Category: Features

ඩාර්වින්ට පෙනුන මේ පිරිමි විසින් ගැහැණු කීප දෙනෙක් සමග ලිංගිකව හැසිරෙන චර්යාව නිසා එයා සැක හිතුවා මුල්ම මානවයො පොලිගමි හෙවත් බහු පුරුෂ- බහු භාර්යා සේවනයේ පසුවුනා කියල. එයා මෙහෙම ලියනවා, දැනට පවතින මිනිසාගේ සමාජ පුරුදු මත පිහිටා විනිශ්චය කරන කල, බොහෝ බොහෝ වනචාරීන් පොලිගමි වීම මත, වැඩි සම්භාවිතාවක් ඇති දැක්ම වන්නේ ගෝත්‍රික විදිහට ජීවත් වුනු අතීත මානවයාට තමන්ට රැකබලාගත හැකි තරම් කාන්තාවන් පිරිසක් සිටි බවත්, ඒ අයව ඊර්ශ්‍යාවෙන් යුතුව අනෙක් අයගෙන් ආරක්ෂා කිරීමට කටයුතු කළ බවත්ය..’

පරිණාමවාදී මනෝවිද්‍යාඥයෙක් වෙන ස්ටීවන් පින්කර් මේ ඩාර්වින් කියන ‘දැනට පවතින මිනිසාගේ සමාජ පුරුදු මත පිහිටා විනිශ්චය කරන ලද..’ කියන කොටස ඩාර්වින්ගේ අනුදැනුමකින් තොරව ඊටත් වඩා එහාට අරගෙන යනවා. පින්කර් කියනවා, ‘සෑම සමාජයකම සෙක්ස් කියන එක යම් ආකාරයකින් කැත දෙයක් වුනා. ඒක සිද්ද වුනේ පුද්ගලිකව. තරයේ හිතාබැලීමට ලක්වුනා. සම්ප්‍රදායන් සහ තහංචි මගින් පාලනය වුනා. සෙක්ස් නිසා ඕපාදූප ඇතිවුනා. ලිංගික ඉරිසියාව පැන නැගුනා’

සෙක්ස් සම්ප්‍රදායන් සහ තහංචි විසින් පාලනය කරන ලද වුනත් පින්කර් කියන අනිත් හැමදේටම කොයිතරම් වෙනස් තත්වයන් පැවතුනාද කියල අපි ඉදිරියට පෙන්නන්නම්.

අපි හැමෝම වගේ ඩාර්වින් එයාගෙ පුද්ගල විශ්වාසයන්, හෝ ඒවා නොමැතිකම්, මානව ස්වභාවය පිළිබඳ තමන්ගේ උපකල්පන, න්‍යායන් සඳහා පාවිච්චි කළා. ‍ෆ්‍රෙන්ච් ලුතිනන්’ස් වයිෆ් පොතේ ජෝන් ෆෙල්ස් (fowls) මේ ඩාර්වින් විසින් නිර්මාණය කරපු ලෝකයේ පවතින ලිංගික කුහකත්වය විස්තර කරනවා.

ෆෙල්ස් ලියනවා, දහනම වෙනි සියවසේ එංගලන්තය කියන්නෙ කාන්තාවො ශුද්ධ වූ වස්තූන් විදිහට සලකපු කාලයක්. ඒත් ඕනම තැනකින් ඔබට අවුරුදු දහතුනක දැරියකගේ පහස පවුම් කීපයකට ලබාගත හැකිව තිබුනා. පැයකට හෝ දෙකකට නම් සිලිං කීපයකට. කාන්තා සිරුර ඒ තරම් සඟවන ලද කාලයක් තිබුනෙ නෑ. මූර්ති අඹන්නන්ගේ විශිෂ්ටත්වය මනින ලද්දේ නිරුවත් කාන්තා රූපයක් ඇඹිය හැකි වීම මතයි. කාන්තාවන්ට සුරතාන්තයක් ලැබිය නොහැකියයි විශ්වීය ලෙස පිළිගත් මතයක් තිබුනා. නමුත් වෙසඟනන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියේ එය මවා පාන ලෙසයි’

වික්ටෝරියානු බ්‍රිතාන්‍යයේ ලිංගික චර්යාව හරියටම තේරුම් ගන්න පුළුවන් මේ යුගය නිර්වචනය කරන සොයාගැනීම ලෙස සලකන වාෂ්ප එන්ජිමෙන්. ඉරොතික ශක්තිය නිදහසේ චලනය වීම අවහිර කිරීම හරහා ඒ ආතතියෙන්, කෙටි කාලීන, විශාල නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලියක් අවදි කර තිබුනා. බොහෝ දේ සම්බන්ධයෙන් වැරදි වුනත් සිග්මන්ඩ් ෆ්‍රොයිඩ් මේ කාරණය සම්බන්ධයෙන් නිවැරදියි. ශිෂ්ටාචාරය බිහිකර තිබෙන්නේ අවහිර කරන ලද, සංකේන්ද්‍ර කරන ලද, එකතු කොට නැවත ප්‍රතිදිශාගත කරන ලද ලිංගික ශක්තිය මතයි’ කියල ෆ්‍රොයිඩ් කියනවා.

සිත හා කය දූෂිත නොවි තබා ගැනීමට පිරිමි දරුවන්ට කාන්තාව විශාල ගරුත්වයකින් යුත්, ආශ්චර්යමත් වස්තුවක් ලෙස දකින්න පුරුදු කළා.. වෝල්ටර් හෆ්ටන් වික්‍ටෝරියන් ෆ්‍රේම් ඔෆ් මයින්ඩ් පොතේ ලියනවා. තමන්ගේ මව සහෝදරිය සහ අනාගත බිරිඳ මනුෂ්‍යත්වයට වඩා දේවත්වයට සමීප වූ අය විදිහට ඔහු දැකිය යුතු වුනා. මේ ප්‍රතිරූපය නිර්මාණය කර තිබුනේ ආදරය සහ ලිංගිකත්වය වෙන් කරන්න විතරක් නෙමෙයි, ආදරය වන්දනාවක් බවට පත් කරන්නත්, එය ශුද්ධත්වය බවය පත් කරන්නත් මේ හරහා ක්‍රියාත්මක වුනා. මේ මවගේ, සහෝදරියගේ, නැත්නම් බිරිඳගේ ශුද්ධවන්තභාවය තුලින් නිවීම ලද නොහැකි තැනදී පිරිමින් වෛශ්‍යාවන් ඇසුරෙහි මේ පාපයන් මුදාහල යුතුව තිබුන. එසේ නොකොට වෙනත් යහපත් කාන්තාවන් වරදෙහි හෙලීමෙන් සමාජ සහ පවුල් සංස්ථාවේ ස්ථාවරබවට තර්ජනයක් ඇති කිරීම නොකළ යුතු වුනා. 19 වෙනි සියවසේ ආතර් ෂොපෙන්හවර් කියන විදිහට ලන්ඩන් නගරයේ පමණක් 80000ක් ගණිකාවන් හිටියා. මේ අයව සලකන්න වෙන්නෙ මොනොගමි අල්තාරය මත කළ ආත්ම පූජාවන් මිස වෙන කොයි විදිහකටද?

චාර්ල්ස් ඩාර්වින් මේ යුගයේ පැවතුනු ඉරොටොෆෝබියාවෙන් කොහෙත්ම ගැලවුනේ නෑ. කෙනෙකුට කියන්න පුළුවන් ඩාර්වින් මේ ගැන වඩාත් සංවේදී වුනා කියලත්. මොකද ඩාර්වින්ගේ කාලය එළඹුනේ සමාජ සදාචාරය පයිසෙකට මායිස් නොකළ, එයාගෙ ප්‍රසිද්ධ, ලැජ්ජා නැති, සීයා වුනු ඉරැස්මස් ඩාර්වින්ගේ සෙවනැල්ල යටයි. ඉරැස්මස් ඩාර්වින් ප්‍රසිද්ධියේ බොහෝ කාන්තාවන් ඇසුරු කරමින් දරුවන් බිහි කළ අතර ඔහුගේ කවිවල ගෲප් සෙක්ස් පවා උත්කර්ෂයට නංවපු කෙනෙක්. ඒ වගේම අවුරුදු 08දි මවගේ වියෝවත් ඩාර්වින්ට මෙම කාන්තාවන් සම්බන්ධයෙන් ස්වභාවික ආශාවන්ට සහ හැගීම්වලට ඔබ්බෙන් පවතින දිව්‍යමය හැගීම ඇති කරන්න උදව් වුනා කියල හිතන්න පුළුවන්.

ජෝන් බෝල්බි කියන ඩාර්වින්ගේ ඉතා විශිෂ්ට යැයි පිළිගැනෙන ජීවිත කතාවලින් එකක් ලියන මනෝ විද්‍යාඥයා පෙන්වා දෙන විදිහට ඩාර්වින්ගේ ජීවිත කාලය පුරාම පවතින ඇන්සයටි බලපෑම්, විෂාධි තත්වය, දරුණු හිසරදය, නිදිමත, වමනය, හේතුවක් නැතිව එක්වර හඩා වැටීම ආදී බොහෝ කාරණා මවගෙන් ඇතිවූ වියෝගය නිසා මතුවන සෙපරේෂන් ඇන්සයටි තත්වයන්ට වඩාත් ගැලපෙනවා. චාර්ල්ස් ඩාර්වින් ඔහුගේ ඥාති සහෝදරයෙකුගේ බිරිද වියෝ වූ විට ලියන ලිපියකින් මේ තත්වය වඩාත් පැහැදිලිව මතුවෙනවා.

‘මගේ ජීවිතේට මේ තරම් ළග ඥාතියෙක් මියගොස් නෑ…’ ඩාර්වින්ට තමන්ගේ මවගේ මියයාම අව‍රෝධිත මතකයක්. ‘මට හිතාගන්න බෑ කොහොමද ඔබ මේ තරම් දුකක් දරාගන්නෙ කියල..’

ඒ වගේම ඩාර්වින්ගේ මිණිපිරියක් කියන විදිහට ස්ක්‍රැබල් වගේ සෙල්ලමක් කරද්දි කවුරුන් හෝ විසින් other කියන වචනය ඉදිරියෙන් M අකුර තබන සෑම අවස්ථාවකම ඩාර්වින් විශාල තැතිගැන්මකට යනවා. ඩාර්වින් ඒ වෙලාවට දිගු කාලයක් බෝර්ඩ් එක දිහා බලාගෙන ඉඳලා කියනවා ‘එහෙම වචනයක් නෑ’ කියල.

මේ ශෘංගාරයට එරෙහි (එමෙන්ම එහි දැඩිව ඇලුනු) අධි වික්ටෝරියානු බලපෑම චාර්ල්ස් ඩාර්වින්ගෙ වැඩිමල් දුව හෙන්රිටා දක්වාම යනවා. එටී නමින් හඳුන්වන ඇය තමයි තාත්තාගේ පොත් සංස්කරණය කරන්නෙ.

එයා නිල්පාට හුනු කෑල්ලකින් අනවශ්‍ය කොටස් ලකුණු කරලා ඉවත් කරනවා. චාර්ල්ස් එයාගෙ සීයාගේ නිදහස්කාමී ජීවිතය ගැන බයොග්‍රෆිය ලියද්දි ඇය ඉරැස්මස්ගේ ස්ත්‍රීලෝලීත්වය පිළිබඳ උදාහරණයක් ඉවත් කරනවා. ‘ද ඩිසෙන්ට් ඔෆ් මෑන්’ සහ ඩාර්වින්ගේ ජීවිත කතාවෙනුත් ඇය නුසුදුසු යැයි ලකුණු කරමින් කොටස් කපා දමනවා.

එටීගේ මේ ලිංගිකත්වයට සම්බන්ධ ඕනෑම දෙයක් කපා ඉවත් කිරීමේ පුරුද්ද ලිඛිත වචනවලට පමණක් සීමා වුනේ නෑ. වත්තෙ පිපෙන ස්ටින්කොර්න් නැමැති හතු වර්ගයකට (ෆැලස් රැවනෙලි) විරුද්ධවත් ඇය සටනක් කරනවා. ඒ හතුවල ස්වභාවය පුරුෂ ලිංගයක හැඩය ගැනීම ඇයට දරාගන්න බැරි වෙනවා. ඇගේ නෑනා වන (චාර්ල්ස්ගේ මිනිපිරිය) ලියන විදිහට ආන්ටි එටී බාස්කට් එකක රිටක් සහ දඩයමේ යන ඇඳුමක් ඇඳගෙන මේ හතු හොයාගෙන වත්තට යනවා. හවස් වෙද්දි එකතු කරගත්ත මේ හතු සියල්ලම අරගෙන ඇය රහසේම විසිත්ත කාමරයට වැදිලා අගුල් ලා ගන්නවා. ඒ හතු පුළුස්සා දමනවා. රහසේම මේ දේ කරන්නෙ ඇය සේවිකාවන්ගේ සදාචාරයට මේ හතු දැකීමෙන් හානියක් වෙයි කියන සිතුවිල්ලෙන්.

ඊළග කොටස බලාපොරොත්තු වන්න.

එක ගැහැණියක් එක පිරිමියෙක් කියන්නෙ විවාහය කියන සංස්ථාවට හොඳ ගැලපීමක් වෙන්න පුළුවන්. ඒත් ඒක සම්බන්ධතා එක්ක පටලගැනීම නරකයි. ඒ කියන්නෙ විවාහය කියන නීතිමය, සමාජ සංස්ථාව සැලසුම් වෙලා තියෙන්නෙ එක ගැහැණියක්- එක පිරිමියෙක් පදනම උඩයි. ඒත් අපි ඒ විවාහයට කොටු වෙලා අපේ සම්බන්ධතා පවත්වන්නෙ එක ගැහැණියක් හෝ එක පිරිමියෙක් සමග විතරක් නම් ඒක හරියට එක පොතක් විතරක් කියවනවා වගේ. එක කවියක්, එක චිත්‍රපටියක් විතරක් රස විඳිනවා වගේ. අපේ ඇතුලාන්තය හිස් කරන වැඩක්.

කිසිම ගැහැණියකට හෝ පිරිමියෙකුට තවත් කෙනෙකුගේ සම්පූර්ණ මානසික අවශ්‍යතා සපුරන්න පුළුවන්කමක් නෑ. ඒ විදිහෙ සීමා පැනවීමකින් වෙන්නෙ අපේ මානසික අවශ්‍යතා පටු කරගැනීමක්, සිර කරගැනීමක් විතරයි. ඒ කියන්නෙ ඒවා වෙනත් විකෘති, නරක ආකාරවලින් පිටතට මුදාහැරෙනවා. ගොඩක් වෙලාවට දරුවන්ගේ පිටින් ඒ පීඩනයන් ගලා යන්න පටන් ගන්නවා.

දෙන්නෙක් ඒ දෙන්නා සමග පමණක් ලිංගික සම්බන්ධතා පවත්වනවා යන සීමාව මත ජීවත් වෙනවා කියන්නෙ ඒ අයගෙ ජීවිතය පදනම් වෙලා තියෙන්නෙම ලිංගිකත්වය මතයි කියන එකයි. ඇත්තටම ජීවිතය ඊට වඩා ගොඩක් විශාලයි. ලිංගිකත්වය කියන්නෙ ඉතාම පුංචි, සැහැල්ලු, සෙල්ලක්කාර ආශාවක් විතරයි.

ගොඩක් අය මේ දෙන්නෙක් එක්ක විතරක් ගත කරන සිරගත ජීවිතයට කියන්නෙ විශ්වාසය කියල. ඒත් හොඳට බැලුවොත් පේන දෙයක් තමයි ඒ ජීවිතේ ළගා කරගත නොහැකිම දේ වෙන්නෙත් විශ්වාසය කියන එක. අනෙකාගෙ ජීවිතයේ ආශාවේ සීමාව තමන් වෙනවා කියන්නෙ ඇත්තටම ඒ කෙනාගේ ජීවිතය සිරගත කරලා යතුර තමන් ළග තියාගෙන ඉන්නවා වගේ වැඩක්.

විවෘත ලිංගික ඇසුරු කිරීම් සහිත සම්බන්ධතාවලදි අවංකත්වය සහ විශ්වාසය ඉතාම වැඩියි කියන එක පර්යේෂණ මගින් ඔප්පු වුනු දෙයක්. ඒ අය විවෘත සම්බන්ධතාවලට යන්නෙම අවංක ඇසුරක් අනෙකා සමග පවත්වාගෙන යාමට තියෙන උවමනාව නිසයි. කෙනෙකුට හොරෙන් තවත් කෙනෙක් එක්ක පවත්වන සම්බන්ධතා ගැන නෙමෙයි මේ කියන්නෙ. එකිනෙකා දැනුවත්ව තමන්ගේ ලිංගික ආශාවන් නිදහසේ සපුරාගැනීමට අවකාශ ඇති සම්බන්ධතාවයක තියෙන රමණීයත්වය ගැනයි.

මේ විදිහෙ විවෘත සම්බන්ධතාවල එකිනෙකා අතර සංවාදය හැමදාටම පවතිනවා. ඒ අය තමන්ගේ හැගීම් ගැන එළිපිට අනෙත් සහකර‍ැවා සහකාරිය එක්ක කතාබහ කරනවා. ඒ වගේම වැදගත්ම දේ තමයි ලිංගිකත්වයට වඩා විශාල ඇත්ත හේතු ගොඩක් තමන්ගේ සම්බන්ධතාවය පවත්වාගැනීමට පදනම් වෙනවා කියලා ඒ අය තේරුම් ගන්නවා.

විවාහයක් බිඳ වැටෙන්නෙ ලිංගික සතුට නැතිවීම නිසා කියන කතාව මෝඩ මිත්‍යාවක්. විවාහයක් නෙමෙයි කිසිම මිනිස් සම්බන්ධතාවයක් ලිංගික සතුට මත පමණක් පවතිනවා නම් ඒක රෝගයක්. ඒත් අපේ සම්මත සමාජ ජීවිතය අපිට අදහන්න පුරුදු කරලා තියෙන සත්‍යය මේකයි. කවුරු හරි විවාහයෙන් පිට සම්බන්ධතාවයක් පවත්වනවා නම් ඒ අනෙකාට ලිංගික සතුට සපුරන්න නොහැකි නිසා යැයි විශ්වාස කිරීම ආදිකල්පිකයි.

ලිංගික සතුට කියන්නෙම නිදහස, කුතුහලය, අලුත් දේ සොයා යාම මත පවතින දෙයක්. එහෙම නොවන හැම තැනකම තියෙන්නෙ රෝගී ලිංගිකත්වයක්. ඒ කියන්නෙ සිරගත කළ, සදාචාරගත කළ ලිංගික ඇසුරක්. ඒක ආශාව නිදහස්වන, මිනිසා පරිපූර්ණ කරන ආස්වාදයක් නෙමෙයි. ඒ වගේ ඇසුරන් අපිට නිතර මතක් කරන්නෙ අපේ ජීවිතේ කොයිතරම් බෝරිංද කියල විතරයි.

ලිංගිකත්වය නිදහස් කරලා ඇත්ත සම්බන්ධතාවයකට එළඹෙන එකයි දෙන්නෙකුගේ සැබෑ උත්සාහය විය යුත්තෙ. ඉරිසියාව සැකය පදනම් වුනු මිනිස් සම්බන්ධතාවයක් වෙනුවට ආදරය නිදහස පදනම් වුනු සම්බන්ධතාවයක් ගොඩනගා ගැනීමයි අපේ දිශාව විය යුත්තෙ.

මේ ලිංගික නිදහස් වීමෙන් සමාජයට ලැබෙන ප්‍රතිලාභයත් විශාලයි. ඇරියස් වලින් පිරුණු ආතතිකර මිනිස්සු වෙනුවට සැහැල්ලු, විනෝදකාමී, විනිශ්චයන්ගෙන් තොර නිරෝගී මිනිස්සු සමාජයේදි මුනගැහෙන්න පටන් ගන්නවා. ඒ වගේම දෙන්නෙක් කියල කොටු කරපු විවාහ සංස්ථා වෙනුවට ආදරයෙන් බැඳුනු, වඩා අවංක සම්බන්ධතා පවත්වන ලොකු පවුල් නිර්මාණය වෙනවා. අපි එකිනෙකා සම්බන්ධ වෙන හැම කෙනෙක්ම අපේ පවුලෙ සාමාජිකයෙක්. ඒ වගේ ජීවිතයක් වඩා සුන්දර මිනිස් වාසයක් නිර්මාණය කරනවා.

ආදරයේ මුල් අවධියේදී ඉරිසියාව, ආශාව මත තමන්ට සීමා කරගත හැකි අනෙකා පිළිබඳ උමතුව ස්වභාවිකයි. ඒ තත්වයත් රස විඳිය යුතු එකක්. නමුත් එතැනින් ඔබ්බට ඒක බාධාවක්, බරක්, කණස්සල්ලක් වශයෙන් පවතිනවා විතරයි. අපේ මිනිස් සම්බන්ධතාවයේ සොදුරු බව, අවංක බව, විශ්වාසය නැති කරනවා විතරයි.

මිනිස් ඇසුරක පදනම විය යුත්තේම නිදහසයි. ආදරයක පදනම විය යුත්තේම අනෙකාගේ සතුටයි. මේ කාරණා සීමා කරන කිසිම තැනක නිරෝගී මිනිස් ඇසුරක් පවතින්න විදිහක් නෑ.

විවාහයට බාහිර ආදර සම්බන්ධතා නිසා විවාහයක් තවත් රසවත් වෙනවා. නිදහස් වෙනවා. නමුත් වැදගත් කාරණය වෙන්නෙ විවෘතභාවයයි. අනෙකාටත් ඒ නිදහස ලබා දෙමින්, අනෙකාත් දැනුවත්ව ඒ චමත්කාරය අත්විඳීමයි.

තිළිණි ප්‍රියමාලි විසින් නිළියන්ගේ කන්‍යා පටල සකස් කරමින් ඔවුන් විවිධ අය‍ට අළෙවි කළ බවටත්, ඒ සැත්කම් සිදු කළ වෛද්‍යවරයා ගැන පර්යේෂණ කරන බවටත් ප්‍රවෘත්තියක් පළවුනා. මේක දෙරණ අරුණ විසින් පළ කරපු පුවතක්ත අයිටීඑන් පත්තර කියවද්දි ඒක ටීවී ප්‍රවෘත්තියක් වෙනවා.

තිළිණි ප්‍රියමාලි කියන්නෙ ලංකාවෙ අතිප්‍රබල නාමයක්. ඒ නම ලියවුනු තැනක් ඇත්නම් එතන රීච් එක හැදෙනවා. මං යූටියුබ් චැනල් බොහෝ ගානක රීච් එක පරීක්ෂා කළා. මගේ සයිට් එකේ පවා වැඩිම රීච් එකක් තිබුනෙ ලිපිය ප්‍රියමාලි ගැන ලිපියට.

මේක ටීවී ප්‍රවෘත්තියක් වීම ගැන මට තියෙනවා ප්‍රශ්නයක්. පත්තර ප්‍රවෘත්තියක් ටීවී එකක කියවද්දි සිද්ද වෙන මාධ්‍ය අවුලක් මෙතන තියෙනවා. පත්තර දුවන්නෙ ගොසිප් උඩ. ටීවී එක ගොසිප්කරණයට වඩාත්ම ළංවුනේ මං හිතන්නෙ ස්වර්ණවාහිනී ලයිව් ඇට් එයිට් වලින්.

ටීවී එක තමයි ලංකාවෙ ප්‍රබලතම මාධ්‍ය. පත්තරේ කියන්නෙ ඔන්ලයින් පැවැත්මකට මාරු වෙමින් ඉන්න කඩදාසි පැවැත්මක්. එතනදි පත්තරේ ගහන නිව්ස් එකක් ටීවී එකේ නිව්ස් එකක් වෙද්දි, ඒ නිව්ස් එකේ තේරීම අනුව චැනල් එකේ සංස්කෘතික දේශපාලනය පේන්න පටන් ගන්නවා. ITN එකේ අලුත් වෙනස්කම් ගැන උනන්දු කෙනෙක් විදිහට මට ඒ නොදැනුවත්කම ප්‍රශ්නයක් වුනා. මං ඒකට ෆේස්බුක් පෝස්ට් එකක් දැම්මා..

‘මේක නිව්ස් වෙච්ච එක නම් වරදක් නෙමෙයි. අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවෙන් පරීක්ෂණයක් කරනවා කියන එක නිව්ස් එකක් නෙමෙයි නං මොනාදානේ නිව්ස් කියන්නෙ’
– උදාර සී විලත්ගමුව

මේ නිව්ස් එකෙන් මොකක්ද කියන්නෙ? නිව්ස් කියල දෙයක් ඇත්තටම ලෝකෙ නෑ. ඇත්තටම තියෙන්නෙ ෆ්‍රේම්ස්. ඒ කියන්නෙ අපි රාමුව තියන්නෙ කොතනද කියන එකයි. නිව්ස් එකකින් ආවරණය කරන්නෙ මොකක්ද කියන එකයි.

අපි කතාවටත් කියන්නෙ ප්‍රවෘත්ති ආවරණය කියලනෙ (කවරේජ්). ඒ කියන්නෙ වසා තැබීම වෙන්නත් පුළුවන්.

තිළිණි ප්‍රියංගිකා හෝ වෙන ඕනම කෙනෙක් තමන්ගේ කන්‍යා පටලය නැවත සකස් කරන සැත්කමක් සිදු කරගැනීම නීතියෙන් වරදක් නෙමෙයි. ඒ සැත්කමක් සිදුකිරීම නීතියෙන් වරදකුත් නෙමෙයි. එහෙම සැත්කමක් කළ කෙනෙක් සමග ඕනම කෙනෙක් ලිංගිකව හැසිරීම නීතියෙන් වරදකුත් නෙමෙයි. එහෙනං කොහොමද මේක ප්‍රවෘත්තියක් වෙන්නෙ? මොකක්ද මේකෙ ප්‍රවෘත්තිය?

කන්‍යාපටලය. ඒකයි මෙතන නිව්ස් එක. ඇත්තටම මෙතන තියෙන්නෙ තිළිණි ප්‍රියංගිකාගේ කන්‍යා පටලය කියන නිව්ස් එක. ඒකයි මේක රූපවාහිනී නාලිකාවක ප්‍රකාශ කිරීම ප්‍රශ්නකාරී වෙන්නෙ. මේ නිව්ස් එක අරගෙන මෙවන් ප්‍රවෘත්තියක පවතින කන්‍යා සිවි ෆෙටිෂ් එක ගැන කතා කිරීම වගකීමක් ඇති මාධ්‍ය නාලිකාවක වැඩිහිටි වැඩසටහනක් වෙන්න තිබුන.

‘කන්‍යා පටලයක් තියෙන කෙනෙක් එක්ක සෙක්ස් කරන එක තව කෙනෙක්ගේ ෆැන්ටසි එකක් වෙන්න පුළුවන්. ත්‍රීසම්,ෆෝසම්,ගෘප්, ගැන්ග් බැන්ග්, BDSM ඔක්කොම උත්කර්ෂයට නගන ගමං අර අවශ්‍යතාව විතරක් ‘මෝඩ’ කියලා ලඝු කරන්නේ ඇයි ?’
– සහන් කසීර

මගේ පෝස්ටුවෙ කන්‍යාසිවිලොල් පිරිමින් ‘මෝඩ’ යැයි හැඳින්වීම ගැන දියුණු ප්‍රශ්න කිරීමක් සහන් කසීර කරලා තිබුන. ඒක ගෝත්‍රිකභාවයද, නැත්නම් දියුණු ෆෙටිෂ් එකක්ද කියන එක. මිලී සයිරස් වැනි පොප් අයිකන් පවා තමන් විවාහ වෙන තුරු කන්‍යාවක්ව සිටීම ගැන ආඩම්බර වෙන රැල්ලක් තියෙනවා. රිදී පියුරිටි රිංග්ස් ඕනෑකමෙන් කැමරාවලට අල්ලනවා (තමන් විවාහ වන තුරු ලිංගිකව නොහැසිරෙන බවට ප්‍රතිඥා දෙමින් පළඳින නව රැල්ලේ ක්‍රිස්තියානි මුදු). මේකෙම අනිත් පැත්ත විදිහට කන්‍යාවන් සමග යහන්ගත වීමේ ආශාව ෆෙටිෂ් එකක් වෙනවා.

මේක සාම්ප්‍රදායික කාන්තාවන් පෙළන ගෝත්‍රික සංකල්පයක් විදිහට පවතිනවද, නැත්නම් කැමැත්තෙන් කරන තෝරාගැනීමක් විදිහට පවතිනවද කියන එක මත මේක ෆෙටිෂ් එකක් විදිහට සංස්කෘතිකකරණය වෙලාද යන්න තීරණය වෙනවා. ෆෙටිෂ් එකක් කියන්නෙ යම් ‘දෙයක්’ හෝ වස්තුවක් නිසා ඇතිවෙන ලිංගික ආශාව. මේකට අර්චනකාමය කියලත් කියනවා. යම් කෙනෙකුගේ පුද්ගලික අර්චනකාමයක්, අ‍න් අයට හානිදායක නොවන විදිහට පවත්වාගෙන යාමේ කිසි වරදක් නෑ. නමුත් මේක සමාජයක බහුතරයක් විසින් බෙදාගන්නා අර්චනකාමයක් නම් ඒක පුද්ගලික දෙයෙක් වෙනුවට රංචුමය ගෝත්‍රික හැගීමක් වෙනවා.

ITN එකේ සභාපතිතුමා අපේ මිතුරු සුදර්ශන ගුණවර්ධන නිහතමානීව එය පළ නොකළ යුතු පුවතක් හැටියෙන් පිළිතුරු දීමක් කරලා තිබුනා. සුදර්ශන කියන්නෙ ප්‍රගතිශීලී සංස්කෘතියක් විශ්වාස කරන කෙනෙක්. කන්‍යා සිවි සංස්කෘතිය ප්‍රමෝට් කිරීමට තමන්ගේ නාලිකාවේ ඔහු දැනුවත්ව ඉඩක් ලබා නොදෙන බව මගේද විශ්වාසයයි.