙන්නෙක් අතර ස්පර්ශයෙන් ප්‍රකාශමාන වෙන හැඟීම්මය සම්බන්ධතාවය එතනදි ප්‍රධානයි. ඒක ස්ක්‍රීන් හරහා ඒ විදිහට වැඩ කරන්නෙ නෑ.

    කොවිඞ් නිසා ලිංගික ජීවිතයට ඇතිවෙන බලපෑම එක් එක් අයට වෙනස් වෙන්න පුළුවන්. කොවිඞ් සීමා නිසා තමන්ගේ රැකියාවෙ, මිතුරන්ගෙ, නිවාසගතවීමේ ඇතිවෙන ආතතිය විසින් කෙනෙකුගෙ ලිංගික උවමනාවන් සම්පූර්නයෙන්ම නැති කරන්න පුළුවන්. ඒ වගේම තව කෙනෙකුට මේ ආතතිය විසින් ලිංගික සම්බන්ධයක් හරහා නැවත තමන් හා අනෙකා අතර සම්බන්ධය දැනීමේ, විඳීමේ දැඩි උවමනාවක් ඇති කරන්නත් පුළුවන්. මේ දෙකම වෙන්නත් පුළුවන්. යුවලක් අතර මේ දෙන්නගෙ උවමනාවන් මේ ප්‍රතිවිරුද්ද අන්ත දෙකට ගියොත් තත්වය සංකීර්ණ වෙන්න පුළුවන්.

    අලුතෙන් ආදර සම්බන්ධතා පටන් ගත්ත අයට මේක බලපාන විදිහ, ලව් කරන වයසෙ කොල්ලො කෙල්ලොන්ට මේක බලපාන විදිහ, බ්‍රේක්අප් වෙලා අමාරුවෙන් ගොඩඑන්න දගලන කෙනෙකුට සමාජයේ සපෝර්ට් එකක් නැති වුනාම මේක බලපාන විදිහ, පවුල ඇතුලෙ කොහොමත් ප්‍රශ්න තිබුනු ජෝඩුවලට මේක බලපාන විදිහ.. මේ එක එක විදිහට එක එක්කෙනාගෙ බාරගැනීමේ සහ දරාගැනීමේ ප්‍රමාන අනුව කොවිඞ් නිසා ඇතිවෙන ලිංගිකමය බලපෑම වෙනස් වෙනවා. ආතතිකර, අර්බුදකාරී සම්බන්දතාවල හිටපු අයගෙ තත්වයන් තවත් බරපතල වෙන්න බොහෝ ඉඩකඩ තියෙනවා.

    කොවිඞ් එක්ක එන ආර්තික ආතතිය හැමෝටම දැනෙනවා. සමහර අය රස්සාව පවා නැතිවෙයිද කියල බයකින් ඉන්නවා. ඒ එක්කම ඩිප්‍රෙෂන්, තරහයාම, ඇන්සයටි වගේ මානසික තත්ව වලින් පෙලුනු අයට මේ හුදකලාවීම තවත් නරක විදිහට බලපානවා. ගොඩක් දෙනෙකුට සිද්ද වෙනවා පූර්නකාලීන දෙමව්පියන්ගෙ රෝල් එකට අවතීර්න වෙන්න. දන්නෙම නැතුව ඒකෙන් අපේ අනන්‍යතාව පිලිබඳ ගැටලු මතු කරනවා. අපි තව දුරටත් අපේ ආකර්ශනීය පෙනුම වෙනුවෙන් මහන්සි වෙන්නෙ නෑ. ආතතිය නිසා කනවා වැඩි වෙනවා. මහත් වෙනවා. සෙක්ෂුවල් ඇපිටයිට් එක අඩුවෙනවා. සමහර විට ලිංගික අප්‍රානිකත්වයන් පවා ඇතිවෙනවා.

    කොවිඞ් නිසා ගෙවල්වලට වෙලා සෙක්ස් කරන්න කියල මීම්ස් සෝෂල් මීඩියාවල ගියාට තත්වය මීට වඩා වෙනස්. සමහර අයගෙ සෙක්ස් කරන පාර්ට්නර්ස්ලා මුනගැහෙන්නෙ නෑ. සමහර අය එකම ගෙදර හිටියත් සම්බන්ධතා පලුදු වෙලා. ඒ ඇතුලෙ සෙක්ෂුවල් ඉන්ටිමසි නෑ. දවසම ළමයි එක්ක ගත කරනවා කියන්නෙත් වැඩිහිටි දෙන්නෙකුට ඕන කරන පුද්ගලික මොහොතවල් මුනගැහෙන්නෙ නෑ.

    ඇත්තටම කරන්න පුළුවන් දෙයක් වෙන්නෙ වැඩියෙන් සෙක්ස් කිරීම නෙමෙයි සෙක්ස් ලයිෆ් එක පුළුවන් තරම් ඇඞ්වෙන්චරස් කරන එක. එකම එක්කෙනා එක්ක බෝරිං නැති කායික සම්බන්දයක් හදාගන්නවා කියන්නෙ නිර්මාණශීලී වැඩක්. ඒකට අපිට වෙනවා අනිත් කෙනාගෙ ෆැන්ටසීන් තේරුම් ගන්න. ඒවා ෂෙයාර් කරගන්න. අලුත් අලුත් දේවල් අත්හදා බලන්න. ඇඳට වෙනස්කම් අරන් එන්න. ඇත්තටම මේවා කරන්න පැන්ඩෙමික් එකක් එනකල්ම ඉන්න ඕනත් නෑ.

    ඇත්තටම කාරණය වෙන්නෙ පැන්ඩෙමික් එකකදි හුදකලා වුනු යුවලක් සෙක්ස් කරන ප්‍රමානය අඩු කරනවද වැඩි කරනවද කියන එක නෙමෙයි. ඒ කොහොම කළත් ලිංගික තෘප්තිය කියන එක මේ ආතතිය විසින් ක්‍රමයෙන් අඩු කරන්න බොහෝ ඉඩ තියෙනවා. සෙක්ස් කියන්නෙ නිකංම එකපාරට ඇතිවෙලා ඉවර වෙන ආවේගයක් නෙමෙයි. ඒක බොහොමයක් හැගීම්මය කාරණා එක්ක සම්බන්ධයි. ඒ හින්ද ලිංගික තෘප්තියේ ප්‍රමානය තියෙන්නෙ ඒ වගේ බොහෝ ඇතිරුනු පැතිරුනු කාරනා උඩයි. වඩාත් සැලකිලිමත් වෙන්න ඕන සෙක්ස්වලට මේ හුදකලාවීමේ ආතතිය බලපාන විදිහට වඩා සෙක්ෂුවල් හැඟීම් ජනනය කිරීමට අපේ සම්බන්දතා ඇතුලට කොයිතරම් මේ ආතතිය කරදරකාරී වෙනවද කියන එක. උදා විදිහට අපිට මේ වෙලාවෙ එලියට පැනලා ගිහින් ආපහු එනර්ජයිස් වෙන්න ඉඩකඩ අවමයි. ඒ නිසා හැමදෙයක්ම නැවත ගෙදර ඇතුලෙම එකතු වෙන්න නියමිතයි. එතකොට අපිට කොයිතරම් අනෙකා ගැන බලන්න, හිතන්න, එයා එක්ක එකතු වෙන්න පුළුවන්ද කියන එක ඇඳට යාමට වඩා බලපාන කාරනයක්. ගෙදර වැඩ, ළමයින්ගෙ වැඩ, ඒකාකාරීකම ඔක්කොම අතරෙ අපිට අපි ගැන ආදරෙන් බලන්න වෙලාවක් තියෙනවද කියන එකයි වැදගත්.

    ඇත්තටම සමහර පෙම්වතුන්ට මේක ඉතාම ධනාත්මක තත්වයක් වෙනවා. ඒ ගොල්ලො පරණ අවුල් අත්ඇරලා නැවත සම්බන්දතා අලුත් කරගන්නවා. වැඩි වෙලාවක් ඒ අය වෙනුවෙන් වෙන් කරන්න පටන් ගන්නවා. පුරුදු පැය අටේ චක්‍රය බිඳෙන තැනදි අලුත් නිර්මාණාත්මක ජීවිතයක් පටන් ගන්නවා. වඩාත් ව්‍යායාම සහ සෞඛ්‍ය සම්පන්න කෑම රටාවකට පුරුදු වෙනවා. ඒකෙන් ලිංගික උත්තේජනය වැඩි කරගන්නවා. එකට අලුත් දේවල් කරන්න පටන් අරන් ආදරය අලුත් කරගන්නවා. අලුත් රොමාන්තික ජීවිතයක් හදාගන්නවා. මෙතනදි පරිස්සම් වෙන්න කාරණයක් තියෙනවා. සමීපබව ආදරයට වැදගත් වගේම වඩා සමීපබව විසින් ලිංගික ආශාව අඩු කරනවා. අපිට වෙන්වුනු, අපේම වුනු වෙලාවක් දැනීමත් අවශ්‍යමයි. ඒ නිසා එක ගෙදර හිටියත් වෙන්ව පැවතීමත් අපි පුරුදු වෙන්න ඕන. අනෙකාගෙ පුද්ගලිකත්වයට වෙලාව දෙන්න ඕන. පෝර්න් බලන්න, ටිකක් අයාලෙ යන්න නිදහස තියෙන්න ඕන. ඒ හැමදෙයක්ම නැවත ඒ දෙන්නා අතර ලිංගික බැඳීම උත්කර්ෂවත් කරනවා.

    වෙන් වෙලා ඉන්න අයට පුළුවන් වඩාත් ඩිජිටල් ආශා විශ්වයන් ගවේෂනය කරන්න. වීඩියෝ, ෆොටෝ, ච ැට් මගින් පුළුවන් තරම් ළංවෙන්න. වල් වෙන්න. කොහොමත් ළංව ඉන්නවට වඩා දුරින් ඉන්නකොට ආශාවේ ප්‍රබලකම වැඩියි. මේ සම්බන්ධය හුදු මතුපිට ලිංගිකමය එකක් කරගන්නවට වඩා කවි ලියවෙන, සිත්තම් ඇඳෙන, කතා කියවෙන නිර්මාණාත්මක අවකාශයක් දක්වා ගැඹුරු කරගන්න පුළුවන්. ඒ මගින් මෙතෙක් අත්නොවිඳි බ්‍රේන් සෙක්ස් සුරතාන්තයන් අත්විඳින්න පුළුවන්.

  • No Bra Day

    No Bra Day

    පියයුරු අතිරමනීයයි. අපි හැමෝටම ඒක එහෙමයි.
    ඒ ආදරය කියන්න පියයුරු සඳහා නිදහස දෙන
    දවසක් තරම් විදිහක් කොයින්ද?

    කාන්තාවන් කියන්නෙම සොඳුරු ජීවීන් කොටසක්.
    ඔවුන්ගෙ පියයුරුත් ඒ වගේමයි. අපි එක දවසක්
    ඔවුන්ගේ පියයුරු නිදහස් කරන මෙන් ඉල්ලා සිටිමු.
    පියයුරු පිළිකා කියන්නෙ නිතර පරික්ෂා කළ යුතු,
    බරපතල ලෙස සැලකිලිමත් විය යුතු දෙයකි.

    පලවෙනි නෝ-බ්‍රා දවස සෝෂල් මීඩියාවල ආවෙ 2011 ජුලි 09 විදිහට. ඇනස්ටාසියා ඩෝනට් කියන අනවර්ත නාමයකින් මේ බව දැනුම් දුන්නා. 2013 වෙද්දි මේ දවස ඔක්තෝම්බර් 13ට යෙදෙන වග නිවේදනය වුනා.

    මේ සැමරුම වෙනුවෙන් ඉහත ප්‍රකාශය ෆේස්බුක් එක පුරා ෂෙයාර් වුනා. 1200කින් සමන්විත නෝ-බ්‍රා ගෲප් එකක් හැදුනා.

    2014 වෙද්දි නිල වශයෙන් මේ දවස ඔක්තෝම්බර් 13ට යෙදුනා. කොහොමත් ඔක්තෝම්බර් කියන්නෙ පිළිකා පිළිබඳ දැනුවත් කිරීමේ මාසය විදිහටයි නම්වෙලා තියෙන්නෙ. ඒ අතර විශේෂයෙන්ම මිලේනියල්ස්ලා බ්‍රා ඇඳීමට තමන්ගෙ තියෙන විරෝදයත් මුහු කරලා මේ පියයුරු පිළිකා පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීමේ දවස ජනප්‍රිය කළා.

    1960 ගනංවල හිපි ව්‍යාපාරවල පටන් කාන්තාවන් මේ විදිහට බ්‍රා එකකින් හිරකිරීමේ සංස්කෘතියට එරෙහි අරගලයක් තිබුනා. කාන්තාවන් බ්‍රා ඇඳිය යුතුයි කියන නීතිය අභියෝගයට ලක් කළා. සමහර කාන්තාවන් විරෝධය දක්වන්න උඩුකය නිරුවතින් මහමග ඇවිද්දා. 69 අගෝස්තුවෙ ඇන්ටි-බ්‍රා දිනයක් නම් කරමින් සැන්ෆ්‍රැන්සිස්කෝ කාන්තාවන් මේ විදිහට සංස්කෘතික ඇඳුම් පැළඳුම් විසින් කාන්තාවන්ගේ නිදහස සීමා කිරීමට විරුද්ධව ප්‍රොටෙස්ට් කළා. ඒ ගොල්ලො ප්‍රසිද්ධියෙ බ්‍රා ගලවලා ගිනි තිබ්බා.

    නෝ-බ්‍රා දවස එක්ක සම්බන්ද තවත් කතාවක් තියෙනවා. ඒ කැනඩාවෙ ටොරොන්ටො ප්ලාස්ටික් ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙක් වුනු  මිචෙල් බ්‍රවුන් පටන් ගත්ත බ්‍රා-ඬේ කියන ඉවෙන්ට් එක. ඒක ආරම්භ කලේ පිළිකා නිසා පියයුරු ඉවත් කරන කාන්තාවන්ට යලිත් තමන්ගේ පියයුරු සකස් කරගැනීම පිළිබඳ දැනුවත් කරන්න. (Breast Reconstruction An Evening of Learning and Sharing) බ්‍රෙස්ට්-රිකන්ස්ට්‍රක්ෂන්- ඇන් ඊව්නින්ග් ඔෆ් ලර්නින්ග් ඇන්ඞ් ෂෙයාරින්ග් තමයි ඒ දවසෙ නම. ඒ වගේම බ්‍රෙස්ට් කැන්සර් ගැන දැනුවත් කරන්න, පරීක්ෂා කරන්න උනන්දු කරවන්නත් මේ දවස අරමුනු කරගත්තා. මීට සමගාමීවම තමයි ඇනස්ටාසියා ඩෝනට් නෝ-බ්‍රා දවස සෝෂල් මීඩියාවලට අරන් එන්නෙ.

    කොහොම වුනත් කාන්තාවන්ගෙ පියයුරු සුන්දරයි. ඒවා සිරකරන බ්‍රා එකක බැඳුමත් සමහර විටෙක සුන්දරයි. නමුත් ඒ ලිහාදැමීමෙන් පිළිකාවෙන් නිදහස් පියයුරු ගැන කියන කතන්දර ඊට වඩා සුන්දරයි. ගැඹුරුයි.